I FSK 383/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia NSA Izabela Najda - Ossowska (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Maja Chodacka, Protokolant Eliza Kusy, po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 1941/17 w sprawie ze skargi M. [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. (obecnie: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W.) z dnia 14 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za kwiecień 2011 r. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M. [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. kwotę 1800 (słownie: tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. NSA/wyr. 1 - wyrok

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd przebieg postępowania przed organami: 1.1. Skarga kasacyjna M. [...] Sp. z o.o. w K. (skarżąca/Spółka) dotyczy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 lipca 2017 r., którym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: ustawa p.p.s.a) oddalono skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 14 marca 2014 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za kwiecień 2011 r. 1.2. Sąd podał, że Spółka prowadziła działalność gospodarczą polegającą na produkcji i sprzedaży folii stretch, taśmy polipropylenowej oraz taśmy PET. W jej ramach dokonywała wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (dalej: WDT) stosując stawkę VAT 0%. W kwietniu 2011 r. Spółka dokonała m.in. dwóch dostaw towaru na rzecz kontrahenta na Słowacji, posiadającego numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych VAT UE: [...]. Dostawy, których przedmiotem była folia stretch, udokumentowano fakturami VAT. WDT realizowane były transportem nabywcy na warunkach "EXW". Z dokumentacji (CMR i confirmation) przedłożonej przez Spółkę wynika, że towar załadowany był w siedzibie Spółki w K., a jako miejsce dostawy wskazano siedzibę nabywcy, czyli S.. Organ ustalił, że towar nie został przewieziony przez granicę Polski, transportowany był na odcinku krajowym. Według organu I instancji z dokumentów posiadanych przez Spółkę wynika, że towary zostały odebrane na terytorium Słowacji. Jednak czynności weryfikacyjne nie potwierdzają, by towary zostały przewiezione i rozładowane na Słowacji. Mając na uwadze powyższe organ określił skarżącej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za kwiecień 2011 r. 1.3. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy zgodził się z organem I instancji, że warunki wymienione w art. 42 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm. dalej: ustawa o VAT) nie są spełnione. Pomimo tego, że strona przedstawiła faktury, dokumenty wydania towaru z magazynu i załadunku, dokumenty CMR, jak również oświadczenie nabywcy o miejscu dostawy, spełnienie formalnego wymogu w postaci dokumentacji przy jednoczesnym stwierdzeniu braku wywozu towaru poza granice kraju nie jest wystarczające do uznania prawa strony do zastosowania 0% stawki podatku. 2. Skarga do Sądu pierwszej instancji 2.1. W skardze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: O.p.) oraz art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT w związku z art. 138 Dyrektywy Rady 2006/112/WE przez jego niewłaściwe zastosowanie. 2.2. Sąd wskazał, że w chwili rozliczenia realizowanych w ramach WDT transakcji Spółka posiadała niezbędne do zastosowania stawki 0% dokumenty. Nadto skarżąca przy dokonywaniu dostaw wykazała się również należytą starannością. Z materiału dowodowego wynika, że skarżąca przed sprzedażą towarów uzyskała od słowackiego kontrahenta stosowne dokumenty rejestracyjne i potwierdzające, że podmiot ten posiada właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez organy słowackiej administracji podatkowej, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla VAT. Klient bez zbędnej zwłoki dokonał również płatności za towar. Pieniądze wpłynęły z zagranicznego rachunku. Kierowcy odbierający towary przyjęli bez zastrzeżeń dokumenty transportowe (m.in. międzynarodowe listy transportowe CMR), w których jako miejsce dostaw) wpisana była miejscowość na Słowacji. Kierowcom zostały przekazane dokumenty, potwierdzające dokonanie wywozu towarów z kraju i dostarczenie ich pod ww. adres, które miały zostać wypełnione przez odbiorcę. Również te dokumenty zostały odesłane do skarżącej bez zbędnej zwłoki. W ocenie Sądu w chwili składania deklaracji VAT-7 za kwiecień 2011 r. skarżąca nie miała żadnych podstaw do tego, aby wątpić w wiarygodność dokumentów przesłanych jej skarżącej przez kontrahenta oraz snuć przypuszczenia, że towary objęte rzeczonymi dostawami mogły nie zostać wywiezione z Polski i dostarczone do miejsca przeznaczenia na Słowacji. Sąd zwrócił uwagę na to, iż transakcje z nieuczciwą słowacką firmą były incydentalne. Spółka podkreślała w toku postępowania oraz na rozprawie przed Sądem, że po zorientowaniu się o fakcie nieuczciwości swego kontrahenta nie prowadziła z nim dalszych interesów. 2.3. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej organu, uchylił wyrok Sądu pierwszej instancji. Zdaniem NSA, dla wykazania dobrej wiary skarżącej Sąd pierwszej instancji skupił się jedynie na podejmowanych przez Spółkę działaniach formalnych i posiadanych przez nią dokumentach. Tymczasem organ dla wykazania braku dobrej wiary skarżącej, wskazał na więcej okoliczności, których Sąd pierwszej instancji nie ocenił, naruszając art. 145 § 1 pkt 1 lit c) i art. 141 § 4 ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. 3. Wyrok Sądu pierwszej instancji 3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ponownie rozpoznając sprawę podkreślił, że jest związany oceną prawną i wskazaniami NSA, który nakazał uwzględnić również szereg okoliczności świadczących w ocenie organów podatkowych o braku po stronie skarżącej dobrej wiary w kontaktach ze słowackim kontrahentem. 3.2. Sąd wskazał, że istota sporu sprowadza się do oceny czy organ podatkowy kwestionując prawo skarżącej do zastosowania 0% stawki VAT w odniesieniu do dokonanych w kwietniu 2011 r. transakcji ze słowackim kontrahentem, w zaskarżonej decyzji wykazał, że Spółka nie dochowała należytej staranności w kontaktach z tym kontrahentem. Według Sądu Spółka nie przedstawiła wystarczających dowodów na to, iż dochowała należytej staranności wskazującej na jej działanie w dobrej wierze przy dokonywaniu przedmiotowych transakcji. W szczególności, z zebranych w sprawie dowodów nie wynika, aby przedsięwzięła wszelkie środki, jakie pozostawały w jej mocy, w celu zagwarantowania, by dokonywana przez nią czynność nie prowadziła do udziału w oszustwie podatkowym. Zdaniem Sądu, z protokołów przesłuchań p. L., p. C., p. Mrozińskiej wynika, że w przyjętym przez Spółkę w obrocie gospodarczym sposobie wystawiania i obiegu dokumentów towarzyszących wydawaniu towarów nie przewidziano sposobu weryfikacji punktu dostawy towarów, poza oświadczeniem samego nabywcy. Nie weryfikowano też uprawnień osób odbierających towar do reprezentowania kontrahenta w tym zakresie. Sąd stoi na stanowisku, że skarżąca była zobowiązana i powinna była upewnić się, że WDT rzeczywiście nastąpiło, że towar został przetransportowany poza granice kraju i trafił do nabywcy uwidocznionego na fakturach. Pozostawanie w zaufaniu do swojego kontrahenta i brak możliwości "przewidzenia", iż dojdzie do oszustwa wyłącza pogląd o zachowaniu przez stronę staranności kupieckiej. 3.3. W tym kontekście nagannie Sąd ocenił, że skarżąca nie podjęła żadnych działań dla upewnienia się, że towary przetransportowano zgodnie z dokumentami przewozowymi co w pewnych warunkach uprawniałoby ją, mimo braku WDT, do zastosowania 0% stawki VAT. Dopiero podjęcie takich działań umożliwiłoby ocenę, czy są one wystarczające do wykazania dobrej wiary sprzedawcy. Brak jakichkolwiek działań w tym celu wyklucza jednak taką możliwość. Według Sądu trafnie ocenił organ, że sposób dokumentacji WDT jest wyborem Spółki, a dokonując dostaw w procedurze EXW winna mieć świadomość większego ryzyka jakim obarczona jest ta procedura. Sąd wskazał ponadto, że w sprawie kluczowymi dokumentami, na podstawie których Spółka uznała, że towar będący przedmiotem realizowanych dostaw opuścił terytorium Polski były potwierdzenia dostawy - confirmation oraz listy przewozowe CMR. Treść tych dokumentów jednak, w wyniku czynności przeprowadzonych u przewoźników jak i przez słowacką administrację podatkową, okazała się sprzeczna z faktycznym przebiegiem zdarzeń. Nadto, stosowana przez Stronę procedura wydawania towaru i dokumentowania WDT okazała się niewystarczająca. 3.4. Sąd wskazał, że dla oceny dochowania staranności kupieckiej przez Spółkę, istotne są okoliczności nawiązania współpracy z kontrahentem. Z akt sprawy wynika, iż V. M., właściciel ww. firmy sam zwrócił się do Spółki, następnie klientowi, który przedstawił się jako dystrybutor folii została przedstawiona oferta - warunki sprzedaży: cena, terminy ważności, czas oczekiwania, warunki płatności. "Wydaje się, że w przypadku tego klienta była to przedpłata, gdyż pojawił się on po raz pierwszy". Z treści informacji uzyskanych od słowackiej administracji podatkowej wynika, że zamówienia towarów kontrahent dokonywał u Spółki telefonicznie zaś z wyjaśnień Spółki wynika, że nie zawarła z kontrahentem umowy pisemnej, zaś bieżąca współpraca w tym składanie zamówień odbywała się drogą e-mailową. 3.5. Podsumowując Sąd wskazał, że trafny jest pogląd, zgodnie z którym dokumenty, na podstawie których Spółka zastosowała stawkę 0% VAT przy spornych transakcjach, nie odzwierciedlają stanu faktycznego - towar nie wyjechał z terytorium Polski na Słowację. Nadto, z powyżej przytoczonych rozważań wynika, że nie zostało udowodnione, by skarżąca dołożyła należytej staranności aby wykluczyć udział w oszustwie podatkowym. Tym samym, nie była uprawniona do zastosowania stawki VAT 0%, zaś zarzut naruszenia art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT nie jest zasadny. 4. Skarga kasacyjna 4.1. W skardze kasacyjnej Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. 4.2. Jako podstawy kasacyjne Spółka powołała naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, tj. art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT w zw. z art. 138 Dyrektywy 2006/112/WE, przez jego niewłaściwe zastosowanie (w wyniku błędnej wykładni), mimo że strona przedstawiła dokumenty, potwierdzające wywóz towarów, będących przedmiotem WDT oraz ich dostarczenie na terytorium państwa członkowskiego innego, niż terytorium kraju, które jakkolwiek mogły ostatecznie okazać się fałszywe, to jednocześnie uczestnictwo strony w ewentualnym oszustwie podatkowym nie zostało ustalone, a nadto działa ona z należytą starannością i przedsięwzięła wszelkie racjonalne (w świetle okoliczności niniejszej sprawy) środki, jakie pozostawały w jej mocy, w celu zagwarantowania, by dokonywana przez nią czynność nie prowadziła do udziału w tego rodzaju oszustwie.; II. przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 ustawy p.p.s.a. polegające na nienależytym wyjaśnieniu stanowiska Sądu a także nieodniesieniu się przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu skarżonego wyroku do dotychczasowego stanowiska strony skarżącej, w szczególności przywołanych przez nią wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5.1. Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu natomiast bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały wymienione w § 2 tego artykułu. Zaskarżony w sprawie wyrok nie został wydany w warunkach nieważności, stąd do rozpoznania pozostawały zarzuty skargi kasacyjnej, która oparta została na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 ustawy p.p.s.a. 5.2. W tym miejscu należy podkreślić, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, który spełniać musi nie tylko wymagania przypisane dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także przewidziane dla niej szczególne wymagania materialne. Za podstawowy warunek skargi kasacyjnej potraktować należy przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Wskazanie takie wyznacza zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. To na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie, oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy, jakim jest treść orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1560/11, dostępny na stronie: www.orzeczenia. nsa.gov.pl). Kasacja nie odpowiadająca tym warunkom, a więc pozbawiona podstawowych elementów treściowych, uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę jej zasadności. Sąd nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 11 września 2011 r., sygn. akt II OSK 151/12; z dnia 16 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 861/10, dostępne j.w.) 5.3. Istotą sporu w sprawie w trakcie trwania całego postępowania, także na etapie skargi kasacyjnej, było prawo Spółki do zastosowania stawki 0% VAT z tytułu WDT dokonanej na rzecz kontrahenta na Słowacji. Organy ustaliły w sprawie, że skarżąca spełniała formalne warunki WDT, jednak nie został zrealizowany warunek materialny, gdyż ustalono, że towar nie został wywieziony z terytorium kraju, czego na ostatnim etapie postępowania przed Sądem pierwszej instancji, Spółka już nie kwestionowała. 5.4. Po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, którym uchylony został pierwszy wydany w przedmiocie zaskarżonej decyzji wyrok, spór koncentrował się na ustaleniu, czy Spółka wykazała się wystarczającą starannością przy transakcjach WDT ze słowackim kontrahentem, czyli ocenie tzw. dobrej wiary. W tym kontekście w zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji uznał – podzielając w tym zakresie stanowisko organów - że Spółka "nie przedstawiła wystarczających dowodów na to, iż dochowała należytej staranności wskazującej na jej działanie w dobrej wierze przy dokonywaniu przedmiotowych transakcji. W szczególności, z zebranych w sprawie dowodów nie wynika, aby Strona przedsięwzięła wszelkie racjonalne środki, jakie pozostawały w jej mocy, w celu zagwarantowania, by dokonywana przez nią czynność nie prowadziła do udziału w oszustwie podatkowym". 5.5. Konkretyzując taką ocenę, Sąd pierwszej instancji odwołał się do dowodów osobowych zgromadzonych w sprawie, na bazie których odtworzył sposób wystawiania i obiegu dokumentów towarzyszących wydawaniu towarów, w ramach którego, jak podkreślił, nie przewidziano sposobu weryfikacji punktu dostawy towarów, poza oświadczeniem nabywcy. Odniósł się także do zasad dostaw, które zostały ustalone przy spornych WDT wedle reguły "ex works", podkreślając, że jej akceptacja powinna skutkować podejmowaniem przez skarżącą dodatkowych działań dających jej gwarancję, że towar został wywieziony z terytorium kraju. 5.6. W kontekście wyrażonego wyżej stanowiska w zaskarżonym wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżąca w skardze kasacyjnej nie podniosła żadnych zarzutów procesowych podważających zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji ustalenia faktyczne. Jedyny zarzut procesowy dotyczy naruszenia art. 141 § 4 ustawy p.p.s.a. nie jest właściwą podstawą prawną do podważania konkretnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Skarżąca uzasadniała, że polegał on na "nienależytym wyjaśnieniu stanowiska Sądu (wskazanym poniżej) a także nieodniesieniu się przez Sąd I instancji w uzasadnieniu skarżonego wyroku do dotychczasowego stanowiska strony skarżącej, w szczególności przywoływanych przez nią wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej". 5.7. Przepis art. 141 § 4 ustawy p.p.s.a. określa ustawowe warunki, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie wyroku sądowego, stanowiąc m.in., że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W kontekście przytoczonego przepisu uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia powyższe warunki mimo, że skarżąca się z nim nie zgadza. Stanowisko, że wywody Sądu pierwszej instancji są nieuzasadnione lub niepoprawne merytorycznie nie uzasadnia zarzutu naruszenia wskazanego przepisu. W tej ocenie mieści się także zarzut braku odniesienia się do przedstawionych przez skarżącą wyroków. Wyrażonym w sprawie stanowiskiem Sąd pierwszej instancji dał wyraz akceptacji określonej linii orzeczniczej i brak w tym zakresie skonkretyzowanego odniesienia się do orzecznictwa nie ma wymiaru naruszenia spełniającego warunki z art. 174 pkt 2 ustawy p.p.s.a. 5.8. W sprawie nie było wątpliwości, jakie ustalenia faktyczne przyjął Sąd pierwszej instancji, w ramach podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Orzeczenie sądu pierwszej instancji dopiero wówczas nie będzie się poddawało kontroli instancyjnej, gdy nie zawiera wymaganych prawem części (np. przedstawienia stanu sprawy, czy też nie wskazuje podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda zamieszczone, jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny czy nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego orzeczenia sądu (por. wyrok NSA z 6 lutego 2018 r. sygn akt II FSK 285/16 dostępny na stronie www.orzeczeniensa.gov.pl). 5.9. Skarżąca w skardze kasacyjnej sformułowała również zarzut naruszenia prawa materialnego. W tym zakresie podniosła niewłaściwe zastosowanie (w wyniku błędnej wykładni) art. 42 ust 1 pkt 2 ustawy o VAT w związku z art. 138 Dyrektywy 2006/112/WE. Uzasadniając ten zarzut Spółka wskazała m.in. na to, że mimo, iż przedstawiła dokumenty WDT, "które wprawdzie mogły ostatecznie okazać się fałszywe, ale jednocześnie uczestnictwo Strony w ewentualnym oszustwie podatkowym nie zostało ustalone". To stwierdzenie wyraźnie nawiązuje do ustaleń faktycznych, na tle których zastosowano wskazane przepisy prawa materialnego. Taki wniosek wynika również z lektury uzasadnienia skargi kasacyjnej. 5.10. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną, w wyniku wskazania konkretnych naruszeń, równocześnie skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (por. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2013 r. dostępny j.w.). Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżąca uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, dostępne j.w.). 5.11. Powołanie w skardze kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania jest konieczne w sytuacji, gdy skarżąca zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd pierwszej instancji. Brak zakwestionowania przez skarżącą rozumienia ww. przepisów w zarzutach skargi kasacyjnej odniesione do przyjętego przez ten Sąd stanu faktycznego sprawy, również nie podważonego skutecznie przez Spółkę, skutkuje wnioskiem o prawidłowym zastosowaniu tych przepisów przez Sąd pierwszej instancji. 5.12. Z art. 42 ust 1 ustawy o VAT wynika, że WDT podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0%, pod warunkiem że podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej i podał ten numer oraz swój numer, o którym mowa w art. 97 ust. 10, na fakturze stwierdzającej dostawę towarów (pkt 1) oraz przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju (pkt 2). 5.13. Ponieważ skarżąca nie podważyła stanu faktycznego przyjętego przez Sąd pierwszej instancji, że przedmiot kwestionowanych WDT nie został wywieziony z terytorium kraju i dostarczony do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju, a jej działania wobec kontrahenta nie wypełniały znamion dobrej wiary, zastosowanie wskazanych przepisów prawa materialnego nie budzą zastrzeżeń. 5.14. Mając na uwadze przedstawioną wyżej argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzekł zgodnie z art. 204 pkt 1, art. 209, art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a. w związku z § 2 pkt 5 i § 14 pkt 2 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz.1804)