I FSK 288/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka - Medek, Sędzia NSA Mariusz Golecki (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Dominik Mączyński, Protokolant Patryk Pogorzelski, po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 października 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 429/19 w sprawie ze skargi B. M. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 19 listopada 2018 r., nr 2401-IOV4_.4103.1.25.2018.4/RU 2401-IOV-2.4103.3.243-248.2018/RU w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lutego 2013 r. do lipca 2013 r. oddala skargę kasacyjną.

1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 9 października 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 429/19 uwzględnił skargę B. Sp. z oo. zs. w K. (dalej: "Spółka, "Strona") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: ("DIAS", "Organ podatkowy") z 19 listopada 2018 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lutego 2013 r. do lipca 2013 r. i uchylił zaskarżoną decyzję. 2. Jak wynika ze stanu faktycznego przedstawionego w uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej instancji Naczelnik Urzędu Skarbowego w Sosnowcu (dalej: "NUS") postanowieniami z 4 grudnia 2013 r. wszczął postępowania podatkowe wobec Spółki w sprawie określenia podatku od towarów i usług za miesiące od lutego 2013 r. do lipca 2013 r. Przedmiotem sprzedaży przez Spółkę według stawki 8% było srebro koloidalne Ag 100 w postaci roztworu, w którego skład wchodziła woda dejonizowana oraz śladowy minerał srebro koloidalne Ag w ilości 10 mg/litr. Na fakturach dokumentujących sprzedaż towaru "Ag 100 Srebro koloidalne 300 ml" spółka podała symbol PKWiU: 10.89.19.0, który zgodnie z klasyfikacją stanowiącą załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz.U. poz. 1293, ze zm. – dalej: rozporządzenie PKWiU z 2008 r.) nosi nazwę "Pozostałe różne artykuły spożywcze, gdzie indziej niesklasyfikowane". Ten symbol PKWiU figuruje w poz. 48 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (wówczas t.j. Dz.U. z 2011 r. poz. 1054, ze zm. – dalej: "ustawa o VAT"), to jest w wykazie towarów i usług, opodatkowanych stawką podatku w wysokości 8% w okresie istotnym dla tej sprawy (w związku z art. 146a pkt 2 ustawa o VAT). Wobec tego Spółka zastosowała stawkę podatku VAT dla sprzedaży srebra koloidalnego Ag 100 w wysokości 8%. Jednocześnie Spółka klasyfikowała ten sam produkt, tyle, że przy sprzedaży wewnątrzwspólnotowej na terytorium Czech, jako kosmetyk, stosując symbol PKWiU: 20.13.51.0 "Sole tlenowych i nadtlenowych kwasów metalicznych; koloidy metali szlachetnych". NUS uznał jednak, że Spółka w okresie objętym postępowaniem powinna zastosować także w obrocie krajowym, przy sprzedaży wyrobu srebra koloidalnego Ag 100, stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 23%, właściwą dla symbolu PKWiU: 20.13.51.0 "Sole tlenowych i nadtlenowych kwasów metalicznych; koloidy metali szlachetnych". Spółka natomiast nieprawidłowo zastosowała przy sprzedaży tego produktu stawkę 8%, gdyż symbol PKWiU 20.13.51.0 nie został wymieniony w załączniku nr 3 do ustawy o VAT. Do akt sprawy NUS dołączył odpowiedź Departamentu Metodologii, Standardów i Rejestrów Głównego Urzędu Statystycznego w Łodzi, zawartą w piśmie z 5 sierpnia 2013 r. Wynika z niej, że przedmiotowy wyrób mieści się w grupowaniu PKWiU 20.13.51.0 "Sole tlenowych i nadtlenowych kwasów metalicznych; koloidy metali szlachetnych". NUS decyzją z 10 maja 2017 r., orzekł wobec Spółki w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lutego do lipca 2013 r. Strona złożyła odwołanie od ww. decyzji. DIAS decyzją z 19 listopada 2018 r., utrzymał w mocy decyzję NUS. W uzasadnieniu przytoczył zasady metodyczne zawarte w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU). Wskazał, że każdy towar czy usługa mogą być zaklasyfikowane tylko do jednego grupowania PKWiU, zaliczając określony produkt do właściwego grupowania PKWiU należy kierować się właściwościami fizycznymi oraz strukturą wyrobu. Podkreślił, że wyrób o tych samych właściwościach chemicznych i fizycznych, o tej samej strukturze, składzie chemicznym, stężeniu, technologii wytworzenia nie zmienia grupowania w klasyfikacji PKWiU wyłącznie poprzez zmianę etykiety na opakowaniu, miejsca dostawy czy sposobu jego wykorzystania. Tym samym niedopuszczalne jest różnicowanie stawki podatku tego samego produktu w zależności od sposobu jego użycia przez klienta. Nie zgodził się z pełnomocnikiem Spółki, że dla prawidłowej klasyfikacji produktu decydujące znaczenie ma jego finalne przeznaczenie. Zaklasyfikowanie tego samego produktu do dwóch różnych grupowań PKWiU nie znajduje uzasadnienia. Nie zgadzając się z powyższym Skarżąca złożył skargę na decyzję DIAS do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Organ podatkowy w odpowiedzi na skargę Strony wniósł o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie swoja argumentację w sprawie. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę Strony. W ocenie WSA w Gliwicach Organ podatkowy nie sprostał wymaganiom swobodnej oceny dowodów. Oparł się bowiem na opinii organu statystycznego z 5 sierpnia 2013 r., która autorytatywnie, bo bez uzasadnienia przyporządkowała sporny w tej sprawie produkt do grupy PKWiU 20.13.51.0 "Sole tlenowych i nadtlenowych kwasów metalicznych; koloidy metali szlachetnych". Za uzasadnienie takiego, a nie innego grupowania nie może bowiem zostać uznane lapidarne stwierdzenie, że inna klasyfikacja wchodziłaby w grę gdyby preparat zawierał np. glukozę lub witaminy. Aby wypowiedź organu statystycznego z 5 sierpnia 2013 r. była przekonywująca, zdaniem Sądu pierwszej instancji powinna, po pierwsze, zawierać odniesienie się do przeciwstawnej klasyfikacji preparatu "Srebro koloidalne" w – afirmowanej przez Spółkę - opinii Urzędu Statystycznego z 14 lipca 2003 r. Rolą, najpierw organu statystycznego wydającego opinię w 2013 r., a następie organu podatkowego, było szczegółowe wyjaśnienie, dlaczego preparat "Srebro koloidalne" zawierający śladową ilość pierwiastka – srebro, w 2003 r. został uznany za "przetwór spożywczy, pozostały, gdzie indziej niewymieniony", zaś w 2013 r. odmówiono analogicznej kwalifikacji, zaliczając go do "(...) koloidów metali szlachetnych". Opinia organu statystycznego z 2013 r. w ogóle nie porusza tej kwestii, zaś wzmianka organu podatkowego, że opinia z 2003 r. została wydana na skutek zapytania o nieznanej treści (str. 10 decyzji), nie jest wystarczająca. Poza tym fakt, że opinia z 2003 r. została wydana na rzecz innego podmiotu niż skarżąca (poprzednika praw do preparatu) z punktu widzenia przedmiotowego, tj. prawidłowego grupowania produktu nie ma znaczenia. Sąd pierwszej instancji wskazał ponadto, że wypowiedź organu statystycznego, a później ocena organu podatkowego powinna odnieść się do wiedzy powszechnej (absolutnie nie wymagającej wiadomości specjalnych), że srebro koloidalne w preparatach stanowiących suplement diety jest bardzo rozcieńczone; tego rodzaju suplementy zawierają srebro w śladowych ilościach. Jak wynika choćby z opinii organu statystycznego z 5 sierpnia 2013 r., sporny w tej sprawie produkt zawiera srebro w ilości 10 mg/litr (dziesięć milionowych części kilograma na jeden litr), zaś resztę stanowi woda dejonizowana. Jednocześnie należy zauważyć, że srebro koloidalne to surowiec farmaceutyczny do produkcji leków recepturowych i w tej postaci nie ma nic wspólnego z suplementem diety, składającym się przede wszystkim z wody. W tej sytuacji, i z tego punktu widzenia, pojawia się wątpliwość, czy klasyfikacja spornego suplementu diety, zawierającego śladowe ilości srebra do "(...) koloidów metali szlachetnych" jest zasadna, czy może taka klasyfikacja powinna dotyczyć tylko srebra koloidalnego, lecz występującego w postaci surowca farmaceutycznego. 4. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu pierwszej instancji wywiódł Organ podatkowy zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. Ponadto DIAS wniósł o przeprowadzenie rozprawy i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. 4. 1. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 poz. 2325, z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") DIAS zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 900, ze zm., dalej: "O.p.") poprzez wskazanie, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, że organy podatkowe dokonały prawidłowego grupowania towaru sprzedawanego przez Stronę 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez przyjęcie, że organ zaniechał wystąpienia do organu statystycznego o bardziej szczegółowe uzasadnienie stanowiska wyrażonego w opinii z 5 sierpnia 2013 r., podczas gdy z akt sprawy wynika, że w przedmiotowej sprawie organy podatkowe ponownie wystąpiły pismem z 9 czerwca 2015 r. z wnioskiem o wyjaśnienie, czy fakt wydania dla wyrobu o nazwie: Ag100 Srebro koloidalne 300 ml decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego powoduje klasyfikację tego produktu do innego grupowania PKWiU aniżeli 20.13.51.0, 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 187§ 1 i art. 191 O.p., poprzez błędne przyjęcie, że organy podatkowe nie dokonały zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i niezbędne jest ponowne wystąpienie do Głównego Urzędu Statystycznego w celu odniesienia się przez ten podmiot w sposób wyczerpujący do: a) interpretacji organu statystycznego z 14 lipca 2003 r.; b) kwestii występowania srebra koloidalnego nie tylko w śladowych ilościach w suplementach diety, ale także jako surowca farmaceutycznego; c) opinii Instytutu Żywności i Żywienia z 8 kwietnia 2003 r., decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z 13 maja 2003 r. oraz pisma Dyrektora Departamentu Higieny Żywności, Żywienia i Przedmiotów Użytku Głównego Inspektoratu Sanitarnego z 2 kwietnia 2004 r., 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 187 § 1 i art. 191 O.p., poprzez nie odniesienie się do stanowiska przedstawionego w decyzji organu podatkowego, a także nieprzedstawienie wskazań co do dalszego postępowania z uwzględnieniem materiału zgromadzonego w aktach sprawy, a przyjęcie za podstawę uzasadnienia wyroku wybiórczo przedstawionego materiału dowodowego w celu udowodnienia tezy, że organy podatkowe nie ustaliły prawidłowo stanu faktycznego sprawy. 5. B. Sp. z oo. zs. w K. nie wniosła odpowiedzi na skargę kasacyjną Organu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6. Skarga kasacyjna jako pozbawiona uzasadnionych podstaw nie zasługuje na uwzględnienie. 6.1. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie stwierdzono. Skarga kasacyjna została zatem zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W tym zakresie okazała się niezasadna i dlatego podlegała oddaleniu. Z uwagi na zasadę ekonomiki procesowej oraz oczywistą niezasadność wskazanych powyżej zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny postanowił się do nich odnieść w zbiorczy sposób poniżej. 6.2. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a w skardze kasacyjnej wywiedzione zostały liczne zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej nie zdołał jednak wykazać, że doszło w istocie do ich naruszenia. W szczególności nietrafne w tym zakresie okazały się zarzuty dotyczące sprzeczności zaskarżonego wyroku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z treścią art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wnoszący skargę kasacyjną musi więc wskazać, jakich konkretnie elementów brak, lub który z nich nie został w sposób należyty zastosowany oraz wykazać, jaki to miało wpływ na wynik sprawy. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach; gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie, oraz gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., w sytuacji gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, opisane powyżej warunki skuteczności zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie zostały w rozpoznawanej sprawie spełnione. Stanowisko Sądu pierwszej instancji zostało bowiem przedstawione w spójny i klarowny sposób, umożliwiający przeprowadzenie jego kontroli. Wbrew stanowisku zaprezentowanemu w skardze kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji wskazał także w uzasadnieniu w sposób bardzo precyzyjny, w jaki sposób Organ powinien uzupełnić postępowanie dowodowe. 6.3. Spór koncentruje się w istocie rzeczy wokół tego, czy w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania dotyczących oceny materiału dowodowego, czy też Organ podatkowy sprostał wymaganiom swobodnej oceny dowodów, wynikającym z art. 187 § 1 i art. 191 O.p., opierając się na pozbawionej uzasadnienia opinii organu statystycznego z 5 sierpnia 2013 r., zgodnie z którą sporny produkt o nazwie "Ag srebro koloidalne 300 ml", o składzie: woda dejonizowana oraz śladowy materiał – srebro koloidalne (Ag) 10 mg/litr przyporządkowany został do grupy PKWiU 20.13.51.0 "Sole tlenowych i nadtlenowych kwasów metalicznych; koloidy metali szlachetnych". Zdaniem Sądu pierwszej instancji zaniechanie Organu podatkowego w postaci braku wystąpienia do organu statystycznego o bardziej szczegółowe uzasadnienie stanowiska wyrażonego w opinii z 5 sierpnia 2013 r. stanowiło naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej o postępowaniu dowodowym (art. 187 § 1 i art. 191), w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Obowiązkiem organu podatkowego było bowiem wezwanie Głównego Urzędu Statystycznego do odniesienia się przez ten podmiot, i to w sposób wyczerpujący do: a) interpretacji organu statystycznego z 14 lipca 2003 r.; b) kwestii występowania srebra koloidalnego nie tylko w śladowych ilościach w suplementach diety, ale także jako surowca farmaceutycznego; c) a nawet trzech innych dokumentów przedstawionych przez podatnika, w postaci opinii Instytutu Żywności i Żywienia z 8 kwietnia 2003 r., decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z 13 maja 2003 r. oraz pisma Dyrektora Departamentu Higieny Żywności, Żywienia i Przedmiotów Użytku Głównego Inspektoratu Sanitarnego z dnia 2 kwietnia 2004 r. Skarżący kasacyjnie DIAS podnosi z kolei, że powyższe stanowisko Sądu pierwszej instancji prowadzi do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 O.p, gdyż w przedmiotowej sprawie organy podatkowe dokonały prawidłowego grupowania towaru sprzedawanego przez Stronę, zaś ponowne wystąpienie do Głównego Urzędu Statystycznego w celu odniesienia się przez ten podmiot w sposób wyczerpujący do interpretacji organu statystycznego z 14 lipca 2003 r. oraz opinii Instytutu Żywności i Żywienia z 8 kwietnia 2003 r., a także decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z 13 maja 2003 r. oraz pisma Dyrektora Departamentu Higieny Żywności, Żywienia i Przedmiotów Użytku Głównego Inspektoratu Sanitarnego z 2 kwietnia 2004 r. jest zbędne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w niniejszej sprawie, rację w tym sporze przyznać należy Sądowi pierwszej instancji. Wskazać bowiem należy, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym kwestia oceny klasyfikacji statystycznej od dawna nie budzi wątpliwości (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 10 lutego 1998 r., I SA/Łd 1147/96; z 8 maja 2002 r., SA/Sz 2279/00, a także postanowienie NSA z 29 maja 2003 r., II SA 2968/02 oraz wyrok NSA z 24 listopada 2005 r., FSK 2693/04). Prawidłowo w tym kontekście Sąd pierwszej instancji przywołał postanowienie siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 listopada 2006 r. (sygn. akt II FPS 3/06), w którym wyrażone zostało stanowisko, zgodnie z którym opinie klasyfikacyjne organów statystyki publicznej, zawierające interpretacje standardów i nomenklatur statystycznych, nie wiążą ani organów podatkowych ani podatników, gdyż nie są źródłem prawa, prawem czy też aktem administracyjnym tworzącym określone prawa lub obowiązki podatkowe dla ich adresatów. Zgodnie z przyjętym w orzecznictwie stanowiskiem, opinie klasyfikacyjne organów statystyki publicznej mogą stanowić dowód w postępowaniu podatkowym, jednocześnie jednak, tak jak każdy dowód, podlegają wynikającej z treści art. 191 O.p. zasadzie swobodnej oceny organu podatkowego, jak również ocenie sądu administracyjnego, kontrolującego zgodność z prawem postępowania, które doprowadziło do jej wydania. Tym samym uznać należy, że opinie klasyfikacyjne organów statystyki publicznej w obszarze postępowania podatkowego posiadają walor jednego z dowodów postępowania, a co za tym idzie, należy je oceniać w ramach rozpoznawania konkretnej sprawy podatkowej czy też w ramach sądowo-administracyjnej kontroli sprawy, w której jako dowód zostały wykorzystane. W związku z tym opinie klasyfikacyjne organów statystyki publicznej, stanowiąc dowód w postępowaniu, muszą podlegać ocenie organu na takich samych zasadach jak każdy inny dowód zebrany w toku prowadzonego przez nie postępowania, gdyż w przeciwnym razie dochodziłoby do naruszenia art. 187 i 191 O.p. Jednocześnie wskazać należy, że w ramach prowadzonego postępowania strona dysponuje z kolei uprawnieniem do podnoszenia wszelkich zastrzeżeń odnośnie do treści i ustaleń wynikających z takich opinii. W przeciwnym razie doszłoby do naruszenia art. 187 i 191 O.p. Równocześnie w ramach prowadzonego postępowania strona dysponuje uprawnieniem do podnoszenia wszelkich zastrzeżeń, co do treści opinii statystycznych. Tym samym może przeciwstawić im wszelkie dostępne przeciwdowody, co wynika z art. 122 i art. 123 O.p. Słusznie zatem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji doszedł do konkluzji, zgodnie z którą organy podatkowe przy ocenie przyjęcia prawidłowej klasyfikacji statystycznej powinny były brać pod uwagę nie tylko opinie organów statystycznych, ale także wszelkie inne dowody zgromadzone w postępowaniu, zaś konkluzje wynikające z tak przeprowadzonego postępowania dowodowego podlegają ocenie w świetle art. 191 O.p. W przedmiotowej sprawie organy podatkowe uwzględniły opinię organu statystycznego z 5 sierpnia 2013 r., przyporządkowującą sporny produkt do grupy PKWiU 20.13.51.0 "Sole tlenowych i nadtlenowych kwasów metalicznych; koloidy metali szlachetnych", jednocześnie ignorując wcześniejszą opinię Urzędu Statystycznego z 14 lipca 2003 r., zawierającą odmienną klasyfikację preparatu "Srebro koloidalne". Tym samym słusznie Sąd pierwszej instancji dopatrzył się w tym przypadku naruszenia art. 187 i 191 O.p., gdyż takie działanie organów podatkowych stanowiło w sposób oczywisty naruszenie tych przepisów. Tym samym podniesiony przez Skarżący kasacyjnie organ zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 O.p. nie znajduje podstaw, a skarga kasacyjna nie może zostać uwzględniona, jako pozbawiona podstaw. 7. W świetle poczynionych wyżej ustaleń, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. | | D. Mączyński M. Niezgódka-Medek M. Golecki (spr.) Sędzia del. WSA Sędzia NSA Sędzia NSA