I FSK 249/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Izabela Najda-Ossowska po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku R. M. Z. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej R. M. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 października 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 1119/17 w sprawie ze skargi R. M. Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. z dnia 22 maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług od stycznia do grudnia 2011 r. postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z 3 października 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 1119/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę R. M. Z. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. z 22 maja 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług od stycznia do grudnia 2011 roku. W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej skarżący wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji wskazanej powyżej oraz decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. z dnia 14 października 2016 r. W uzasadnieniu skarżący podał, że wykonanie decyzji pozbawi go możliwości dalszego wykonania działalności gospodarczej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek podlega oddaleniu. Zauważyć należy, że art. 61 § 3 p.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188). W sytuacji gdy chodzi o orzeczenie rodzące obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia w kontekście okoliczności konkretnej sprawy. Skarżący nie wypełnił przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie wniosku ma charakter lakoniczny, brak w nim argumentacji, która wskazywałaby na skutki ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających jego trudną sytuację materialną. Nie przedstawił także żadnych okoliczności wskazujących na jego aktualną, trudną sytuację materialną oraz nie wykazał, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. W świetle powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zaistniały przesłanki o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. i na podstawie tego przepisu w zw. z art. 193 i art. 61 § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji