I FSK 38/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Marek Olejnik, Sędzia NSA Hieronim Sęk, Sędzia WSA del. Dominik Mączyński (sprawozdawca), Protokolant asystent sędziego Łukasz Trzpiot, po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. sp. z o.o. z siedzibą w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 października 2021 r., sygn. akt I SA/Sz 452/21 w sprawie ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 26 marca 2021 r., nr 3201-IOV2.4103.45.2020.10; IOV2.38.4103.33.2020.A w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od grudnia 2012 r. do sierpnia 2014 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) uchyla zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 26 marca 2021 r., nr 3201-IOV2.4103.45.2020.10; IOV2.38.4103.33.2020.A, 3) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie na rzecz B. sp. z o.o. z siedzibą w R. kwotę 22.158 (słownie: dwadzieścia dwa tysiące sto pięćdziesiąt osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania za obie instancje.

1. Postępowanie przed organami podatkowymi. 1.1. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie, decyzją z 26 marca 2021 r., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Zachodniopomorskiego Urzędu Skarbowego w Szczecinie z 24 września 2020 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od grudnia 2012 r. do sierpnia 2014 r. 1.2. Z uzasadnienia decyzji wynika, że w szczególności, że B. sp. z o.o. z siedzibą w R. stosowała stawkę podatku VAT w wysokości 23% w stosunku do świadczonych usług utrzymania i zarządzania nieruchomościami oraz 8% w odniesieniu do wynajmu i dostawy lokali apartamentowych i domów wakacyjnych. W zakresie wykazanej w rejestrach i deklaracjach sprzedaży opodatkowanej stawką 23% organ nie stwierdził nieprawidłowości, uznając, że należne kwoty zostały prawidłowo rozliczone. Organy stwierdziły natomiast, że wymienione w decyzji transakcje sprzedaży lokali apartamentowych, do których Spółka zastosowała 8% stawkę podatku VAT, winny być opodatkowane podstawową 23% stawką, określoną w art. 41 ust. 1 w powiązaniu z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: ustawa o PTU). Organy podkreśliły, że interpretacja indywidualna z 1 sierpnia 2012 r., znak: ITPP2/443-486/12/KT, na którą powołała się skarżąca stosując 8% stawkę podatku została wydana w odniesieniu do przedstawionego przez Spółkę stanu faktycznego, który jest odmienny od rzeczywiście zaistniałego i potwierdzonego w zebranym materiale dowodowym. Z kolei pismo otrzymane przez Spółkę z Ośrodka Standardów Klasyfikacyjnych Urzędu Statystycznego w Łodzi dotyczy klasyfikacji budynków, a nie lokali. Organy uznał, że prowadzone przez spółkę rejestry dla podatku od towarów i usług są rzetelne, tj. zgodne z przedłożonymi dokumentami oraz że odzwierciedlają one stan rzeczywisty. W ocenie organów dostawa spornych lokali apartamentowych nie może korzystać z preferencyjnej stawki podatku VAT i powinna być opodatkowana stawką podstawową, tj. 23%. 2. Skarga do sądu administracyjnego. 2.1. W skardze spółka podtrzymała swoje stanowisko zawarte w odwołaniu z 16 października 2020 r. oraz piśmie z 5 marca 2021 r. 2.2. Zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie - art. 14m § 3, art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123, art. 124, art. 187 § 1, art. 191, art. 247 § 1 pkt 6 O.p., - art. 41 ust. 2, ust. 12 oraz ust. 12a w zw. z art. 2 pkt 12 w zw. z art. 146a pkt 2 ustawy o PTU, - 70 § 1 w zw. z art. 14k § 3 - poprzez nieumorzenie postępowania podatkowego za grudzień 2013 r. - sierpień 2014 r. z uwagi na upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za te okresy, pomimo tego że wszczęcie postępowania karnego skarbowego w sprawie musiało zostać uznane za instrumentalne w świetle faktu, że Spółka posiadała interpretację indywidualną z 1.08.2012 r., nr ITPP2/443- 486/12/KT, potwierdzającą zasadność dokonanych przez nią rozliczeń w zakresie podatku VAT, - art. 2a w związku z art. 121 oraz art. 124 - poprzez niezastosowanie zasady in dubio pro tributario w przypadku, gdy organ miał niedające się usunąć wątpliwości co do treści art. 41 ust. 12 oraz ust. 12a u.p.t.u., na co jednoznacznie wskazuje niespójne uzasadnienie skarżonej decyzji. Odnośnie do zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego strona wskazuje, że nie doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia. Jej zdaniem, otrzymane 14.07.2020 r. zawiadomienie nie mogło w sprawie wywrzeć skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za poszczególne okresy rozliczeniowe od grudnia 2013 r. do sierpnia 2014 r. Wszczęcie i prowadzenie postępowania karnego skarbowego musi bowiem zostać uznane za czysto instrumentalne (służące zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego i pozyskaniu dowodów z przesłuchań świadków z naruszeniem prawa strony do uczestnictwa w tych czynnościach), skoro w okolicznościach niniejszej sprawy karalność czynu jest wykluczona. Organ miał na podstawie art. 14k § 3 O.p. obowiązek umorzyć wszczęte uprzednio postępowanie karne skarbowe, po stwierdzeniu posiadania przez spółkę interpretacji indywidualnej przepisów prawa. Zamiast tego organ w sposób instrumentalny posłużył się prowadzonym postępowaniem i wysłał do spółki zawiadomienie jedynie w celu zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Ponadto, w dacie otrzymania przez spółkę zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, postępowanie karne skarbowe, którego dotyczyło to zawiadomienie, powinno podlegać umorzeniu na podstawie art. 113 § 1 Kodeksu karnego skarbowego w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 Kodeksu postępowania karnego, ponieważ karalność rzekomych przestępstw, których dotyczyć miało postępowanie, była już przedawniona. Strona również stwierdza, że organ miał wątpliwości co do stosowania analizowanych przepisów. Zatem zgodnie z zasadą in dubio pro tributario, wyrażoną w art. 2a O.p., powinien wszelkie wątpliwości co do kryteriów niezbędnych do zastosowania - obniżonej stawki VAT przy dostawie lokali w myśl art. 41 ust. 12 w zw. z ust 12 ustawy o PTU rozstrzygnąć na korzyść podatnika. Poza tym, w skardze Spółka powiela zarzuty i argumenty już uprzednio zawarte w odwołaniu i piśmie z 5 marca 2021 r. 3. Wyrok sądu pierwszej instancji. 3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, wyrokiem z dnia 20 października 2021 r., I SA/Sz 452/21, oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 26 marca 2021 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od grudnia 2012 r. do sierpnia 2014 r. 3.2. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że spór w sprawie dotyczy stawki podatku od towarów i usług jaką Spółka zobowiązana była zastosować do dostawy 27 wyodrębnionych lokali apartamentowych w budynkach wybudowanych przez Spółkę. 3.3. Sąd pierwszej instancji zaaprobował ustalenia organów, z których wynika, że spółka, miała zatem świadomość, że wzniesione przez nią ww. budynki są budynkami niemieszkalnymi, analogicznie jak wydzielone w tych budynkach samodzielne lokale. Podejmowane próby wprowadzenia zmian w klasie i funkcji użytkowej budynków i rodzaju lokali poprzez wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów i budynków, miały miejsce po dacie ich sprzedaży, co wynika z pisma Burmistrza T. (pismo z dnia 4.05.2017 r.). W ocenie Sądu pierwszej instancji nie można przyjąć, że Spółka miała podstawy do przyjęcia, że dokonywała sprzedaży do której ma zastosowanie stawka podatku w wysokości 8 %. 3.4. Zdaniem Sądu pierwszej instancji na uwzględnienie nie zasługuje też, podnoszony w skardze, zarzut naruszenia art. 14m § 1 O.p. przez nieuwzględnienie w decyzji zwolnienia z obowiązku zapłaty podatku w związku z zastosowaniem się do interpretacji indywidualnej wydanej na wniosek Spółki w dniu 1.08.2012 r. nr ITPP2/443-486/12/KT. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że z ustaleń faktycznych dokonanych w niniejszej sprawie wynika, że przedmiotem dostawy były lokale sklasyfikowane jako budynki zakwaterowania turystycznego, tj. budynki z apartamentami turystycznymi, mieszczące w klasie 1212 PKOB "Budynki zakwaterowania turystycznego pozostałe", a nie jak wskazano we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej budynki zaliczone do klasa 1122 PKOB "Budynki o trzech i więcej mieszkaniach". Spółka nie uzyskała też od Starosty z G. czy z T. zaświadczenia o samodzielności lokali potwierdzającego, że objęte dostawą lokale są lokalami mieszkalnymi. W rezultacie stan faktyczny opisany przez Spółkę we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie odpowiada ustalonemu w niniejszej sprawie, wobec czego organ podatkowy zasadnie przyjął, że powołana przez Spółkę interpretacja indywidualna nie pełni funkcji ochronnej, wynikającej z przepisów Ordynacji podatkowej. 3.5. Odnosząc się do zarzutu instrumentalnego wszczęcia postępowania karnego skarbowego, Sąd pierwszej instancji wskazał, że w piśmie procesowym z dnia 19 sierpnia 2021 r. i jego załączniku organ wskazał, że poza faktem wszczęcia postępowania przygotowawczego, w jego toku dokonano czynności procesowych podjętych (in personam) w stosunku do Podatniczki. Celem wszczęcia postępowania karnego skarbowego wobec Skarżącej nie było zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania. Po pierwsze z akt sprawy wynika, że postępowanie karne skarbowe nie zostało wszczęte przed samym upływem okresu przedawnienia. Zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa nastąpiło po raz pierwszy dnia 9 grudnia 2016 r. i 1 grudnia 2017 r. czego skutkiem było wszczęcie postępowania karnego skarbowego 9 września 2016 r. Przy czym dnia 17 stycznia 2018 r. nastąpiło rozszerzenie prowadzonego postępowania karnoskarbowego w wyniku objęcia tym postępowaniem dodatkowo czynów – przestępstw popełnionych w miesiącach od stycznia 2012 r. do lipca 2014 r. W toku śledztwa, 5 października 2016 r. sporządzono protokół przesłuchania świadka, 25 października 2016 r. sporządzono postanowienie o zawieszeniu postępowania 17 stycznia 2018 r. sporządzono zarządzenie o rozszerzeniu zarzutów, 11 września 2018 r. podjęto zawieszone postępowanie karnoskarbowe, 14-19 września 2018 r. sporządzono wnioski o udzielenie pomocy prawnej w przedmiocie przesłuchania świadków, 19 września 2018 r. skierowano wezwanie do świadka, 9 października 2018 r. sporządzono wniosek o przesłuchanie w ramach pomocy świadka, od 31 maja do 22 grudnia 2019 r., 8 października 2018 r. – 2 stycznia 2019 r. i 22 grudnia 2019 r. zapoznano z zeznaniami świadków; 27 listopada 2019 r. wydano postanowienie o przedstawieniu zarzutów, 15 stycznia 2020 r. zapoznano podejrzanego z zarzutem i przesłuchano ww. jako podejrzanego, na dzień 11 sierpnia 2021 r. sporządzany jest projekt zakończenia postępowania karnego. W ocenie Sądu, skoro w sprawie Skarżącej postępowanie karne skarbowe przeszło z fazy in rem do fazy in personam i organ dochodzeniowy podjął czynności procesowe z jej udziałem, to ocenić należy, że organy przedstawiły stosowne dowody i chronologię czynności karnych procesowych wskazujących, że w sprawie Skarżącej wszczęcie postępowania karnego skarbowego nie miało jedynie "instrumentalnego" charakteru. 3.6. Sąd pierwszej instancji zaznaczył także, że z uwagi na przedawnienie zobowiązania w podatku VAT za wrzesień 2014 r. podatnik nie ma możliwości skorygowania rozliczenia podatku VAT za ten miesiąc. Z uwagi na prowadzenie postępowania objętego niniejszą skargą za okres od grudnia 2012 r. do sierpnia 2014 r. takiej możliwości nie ma także organ podatkowy. W efekcie, jeżeli za miesiąc sierpień, który nie uległ przedawnieniu, organ wyda decyzję, którą zmieni rozliczenie podatnika i to rozliczenie będzie miało wpływ na kolejne okresy – tutaj wrzesień, które już uległy przedawnieniu, to w takim razie rozliczenie to już nie podlega zmianie. Sąd zauważył, że w niniejszej sprawie w stosunku do zadeklarowanej w deklaracji za miesiąc sierpień 2014 r. przez Skarżącą nadwyżki kwoty podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc, tj. kwoty 325.153 zł w stosunku do kwoty określonej w decyzji organu tj. 115.871 zł, doszło do pomniejszenia wysokości podatku naliczonego. Oznacza to, że Skarżąca rozliczyła w deklaracji za miesiąc wrzesień kwotę wyższą niż określona została w decyzji organu z dnia 24 września 2020 r. a zatem jest to sytuacja korzystna dla podatnika. Stąd zarzuty niewykonalności decyzji z dnia 24 września 2020 r. i utrzymującej ja w mocy decyzji z dnia 26 marca 2021 r. nie mogą doprowadzić do ich uchylenia, prowadziłoby to również do działania przez sąd na niekorzyść strony skarżącej. 4. Skarga kasacyjna. 4.1. B. sp. z o.o., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia 15 grudnia 2021, wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 października 2021 r., I SA/Sz 452/21. 1.2. Wyrok Sądu pierwszej instancji zaskarżono w całości, zarzucając mu: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 41 ust. 2, ust. 12 oraz ust. 12a w zw. z art. 2 pkt 12 w zw. z art. 146a pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: ustawa o PTU) - poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie zastosowania tych przepisów do sprzedaży 27 lokali apartamentowych znajdujących się w R. i U., które znajdują się w budynkach mieszkalnych i nie są lokalami użytkowymi, więc stanowią obiekty budownictwa mieszkaniowego, co skutkowało bezpodstawnym uznaniem, że sprzedaż tych lokali powinna być opodatkowana stawką podatku od towarów i usług (dalej: VAT) w wysokości 23%, 2) art. 41 ust. 2, ust. 12 oraz ust. 12a w zw. z art. 2 pkt 12 w zw. z art. 146a pkt 2 ustawy o PTU - poprzez dokonanie błędnej wykładni polegającej na: a. nieuprawnionym dodaniu dodatkowych warunków umożliwiających zastosowanie 8% stawki VAT, które nie wynikają z przepisów ustawy VAT, tj. konieczności badania sposobu wykorzystania sprzedawanych lokali oraz konieczności spełnienia definicji samodzielnego lokalu mieszkalnego; b. uznaniu, że art. 41 ust. 12, ust. 12a w zw. z art. 2 pkt 12 ustawy o PTU nakazuje badanie, czy objęte dostawą lokale znajdujące się w budynkach sklasyfikowanych w dziale 11 Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (dalej; PKOB) są lokalami mieszkalnymi, mimo że w celu zastosowania 8% stawki VAT do sprzedaży lokali konieczne jest jedynie zweryfikowanie, czy lokale nie stanowią lokali użytkowych, 3) art. 2a Ordynacji podatkowej w zw. z art. 41 ust. 2, ust. 12 oraz ust. 12a w zw. z art. 2 pkt 12 w zw. z art. 146a pkt 2 ustawy o PTU - poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie zastosowania zasady rozstrzygnięcia na korzyść podatnika niedających się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego, w sytuacji gdy w sprawie istniały nieusuwalne wątpliwości w zakresie rozumienia treści art. 41 ust. 12 oraz ust. 12a w zw. z art. 2 pkt 12 ustawy o PTU, skoro Sąd miał wątpliwości jakie są kryteria uznania, czy dostawa lokali może być opodatkowana 8% stawką VAT i posiłkował się kryteriami niewynikającymi z ustawy o PTU, 4) art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej - poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie zastosowania tych przepisów w sytuacji, gdy skutecznie doszło do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za okresy od grudnia 2013 r. do sierpnia 2014 r. ze względu na instrumentalne wszczęcie postępowania karnoskarbowego, 5) art. 14m § 3 Ordynacji podatkowej - poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie zastosowania tego przepisu i nieuchyleniu Decyzji, która nie uwzględniła wniosku Spółki o zwolnienie z obowiązku zapłaty VAT w związku z zastosowaniem się do interpretacji indywidualnej z dnia 1 sierpnia 2012 r. nr ITPP2/443-486/12/KT (dalej: Interpretacja), w sytuacji gdy zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku o wydanie Interpretacji odpowiadało stanowi rzeczywistemu. II. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie: 1) art. 141 § 4 w związku z art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) - poprzez sporządzenie uzasadnienia Wyroku w sposób, który istotnie utrudnia rekonstrukcję przyjętego przez Sąd stanu faktycznego, jak również merytoryczną kontrolę zaskarżonego orzeczenia, czego w szczególności przejawem jest: a. pominięcie istotnych argumentów powoływanych przez Skarżącą; b. dokonanie wadliwej oceny Decyzji w związku z pominięciem okoliczności, że Organ zastosował dwie różne stawki VAT do dostawy tożsamych lokali sprzedawanych przez Spółkę, 2) art. 133 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123, art. 124, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej - poprzez nieuchylenie Decyzji wydanej z naruszeniem ogólnych zasad postępowania polegającym na: a. naruszeniu zasady prawdy obiektywnej m.in. poprzez pozbawienie Spółki możliwości zadawania pytań w toku przesłuchiwania świadków, a protokoły przesłuchań świadków miały istotny wpływ na ustalenie stanu faktycznego sprawy; b. naruszeniu zasady swobodnej oceny materiału dowodowego i dokonanie oceny noszącej cechy dowolności, której celem było dopasowanie zgromadzonych dowodów, do z góry przyjętej tezy, że Spółka zastosowała nieprawidłową stawkę VAT poprzez: i. pominięcie zeznań świadków, z których wynikało, że lokale sprzedawane przez Spółkę nadawały się do zamieszkania; ii. pominięciu dowodów i argumentów, z których wynikało, że lokale sprzedawane przez Spółkę nie stanowią lokali użytkowych; iii. uznaniu, że definicję samodzielnego lokalu mieszkalnego można spełnić jedynie poprzez uzyskanie zaświadczenia, o którym mowa w art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali, w którym lokale zostaną opisane jako lokale mieszkalne - użycie jakiejkolwiek innej nazwy do opisania lokalu powoduje według Sądu, że 8% stawka VAT nie może być zastosowana; - w wyniku tych naruszeń błędnie przyjęto (tj. bez potwierdzenia w materiale dowodowym), że Skarżąca nie dokonała sprzedaży lokali, które znajdują się w budynkach sklasyfikowanych w dziale 11 PKOB i nie stanowią lokali użytkowych. Naruszenie to miało kluczowy wypływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało uznaniem, że Spółka powinna zastosować 23% stawkę VAT do sprzedaży lokali. Zaakceptowanie tych naruszeń skutkowało także nieuprawnionym zrównaniem przez Sąd pojęcia lokalu "niemieszkalnego" z lokalem "użytkowym". 3) art. 133 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1, art. 70 § 1 i § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz w zw. z art. 14k § 3 Ordynacji podatkowej - poprzez nieprawidłowe ustalenie przez Sąd na podstawie akt sprawy, że Organ nie wszczął postępowania karnoskarbowego w celu instrumentalnego wykorzystania art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, czyli zawieszenia biegu terminu przedawniania zobowiązania podatkowego, w szczególności biorąc pod uwagę, że: a. Skarżąca zastosowała się do Interpretacji, a w konsekwencji postępowanie karnoskarbowe nie powinno być wszczęte lub powinno zostać umorzone; b. postępowanie karnoskarbowe powinno być umorzone ze względu na przedawnienie rzekomo popełnionych czynów zabronionych, 4) art. 134 § 2 oraz 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 247 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej - poprzez nieuchylenie Decyzji w sytuacji, gdy w dacie wydania Decyzja była niewykonalna, a jej niewykonalność miała charakter trwały ze względu na przedawnienie zobowiązania podatkowego za miesiąc wrzesień 2014 r., w którym mogłaby podlegać obniżeniu kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym określona w Decyzji I instancji, a także poprzez nieuzasadnione stwierdzenie, że uchylenie Decyzji stanowiłoby działanie na niekorzyść Spółki, 5) art. 133 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 14m § 3 Ordynacji podatkowej - poprzez nieprawidłowe ustalenie przez Sąd na podstawie akt sprawy, że zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku o wydanie Interpretacji istotnie odbiega od stanu rzeczywistego, co nie pozwala na zastosowanie ochrony wynikającej z Interpretacji. 6) art. 90 p.p.s.a. w zw. z art. 15zzs4 ust. 2 i ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu i zwalczaniu COVID-19 w zw. z art. 45 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 233 ust. 1 Konstytucji RP - poprzez odmowę zastosowania art. 15zzs4 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu i zwalczaniu COVID-19 i rozpoznanie przez Sąd sprawy ze skargi Spółki na posiedzeniu niejawnym zamiast na rozprawie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, a tym samym naruszenie prawa do sądu wyrażonego w art. 45 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 233 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez pozbawienie Skarżącej prawa do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy gwarantowanego przez Konstytucję RP i nieuzasadnione pozbawienie Spółki możliwości przedstawienia stanowiska w analizowanej sprawie na rozprawie - naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ brak możliwości przedstawienia swojego stanowiska przez Spółkę w toku rozprawy mógł skutkować przyjęciem przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych, a także pominięciem argumentacji Spółki przy dokonywaniu wykładni przepisów prawa materialnego. 4.3. Mając powyższe na uwadze, wniesiono o uchylenie zaskarżonego Wyroku w całości i rozpoznanie skargi, alternatywnie o uchylenie zaskarżonego Wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz Spółki zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, a także o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. 5. Odpowiedź na skargę kasacyjną. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia 20 grudnia 2021 r., stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. 7.1. Najdalej idącymi zarzutami podniesionymi w skardze kasacyjnej są zarzuty dotyczące zastosowania się przez podatnika do wydanej wobec niego interpretacji indywidualnej oraz przedawnienia zobowiązań objętych zakresem zaskarżonej decyzji. Uwzględnienie któregokolwiek z tych zarzutów prowadzi bowiem do wygaśnięcia zobowiązań podatkowych, co czyni bezprzedmiotowym dalsze prowadzenie postępowania w sprawie. 7.2. Niemniej przed odniesieniem się do wskazanych powyżej zarzutów, należy też zauważyć, że w skardze kasacyjnej podniesiony został zarzut naruszenia art. 90 p.p.s.a. w zw. z art. 15zzs4 ust. 2 i ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu i zwalczaniu COVID-19 w zw. z art. 45 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 233 ust. 1 Konstytucji RP - poprzez odmowę zastosowania art. 15zzs4 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu i zwalczaniu COVID-19 i rozpoznanie przez Sąd sprawy ze skargi Spółki na posiedzeniu niejawnym zamiast na rozprawie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, a tym samym naruszenie prawa do sądu wyrażonego w art. 45 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 233 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez pozbawienie Skarżącej prawa do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy gwarantowanego przez Konstytucję RP i nieuzasadnione pozbawienie Spółki możliwości przedstawienia stanowiska w analizowanej sprawie na rozprawie - naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ brak możliwości przedstawienia swojego stanowiska przez Spółkę w toku rozprawy mógł skutkować przyjęciem przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych, a także pominięciem argumentacji Spółki przy dokonywaniu wykładni przepisów prawa materialnego. 7.3. W ocenie Sądu należy jednak podkreślić, że skarżąca, powołując się na art. 45 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 233 ust. 1 Konstytucji RP, a więc przepisy statuujące prawo jednostki do sądu w okresach poza stanami nadzwyczajnymi, nie postrzegała tego zarzutu w kontekście nieważności postępowania z powodu pozbawienia możności obrony swych praw (art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a.). Skarżąca wywodziła bowiem, że brak możliwości przedstawienia swojego stanowiska przez Spółkę w toku rozprawy mógł skutkować przyjęciem przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych, a także pominięciem argumentacji Spółki przy dokonywaniu wykładni przepisów prawa materialnego. Zarzut ten należy zatem odnosić do potencjalnego naruszenia prawa procesowego i materialnego. W rezultacie nie ma potrzeby odnoszenia się do tego zarzutu w pierwszej kolejności. 8.1. Mając na uwadze przedstawione wyjaśnienia należy w pierwszej kolejności odnieść się do zarzutu związanego z wygaśnięciem zobowiązań podatkowych za skutek zastosowania się przez podatnika do wydanej interpretacji indywidualnej. 8.2. W skardze podniesiono zarzut naruszenia art. 14m § 3 Ordynacji podatkowej. W ocenie Autora skargi kasacyjnej przepis ten naruszono poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie zastosowania tego przepisu i nieuchyleniu Decyzji, która nie uwzględniła wniosku Spółki o zwolnienie z obowiązku zapłaty VAT w związku z zastosowaniem się do Interpretacji, w sytuacji gdy zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku o wydanie Interpretacji odpowiadało stanowi rzeczywistemu. 8.3. Zgodnie z art. 14m § 1 Ordynacji podatkowej zastosowanie się do interpretacji (...), która nie została uwzględniona w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej, powoduje zwolnienie z obowiązku zapłaty podatku w zakresie wynikającym ze zdarzenia będącego przedmiotem interpretacji, jeżeli: 1) zobowiązanie nie zostało prawidłowo wykonane w wyniku zastosowania się do interpretacji (...) nieuwzględnionej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej oraz 2) skutki podatkowe związane ze zdarzeniem, któremu odpowiada stan faktyczny będący przedmiotem interpretacji, miały miejsce po (...) doręczeniu interpretacji indywidualnej. Na mocy art. 14m § 3 Ordynacji podatkowej na wniosek podatnika, który zastosował się do interpretacji, w decyzji określającej lub ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego organ podatkowy określa również wysokość podatku objętego zwolnieniem, o którym mowa w § 1, albo - w przypadku uiszczenia podatku w zakresie objętym tym zwolnieniem - określa wysokość nadpłaty. Natomiast na podstawie art. 59 § 1 pkt 10 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek zwolnienia z obowiązku zapłaty na podstawie art. 14m lub art. 14zl. 8.4. W zakresie przytoczonego zarzutu wątpliwości dotyczyły tego, czy opisane we wniosku o wydanie zdarzenie przyszłe odpowiadało stanowi rzeczywistemu ustalonemu w toku postępowania. W ocenie organów podatkowych i Sądu pierwszej instancji stan faktyczny opisany przez Spółkę we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie odpowiada ustalonemu w niniejszej sprawie, wobec czego organ podatkowy zasadnie przyjął, że powołana przez Spółkę interpretacja indywidualna nie pełni funkcji ochronnej, wynikającej z przepisów Ordynacji podatkowej. 8.5. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu podatkowego, że stan faktyczny przedstawiony przez Spółkę we wniosku o wydanie, powołanej w skardze, interpretacji indywidualnej nie jest zgodny z ustalonym w niniejszej sprawie przez organ podatkowy. Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że we wniosku Spółka zapytała, czy sprzedaż lokali apartamentowych stanowiących samodzielne lokale w opisanym stanie faktycznym będzie mogła korzystać z obniżonej stawki podatku VAT w wysokości 8%. Sąd dodał także, że skarżąca wskazała, że to wyodrębnione lokale apartamentowe o funkcji mieszkalnej w rozumieniu przepisów u.w.l. i powołała się na klasyfikację budynków dokonaną przez Urząd Statystyczny według PKOB i tak budynki A i B, tj. wolnostojące, dwukondygnacyjne budynki jednorodzinne oraz dwukondygnacyjne budynki w zabudowie bliźniaczej, mieszczące się w PKOB w grupie 111 klasie 1110 Budynki mieszkalne jednorodzinne, zaś budynki C i D, tj. budynek mieszkalno-usługowy oraz wolnostojący budynek wielomieszkaniowy, sklasyfikowane w PKOB w grupie 112 klasie 1122 Budynki o trzech i więcej mieszkaniach. Przedstawiając własne stanowisko w sprawie, Spółka uznała, że w opisanym, we wniosku stanie faktycznym dostawa apartamentów – lokali o charakterze mieszkalnym będzie opodatkowana obniżoną stawką podatku VAT w wysokości 8%. Opisując stan faktyczny Spółka powołała się na zamierzenie inwestycyjne, spełnienie przez budynki warunków z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 20002 r., sprzedaż lokali nastąpi wraz z udziałem w gruncie, dla gruntu będzie ustanowiona księga wieczysta, żaden z budynków jednorodzinnych nie będzie przekraczał 300 m2, a lokali 150 m2. W budynku mieszkalnym C lokale mieszkalne będą stanowiły 62% powierzchni budynku. W budynku mieszkalnym D lokale mieszkalne będą stanowiły 100% powierzchni całkowitej budynku. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że organ interpretacyjny, dokonując oceny prawidłowości stanowiska Spółki stwierdził, że jeżeli – jak wskazał Wnioskodawca – przedmiotem dostawy będą samodzielne lokale o charakterze mieszkalnym to w świetle przedstawionego stanu faktycznego zastosowanie znajdzie stawka podatku VAT w wysokości 8 %. W ocenie Sądu pierwszej instancji stanowisko Spółki przedstawione we wniosku o wydanie ww. interpretacji indywidualnej zostało zatem uznane z prawidłowe (tj. uprawniające Spółkę do zastosowanie 8% stawki VAT do dostawy lokali) na gruncie stanu faktycznego, w którym przedmiotem dostawy będą samodzielne lokale mieszkalne mieszczące się w budynkach mieszkalnych zaklasyfikowanych w grupie 112, klasa 1122 "Budynki o trzech i więcej mieszkaniach". 9.1. Ze stanowiskiem organu i akceptującym je poglądem Sądu pierwszej instancji nie można się zgodzić. 9.2. Wnosząc o wydanie interpretacji indywidualnej skarżąca opisała zdarzenie przyszłe, w którym wskazała m.in., że: "plan zagospodarowania przestrzennego w zakresie działek objętych realizacją I etapu inwestycji, przewiduje zabudowę usług turystycznych z możliwością lokalizacji usług towarzyszących". Wskazała również, że "w pozwoleniu na budowę wydanym na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), obiekt został zaliczony do kategorii XIV - budynki zakwaterowania turystycznego i rekreacyjnego jak: hotele, motele, pensjonaty, domy wypoczynkowe, schroniska turystyczne. (...) Lokale będą się składać z poszczególnych pokoi (jednego, dwóch lub trzech), kuchni, wc z łazienką i przedpokoju. Powierzchnia każdego z lokali będzie oscylowała między 28,01 m2 a 80,32 m2. Żaden z lokali nic będzie przekraczał 150 m2. Lokale będą wyposażone w instalacje techniczne i media, zgodnie z ww. rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. W budynku C lokale mieszkalne będą stanowić 62% powierzchni budynku, zaś lokale usługowe 38% powierzchni budynku. Lokale usługowe będą pełnić funkcję towarzyszącą funkcji mieszkalnej. Z kolei w budynku D lokale mieszkalne będą stanowić 100% powierzchni całkowitej budynku. (...) W celu potwierdzenia właściwej klasyfikacji przedmiotowych budynków, jako budynków mieszkalnych dla celów podatku od towarów i usług, Spółka wystąpiła z wnioskiem do Urzędu Statystycznego Ośrodka Klasyfikacji i Nomenklatur. W piśmie z dnia 28 lutego 2012 r., stanowiącym odpowiedź na ww. wniosek, Spółka uzyskała informację potwierdzającą dokonane sklasyfikowanie. Ośrodek Klasyfikacji i Nomenklatur stwierdził, że klasyfikacja przedmiotowych budynków powinna być uzależniona od przeznaczenia przeważającej części powierzchni użytkowej budynku. (...) budynki C i D, tj. budynek mieszkalno-usługowy oraz wolnostojący budynek wielomieszkaniowy, mieszczą się w grupowaniu PKOB grupa 112, klasa 1122 Budynki o trzech i więcej mieszkaniach. Spółka załączyła potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię ww. informacji.". 9.3. Na tle tak opisanego zdarzenia przyszłego zadała pytanie, "czy sprzedaż lokali apartamentowych stanowiących samodzielne lokale o charakterze mieszkalnym, w opisanym wyżej zdarzeniu przyszłym będzie mogła korzystać z obniżonej stawki podatku od towarów i usług w wysokości 8%.". 9.4. Przedstawiając własne stanowisko w sprawie skarżąca wskazała, że "stawką właściwą przy sprzedaży ww. budynków jednorodzinnych oraz apartamentów stanowiących samodzielne lokale mieszkalne w budynkach wielorodzinnych, będzie obniżona stawka podatku od towarów i usług w wysokości 8%. (...) Apartamenty znajdujące się w budynkach wielorodzinnych spełnią warunki określone w ustawie o własności lokali dla samodzielnych lokali mieszkalnych. (...) Z kolei każdy z apartamentów stanowić będzie zespół izb, wydzielonych trwałymi ścianami w obrębie budynku, przeznaczonych na pobyt stały ludzi. Ponadto, będą one posiadać pełną funkcjonalność (tekst jedn.: będą doprowadzone przyłącza wszystkich mediów, pomieszczenia sanitarne w postaci wc z łazienką, kuchnie, przedpokoje oraz pokoje) tak, aby zaspokajać potrzeby mieszkaniowe. (...) Spełnienie warunków określonych przez Urząd Statystyczny dla klasyfikacji budynków w grupie 112 PKOB oraz warunków do uznania apartamentów za samodzielne lokale o charakterze mieszkalnym, oznacza Jej zdaniem, że sprzedaż wyżej wymienionych lokali, jako części budynków: mieszkalno-usługowego i wielomieszkaniowego, winna być opodatkowana stawką w wysokości 8%. (...) Na marginesie należy wskazać, iż klasyfikacja samych budynków ma znaczenie wtórne w zakresie określenia właściwej stawki podatku od towarów i usług przy sprzedaży przedmiotowych apartamentów, bowiem na gruncie przytoczonych uregulowań prawnych, uprawniony wydaje się pogląd, że ustawodawca zrównał podatkowe traktowanie dostawy lokali w kwestii zastosowania stawki podatku, zarówno tych stanowiących część budynku mieszkalnego sklasyfikowanego w dziale 11 PKOB (niebędących lokalami użytkowymi), jak i tych lokali o charakterze mieszkalnym, będących częścią budynku niemieszkalnego, sklasyfikowanego w dziale 12 PKOB. W tym kontekście charakter budynku, w którym znajduje się lokal o charakterze mieszkalnym, nie ma podstawowego znaczenia dla możliwości zastosowania obniżonej stawki 8% przy sprzedaży apartamentów.". 9.5. Wydając interpretację indywidualną, organ uznał stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego za prawidłowe. Co więcej, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy. 9.6. W zaskarżonej decyzji, organ odmawiając podatnikowi ochrony prawnej w związanej z zastosowaniem się do interpretacji indywidualnej, podniósł, że skarżąca pytała "o stawkę podatku właściwą dla sprzedaży apartamentów stanowiących samodzielne lokale o charakterze mieszkalnym. Organ zaś wydał interpretację w oparciu o przedstawiony stan faktyczny oraz treść postawionego pytania. Ważne w tej kwestii jest również, iż organ interpretacyjny nie miał dostępu do dokumentów źródłowych, które w badanej sprawie pojawiły się w późniejszym etapie realizacji inwestycji.". Organ zauważył, że otrzymana z Urzędu Statystycznego w Łodzi odpowiedź dotyczy klasyfikacji budynków, a nie lokali. Nie przesądza więc o tym, że lokale znajdujące się w tych budynkach, objętych przedmiotową klasyfikacją, będą lokalami mieszkalnymi. Organ zaznaczył też, że w pytanie dotyczyło lokali o charakterze mieszkalnym, a skarżąca nie dysponowała "odpowiednimi zaświadczeniami". Interpretacja nie mogła więc jednoznacznie stwierdzić, czy dany lokal będzie lokalem mieszkalnym czy niemieszkalnym, a jak się okazało w zaświadczeniach wyraźnie jest mowa, że są to lokale niemieszkalne, lokale o innym przeznaczeniu niż mieszkalne oraz lokale turystyczno-wypoczynkowe. Organ zaznaczył także, że skarżąca pominęła to, że w treści aktów notarialnych, określając przedmiot sprzedaży i składając stosowne oświadczenie co do opisu lokalu, posłużono się sformułowaniami: "lokal apartamentowy o funkcji mieszkalnej.". 9.7. W świetle przedstawionych wyjaśnień, należy podkreślić, że w opisie zdarzenia przyszłego i pytaniu skarżąca nie posługiwała się pojęciem lokalu mieszkalnego. Termin "lokal mieszkalny" pojawił się we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej tylko raz, gdy skarżąca przedstawiała własne stanowisko w sprawie. Przy czym, podkreślenia wymaga, że w dalszych wywodach zawartych w tej części wniosku skarżąca stwierdziła, że "apartamenty znajdujące się w budynkach wielorodzinnych spełnią warunki określone w ustawie o własności lokali dla samodzielnych lokali mieszkalnych", przesądzając jednoznacznie, że są to lokale mieszkalne. Istotne jest to, że w opisie zdarzenia przyszłego skarżąca wskazała, że "plan zagospodarowania przestrzennego w zakresie działek objętych realizacją I etapu inwestycji, przewiduje zabudowę usług turystycznych z możliwością lokalizacji usług towarzyszących" oraz że "w pozwoleniu na budowę (...) obiekt został zaliczony do kategorii XIV - budynki zakwaterowania turystycznego i rekreacyjnego jak: hotele, motele, pensjonaty, domy wypoczynkowe, schroniska turystyczne.". Ponadto, przedstawiając własne stanowisko w sprawie, skarżąca wyjaśniła, że apartamenty "będą posiadać pełną funkcjonalność (będą doprowadzone przyłącza wszystkich mediów, pomieszczenia sanitarne w postaci wc z łazienką, kuchnie, przedpokoje oraz pokoje) tak, aby zaspokajać potrzeby mieszkaniowe.". Skarżąca stwierdziła także, że "klasyfikacja samych budynków ma znaczenie wtórne w zakresie określenia właściwej stawki podatku od towarów i usług przy sprzedaży przedmiotowych apartamentów, bowiem na gruncie przytoczonych uregulowań prawnych, uprawniony wydaje się pogląd, że ustawodawca zrównał podatkowe traktowanie dostawy lokali w kwestii zastosowania stawki podatku, zarówno tych stanowiących część budynku mieszkalnego sklasyfikowanego w dziale 11 PKOB (niebędących lokalami użytkowymi), jak i tych lokali o charakterze mieszkalnym, będących częścią budynku niemieszkalnego, sklasyfikowanego w dziale 12 PKOB. W tym kontekście charakter budynku, w którym znajduje się lokal o charakterze mieszkalnym, nie ma podstawowego znaczenia dla możliwości zastosowania obniżonej stawki 8% przy sprzedaży apartamentów.". 9.8. Mając to na uwadze, stwierdzić należy, że wbrew stanowisku organu i Sądu pierwszej instancji opis zdarzenia przyszłego i pytanie nie dotyczą lokali mieszkalnych, lecz lokali o charakterze mieszkalnym. Ze względu na stwierdzenie skarżącej we wniosku, że "klasyfikacja samych budynków ma znaczenie wtórne w zakresie określenia właściwej stawki podatku" nieskuteczny jest również argument organu, że "zainteresowany podmiot sam klasyfikuje prowadzoną działalność" na potrzeby udzielania informacji dotyczących standardów klasyfikacyjnych. Dodać także należy, że twierdzenie organu, że "wskazaną interpretację indywidualną znak: ITPP2/443-486/12/KT wydano w odniesieniu do przedstawionego przez Państwa stanu faktycznego, w którym wprost Państwo wskazaliście, że dostawa dotyczy lokali mieszkalnych", nie znajduje odzwierciedlenia w okolicznościach faktycznych sprawy. jak wskazano powyżej, we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, skarżąca pytała o "lokale o charakterze mieszkalnym", a nie lokale mieszkalne. Za chybioną uznać należy argumentację przedstawioną przez organ w zaskarżonej decyzji, że skarżąca nie dysponowała "odpowiednimi zaświadczeniami" i pominęła okoliczność, że w treści aktów notarialnych, skarżąca posługuje się w odniesieniu do poszczególnych lokali sformułowaniami: lokal apartamentowy o funkcji mieszkalnej. Organ abstrahuje bowiem od tego, że treść aktów notarialnych jest zgodna z opisem zdarzenia przyszłego i pytania, które – co jeszcze raz należy podkreślić – nie odnosiło się do lokali mieszkalnych. 9.9. W rezultacie, wbrew stanowisku organu i Sądu pierwszej instancji, skarżąca skorzysta z ochrony przywidzianej dla zastosowania się do interpretacji indywidualnej. Przedstawione przez skarżącą zdarzenie przyszłe nie zawiera okoliczności, które ostatecznie nie wystąpiły. Podkreślenia wymaga, że organ interpretacyjny miał wiedzę o kluczowych dla oceny prawidłowości stanowiska wnioskodawcy okolicznościach. We wniosku wskazano, że plan zagospodarowania przestrzennego nie przewidywał budownictwa mieszkaniowego, podobnie jak decyzja o pozwoleniu na budowę. We wniosku nie pytano o lokale mieszkalne, lecz o "lokale o charakterze mieszkalnym". Z wniosku wynikało natomiast, że sporne lokalne będą znajdować się w budynkach, które powstaną na terenach nieprzeznaczonych na budownictwo mieszkaniowe i z pozwolenia na budowę wynikało, że nie są to budynki mieszkalne. 10.1. W świetle przedstawionych okoliczności na uwzględnienie zasługują także zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do przedawnienia zobowiązań podatkowych. 10.2. W skardze kasacyjnej podniesiono w tym zakresie zarzuty naruszenia art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej oraz naruszenia art. 133 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1, art. 70 § 1 i § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz w zw. z art. 14k § 3 Ordynacji podatkowej. 10.3. Skarżąca argumentowała, że w sprawie nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych zakresem spornej decyzji z uwagi na instrumentalne wszczęcie postępowania karnoskarbowego. Zdaniem skarżącej instrumentalność wszczęcia postępowania karnego skarbowego była skutkiem wszczęcia tego postępowania mimo zastosowania się przez skarżącą do interpretacji indywidualnej. Tymczasem zgodnie z art. 14k § 3 Ordynacji podatkowej w zakresie związanym z zastosowaniem się do interpretacji, która uległa zmianie, której wygaśnięcie stwierdzono, lub interpretacji nieuwzględnionej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej, nie wszczyna się postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe, a postępowanie wszczęte w tych sprawach umarza się oraz nie nalicza się odsetek za zwłokę. 10.4. Skoro zatem skarżąca miała podstawy do zastosowania się do wydanej dla niej interpretacji indywidualnej, to skutkiem jest brak karalności czynu i możliwości prowadzenia w tym zakresie postępowania karnego skarbowego. Nie ulega też wątpliwości, że w dacie wszczęcia postępowania karnego skarbowego organ miał świadomość wydanej interpretacji. W tej sytuacji nie wszczyna się postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe, a postępowanie wszczęte w tych sprawach umarza się. Nie można zatem uznać, że w dacie wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe istniała możliwość realizacji celów, do realizacji których zmierzać ma postępowanie karne skarbowe. 11. Mając na uwadze powyższe, bezprzedmiotowe jest odnoszenie się do pozostałych podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Wobec ochrony, jaką zapewnia podatkowi zastosowanie się do interpretacji indywidualnej, poza zakresem kontroli sądowej pozostaje materialnoprawna ocena zastosowania stawki 8% w odniesieniu do spornych transakcji. Tym samym dla rozstrzygnięcia sprawy nie mają też znaczenia wskazywane w skardze kasacyjnej wady postępowania prowadzonego przez organy w tej sprawie. 12. W związku z tym, uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona na podstawie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. – Dz. U. z 2024 r., poz. 935) należało uchylić ten wyrok w całości i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c powołanej wyżej ustawy uchylić zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie. 13. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 2 pkt 1 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 poz. 1687). Sędzia WSA (del.) Sędzia NSA Sędzia NSA Dominik Mączyński Marek Olejnik Hieronim Sęk