I FSK 438/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Janusz Zubrzycki (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 25 października 2016 r. sygn. akt I SA/Bd 262/16 w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 14 marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za I i II kwartał 2014 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.

W skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 25 października 2016 r. w sprawie I SA/Bd 262/16 B. R. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 14 marca 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za I i II kwartał 2014 r. Uzasadniając powyższy wniosek Strona - powołując się na przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej powoływana jako "P.p.s.a.") - wskazała na swoją sytuację majątkową i w tym zakresie odesłała do znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji złożonej do wniosku o przyznanie prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. np.: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04 oraz z 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nałożony na Skarżącego w ramach kwestionowanej decyzji obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia, co do zasady są odwracalne. Niemniej jednak skutków zapłaty należności pieniężnej nie można rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, zwłaszcza, gdy wysokość tejże należności pieniężnej jest znaczna. Naczelny Sąd Administracyjny dokonując oceny zasadności przedmiotowego wniosku wziął pod uwagę przede wszystkim wysokość zobowiązania podatkowego, którego decyzja ta dotyczy, w kontekście jego sytuacji majątkowej wynikającej z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia 11 grudnia 2015 r., którą określono Stronie zobowiązania podatkowe za I i II kwartał 2014 r. na łączną kwotę 4.162.948,00 zł. Z oświadczeń złożonych przez Skarżącego w formularzu PPF wynika, że prowadzi on samodzielne gospodarstwo domowe. Po zawieszeniu działalności gospodarczej z powodu niemożliwości jej prowadzenia ze względu na dokonane zabezpieczenia, jedyny dochód skarżącego pochodzi z zatrudnienia na ½ etatu w wysokości ½ minimalnego wynagrodzenia. Z Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia11 września 2015 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2016 r. wynika, że wynagrodzenie takie to 1.850 zł, zatem miesięczny dochód skarżącego to 925 zł. Dodać trzeba, że jako majątek Skarżący wskazał zabudowane grunty rolne G. (wartość 200.000 zł) oraz grunty rolne w L. (wartość 200.000 zł), jednak na obu są wpisy hipotek zabezpieczających. Dom w L. także jest zabezpieczony hipotekami w ramach postępowania zabezpieczającego podatkowego. Oszczędności Skarżącego (w kwocie 1.000 zł) są zabezpieczone przez Urząd Skarbowy, podobnie jak dwa samochody, które posiada. Inne pojazdy, które Skarżący posiadał, zostały przejęte. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykonanie zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji – ze względu na wysokość należności pieniężnej objętej tą decyzją i sytuację majątkową Skarżącego – może spowodować trudne do odwrócenia skutki w postaci utraty przez Skarżącego całego zgromadzonego majątku. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 193 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.