I FSK 511/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka - Medek, Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia WSA (del.) Adam Nita (sprawozdawca), Protokolant Patryk Pogorzelski, po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 2432/19 w sprawie ze skargi D. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 3 września 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2014 r. oddala skargę kasacyjną.

W zaskarżonym wyroku z 19 października 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 2432/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (zwany dalej Sądem I instancji) orzekał w przedmiocie skargi D. S.A. z siedzibą w W. (w dalszej części uzasadnienia określanej jako Podatnik, Spółka, Strona lub Skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (zwanego dalej Organem odwoławczym lub Organem II instancji) z 3 września 2019 r,. nr 1401-IOV-1.4103.4.2019.JK w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2014 r. Czyniąc to, Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Mazowieckiego Urzędu Celno-Skarbowego w Warszawie (dalej określanego jako Organ I instancji lub NUC-S), a także zasądził od Organu odwoławczego na rzecz Strony zwrot kosztów postępowania sądowego. W analizowanej sprawie ujawniły się dwa zagadnienia sporne w relacjach pomiędzy stronami postępowania sądowoadministracyjnego. Należy do nich kwestia: 1) prawidłowości stosowania przez Skarżącego 5% stawki podatkowej w podatku od towarów i usług od produktów gastronomicznych sprzedawanych przez Spółkę na wynos lub z dostawą. Organy podatkowe klasyfikowały bowiem tę czynność jako usługę restauracyjną, dla której właściwa jest 8% stawka podatku od towarów i usług; 2) dopuszczalność odliczenia przez Podatnika naliczonego podatku od towarów i usług z faktur wystawionych przez I. Odnosząc się do materii klasyfikacji produktów gastronomicznych – kwestii właściwej stawki podatkowej służącej określaniu wysokości podatku od towarów i usług, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał racje Strony, przyjmując że w realiach przedmiotowej sprawy właściwe jest operowanie stawką podatkową w wysokości 5%. W dalszej części postępowania sądowoadministracyjnego zagadnienie to nie było już przedmiotem sporu pomiędzy Skarżącym a Organem odwoławczym. Z kolei co do kwestii dopuszczalności odliczania naliczonego podatku od towarów i usług, Sąd I instancji podzielił zapatrywanie administracji podatkowej. W konsekwencji przyjął on, że brak jest podstaw do redukowania kwot podatku należnego o naliczony podatek od towarów i usług, wynikający z faktur sporządzanych przez wskazanego wcześniej kontrahenta Podatnika. Wszystko to skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji ostatecznej oraz zasądzeniem od Organu II instancji na rzecz Spółki zwrotu kosztów postepowania sądowego. Uzasadniając swoje racje co do oceny transakcji Podatnika z jego partnerem handlowym, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że faktury otrzymane przez Skarżącego nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W tych szczególnego rodzaju rachunkach dokumentuje się natomiast czynności, które nie zostały faktycznie wykonane przez podmiot wskazany jako świadczący usługi (chodziło o usługi budowlane). Jednocześnie nie dopatrzono się należytej staranności Skarżącego, pozwalającej mu zachować odliczenie naliczonego podatku od towarów i usług pomimo braku tożsamości podmiotowej pomiędzy wystawcą faktury, a podmiotem który rzeczywiście wykonał w ten sposób dokumentowane usługi. Jak przy tym podkreślono, takiej przezorności należało oczekiwać od Skarżącego będącego doświadczonym przedsiębiorcą, który niejednokrotnie musiał mieć do czynienia z nieuczciwymi podmiotami, gotowymi do wystawiania faktur mimo, że nie świadczą opisanych w nich usług. Szczegółowa prezentacja argumentacji Sądu I instancji została zawarta w uzasadnieniu jego wyroku, zamieszczonym w CBOSA. Wyłącznie tytułem przykładu godzi się zauważyć, że sprawa dotyczy wymiaru podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2014 r. Tymczasem A.I.: 1) od 11 kwietnia 2013 r. nie był czynnym podatnikiem wspomnianej daniny publicznej i w związku z tym nie odprowadzał podatku od towarów i usług. W tym kontekście podniesiono, że Skarżący mógł z łatwością odkryć tę okoliczność, sprawdzając status swojego kontrahenta w rejestrze podatników podatku od towarów i usług (korzystając z rozwiązania prawnego, ukształtowanego w art. 96 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług). W przekonaniu Sądu I instancji gotowość do wystawiania faktur na Stronę nie zwalniała zaś Spółki z analizy, czy te dokumenty nie będą w istocie fakturami pustymi, opisującymi prace budowalne, których A.I. faktycznie nie wykonał; 2) w latach 2013-2016 nie składał deklaracji podatkowych VAT-7; 3) nie posiadał dokumentacji prac budowlanych i adaptacyjnych prowadzonych na rzecz Spółki, kosztorysów prac, faktur zakupów ani zakwaterowania w miejscowościach wykonywania robót; 4) nie miał ewidencji dostaw i nabyć, ani nie posiadał dokumentacji dotyczącej zarejestrowanej działalności gospodarczej. Ponadto nie pamiętał, kto i kiedy prowadził księgowość jego firmy, natomiast zeznał że wystawiane przez niego faktury mają przypadkową numerację; 5) nie zatrudniał pracowników ani podwykonawców; 6) posiadał tylko drobne narzędzia budowalne, zgrzewarkę do rur, klucze. Natomiast nie dysponował dokumentacją zakupu materiałów lub narzędzi; 7) nie zawierał umów na fakturowane prace. Nie posiadał też dokumentacji prac budowalnych i adaptacyjnych, wykonanych wg treści wystawionych przez siebie faktur. W skardze kasacyjnej w całości zaskarżono wyrok Sądu I instancji. Czyniąc to, Strona wniosła o: I. rozważenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylenia zaskarżonego wyroku w całości oraz ponowne rozpoznanie sprawy w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, wynikający z faktur otrzymanych od kontrahenta Podatnika i w takim wypadku zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.; II. w razie nieskorzystania przez Sąd I instancji z możliwości wskazanej w pkt. I, wniesiono do Naczelnego Sądu Administracyjnego o: 1) rozpoznanie sprawy na rozprawie; 2) zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wydanie wyroku z zachowaniem tej samej sentencji przy jednoczesnej zmianie uzasadnienia i wyrażeniu poglądu prawnego, potwierdzającego prawo Spółki do odliczenia podatku naliczonego z faktur wstawionych przez wskazanego wcześniej partnera handlowego Podatnika; ewentualnie o: 3) uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji; 4) zasądzenie na rzecz Strony kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych; III. na wypadek, gdyby zaskarżony akt administracyjny odpowiadał prawu, a zawierał jedynie błędne uzasadnienie, wniesiono o to, aby Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę: 1) wyraził w uzasadnieniu wyroku pogląd prawny odmienny od zawartego w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji, tym razem korzystny dla Skarżącego, tj. potwierdził prawo Spółki do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez wskazanego wcześniej partnera handlowego Podatnika; 2) zasądził na rzecz Spółki koszty postępowania kasacyjnego, w tym koszty zastępstwa procesowego według norm przepisanych ewentualnie z ostrożności procesowej, na wypadek, gdyby w opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego brak było przepisów umożliwiających zasądzenie kosztów na rzecz Strony, wniesiono aby Naczelny Sąd Administracyjny 3) odstąpił od zasądzania od Skarżącego kosztów postępowania. Jednocześnie nieprawomocnemu wyrokowi Sądu I instancji Strona zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 – zwanej dalej P.p.s.a.) w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 123 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 900 – dalej określanej jako O.p.). Zdaniem Strony doszło do tego poprzez odmówienie jej prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez I., na skutek zaakceptowania stanowiska wyrażonego w decyzji Organu I instancji. W przekonaniu Skarżącego nastąpiło to w konsekwencji dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego wbrew zasadom logiki doświadczenia życiowego oraz wiedzy. W konsekwencji błędnie przyjęto, że materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu podatkowym potwierdza fikcyjność transakcji udokumentowanych fakturami wystawionymi przez wskazanego wcześniej kontrahenta Strony; 2) naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 86 ust. 1, art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a) i pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 – zwanej dalej u.p.t.u.) w zw. z art 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a), art. 220 pkt 1, art. 226 i art. 273 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz. UE. L. z 2006 r., nr 347, poz. 1). Zdaniem Podatnika doszło do tego poprzez niewłaściwe zastosowanie wskazanych przepisów, polegające na bezpodstawnym pozbawieniu go prawa do odliczenia podatku naliczonego, wynikającego z zakwestionowanych faktur VAT wystawionych przez I. Jak podkreślono, doszło do tego w sytuacji, gdy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego Strona spełniała wszystkie warunki, od których jest uzależniona możliwość skorzystania z prawa do odliczenia. W reakcji na przedstawione zarzuty i argumentację odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i jako taka podlega oddaleniu. Jak już wcześniej wskazano, na obecnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego (po wydaniu rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i wniesieniu przez Podatnika skargi kasacyjnej na ten judykat) jedynym zagadnieniem spornym w relacjach pomiędzy stronami stosunku podatkowoprawnego jest materia dopuszczalności odliczania przez Spółkę naliczonego podatku od towarów i usług, wynikającego z faktur wystawionych przez kontrahenta tego podmiotu, tj. I. Odnosząc się do tej kwestii, Naczelny Sąd Administracyjny punktem odniesienia dla swoich rozważań czyni rzecz jasna treść skargi kasacyjnej. Ponieważ zaś wspomniany środek zaskarżenia został oddalony, argumentacja zawarta w niniejszym uzasadnieniu wyroku zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej (por. art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, zwanej dalej P.p.s.a.). Warto przy tym zauważyć, że tezy formułowane przez Stronę w jej piśmie procesowym skutkującym przeniesieniem sprawy sądowoadministracyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego są zbieżne z zarzutami podnoszonymi przez nią w skardze do Sądu I instancji, dotyczącymi materii co do której zapatrywanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego okazało się odmienne niż poglądy formułowane przez Skarżącego. W świetle art. 86 ust. 1 u.p.t.u., odliczenie naliczonego podatku od towarów i usług od kwoty podatku należnego ma miejsce w takim zakresie, w jakim towary i usługi, w cenie których jest zawarty podatek naliczony są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Oznacza to, że wykluczona jest redukcja należnego podatku od towarów i usług, ciążącego na podatniku tej daniny o podatek naliczony w sytuacji, gdy jego ciężar ekonomiczny nie został poniesiony w związku z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u., wykonywaną przez podmiot obowiązany z tytułu podatku, natomiast nastąpiło to przez wzgląd na realizację potrzeb osobistych tej osoby. Ponadto wskazać trzeba na dwa podstawowe wymogi sformułowane w art. 86 ust. 2, 10 i 11 u.p.t.u. (w brzmieniu na czas urzeczywistnienia przez Stronę podatkowego stanu faktycznego), a w aspekcie temporalnym doprecyzowane w art. 86 ust. 13 u.p.t.u. Sprawiają one, że w przypadku "obrotu wewnątrzkrajowego" (dostaw towarów lub świadczenia usług) istnieją dwie zasadnicze przesłanki odliczenia podatku naliczonego: podatnik musi posiadać szczególnego rodzaju rachunek, czyli fakturę (fakturę VAT) oraz powinien objąć ekonomiczne władztwo nad rzeczą albo świadczona mu usługa winna być rzeczywiście wykonana. Niespełnienie któregokolwiek z tych warunków wyklucza redukcję należnego podatku od towarów i usług o kwoty podatku naliczonego. Dlatego właśnie, samo legitymowanie się fakturą, bez objęcia ekonomicznego władztwa nad rzeczą lub bez rzeczywistego wykonania udokumentowanej w niej usługi, nie uzasadnia odliczenia naliczonego podatku od towarów i usług. Jednocześnie, przez wzgląd na neutralność podatku od towarów i usług - system naliczania i odliczania kwot tej daniny w poszczególnych fazach obrotu podkreśla się znaczenie "tożsamości dostawcy" lub "tożsamości usługodawcy" oraz "tożsamości towaru" lub "tożsamości usługi". Jeżeli bowiem rzeczywiście istniejący wyrób byłby dostarczany przez podmiot, który go nie nabył, albo gdyby przez daną osobę dostarczany był inny wyrób niż ten, który uzyskała ona w poprzedniej fazie obrotu, faktura dokumentująca określoną czynność nie odzwierciedlałaby prawdziwej (rzeczywistej) transakcji gospodarczej. To samo dotyczy świadczenia usługi – jeżeli w rzeczywistości byłaby ona wykonana przez inny podmiot niż ten, który wystawił fakturę, dokument ten nie potwierdzałby faktycznie mającego miejsce świadczenia. Równocześnie destrukcji uległby cały system naliczania i odliczania kwot podatku od towarów i usług, stanowiący gwarancję neutralności podatku od towarów i usług oraz gwarancję uzyskania przez państwo należnej mu (a niezaniżonej) kwoty daniny publicznej (tzw. podatku od towarów i usług do zapłaty). Dlatego właśnie, także niezgodność pomiędzy treścią faktury, a rzeczywistym stanem rzeczy co do tego, kto dostarczał towar albo wykonał usługę oraz brak tożsamości pomiędzy wyrobem lub usługą uwidocznioną w fakturze i faktycznie dostarczonymi dobrami, uzasadnia zanegowanie odliczenia naliczonego podatku od towarów i usług (por. art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a) oraz at. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u.). Należy przy tym wskazać, że oczekiwanie od podatnika podatku od towarów i usług należytej ostrożności w kontaktach z jego kontrahentami nie jest przejawem samowoli organów podatkowych, które w ten sposób przerzucają na podmiot obowiązany z tytułu podatku ekonomiczne konsekwencje własnej bierności. W wyroku TSUE z 21 lutego 2006 r., wydanym w sprawie C-255/02 (Halifax) uznano bowiem prawo państw członkowskich Unii Europejskiej do przeciwstawiania się nadużyciom w sferze podatku od wartości dodanej. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że szósta dyrektywa powinna być interpretowana zgodnie z zasadą wykładni prawa wspólnotowego zakazującą nadużycia przepisów prawa wspólnotowego w taki sposób, iż nie przyznaje ona podatnikowi prawa do odliczenia lub odzyskania podatku naliczonego, gdy w świetle okoliczności, które zostaną obiektywnie ocenione przez sądy krajowe, stwierdzone zostanie istnienie dwóch obiektywnych elementów. Po pierwsze, że cele, którym służą przepisy prawne formalnie prowadzące do powstania prawa, zostałyby udaremnione, gdyby dochodzone prawo rzeczywiście zostało przyznane. Po drugie, że powołane prawo wywodzi się z działalności gospodarczej, dla której nie ma innego uzasadnienia niż uzyskanie dochodzonego prawa. Z kolei, w wyroku z 21 czerwca 2012 r. w sprawie C-80/11 i C-142/11 (Mahageben) podkreślono, że artykuł 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a), art. 220 pkt 1 i art. 226 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce krajowej, w ramach której organ podatkowy odmawia podatnikowi prawa do odliczenia od kwoty należnego podatku od wartości dodanej kwoty tego podatku należnego lub zapłaconego z tytułu świadczonych mu usług z tego powodu, iż wystawca faktur dotyczących owych usług lub jeden z jego usługodawców dopuścił się nieprawidłowości, bez udowodnienia przez organ podatkowy na podstawie obiektywnych przesłanek, iż podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcja mająca stanowić podstawę prawa do odliczenia wiązała się z przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktury lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu. W tym kontekście, zachowanie należytej staranności przez podatnika podatku od wartości dodanej otrzymującego zarówno fakturę, jak i towar (usługę) jest przesłanką ochrony jego praw jako słabszej niż organ podatkowy strony stosunku podatkowoprawnego. Powtarzając uprzednio sformułowaną tezę, zasadniczo bowiem załamanie systemu naliczania i odliczania kwot podatku (już to ze względów podmiotowych, już to przedmiotowych) oznacza utratę odliczenia, bo godzi w interes finansów publicznych oraz w neutralność podatku od towarów i usług. Formą ochrony praw podatnika jest natomiast zagwarantowanie mu wspomnianej redukcji, o ile nie wiedział oraz przy dołożeniu należytej (a nie szczególnej, czy nadzwyczajnej) staranności nie mógł się dowiedzieć o tym, iż wcześniej (we wcześniejszych fazach obrotu) ów system naliczeń i odliczeń uległ zachwianiu. Oznacza to, że od podatnika nie można oczekiwać zachowań właściwych dla organu podatkowego (tym bardziej, że nie jest on organem podatkowym i nie dysponuje ani władztwem publicznym, ani instrumentami prawnymi właściwymi podmiotowi "górującemu" w stosunku prawnym podległości kompetencji). Zasadne jest natomiast (w imię wspomnianych wcześniej względów ochronnych) oczekiwanie od dłużnika podatkowego klasycznej, typowej przezorności pozwalającej mu na zachowanie odliczenia, pomimo wcześniejszego przerwania "łańcucha" naliczeń i odliczeń podatku od towarów i usług. Jednocześnie podkreślić i przypomnieć należy, iż w sytuacji, gdy nie jest spełniona którakolwiek z dwóch podstawowych przesłanek odliczenia podatku naliczonego (brak faktury lub brak towaru albo usługi), podatnik nie może dokonać wspomnianej operacji. W takim bowiem przypadku nie jest urzeczywistniony ustawowy, wpisany w konstrukcję podatku od wartości dodanej, warunek redukcji kwot podatku należnego. Tym samym, jeżeli organ podatkowy stwierdzi jedną lub drugą niedoskonałość, bez potrzeby ustalania tzw. dobrej wiary podatnika ma prawo, a przede wszystkim – przez wzgląd na neutralność podatku oraz interes finansów publicznych - obowiązek zanegowania odliczenia. Odnosząc przedstawione uwagi do stanu faktycznego sprawy i tez formułowanych przez Stronę w skardze kasacyjnej (a także ich uzasadnienia) godzi się zauważyć, że żaden z tych zarzutów nie może skutkować uznaniem racji Podatnika. Należy podkreślić, że przedkładane przez Skarżącego kosztorysy, faktury, czy potwierdzenia zapłaty nie stanowią dowodu na to, że zlecone prace istotnie zostały wykonane przez wskazanego wcześniej kontrahenta tego podmiotu. Jednocześnie zweryfikowana przez Stronę okoliczność, że w chwili podjęcia współpracy I. figurował w CEIDG nie świadczy o dołożeniu przez Skarżącego należytej staranności w weryfikacji jego partnera handlowego jako podmiotu, którego faktury mogą stanowić podstawę do odliczania naliczonego podatku od towarów i usług. Efektu takiego nie wywołuje także okoliczność, że wskazany kontrahent podatnika był wykonawcą usług "z polecenia". Wreszcie, nie znajduje potwierdzenia teza sformułowana w skardze kasacyjnej – twierdzenie Strony, że A.I. był podatnikiem podatku od towarów i usług i miał NIP. W przedmiotowej sprawie zakwestionowano bowiem odliczenia naliczonego podatku od towarów i usług dokonane przez Stronę za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2014 r.. Tymczasem, jak wcześniej wskazywano, od 11 kwietnia 2013 r. A.I. nie był już czynnym podatnikiem wspomnianej daniny publicznej. Okoliczność tę bez trudu można było ustalić. W przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego żądanie gotówkowego regulowania należności za prace, które miał wykonać A.I. powinno skłaniać Skarżącego do refleksji i badania, czy istotnie jego kontrahent odprowadza podatek od towarów i usług. O należytej staranności Spółki, pozwalającej jej zachować odliczenie naliczonego podatku od towarów i usług nie świadczy zaś wystąpienie do organu podatkowego o wydanie zaświadczenia potwierdzającego status podatkowy A.I. oraz sprawdzenie tego podmiotu w portalu podatkowym Ministerstwa Finansów. Działania te podejmowano bowiem nie przed nawiązaniem współpracy ze wskazanym kontrahentem, ale dopiero po tym jak Strona dowiedziała się o zaistniałych nieprawidłowościach od pracownika organu podatkowego. W tym stanie rzeczy nie znalazł potwierdzenia żaden z zarzutów podniesionych w piśmie procesowym skutkującym przeniesieniem sprawy sądowoadministracyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z tego powodu skarga kasacyjna została oddalona jako niemająca usprawiedliwionych podstaw. Stało się to na podstawie art. 184 P.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego nie orzekano. Doszło bowiem do oddalenia skargi kasacyjnej Strony wniesionej na wyrok Sądu I instancji, w którym uchylono zaskarżoną decyzję ostateczną (oraz poprzedzającą ją decyzję NUC-S). W takiej zaś sytuacji, w świetle art. 203 i 204 P.p.s.a. zwrot kosztów postępowania kasacyjnego nie przysługuje. Adam Nita Małgorzata Niezgódka – Medek Arkadiusz Cudak