I FSK 351/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia NSA Danuta Oleś (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Adam Nita, Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 3 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 1 grudnia 2020 r., sygn. akt I SA/Bd 382/20 w sprawie ze skargi R. Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 25 maja 2020 r. nr 0401-IOV2.603.22.2020 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od R. Z. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok z 1 grudnia 2020 r., sygn. akt I SA/Bd 382/20, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę R.Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z 25 maja 2020 r. wydaną w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej. R.Z. (dalej: "strona" lub "skarżący") nie zgadzając się z zapadłym wyrokiem zaskarżając go w całości, wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Sądowi pierwszej instancji zarzucił naruszenie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 240 § 1 pkt 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa") przez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organy podatkowe w toku postępowania ww. przepisu poprzez nieprawidłowe i przedwczesne przyjęcie, że "powołany wyrok TSUE nie ma wpływu na odmienne niż dokonane decyzją ostateczną rozstrzygnięcie sprawy", choć istotą i skutkiem wyroku Trybunału o sygn. C-189/18, w oparciu o który dokonano wznowienia postępowania, powinien być obowiązek organu włączenia do materiału dowodowego wszystkich dostępnych dowodów źródłowych zgromadzonych w powiązanych postępowaniach kontrolnych, podatkowych, czy karnych, toczących się wobec bezpośrednich i pośrednich kontrahentów podatnika, zapoznania podatnika z tymi dowodami, dokonania ich samodzielnej oceny oraz umożliwienia dokonania kontroli tej oceny w przyszłości przez sąd, czego w niniejszej sprawie organ zaniechał; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 245 § 1 pkt 2 w zw. z art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej przez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organy podatkowe ww. przepisów poprzez nieprawidłowe i przedwczesne przyjęcie, że "powołany wyrok TSUE nie ma wpływu na odmienne niż dokonane decyzją ostateczną rozstrzygnięcie sprawy", choć wyrok Trybunału o sygn. C-189/18, będący podstawą wznowienia, sam nie wywiera jeszcze bezpośredniego wpływu na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, ale nakazuje uzupełnić materiał dowodowy i dokonać ponownej, kompleksowej i samodzielnej oceny, które to działania mogą dopiero spowodować odmienne rozstrzygniecie sprawy; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej przez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organy podatkowe ww. przepisów poprzez brak włączenia do akt sprawy i dokonania wszechstronnej oceny wszystkich dostępnych dowodów źródłowych zgromadzonych w powiązanych postępowaniach kontrolnych, podatkowych, czy karnych, toczących się wobec bezpośrednich i pośrednich kontrahentów podatnika, a więc ograniczenie się do ponownej oceny takiego samego materiału dowodowego, co z oczywistych powodów nie doprowadziło organu podatkowego do odmiennych niż poczynione wcześniej wniosków, jak również nie stanowiło wypełnienia zaleceń TSUE wynikających z wyroku C-189/18; 4) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak należytego uzasadnienia odnośnie zakresu i skutków wyroku TSUE (C-189/18), który stał się podstawą do wznowienia postępowania, a którego wpływ na wynik sprawy jest specyficzny, gdyż nie jest bezpośredni i wprost uchwytny, a wymaga uprzedniej oceny uzupełnionego materiału dowodowego z innych postępowań, z których dowody były dotąd włączane przez organy podatkowe w sposób wybiórczy, a więc pozbawiony kontroli strony postępowania oraz sądów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy wniósł o jej oddalenie i o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Ze stanu faktycznego przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynika, iż decyzją z 19 października 2012 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w T. określił skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń 2009 r., marzec 2009 r., od maja do lipca 2009 r., październik 2009 r., listopad 2009 r. i styczeń 2010 r., kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia za luty 2009 r., sierpień 2009 r., wrzesień 2009 r. i grudzień 2009 r. oraz wysokość nadpłaty w podatku od towarów i usług za luty 2009 r., wrzesień 2009 r. oraz grudzień 2009 r. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane przez Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy w decyzji z 31 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu skargi wniesionej od powyższej decyzji, wyrokiem z 10 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Bd 407/14 uchylił decyzję organu odwoławczego. Następnie w wyniku złożonej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 5 kwietnia 2016 r., sygn. akt I FSK 1787/14 uchylił ww. wyrok Sądu pierwszej instancji. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, po ponownym rozpoznaniu skargi, wyrokiem z 9 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SA/Bd 325/16 – oddalił skargę. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Sądu pierwszej instancji, skarżący zaskarżył go w całości do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z 8 listopada 2018 r., sygn. akt I FSK 2105/16 oddalił skargę kasacyjną. W związku z powyższym, orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 9 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SA/Bd 325/16 (wszystkie wyroki dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA") stało się prawomocne z dniem 8 listopada 2018 r. Pismem z 17 grudnia 2019 r., skarżący wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 31 stycznia 2014 r., jako podstawę wniosku wskazując art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy mając na uwadze treść wniosku skarżącego oraz brak przeszkód formalnoprawnych co do dopuszczalności wznowienia postępowania, postanowieniem z 3 stycznia 2020 r. wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 31 stycznia 2014 r. Po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego decyzją z 24 stycznia 2020 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy odmówił uchylenia wydanej wcześniej decyzji ostatecznej z 31 stycznia 2014 r. i wskazał, iż orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: "TSUE" lub "Trybunał") z 16 października 2019 r., w sprawie C 189/18 [...] nie ma wpływu na treść decyzji wydanej w przedmiotowej sprawie. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją z 25 maja 2020 r. Organ odwoławczy nie stwierdził aby orzeczenie TSUE z 16 października 2019 r. (C-189/18) miało wpływ na treść wydanej decyzji ostatecznej, który implikowałby konieczność podjęcia odmiennego rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej decyzją ostateczną, a w konsekwencji uchylenia tej decyzji. Sąd pierwszej oddalił wniesioną od powyższego rozstrzygnięcia skargę, podzielając w całości argumentację organu podatkowego co do braku podstaw do wzruszenia decyzji ostatecznej na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej, a Naczelny Sąd Administracyjny stanowisko to w pełni akceptuje. W myśl art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ma wpływ na treść wydanej decyzji. Za Sądem pierwszej instancji powtórzyć należy, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że "wpływ orzeczenia TSUE na decyzję podatkową – w rozumieniu wskazanym w art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej – zachodzi wówczas, gdy orzeczenie to oddziałuje na nią w sposób na tyle istotny, że wymusza odmienne rozstrzygnięcie sprawy podatkowej od przyjętego w decyzji ostatecznej. (...) w przepisie tym chodzi o taką sytuację, w której decyzja ostateczna została wydana z zastosowaniem przepisów prawa krajowego, będących implementacją do porządku krajowego norm unijnych lub bezpośrednio norm prawa unijnego, przy ich wykładni, której wadliwość wykazał TSUE w orzeczeniu wydanym już po dniu, w którym decyzja stała się ostateczna. Wadliwość ta ma być przy tym tego rodzaju, że uwzględnienie wykładni przedstawionej przez TSUE wymusiłoby wydanie odmiennego rozstrzygnięcia" (por. wyrok NSA z 8 listopada 2019 r., sygn. akt I FSK 943/17 – publ. CBOSA) – str. 8 uzasadnienia wyroku. W niniejszej sprawie wnosząc skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 31 stycznia 2014 r., skarżący jako podstawę swojego żądania wskazał na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 16 października 2019 r., w sprawie C-189/18 [...], opublikowany dnia 16 grudnia 2019 r. Z wyroku tego wynika, iż dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zasadę poszanowania prawa do obrony oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że co do zasady nie sprzeciwiają się one uregulowaniu lub praktyce danego państwa członkowskiego, zgodnie z którymi w trakcie weryfikacji wykonanego przez podatnika prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej (VAT) organ podatkowy jest związany ustaleniami faktycznymi i kwalifikacjami prawnymi dokonanymi już przez siebie w ramach powiązanych postępowań administracyjnych wszczętych przeciwko dostawcom tego podatnika, na których zostały oparte decyzje, które stały się ostateczne, stwierdzające istnienie oszustwa w zakresie VAT popełnionego przez dostawców, z zastrzeżeniem po pierwsze, że nie zwalniają one organu podatkowego z obowiązku zapoznania podatnika z dowodami, w tym z dowodami pochodzącymi z owych powiązanych postępowań administracyjnych, na podstawie których zamierza on wydać decyzję, oraz że podatnik ten nie zostaje w ten sposób pozbawiony prawa do skutecznego zakwestionowania w trakcie toczącego się przeciwko niemu postępowania owych ustaleń faktycznych i kwalifikacji prawnych, po drugie, że wspomniany podatnik może w trakcie tego postępowania uzyskać dostęp do wszystkich dowodów zebranych w trakcie owych powiązanych postępowań administracyjnych lub w jakimkolwiek innym postępowaniu, na których to dowodach wspomniany organ zamierza oprzeć swą decyzję lub które to dowody mogą zostać wykorzystane przy wykonywaniu prawa do obrony, chyba że cele leżące w interesie ogólnym uzasadniają ograniczenie tego dostępu, oraz po trzecie, że sąd rozpoznający skargę na tę decyzję może skontrolować zgodność z prawem uzyskania i wykorzystania owych dowodów oraz ustaleń, które mają decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia skargi, dokonanych w decyzjach administracyjnych wydanych względem wspomnianych dostawców. Uzasadniając skargę o wznowienie postępowania podkreślano, iż podstawą ustaleń faktycznych poczynionych przez organy podatkowe były głównie decyzje (protokoły kontroli) wydane wobec podwykonawców skarżącego, względnie ich dalszych podwykonawców. Do materiału dowodowego włączono materiały z prokuratorskich postępowań przygotowawczych, a skarżący nie miał w nich statusu strony czy uczestnika, w związku z czym nie miał dostępu do pełnego materiału dowodowego. Domagał się zatem dostępu do pełnych akt postępowań prowadzonych wobec podwykonawców oraz ewentualnie dalszych podwykonawców. Odnosząc się do podniesionej w skardze o wznowienie postępowania argumentacji, przede wszystkim trzeba mieć na uwadze szczególny charakter orzeczenia powołanego przez stronę skarżącą, tj. wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 16 października 2019 r., w sprawie C-189/18 [...]. W powołanym wyroku Trybunał poddał kontroli przepisy węgierskiej Ordynacji podatkowej, a ściślej czynności węgierskiego organu podatkowego, który zapoznał podatnika w sposób pośredni tylko z częścią dowodów zgromadzonych w sprawie jego kontrahenta oraz przedstawił je podatnikowi w formie streszczenia. Taką praktykę organów podatkowych TSUE ocenił jako naruszającą m.in. zasadę poszanowania prawa do obrony i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. TSUE, uwzględniając prawne uwarunkowania wynikające z regulacji prawa węgierskiego stwierdził w tym orzeczeniu, że wśród praw gwarantowanych przez prawo Unii znajduje się poszanowanie prawa do obrony, jako podstawowa zasada Unii, która powinna być stosowana, gdy organ administracyjny ma podjąć w stosunku do danej osoby niekorzystną decyzję. Na podstawie tej zasady adresaci decyzji, powinni być w stanie skutecznie przedstawić swoje stanowisko wobec dowodów, na których organ zamierza się oprzeć. Obowiązek ten ciąży na organach administracyjnych państw członkowskich, gdy podejmują one decyzję należącą do zakresu zastosowania prawa Unii, nawet wówczas, gdy właściwe prawo Unii nie przewiduje wyraźnie takiej formalności (pkt 39 wyroku). Dalej Trybunał wskazał, że zasada poszanowania prawa do obrony nie ma bezwzględnego charakteru, lecz może podlegać ograniczeniom, pod warunkiem że ograniczenia te rzeczywiście odpowiadają celom interesu ogólnego zamierzonym przez dany przepis i nie stanowią z punktu widzenia realizowanego celu nieproporcjonalnej oraz niedopuszczalnej ingerencji w samą istotę zagwarantowanych w ten sposób praw (pkt 43 wyroku). W przypadku, gdy organ podatkowy zamierza oprzeć swoją decyzję na dowodach uzyskanych, tak jak w postępowaniu głównym, w ramach powiązanych postępowań karnych i postępowań administracyjnych wszczętych przeciwko dostawcom podatnika, zasada poszanowania prawa do obrony wymaga, aby podatnik ten miał możliwość dostępu w trakcie toczącego się przeciwko niemu postępowania do wszystkich tych dowodów oraz dowodów, które mogą być wykorzystane w jego obronie, chyba że cele leżące w interesie ogólnym uzasadniają ograniczenie tego dostępu (pkt 57 wyroku). Jednocześnie TSUE wyjaśnił, że zasada poszanowania prawa do obrony w postępowaniu administracyjnym, takim jak toczące się postępowanie główne, nie nakłada na organ podatkowy ogólnego obowiązku zapewnienia pełnego dostępu do akt będących w jego dyspozycji, lecz wymaga, aby podatnik miał możliwość uzyskania, na swój wniosek, informacji i dokumentów zawartych w aktach administracyjnych i uwzględnionych przez ten organ w celu wydania jego decyzji, chyba że cele leżące w interesie ogólnym uzasadniają ograniczenie dostępu do wspomnianych informacji i dokumentów. W tym ostatnim przypadku do organu podatkowego należy zbadanie, czy możliwy jest dostęp częściowy (pkt 56 wyroku). TSUE nie nakazuje więc, aby "wszystkie" dowody z powiązanych postępowań, niejako z urzędu, trafiły do sprawy głównej. Organ nie ma więc obowiązku gromadzenia dokumentacji, którą uznaje za zbędną w sprawie i nie zamierza na niej opierać swojej decyzji. W wyrokach NSA jednolicie przyjmuje się, iż polskie regulacje prawne - co zasadniczo różnicuje stan sprawy węgierskiej i spraw krajowych - nie przewidują związania organów prowadzących postępowanie względem podatnika decyzją wydaną w stosunku do jego kontrahenta (tak NSA w wyrokach: z 20 października 2022 r., sygn. akt I FSK 468/20; z 1 października 2024 r., sygn. I FSK 469/20 – publ. CBOSA). Ordynacja podatkowa w sposób odmienny niż prawo węgierskie, kształtuje sytuację procesową strony w postępowaniu podatkowym. Przepisy polskie nie przewidują bowiem związania organów decyzjami wydanymi wobec kontrahentów podatnika. Decyzje wydane wobec kontrahentów, jak i ewentualne dowody zgromadzone w toku powiązanego postępowania prowadzonego w stosunku do kontrahenta nie są wiążące dla organu prowadzącego postępowanie główne. Mają one moc dowodową równą innym środkom dowodowym oraz podlegają regułom swobodnej oceny. Dowody zaczerpnięte z innych postępowań mogą, w świetle art. 180 § 1 oraz art. 181 Ordynacji podatkowej, zostać wykorzystane w postępowaniu prowadzonym przez organy podatkowe, bowiem w postępowaniu podatkowym obowiązuje zasada otwartego katalogu środków dowodowych, dopuszczająca jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Organ podatkowy nie ma jednak obowiązku włączać do materiału dowodowego sprawy wszystkich dowodów z innych postępowań podatkowych toczących się wobec kontrahentów podatnika, czy też w ramach postępowań karnych. Winien włączyć te materiały, które są istotne dla wyniku sprawy, a po włączeniu ich zapewnić dostęp do nich stronie, z zagwarantowaniem przestrzegania zasad tajemnicy skarbowej. W sprawie, której dotyczył powołany wyrok TSUE organ węgierski zapoznał podatnika w sposób pośredni tylko z częścią dowodów zgromadzonych w sprawie jego kontrahenta oraz przedstawił je podatnikowi w formie streszczenia, co ocenione zostało jako działanie naruszające m.in. zasadę poszanowania prawa do obrony i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Biorąc powyższe rozważania pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela twierdzenie Sądu pierwszej instancji, iż "stanowisko TSUE prezentowane w wyroku C-189/18, nie wpłynęło na podważenie sposobu prowadzenia postępowania podatkowego i w konsekwencji na treść ostatecznej decyzji z 31 stycznia 2014 r. wydanej wobec skarżącego. W kontrolowanej sprawie organy podatkowe włączyły do akt sprawy materiały zgromadzone w innych postępowaniach, w zakresie, w jakim było to niezbędne do dokonania ustaleń dotyczących bezpośrednio skarżącego. Wobec czego, inaczej niż w sprawie poddanej ocenie TSUE, przeprowadziły wobec skarżącego odrębne i samodzielne postępowanie dowodowe, a dokumenty włączone z innych postępowań nie były jedynymi dowodami branymi pod uwagę przy rozstrzygnięciu sprawy, ponadto zostały ocenione łącznie z innymi dowodami w ramach swobodnej oceny dowodów" (str. 12 uzasadnienia wyroku). Rację ma także Sąd uznając, że odniesienie stanowiska TSUE w sprawie C-189/18 [...] do modelu postępowania funkcjonującego w porządku krajowym, nie pozwala podzielić zapatrywania skarżącego co do tego, że organy podatkowe są obowiązane do zapewnienia mu wglądu do pełnych akt z wszystkich postępowań toczących się wobec innych podatników, występujących na wcześniejszych, także odległych etapach obrotu, co do których skarżący nie tylko nie miał wiedzy, ale też pośredniego kontaktu. Podatnik powinien mieć możliwość dostępu do wszystkich dowodów znajdujących się w aktach sprawy, także tych zaczerpniętych z odrębnych postępowań, na których organ podatkowy zamierza oprzeć swoją decyzję, a więc tych, które będą stanowiły podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. W pozostałym zakresie podatnik ma prawo do wglądu do innych dowodów, na swój wniosek, o ile należycie uzasadni to żądanie, co podlega weryfikacji przez organ, a ewentualnie kontroli sądowej pod względem zapewnienia skarżącemu prawa do obrony wywodzonego z art. 47 Karty praw podstawowych UE. W przeciwnym razie, przy przyjęciu, że prawo to nie podlega żadnym ograniczeniom, przy instrumentalnym traktowaniu dochodziłoby do paraliżowania toku postępowania i jego przewlekania. Istotna jest także podnoszona przez Sąd pierwszej instancji okoliczność, że postępowanie organów podatkowych zakończone decyzją 31 stycznia 2014 r. było poddane ocenie sądów administracyjnych obu instancji. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny w prawomocnym wyroku z 8 listopada 2018 r., sygn. akt I FSK 2105/16, oddalił skargę kasacyjną skarżącego zaskarżającą w całości wyrok Sądu pierwszej instancji. W orzeczeniu tym Sąd kasacyjny stwierdził brak podstaw do przyjęcia, iż organy naruszyły przepisy o postępowaniu, przede wszystkim przez brak zebrania pełnego materiału dowodowego, co za tym idzie – brak jego analizy. Z akt niniejszej sprawy wynika, że do materiałów w postępowaniu prowadzonym wobec skarżącego włączono nie tylko decyzje i protokoły kontroli wydane wobec kontrahentów, ale także materiały źródłowe, na których je wydano (protokoły przesłuchań świadków, informacje naczelników urzędów skarbowych o kontrahentach, protokoły czynności sprawdzających, umowy, protokoły odbioru robót, materiały z prokuratorskich postępowań przygotowawczych). Odmiennie niż w postępowaniu, na tle którego wydano orzeczenie C-189/18, w niniejszej sprawie organ nie zaprezentował skarżącemu streszczeń. W aktach postępowania prowadzonego wobec skarżącego znajdują się dowody, na których oparły się organy podatkowe wydające decyzje wobec kontrahentów. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego postępowanie zakończone decyzją objętą wnioskiem o wznowienie postępowania - wbrew twierdzeniom skarżącego - nie przystaje do okoliczności stanowiących podstawę wyroku TSUE w sprawie C-189/19, co czyni niezasadnym wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej związane z naruszeniem art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej. Nie może odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wbrew temu co twierdzi autor skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji w dostateczny sposób przeanalizował zakres i skutki wyroku TSUE w sprawie C-189/18 [...] dla niniejszej sprawy, dając temu wyraz w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu wyroku. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne i na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. Sędzia WSA (del.) Sędzia NSA Sędzia NSA Adam Nita Marek Kołaczek Danuta Oleś (spr.)