I FSK 523/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz (sprawozdawca), Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek, Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej F. Sp. z o. o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 882/14 w sprawie ze skargi F. Sp. z o. o. z siedzibą w W. na postanowienie Naczelnika [....] Urzędu Skarbowego w W. z dnia 24 kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie uznania korekt deklaracji dotyczących podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od grudnia 2005 r. do listopada 2007 r. za bezskuteczne 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od F. Sp. z o. o. z siedzibą w W. na rzecz Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrokiem z 17 października 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 882/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę F. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej zwaną: "stroną skarżącą" lub "Spółką") na postanowienie Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego w W. z 24 kwietnia 2013 r. w przedmiocie uznania korekt deklaracji dotyczących podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od grudnia 2005 r. do listopada 2007 r. za bezskuteczne. 2. W uzasadnieniu tegoż wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że 29 marca 2013 r. do [...] Urzędu Skarbowego w W. wpłynęły korekty deklaracji VAT-7 za poszczególne miesiące od grudnia 2005 roku do listopada 2007 roku złożone Spółkę. Do korekt Spółka załączyła dwa wnioski o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług. Jako podstawę prawną złożonych wniosków Spółka wskazała art. 74 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2012r. poz. 749 ze zm.) – dalej zwana "O.p." - jednocześnie powołując się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej "TSUE") z 17 stycznia 2013 r., sygn. C-224/11. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w postanowieniem z 24 kwietnia 2013 r. uznał ww. korekty za bezskuteczne. Podstawą uznania za bezskuteczne przedmiotowych korekt było złożenie ich po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, wynikającego z art. 70 § 1 O.p. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając skargę Spółki, stwierdził, że wniosek o zwrot nadpłaty podatku od towarów i usług został złożony po upływie 5 lat od końca roku, w którym upłynął termin płatności podatku, zatem organ podatkowy pozbawiony był procesowej możliwości ewentualnej weryfikacji skorygowanej deklaracji, zaś taka weryfikacja w drodze decyzji byłaby konieczna dla odmowy zwrotu. To, że Spółka ewentualnie nadpłaciła podatek nie oznacza, że może wystąpić o jego zwrot w każdym czasie, w tym po okresach przedawnienia. 4. W imieniu Spółki jej pełnomocnik zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając, w oparciu o obie podstawy przewidziany w art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", naruszenie: - art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez brak dostatecznego uzasadnienia wyroku, w szczególności poprzez nieodniesienie się do argumentów podnoszonych w skardze, a odwołujących się do orzecznictwa TSUE wskazujących na konieczność zastosowania zasady efektywności prawa unijnego w zakresie skuteczności złożonych deklaracji korygujących w związku z wydaniem przez TSUE orzeczenia wstępnego, wskazującego na prawidłową wykładnię prawa unijnego i w konsekwencji odmowę wszczęcia postępowania w sprawie nadpłaty w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od grudnia 2005 r. do kwietnia 2007 r. a także niewyjaśnienie, dlaczego sąd pierwszej instancji nie uznał za zasadne zastosowanie w tej konkretnej sprawie procedury prejudycjalnej, - art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.), w związku z art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 151 p.p.s.a. oraz w związku z art. 87 § 1, art. 91, art. 184 Konstytucji RP, a także art. 53 i 54 Aktu z 16 kwietnia 2003 r. dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz.U. nr 90, poz. 864, Dz.Urz.UE. z 2003 r. nr L 236 s. 33; dalej jako "Traktat Akcesyjny"); naruszenie wskazanych przepisów polegało na oddaleniu wniesionej skargi, pomimo istnienia przesłanek do uchylenia skarżonego postanowienia, z uwagi na nieuwzględnienie przy rozstrzyganiu sporu zasad prawa unijnego, takich jak: zasada efektywności, zasada neutralności VAT, zasada pierwszeństwa prawa unijnego oraz zasada wykładni prounijnej przez organy państwa oraz sądy krajowe, z których to zasad wynika obowiązek zwrotu nienależnie zapłaconych przez Spółkę kwot podatku, co w efekcie doprowadziłoby do sytuacji zgodnej z wykładnią prawa unijnego poczynioną w wyroku TSUE w sprawie C-224/11 [...] przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w W.. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 74 pkt 1, art. 70 § 1 i 79 § 2 O.p. poprzez błędną wykładnię tych przepisów, a która doprowadziła do uznania, że złożenie przez Spółkę po wyroku TSUE z 17 stycznia 2013 r., w sprawie C- 224/11 [...] deklaracji korygujących w podatku od towarów i usług za okresy od grudnia 2005 r. do listopada 2007 r. jest bezskuteczne z uwagi na wskazany w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej upływ terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, - art. 10 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (obecnie art. 4 ust. 3 Traktatu o ustanowieniu Unii Europejskiej), w związku z art. 220 TWE (obecnie art. 19 TUE), art. 2 Traktatu Akcesyjnego oraz art. 74 pkt 1 i art. 70 § 1 O.p. w związku z art. 2 i art. 87 ust. 1 i art. 91 Konsytuacji RP, poprzez ich niezastosowanie w sprawie; wskazane naruszenie powołanych przepisów polegało na pominięciu przy orzekaniu (a więc niezastosowaniu) zasady efektywności prawa unijnego (a co w efekcie prowadzi do odmowy zwrotu nienależnie zapłaconych kwot podatku), a także uznaniu, że Spółka nie ma prawa dochodzić zwrotu nienależnie zapłaconych kwot podatku w trybie przepisów Ordynacji podatkowej. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenie zaskarżonego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego. 5. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. 6.1. Wbrew temu co zarzuca się w skardze kasacyjnej nie doszło w tej sprawie do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W przepisie tym określone zostały wymogi formalne uzasadnienia. Do naruszenia tego przepisu mogłoby dojść, gdyby uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie spełniało wymogów określonych w tym przepisie, czy też sporządzone zostało w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną ( vide wyroki NSA z 5 kwietnia 2012 r. sygn. akt I FSK 1002/11 i z 28 lipca 2016 r. sygn. akt II FSK 1767/14, dostępne w bazie internetowej orzeczeń NSA), bądź gdyby nie zawierało stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego jako podstawa rozstrzygnięcia (vide uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09). Żadna z tych okoliczności w tej sprawie nie ma miejsca. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy określone w art. 141 § 4 p.p.s.a., wynika też z niego jaki stan faktyczny Sąd ten przyjął jako podstawę wyrokowania, dlaczego uznał stanowisko organu za prawidłowe. Sąd ten może nie wprost, ale wskazał też dlaczego nie widzi powodów do występowania z pytaniem prejudycjalnym. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku można bowiem wyczytać motywy, którymi kierował się ten Sąd nie znajdując podstaw do zadawania pytania prejudycjalnego. 6.2. Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą określenia terminu, w jakim podatnik może skorygować deklarację podatkową w szczególnej sytuacji, w której dotychczasowa wykładnia przepisów podatkowych – wynikająca z uchwały NSA – okazała się – w następstwie wydania orzeczenia przez TSUE – niezgodna z prawem unijnym. Czy w takiej sytuacji można odmówić podatnikowi prawa do dokonania korekty złożonej deklaracji ze względu na upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego określonego w O.p. 6.3. Strony postępowania prezentują w tym zakresie przeciwne stanowiska. Skarżąca spółka stoi na stanowisku, iż z faktu, że wykładnia polskich przepisów okazała się sprzeczna z prawem UE w wyniku wydania przez TSUE wyroku w sprawie [...] wynika, iż obowiązek zastosowania wykładni unijnej i zapewnienia efektywności orzeczeniu TSUE wyłącza możliwość powołania się na upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w celu dokonania korekty deklaracji podatkowej, w której wskazana wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług została obliczona z zastosowaniem wykładni przepisów ustawy o VAT, która to wykładnia została następnie uznana za niezgodna z prawem UE orzeczeniem prejudycjalnym Trybunału Sprawiedliwości. Z kolei organ podatkowy i Sąd pierwszej instancji stoją na stanowisku, iż możliwość dokonywania korekty deklaracji podatkowej w podatku VAT jest możliwa wyłącznie przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, którego dotyczy ta korekta, także w sytuacji, w której późniejsze orzeczenie TSUE przesądziło o niezgodności z prawem wykładni przepisów u.p.t.u., która została zastosowana przez podatnika przy składaniu pierwotnej deklaracji. 6.4. Poza sporem w rozpatrywanej sprawie pozostaje okoliczność, że wykładnia u.p.t.u. prezentowana przez polskie sądy administracyjne w kwestii opodatkowania VAT usług leasingu została uznana za niezgodną z prawem unijnym orzeczeniem w sprawie [...].. Niesporna jest również okoliczność, że wniosek o dokonanie korekty deklaracji podatkowych za kwestionowane okresy spółka złożyła po upływie terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług. Sporne jest natomiast to, czy złożenie korekt deklaracji 29 marca 2013 r. może wywoływać skutki prawne w postaci zmiany uprzednio zadeklarowanych rozliczeń podatku od towarów i usług za te okresy. 6.5. Należy wskazać, że kwestia oceny ograniczeń w realizacji uprawnień procesowych podatników przewidzianych w prawie polskim w kontekście ich zgodności z prawem unijnym była już przedmiotem analizy polskich sądów administracyjnych jak i TSUE. Wprawdzie przepisy O.p. nie wprowadzają ograniczeń czasowych w zakresie składania korekt to jednak z ogólnych norm prawnych, dotyczących przedawnienia zobowiązań podatkowych wynika, że taka skorygowana deklaracja może wywołać skutek prawny jedynie wówczas, gdy zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu. Słusznie Sąd pierwszej instancji podzielając stanowisko organu uznał, że złożony wniosek oraz skorygowana deklaracja podlegać muszą weryfikacji w zakresie jej prawidłowości. Takie zaś postępowanie po upływie terminu przedawnienia jest niedopuszczalne. Zgodnie bowiem z uchwałą Izby Finansowej NSA z 29 września 2014 r., sygn. akt II FPS 4/13 (publ. ONSAiWSA 2015, nr 1, poz. 1) w świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r. po upływie terminu przedawnienia nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 O.p.). Przedawnienie nie jest instytucją zastrzeżoną na korzyść jednej strony stosunku zobowiązaniowego, a mianowicie na rzecz podatnika. Upływ terminu przedawnienia wywołuje szereg skutków zarówno ze sfery prawa materialnego jak i prawa procesowego. Skutkiem materialnoprawnym przedawnienia zobowiązania podatkowego jest jego wygaśnięcie (art. 59 § 1 pkt 9 O.p.). Ta więź zobowiązaniowa przestaje istnieć. Konsekwencją tego jest to, że zarówno podatnik jak i przede wszystkim organ podatkowy nie może ingerować w treść takiego zobowiązania podatkowego. Tego stosunku prawnego nie można bowiem reaktywować i odtworzyć. Przedawnienie działa na obie strony stosunku zobowiązaniowego. Zatem nie można zaaprobować tezy, że upływ terminu przedawnienia powoduje jedynie to, że organ podatkowy nie może dążyć do zmiany treści nieistniejącego zobowiązania, zaś tego ograniczenia nie ma w stosunku do podatnika, który w określonych warunkach może skutecznie zmieniać zobowiązanie podatkowe. Instytucja przedawnienia ma na celu stabilizację stosunków prawnych, przy czym owa stabilizacja działa na obie strony. Upływ terminu przedawnienia wywołuje też szereg skutków procesowych, m.in. powoduje wygaśnięcie prawa do żądania zwrotu nadpłaty podatku (art. 79 § 2 O.p.). Z przepisu tego wynika, iż termin przedawnienia zobowiązania jest datą graniczną, po której nie można już zgłosić żądania zwrotu nienależnie zapłaconego podatku. Prawo podatnika do żądania zwrotu nadpłaconego bądź nienależnie zapłaconego podatku jest zatem ograniczone czasowo. Wynika także z tego przepisu, że ustawodawca uznał za konieczne wyraźne wskazanie, iż tylko w razie zgłoszenia wniosku przed upływem terminu przedawnienia organ ma prawo badania wysokości zobowiązania w celu stwierdzenia, czy podatek nie został nadpłacony bądź zapłacony nienależnie. Organ nie ma bowiem w takim wypadku obowiązku, a przede wszystkim możliwości wszczęcia postępowania podatkowego w przedmiocie wysokości zobowiązania podatkowego (por. w kontekście nadpłaty podatku uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 stycznia 2014 r., II FSK 5/12, dostępną w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). 6.6. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, powyższa wykładnia krajowych przepisów w tym przedmiocie nie stoi w sprzeczności z prawem unijnym, a w szczególności z zasadą efektywności prawa unijnego. TSUE analizował kilkakrotnie zgodność przepisów państw członkowskich w przedmiocie terminów zwrotu podatku z przepisami i zasadami prawa unijnego. W wyroku w sprawie [...] C-472/08, (ECLI:EU:C:2010:32.) wskazano, że łotewskie przepisy przewidywały - w odniesieniu do wszystkich podatków obowiązujących na Łotwie - że podatnicy mogą wystąpić z wnioskiem o zwrot nadpłaty podatków w terminie 3 lat od upływu terminu zapłaty tych podatków. Jednocześnie organy podatkowe miały prawo skorygować należną kwotę VAT i nałożyć grzywnę w terminie 3 lat od upływu terminu zapłaty tego podatku. Trybunał uznał, że wprowadzenie terminu przedawnienia na domaganie się zwrotów VAT na skutek korekt tego podatku nie narusza przepisów unijnych. Analogicznie jak w przypadku korzystania z prawa do odliczenia, możliwość wystąpienia z wnioskiem o zwrot nadpłaty VAT bez żadnego ograniczenia w czasie byłaby sprzeczna z zasadą pewności prawa, zgodnie z którą możliwość zakwestionowania sytuacji podatnika w zakresie jego praw i obowiązków względem organów podatkowych nie może istnieć w nieskończoność. Do wewnętrznego porządku prawnego każdego państwa członkowskiego należy wyznaczenie właściwych sądów oraz uregulowanie trybów odwołań do nich, mających zapewnić ochronę praw jednostek wynikających z prawa wspólnotowego w taki sposób, aby po pierwsze zasady te nie były mniej korzystne od zasad dotyczących podobnych środków w prawie krajowym (zasada równoważności), a po drugie, aby nie czyniły one korzystania z praw przyznanych przez wspólnotowy porządek prawny praktycznie niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym (zasada skuteczności). Jeżeli chodzi o zasadę skuteczności, Trybunał uznał za zgodne z prawem Unii ustalenie rozsądnych terminów wniesienia skargi pod rygorem przedawnienia, w interesie pewności prawa, która chroni jednocześnie podatnika i zainteresowany organ administracji. Trzyletni termin przewidziany na korektę musi być uznany za rozsądny i odpowiedni. Podobne stanowisko wyrażono także w wyroku TSUE z 15 grudnia 2011 r. w sprawie [...], C-427/10, (ECLI:EU:C:2011:844), dotyczącym przepisów włoskich wprowadzających 2-letni okres prawa do żądania korekty podatku (tym razem podatku należnego). W orzeczeniu tym wskazano, że wobec braku przepisów wspólnotowych w zakresie żądania zwrotu nienależnie pobranych podatków do państw członkowskich należy ustanowienie w krajowym porządku prawnym warunków występowania z tymi żądaniami, które muszą być zgodne z zasadami równoważności oraz skuteczności, a zatem nie mogą być mniej korzystne niż warunki dotyczące podobnych żądań opartych na przepisach prawa krajowego i nie mogą być ukształtowane w sposób czyniący praktycznie niemożliwym wykonywanie praw przyznanych przez wspólnotowy porządek prawny. 6.7. Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie podziela także podgląd zawarty w wyroku NSA z 11 czerwca 2015 r., sygn. akt I FSK 515/14 (publ. CBOSA), że wniosek o zwrot nadpłaty w podatku od towarów i usług, złożony po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego (art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej), jest bezskuteczny, nawet w sytuacji, gdy ta nadpłata powstała w wyniku orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (art. 74 pkt 1 Ordynacji podatkowej). Regulacja ta jest zgodna z zasadą równoważności i nie narusza zasady skuteczności prawa unijnego. Podatnik ma taką samą sytuacje prawną, gdy nadpłata w podatku jest wynikiem orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego czy też TSUE. Zbliżony pogląd wyraził również Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 18 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 1134/12 oraz z 8 października 2014 r., sygn. akt I FSK 1512/13, publ.CBOSA). 6.8. Również zapadły ostatnio wyrok TSUE z 14 czerwca 2017 r., w sprawie o sygn. akt C-38/16 nie stoi na przeszkodzie prezentowanej powyższej wykładni. Trybunał uznał za zgodne z prawem Unii ustalenie rozsądnych terminów na wniesienie skargi pod rygorem prekluzji, dla zachowania pewności prawa, która chroni jednocześnie podatnika i organ administracji podatkowej. Także z wyroku TSUE z 20 grudnia 2017 r., w sprawie C-500/16, [...] FS, ECLI:EU:C:2017:996 który zapadł w wyniku skierowania pytania prejudycjalnego przez Naczelny Sąd Administracyjny jasno wynika, że zasady równoważności i skuteczności należy w świetle art. 4 ust. 3 TUE interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym umożliwiającym oddalenie wniosku o zwrot nadpłaty podatku od towarów i usług, gdy wniosek ów został złożony przez podatnika po upływie pięcioletniego terminu przedawnienia, pomimo że z wyroku Trybunału wydanego po upływie owego terminu wynika, że zapłata podatku VAT, stanowiąca przedmiot owego wniosku o zwrot, nie była należna. 6.9. Pomimo, iż wskazane wyżej orzeczenia dotyczą głównie oceny możliwości zastosowania przewidzianych w prawie krajowym ograniczeń procesowych w kwestii możliwości dochodzenia przez podatnika zwrotu nadpłaty powstałej w wyniku pobrania przez organy państwa kwot niezgodnie z prawem unijnym, to ogólne twierdzenia dotyczące zgodności z prawem unijnym polskich przepisów określających terminy na dochodzenie zwrotu takich kwot mają per analogiam zastosowanie do okoliczności rozpatrywanej sprawy. Z wskazanego wyżej orzecznictwa TSUE należy wywieść wniosek, że prawo unijne dopuszcza stosowanie przewidzianego w prawie polskim ograniczenia uprawnień procesowych podatnika terminem przedawnienia zobowiązania podatkowego określonym w O.p. zarówno jeśli chodzi o roszczenie podatnika do żądania zwrotu nadpłaty jak i uprawnienie podatnika do wystąpienia z wnioskiem o korektę deklaracji VAT. 6.10. W orzecznictwie TSUE ugruntowany jest pogląd, że względu na brak jednolitych zasad zwrotu przewidzianych w prawie unijnym to do sądów państw członkowskich należy zapewnienie jednostkom odpowiedniej ochrony wynikającej z bezpośredniej skuteczności przepisów prawa Unii. W braku przepisów unijnych dotyczących zwrotu niesłusznie pobranych podatków to do wewnętrznego porządku prawnego każdego państwa należy wyznaczenie właściwych organów i ustalenie zasad postępowania mających zastosowanie do takich żądań zwrotu (zob. np. wyrok w sprawie [...]., C-591/10, ECLI:EU:C:2012:478, pkt 27, 28 i powołane tam orzecznictwo). Oznacza to, że państwa członkowskie zachowują określony zakres swobody w zakresie wyboru właściwego roszczenia oraz określenia zasad procesowych dla realizacji prawa do zwrotu, pod warunkiem zachowania zasad wynikających z porządku unijnego (w szczególności zasady równoważności oraz skuteczności). Trybunał Sprawiedliwości wielokrotnie poddawał przewidziane w prawie krajowym przesłanki wykonania prawa do zwrotu w kontekście wymogów unijnych, uznając m.in., za zgodne z prawem unijnym ograniczenie tego prawa w czasie poprzez wprowadzenie kryterium "rozsądnego terminu" lub też wyłączenie możliwości dochodzenia zwrotu jeśli zwrot powodowałby bezpodstawne wzbogacenie wnioskodawcy (zob. np. wyroki TS: w sprawie [...], 68/79, ECLI:EU:C:1980:57, pkt 26; w sprawie [...], C 61/79 ECLI:EU:C:1980:100, pkt 26; w sprawie [...], C-199/82, ECLI:EU:C:1983:318, pkt 13; w sprawach połączonych [...]., C-192/95 do C-218/95, ECLI:EU:C:1997:12, pkt 21; w sprawie [...],C-343/96, ECLI:EU:C:1999:59, pkt 47; wyrok w sprawach połączonych C-441/98 i C-442/98 K., ECLI:EU:C:2000:479, pkt 31). 6.11. Wobec powyższego wbrew temu co zarzuca się w skardze kasacyjnej nie doszło w tej sprawie do naruszenia wskazanych w niej przepisów, nie została też naruszona zasada efektywności prawa unijnego. 6.12. Skoro zarzuty skargi kasacyjnej okazały się niezasadne, skargę tę należało stosownie do treści art. 184 p.p.s.a. oddalić. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art.204 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a.