Sygnatura
I FSK 409/18
Wyrok NSA z 30 sierpnia 2022 r., I FSK 409/18 – podatek od towarów i usług
Wynik
Oddalono skargę kasacyjną
- Sąd
- Naczelny Sąd Administracyjny
- Data orzeczenia
- 30 sierpnia 2022
- Prawomocne
- tak
Treść rozstrzygnięcia
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Sędzia NSA Izabela Najda - Ossowska, Sędzia WSA (del.) Maja Chodacka (spr.), Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2022 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej I. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 października 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 1062/17 w sprawie ze skargi I. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 22 maja 2017 r. nr [...], [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2012 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od I. B. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Analiza z kontekstem sprawy
Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?
Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.
Uzasadnienie
1. Wyrok Sądu pierwszej instancji. 1.1. Wyrokiem z 10 października 2018r. w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 1062/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę I. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. z dnia 22 maja 2017r. nr [...], [...]w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2012r. Wymieniony wyrok oraz pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego: http://orzeczenia.nsa.gov.pl. 1.2. W uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej instancji stwierdzono, że skarżąca w odniesieniu do transakcji sprzedaży działek nr [...] i [...] w R. działała jako podatnik podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm., dalej: "ustawa o podatku od towarów i usług"). Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że skarżąca (wspólnie z mężem) prowadziła zorganizowaną działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami. Wynikało to w ocenie Sądu nie tylko z analizy okoliczności związanych z przeprowadzeniem spornych transakcji, ale także z całokształtu dowodów dotyczących działań skarżącej w zakresie obrotu nieruchomościami na przestrzeni wielu lat. Uznano, że skarżąca w zakresie obrotu nieruchomościami prowadziła działalność zaplanowaną, zorganizowaną, z zamiarem jej wykonywania w sposób powtarzalny dla celów zarobkowych. W latach 2004 – 2015 wraz z mężem w ramach wspólności ustawowej małżeńskiej oraz w ramach majątku odrębnego skarżąca dokonała licznych transakcji zakupu i sprzedaży szeregu różnych nieruchomości (m.in. działek nr [...] i [...]), a jej aktywność w tym zakresie nosiła cechy systematyczności, powtarzalności i ciągłości działań. Na kanwie tak poczynionych ustaleń Sąd pierwszej instancji nie podzielił argumentacji skarżącej, że nabycia były podyktowane pobudkami osobistymi. 1.3. W konsekwencji działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., poz. 1369, dalej: "ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi") oddalono skargę. 2. Skarga kasacyjna i odpowiedź na skargę kasacyjną. 2.1. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku pełnomocnik skarżącej zaskarżył wyrok w całości i zarzucił w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: 1/ błędne zastosowanie przepisu art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług i błędne zastosowanie art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na nadaniu skarżącej statusu podatnika w podatku od towarów i usług prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu ww. przepisów w odniesieniu do czynności zarządzania majątkiem prywatnym skarżącej, które to zarządzanie, w szczególności sprzedaż nieruchomości skarżąca realizowała na przestrzeni kilku lat w okolicznościach zdeterminowanych sytuacją życiową i nie w sposób, który powodowałby uznanie skarżącej za podatnika podatku VAT, również z tego powodu że skarżąca nie inwestowała w uzbrojenie, ani nie podejmowała żadnych innych profesjonalnych działań służących ich zbyciu; 2/ błędne zastosowanie przepisu art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług w związku z art. 2 pkt 4 lit a) ustawy z dnia 9 września 2000r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2017r., poz. 1150 ze zm., dalej: "ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych") w związku z art. 247 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017r. poz. 201 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa") związku z art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez błędną kwalifikację skarżącej jako podatnika podatku od towarów i usług, w sytuacji, gdy w obrocie prawnym funkcjonowała w chwili wydawania decyzji wymiarowej w podatku od towarów i usług i funkcjonuje nadal ostateczna decyzja podatkowa wydana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. (ten sam organ, który wydał decyzję w podatku od towarów i usług) określająca wysokość podatku PCC od transakcji sprzedaży działki [...] oraz działki [...], która tym samym nie uznaje skarżącą za podatnika VAT oraz opodatkowanie przedmiotowej transakcji podatkiem VAT w stawce podatku, przez co sprawa opodatkowania transakcji sprzedaży działki [...] oraz co jest istotne dla sprawy działki [...] była w momencie wydawania decyzji w podatku od towarów i usług de facto rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną 3/ błędne zastosowanie przepisu art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług w związku z art. 2 pkt 4 lit a) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, w związku z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez błędną kwalifikację skarżącej jako podatnika podatku od towarów i usług, w sytuacji, gdy w obrocie prawnym funkcjonowała w chwili wydawania decyzji wymiarowej w podatku od towarów i usług i funkcjonuje nadal ostateczna decyzja podatkowa wydana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. (ten sam organ, który wydał decyzję w podatku od towarów i usług) określająca wysokość podatku od czynności cywilnoprawnych od transakcji sprzedaży działek [...] i [...], która tym samym nie uznaje skarżącą za podatnika VAT oraz opodatkowanie przedmiotowej transakcji podatkiem VAT w stawce podatku, co w sytuacji późniejszej kwalifikacji skarżącej jako podatnika VAT oraz opodatkowania transakcji sprzedaży działek podatkiem od towarów i usług doprowadziła do niedopuszczalnej sytuacji wymierzenia i pobrania zarówno podatku od czynności cywilnoprawnych, jak i podatku VAT od tej samej transakcji sprzedaży nieruchomości z naruszeniem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych; W skardze kasacyjnej w oparciu o przesłankę określoną w art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1/ błędne zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 247 § 1 pkt 4 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 2 pkt 4 lit. a) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych poprzez nie uchylenie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. z dnia 22 maja 2017r. i poprzedzającej jej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B., w sytuacji, gdy decyzje organów zostały wydane mimo, iż inna decyzja ostateczna wydana przez Naczelnika US w B. rozstrzygnęła wcześniej o tym, że sporna transakcja sprzedaży działki [...] i [...] nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w stawce podatku, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 2.2. W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi względnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przypisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. 2.3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od strony skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 3.1. Zarzuty skargi kasacyjnej nie mają usprawiedliwionych podstaw, dlatego skarga kasacyjna podlegała oddaleniu. Zgodnie z art. 183 § 1 zd. pierwsze ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, określone w § 2 powołanego przepisu, co pozwoliło na rozpoznanie sprawy w zakresie wyznaczonym zarzutami skargi kasacyjnej i stosownie do art. 193 zd. drugie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – przedstawienie w odniesieniu do tych zarzutów motywów rozstrzygnięcia. Skarga kasacyjna została zatem zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W tym zakresie okazała się niezasadna i dlatego podlegała oddaleniu. Sąd nie naruszył bowiem podanych w zarzutach przepisów prawa w sposób przedstawiony w ich uzasadnieniu, który wymagałby uchylenia zaskarżonego wyroku. 3.2. Wspomnieć należy, że według art. 193 zdanie drugie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Mając na uwadze tę szczególną regulację w stosunku do art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny, orzekając o oddaleniu skargi kasacyjnej, mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych zarzutów. 3.3. Rozpatrując niniejszą sprawę w granicach zarzutów sformułowanych w treści skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że jej istota sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy Sąd pierwszej instancji prawidłowo podzielił stanowisko organów, że skarżąca w odniesieniu do transakcji sprzedaży działek gruntu nr [...] i [...] w R. działała jako podatnik podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług. 3.4. Autor skargi kasacyjnej oparł ją na podstawie kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czyli naruszeniu przepisów prawa materialnego oraz naruszeniu przepisów postępowania. Rozpoznając skargę kasacyjną w pierwszej kolejności, należy stwierdzić, iż w świetle art. 176 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przewidzianym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także właściwym dla niej wymaganiom konstrukcyjnym. W szczególności formalizm ów wiąże się z powinnością prawidłowego skonstruowania podstaw kasacyjnych, co obejmuje zarówno obowiązek ich przytoczenia, jak i uzasadnienia. Jak już wyżej wskazano w myśl art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie analizuje tejże sprawy po raz kolejny w jej całokształcie, związany jest natomiast wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, gdyż to one nadają kierunek kontroli i badania zgodności z prawem kwestionowanego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie analizuje tejże sprawy po raz kolejny w jej całokształcie, związany jest natomiast wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, gdyż to one nadają kierunek kontroli i badania zgodności z prawem kwestionowanego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wymaga to zatem prawidłowego i precyzyjnego określenia podstaw kasacyjnych, wyraźnego wskazania na przepisy, których naruszenia strona upatruje w kwestionowanym orzeczeniu sądu I instancji, z uwzględnieniem konkretnych jednostek redakcyjnych (artykułu, paragrafu, ustępu itd.) przepisów prawa (por. wyroki NSA z: 29 marca 2018r. I FSK 13/18, 19 września 2017r., I FSK 126/16; 29 września 2017r., I FSK 868/16; 19 października 2017r., II GSK 1701/17). Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno natomiast szczegółowo wskazywać do jakiego, zdaniem skarżącej, naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, iż to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno wskazywać na trafność sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów, a zatem nawiązywać do przepisów prawa, których naruszenie skarżąca zarzuca Sądowi I instancji. Biorąc pod uwagę powyższe i odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia prawa procesowego podnieść należy, że autor skargi kasacyjnej nie zarzucił naruszenia jakiegokolwiek przepisu prawa procesowego, który stosowały organy, mogącego stanowić podstawę do zakwestionowania ustalonego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego i jego oceny. Przykładowo w sprawie nie podniesiono zarzutów oparcia rozstrzygnięcia na nieprawidłowym, czy niekompletnie zebranym materiale dowodowym (art. 180, art. 181, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej), czy też związanych z niewłaściwą oceną zebranego w sprawie materiału dowodowego (art. 191 Ordynacji podatkowej). W tej sytuacji należy stwierdzić, iż w sprawie niniejszej skutecznie nie podważono stanu faktycznego, zatem dla oceny zarzutów materialnoprawnych miarodajny jest stan faktyczny ustalony przez organy podatkowe i zaakceptowany przez Sąd I instancji. 3.5. Dalej odnosząc się do zarzutu niedostrzeżenia przez Sąd naruszenia przez organy zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów oraz zasady nierozstrzygania sprawy już wcześniej rozstrzygniętej decyzją ostateczną i działania z naruszeniem art. 2 pkt 4 lit. a) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, co doprowadziło zdaniem kasatora do sytuacji, w której w odniesieniu do tej samej transakcji sprzedaży (działek [...] i [...]) zostały wymierzone decyzjami zarówno podatek od czynności cywilnoprawnych, jak i podatek od towarów i usług, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że jest on bezpodstawny. Odnotować należy, że 30 czerwca 2015 r. organ wydał na rzecz nabywców ww. działek decyzję określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od czynności cywilnoprawnych, bowiem stwierdził, że wartość ta została zaniżona. Postępowanie w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych prowadzono odrębnie od postępowania w VAT i dotyczyło ono nabywców nieruchomości więc skarżąca nie była stroną tego postępowania. Natomiast przedmiotem postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji były wyłącznie kwestie związane z opodatkowaniem VAT działalności skarżącej. Zatem wszelkie aspekty związane bezpośrednio z opodatkowaniem przedmiotowej transakcji podatkiem PCC po stronie nabywców; wykraczają poza zakres niniejszego postępowania. W konsekwencji omawiany zarzut skarżącej kasacyjnie należy uznać za chybiony i pozostający bez wpływu na wynik sprawy. Przy tym samo wydanie decyzji w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych nie przesądza o prawidłowości kwalifikacji prawnopodatkowej dokonywanych czynności, której organ dokonał w niniejszym postępowaniu w zakresie wymiaru podatku od towarów i usług. 3.6. Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego w pierwszej kolejności stwierdzić należy, że art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług stanowi, że podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza z kolei obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, że dla dokonania oceny, czy skarżąca może być uznana za podatnika VAT, należy wziąć pod uwagę wszystkie jej zachowania, związane ze sprzedażą przedmiotowych nieruchomości, przy czym muszą one być ocenione w sposób kompleksowy, nie zaś wyrwany z szerszego kontekstu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji analizując przedmiotową sprawę prawidłowo ocenił charakter podejmowanych przez skarżącą czynności związanych z nabywaniem i zbywaniem nieruchomości, odwołując się do wskazań zawartych w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) z dnia 15 września 2011r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10. W przywołanym wyroku, TSUE stanął na stanowisku, iż nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej osoby fizycznej, która dokonuje sprzedaży gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby. W sytuacji natomiast, gdy osoba ta w celu dokonania wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, należy uznać ją za podmiot prowadzący "działalność gospodarczą" w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej. Odnosząc wskazane wyżej stanowisko TSUE do przedmiotowej sprawy podkreślić należy, iż Sąd I instancji opierając się na niezakwestionowanych skutecznie okolicznościach faktycznych sprawy zasadnie przyjął, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny, a dokonane na jego podstawie ustalenia faktyczne są prawidłowe, co skutkowało zasadnym przyjęciem, że podejmowane przez skarżącą czynności w zakresie kwestionowanych transakcji posiadały znamiona profesjonalnej działalności w zakresie sprzedaży nieruchomości, która stosownie do treści art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, podlega opodatkowaniu VAT. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla w tym miejscu, że ocena dokonana przez organy podatkowe oraz Sąd pierwszej instancji wynikała z łącznego rozważenia podejmowanych przez skarżącą czynności w kontekście tego, czy mieściły się w ramach profesjonalnej działalności z zakresu obrotu nieruchomościami. Organy podatkowe i Sąd pierwszej instancji dokonały oceny istoty charakteru czynności wykonywanych przez skarżącą w tym zakresie, w szerokim kontekście przedmiotowym i we wzajemnym ich powiązaniu, uwzględniając cel i okoliczności podejmowanych działań wskazujących na ich profesjonalny charakter. Istotny dla oceny spełnienia przez skarżącą przesłanek z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług w zakresie spornych transakcji istotny jest całokształt okoliczności związanych z obrotem nieruchomościami przez skarżącą na przestrzeni wielu lat. Niekwestionowany stan faktyczny sprawy wskazuje, że skarżąca wraz z mężem w ramach wspólności ustawowej małżeńskiej oraz skarżąca w ramach majątku odrębnego dokonała licznych transakcji zakupu i sprzedaży szeregu różnych nieruchomości. W okresie od 1998r. do 2015r. nabyła 41 nieruchomości do majątku wspólnego, natomiast w latach 2004-2015 dokonała wraz z mężem 19 transakcji sprzedaży nieruchomości. Naczelny Sąd Administracyjny za prawidłowe uznał stanowisko Sądu pierwszej instancji, że o częstotliwości i ciągłości nie decyduje czasookres wykonywania czynności, ale kryterium powtarzalności oraz systematyczność dokonywanych zakupów oraz sprzedaży. O handlowym charakterze działalności świadczy nie tylko ilość nabytych i sprzedanych nieruchomości, ich ulepszanie, ale również fakt, że środki uzyskane ze sprzedaży nieruchomości są inwestowane w zakup następnych. Biorąc pod uwagę tak przyjęte kryterium na tle stanu faktycznego sprawy właściwie uznano, że w zakresie spornych transakcji skarżąca działała jako osoba prowadząca działalność mającą charakter działalności zaplanowanej, zorganizowanej, z zamiarem jej wykonywania w sposób powtarzalny dla celów zarobkowych. Częstotliwość dokonywanych przez skarżącą na przestrzeni lat zakupów i sprzedaży nieruchomości świadczy o systematyczności, powtarzalności i ciągłości działań strony w zakresie obrotu nieruchomościami. Natomiast odnośnie kwestionowanych transakcji spornych nieruchomości gruntowych [...] i [...] należy wskazać, że skarżąca i jej mąż posiadali wiedzę, że dla ww. działek do 31 grudnia 2003r. obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego osiedla domów jednorodzinnych uchwalony uchwałą z dnia 26 listopada 1991r. Mąż skarżącej podjął skuteczne działania, prowadzących do przekształcenia działek z gruntów ornych na działki budowlane występując 3 lipca 2009r. do burmistrza o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie 2 budynków mieszkalnych wielorodzinnych na działkach [...] i [...]. Środki na zakup przedmiotowych działek zostały pozyskane z kredytu bankowego z przeznaczeniem na budownictwo mieszkaniowe. Co prawda z aktu notarialnego wynika, że przedmiotowe działki zostały sprzedane ze stratą, jednakże nie jest to okoliczność eliminująca profesjonalny charakter omawianych transakcji albowiem działalność gospodarcza może również przynosić straty. Okoliczności faktyczne sprawy nie kwestionowane w skardze kasacyjnej doprowadziły Sąd pierwszej instancji do słusznego wniosku, że odnośnie spornych transakcji skarżąca działała jako podatnik VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy podatku od towarów i usług. Wpisywały się one bowiem w charakter działań skarżącej podejmowanych w ramach obrotu nieruchomościami na przestrzeni lat, tj.: ciągły, powtarzalny i profesjonalny. 3.7. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, jako że nie zawierała ona usprawiedliwionych podstaw. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 oraz art. 209 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zasądzając kwotę 3.600 zł stanowiącą 100 % stawki minimalnej należnej pełnomocnikowi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji. Maja Chodacka Roman Wiatrowski Izabela Najda-Ossowska del. sędzia WSA sędzia NSA sędzia NSA
Informacje o sprawie
- Data wpływu
- 5 marca 2018
- Symbol z opisem
- 6110 Podatek od towarów i usług
- Hasła tematyczne
- Podatek od towarów i usług
- Skarżony organ
- Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
- Sędziowie
- Izabela Najda-Ossowska Maja Chodacka /sprawozdawca/ Roman Wiatrowski /przewodniczący/
Powołane przepisy
- Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
art. 15 ust. 1, 2 · Dz.U. 2004 nr 54 poz. 535
- Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
art. 247 par. 1 pkt 4, art. 121 par. 1 · Dz.U. 2017 poz. 201
Inne orzeczenia w tej sprawie
Powiązane dokumenty
Sygnatura: I SA/Kr 681/21 · 30 sierpnia 2022
Wyrok WSA w Krakowie z 30 sierpnia 2022 r., I SA/Kr 681/21 – podatek od towarów i usług
Sygnatura: I SA/Kr 252/21 · 30 sierpnia 2022
Wyrok WSA w Krakowie z 30 sierpnia 2022 r., I SA/Kr 252/21 – podatek od towarów i usług
Sygnatura: I SA/Kr 1430/21 · 30 sierpnia 2022
Wyrok WSA w Krakowie z 30 sierpnia 2022 r., I SA/Kr 1430/21 – podatek od towarów i usług
Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny