I FSK 380/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Golec po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 21 września 2022 r., sygn. akt I SA/Bd 432/22 w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nakle nad Notecią z dnia 31 maja 2022 r., nr 0412-SPV.4103.4.2022 w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2020 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną.

Postanowieniem z 21 września 2022 r., sygn. akt I SA/Bd 432/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę S. S. (powoływany dalej jako: skarżący lub podatnik) na decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nakle nad Notecią z dnia 31 maja 2022 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2020 r. (postanowienie z uzasadnieniem dostępne jest w bazie CBOSA na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia sąd pierwszej instancji stwierdził, że w stosunku do zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji skarżącemu przysługiwało prawo wniesienia odwołania do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy na podstawie art. 223 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., powoływana dalej jako: ,,O.p."). O prawie tym skarżący został prawidłowo pouczony na stronie 27 zaskarżonej decyzji (k. 2 akt administracyjnych). Złożenie zatem skargi na decyzję wydaną w pierwszej instancji, w sytuacji gdy podatnikowi przysługiwały jeszcze środki zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, jest niedopuszczalne w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., powoływanej dalej: ,,P.p.s.a.’’) i skutkuje jej odrzuceniem. Skarżący złożył skargę kasacyjną od ww. postanowienia w przedmiocie odrzucenia skargi, wnosząc o jego uchylenie w całości. Skarżący zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego: art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. przez uznanie, że skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków odwoławczych, podczas gdy skarżący uchybił terminowi na złożenie odwołania od zaskarżonej decyzji, co nadało jej przymiot ostateczności, a samo złożenie wniosku o przywrócenie terminu, który został rozpatrzony negatywnie przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy nie sprawiło, że zaskarżona decyzja utraciła przymiot ostateczności, a zatem skarżący miał prawo do złożenia skargi na ww. decyzję. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, jako nieposiadająca usprawiedliwionych podstaw. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. przez uznanie, że skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków odwoławczych. Sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił skargę jako niedopuszczalną z innych powodów. Wskazać należy, że sformułowanie użyte przez ustawodawcę w art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. odnosi się do takiej sytuacji, w której skarga podlega odrzuceniu z powodów innych niż wskazane w tym przepisie w punktach od 1 do 5. W przedmiotowej sprawie taką ,,inną przyczyną" było niewyczerpanie przez skarżącego wszystkich środków zaskarżenia, które przysługiwały jemu w postępowaniu administracyjnym, co wyraźnie zostało wskazane przez sąd pierwszej instancji. Stosownie do art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Art. 52 § 2 P.p.s.a. stanowi, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Powołane przepisy wskazują przesłankę dopuszczalności skargi, którą jest wyczerpanie przysługujących stronie środków zaskarżenia. Oznacza to, że skarżący nie mogą na mocy własnych decyzji rozstrzygać o tym, czy zgodność z prawem decyzji wydanej w pierwszej instancji administracyjnej zostanie oceniona przez organ administracyjny drugiej instancji poprzez rozpoznanie odwołania, czy przez sąd administracyjny poprzez rozpoznanie skargi. Skarżącemu przysługiwał środek zaskarżenia decyzji, której dotyczy skarga wniesiona przez skarżącego, gdyż stosownie do art. 220 § 1 i art. 223 § 1 O.p., od decyzji wymienionej w sentencji niniejszego postanowienia skarżący mógł wnieść odwołanie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy. Skarżący wniósł odwołanie po terminie określonym w art. 223 § 2 pkt 1 O.p. Termin ten nie został przywrócony. W tej sytuacji wniesione przez skarżącego odwołanie było bezskuteczne, o czym świadczy regulacja zawarta w art. 228 § 1 pkt 2 O.p. W świetle powyższego należało stwierdzić, że skarżący nie wyczerpał przysługującego mu środka zaskarżenia decyzji, na którą wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z prawem, zaś skarga kasacyjna wniesiona w rozpoznawanej sprawie nie posiada usprawiedliwionych podstaw i z tego względu podlegała oddaleniu. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 181 § 1, art. 182 § 1 i art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego nie orzeczono z uwagi na brak ku temu podstaw prawnych. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07 (ONSAiWSA 2008/3/42) przepisy art. 203 i art. 204 P.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie. Sędzia NSA Sylwester Golec .........................