I FSK 2236/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Łoboda, Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, Sędzia WSA del. Maja Chodacka (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 sierpnia 2019 r. sygn. akt I SA/Gl 499/19 w sprawie ze skargi G. S.K.A. w S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 24 stycznia 2019 r. nr 2401-IEW2.4263.27.2018.2 2401-19-012382 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 3) zasądza od G. S.K.A. w S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrok Sądu I instancji. 1.1. Wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2019r. w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 499/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu sprawy ze skargi G. S.K.A. w S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 24 stycznia 2019r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania - uchylił zaskarżone postanowienie oraz zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach zwrot kosztów postępowania. Wymieniony wyrok oraz pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego: orzeczenia.nsa.gov.pl. 1.2. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach zaskarżonym postanowieniem, działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018r. poz. 800 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa") stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. odmawiającej odroczenia terminu płatności podatku od towarów i usług za 05/2018r. w kwocie 781.022 zł. Decyzja organu I instancji z dnia 24 sierpnia 2018r. została wysłana tego samego dnia, tj. 24 sierpnia 2018r. za pośrednictwem Poczty Polskiej na adres G. Spółka Komandytowo-Akcyjna - ul. [...], [...]. Zgodnie z adnotacją zamieszczoną na "Potwierdzeniu odbioru" przesyłkę doręczono pracownikowi – A. M. w dniu 27 sierpnia 2018r. W dniu 13 listopada 2018r. (data stempla pocztowego) Spółka reprezentowana przez Syndyka Masy Upadłości jej Komplementariusza złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji. Zawarto w nim zarzuty naruszenia art. 67a § 1, art. 67b § 1 pkt 2, art. 121, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 i art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. W odwołaniu nie został zamieszczony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji. Natomiast zawarta została w nim informacja, że decyzję organu I instancji doręczono skarżącej w dniu 30 października 2018r. Następnie organ odwoławczy zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 stycznia 2019r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia 24 sierpnia 2018r. W jego uzasadnieniu wyjaśnił, że decyzja została wysłana na prawidłowy adres rejestracyjny Spółki, gdzie została odebrana w dniu 27 sierpnia 2018r. W konsekwencji, jak wskazał organ odwoławczy, bieg 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania rozpoczął się w dniu 27 sierpnia 2018r., a zakończył w dniu 10 września 2018r. Dlatego też odwołanie nadane u operatora pocztowego w dniu 13 listopada 2018r. zostało wniesione z uchybieniem terminu z art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. 1.3. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Spółka reprezentowana przez Syndyka Masy Upadłości jej Komplementariusza zakwestionowała prawidłowość postanowienia Dyrektora IAS z dnia 24 stycznia 2019r. Jednocześnie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W motywach skargi wskazano, że Spółka jest reprezentowana przez jedynego Komplementariusza, który z kolei jest reprezentowany przez Syndyka Masy Upadłości. Fakt ten jest znany organowi, gdyż wniosek o udzielenie ulgi podatkowej, jak również wszelka korespondencja w sprawie, w tym odwołanie, zostało opatrzone danymi Syndyka z podaniem miejsca jego siedziby. Mimo to na podany adres nie została skierowana jakakolwiek informacja o podejmowanych przez organ czynnościach. Zdaniem Syndyka, takie działanie organu świadczy o intencji pozbawienia strony możliwości obrony. Wskazano również, iż w dniu 20 września 2017r. Sąd Rejonowy Katowice-Wchód dokonał zabezpieczenia majątku Komplementariusza w postaci ustanowienia tymczasowego nadzorcy sądowego, który również nie jest informowany przez organ o podejmowanych działaniach. W dalszej części skargi zanegowano skuteczność doręczenia decyzji organu I instancji. Zwrócono bowiem uwagę, że doręczenie winno się odbyć w trybie art. 151 i n. Ordynacji podatkowej, a więc poprzez doręczenie przesyłki w lokalu siedziby lub miejscu prowadzenia działalności przez osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej – osobie upoważnionej do odbioru korespondencji lub prokurentowi. Brak jest natomiast w tym zakresie podstaw do stosowania art. 149 Ordynacji podatkowej, a więc przyjęcia skutku doręczenia w sytuacji przekazania przesyłki osobie, która zobowiązuje się ją przekazać adresatowi. Ponadto podniesiono, że pod adresem, na który skierowano decyzję organu I instancji, nie ma osoby upoważnionej do odbioru korespondencji Spółki. Jest ona odbierana cyklicznie przez umocowanego do tego pracownika Spółki. Zauważono, że pod tym samym adresem siedzibę ma kilka spółek. Wspomniana natomiast przesyłka została błędnie odebrana przez osobę nieznaną Spółce i przekazana jej dopiero w dniu 30 października 2018 r. W tej sytuacji, zdaniem Syndyka, nie można mówić o skutecznym doręczeniu decyzji organu I instancji w dniu 27 sierpnia 2018r. Przekazanie korespondencji osobie nieuprawnionej stanowi zawinione działanie operatora publicznego, na co Spółka nie miała wpływu i nie może za to ponosić odpowiedzialności. Wyjaśniono także, że Spółka nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu, gdyż nie miała świadomości uprzedniego odbioru decyzji organu I instancji przez osobę nieuprawnioną. 1.4. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko oraz argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. 1.5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie Sąd przede wszystkim ocenił skuteczność doręczenia Spółce decyzji organu I instancji. W tym aspekcie w pierwszej kolejności rozstrzygnięcia wymaga to na jaki adres winna być kierowana korespondencja, tj. na adres rejestrowy Spółki, czy też na adres Komplementariusza wskazanego w KRS, jako podmiotu uprawnionego do reprezentowania Spółki. Nadmienić należy, że Komplementariusz reprezentowany jest z kolei przez Syndyka Masy Upadłości. Drugą kwestią wymagającą wyjaśnienia jest to, czy doręczenie decyzji osobie obecnej pod adresem rejestrowym Spółki może być uznane za doręczenie w trybie art. 151 § 1 Ordynacji podatkowej. Zajmując się pierwszym zagadnieniem Sąd pierwszej instancji wskazał, iż bezspornym jest, że decyzja organu I instancji została skierowana na adres siedziby Spółki ujawniony w KRS-ie, tj. ul. [...], [...]. Zatem wobec treści art. 151 § 1 Ordynacji podatkowej prawidłowo organ I instancji przyjął wspomniany adres, jako ten właściwy dla kierowania korespondencji w prowadzonym postępowaniu podatkowym. Sam fakt, że podmiotem uprawnionym do reprezentowania Spółki jest Komplementariusz działający w formie spółki prawa handlowego nie uzasadnia twierdzenia, iż przesyłki dotyczące Spółki adresować należy na siedzibę podmiotu reprezentującego Spółkę. Uwagę tą należy odnieść także do Komplementariusza Spółki, który z racji na prowadzone wobec niego postępowanie upadłościowe jest reprezentowany przez Syndyka Masy Upadłości. W skardze wskazuje się, że organ podatkowy dysponował wiedzą, że w imieniu jedynego Komplementariusza reprezentującego Spółkę działa Syndyk Masy Upadłości. Zatem, zdaniem Syndyka, wszelka korespondencja (w tym decyzja kończąca postępowanie pierwszoinstancyjne), winna być kierowana na adres: [...] ul. [...]. Adres ten, jak podnosi Syndyk, był wskazywany we wszystkich pismach procesowych związanych z wystąpieniem o udzielenie ulgi podatkowej. Takie stanowisko zaprezentowane w skardze nie zasługuje jednak na aprobatę. Przede wszystkim podniesiono, że zasadą wynikającą z art. 151 § 1 Ordynacji podatkowej jest doręczanie pism w siedzibie lub miejscu prowadzenia działalności przez osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej. Ponadto Syndyk w sposób wyraźny nie wskazał innego adresu do korespondencji niż wynika to z KRS-u. Woli podmiotu w zakresie odbioru pism pod innym adresem (w innym miejscu) niż wynikającym z art. 151 § 1 Ordynacji podatkowej nie można domniemywać. Z pewnością jako takiego wskazania nie można odczytywać z określenia w piśmie procesowym podmiotu składającego wniosek, jak również podmiotu go reprezentującego, przy jednoczesnym podaniu ich adresów siedzib. Konkludując, zgodnie z art. 151 § 1 Ordynacji podatkowej decyzja organu I instancji prawidłowo została skierowana na adres siedziby Spółki. W takiej sytuacji, skoro decyzja pierwszoinstancyjna właściwie została wysłana na adres siedziby Spółki, to koniecznym jest wyjaśnienie kolejnej wątpliwości dotyczącej tego, czy odebranie wspomnianej decyzji przez osobę obecną pod tym adresem może być uznane za doręczenie w trybie art. 151 § 1 Ordynacji podatkowej. Zajmując się tym zagadnieniem stwierdzono, że jak wynika z "Potwierdzenia odbioru", decyzję organu I instancji doręczono w miejscu siedziby Spółki osobie określonej jako A. M. – pracownik. Zaznaczono przy tym, że nie dysponował on pieczęcią Spółki. W skardze podkreślono również, że pod adresem: ul. [...] [...] działa kilka spółek. Syndyk podtrzymuje również, że pod tym adresem nie przebywa żaden pracownik Spółki. Natomiast odbioru korespondencji dokonuje cyklicznie upoważniony do tego pracownik. Twierdzenie dotyczące nieobecności pracowników Spółki w jej siedzibie znajduje odzwierciedlenie w analizie zwrotnych potwierdzeń odbioru pism kierowanych do Spółki. Otóż pisma te, poza decyzją organu I instancji, odbierane były przez M. T., który posiadał pieczęć firmową Spółki, po uprzednim jednokrotnym ich awizowaniu. Następowało to przed upływem 7 dni od wspomnianego pierwszego awiza, co wskazuje na podejmowanie korespondencji w Urzędzie Pocztowym, a nie siedzibie Spółki. Ponadto zwrócić należy uwagę na informację zawartą w piśmie Poczty Polskiej S.A. – Biuro Wsparcia Klientów z dnia 28 marca 2019 r. nr [...] – będące odpowiedzią na złożoną przez organ I instancji reklamację w kwestii doręczenia jego decyzji - iż doręczenia przesyłki dokonano pod wskazanym adresem "biuro wirtualne" w dniu 27 sierpnia 2018r. Ponadto wyjaśniono, że pokwitowania odbioru dokonał pracownik administratora biur. Podsumowując stwierdzić należy, że wszystko to sugeruje, iż doręczenia decyzji organu I instancji nie dokonano do rąk pracownika Spółki, a więc nie można mówić o doręczeniu w trybie art. 151 § 1 Ordynacji podatkowej. Wspomniana informacja o pokwitowaniu przesyłki przez "pracownika administratora biur", może z kolei wskazywać na możliwość doręczenia decyzji organu I instancji w trybie art. 151 § 2 Ordynacji podatkowej. Stanowi on, że w razie niemożności doręczenia pisma w lokalu siedziby pisma doręcza się za pokwitowaniem zarządcy budynku lub dozorcy, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma zarządcy budynku lub dozorcy umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, na drzwiach lokalu siedziby adresata lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję, na której mieści się lokal tej siedziby. Wobec jednak tego, że w budynku tym, jak twierdzi Syndyk, znajdują się siedziby kilku Spółek powstaje wątpliwość czy osoba, która pokwitowała odbiór jest pracownikiem innej spółki, czy też można ją potraktować jako zarządcę budynku lub dozorcę. Wyjaśnienie tej okoliczności ma istotne znaczenie bowiem, o czym była mowa wyżej, pokwitowanie odbioru decyzji przez pracownika innej spółki, która ma siedzibę lub miejsce prowadzenia działalności w tym samym budynku, nie stanowi skutecznego doręczenia pisma (zob. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 3 grudnia 2008 r. sygn. akt I SA/Bk 415/08, "Wspólnota" 2009, nr 3, s. 42). Sąd pierwszej instancji stwierdził zatem, że Dyrektor IAS winien zbadać, czy pokwitowania odbioru decyzji organu I instancji w dniu 27 sierpnia 2018r. dokonał pracownik Spółki, czy też innego podmiotu, którego siedziba znajduje się pod tym samym adresem, a może przez zarządcę budynku lub dozorcę. W zależności od wyniku ustaleń organ odwoławczy wyda stosowne postanowienie: o niedopuszczalności odwołania (art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej) lub uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania (art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej), ewentualnie rozpozna odwołanie i wyda decyzję w sprawie. 1.6. W tym stanie rzeczy Sąd pierwszej instancji działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r. poz. 1302 ze zm., dalej: "ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi") wyeliminował z obrotu prawnego zaskarżone postanowienie organu odwoławczego, orzekając jak w sentencji wyroku. 2. Skarga kasacyjna i odpowiedź na skargę kasacyjną. 2.1. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku pełnomocnik organu zarzucił wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przez Sąd przepisów postępowania, tj. naruszenie: 1. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018r., poz. 2107 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 2, art. 133 § 1, art. 134 § 1 oraz art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli przez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych oraz sporządzenie wewnętrznie sprzecznego uzasadnienia wyroku poprzez: - z jednej strony stwierdzenie, że cyt. "... doręczenia przesyłki dokonano pod wskazanym adresem "biuro wirtualne" w dniu 27 sierpnia 2018r. Ponadto wyjaśniono, że pokwitowania odbioru dokonał pracownik administratora biur" (str. 9 wyroku), - z drugiej strony oparcie orzeczenia na niepełnym materiale dowodowym i w konsekwencji na niepełnym stanie faktycznym, tj. stanie faktycznym pomijającym ww. fakt ustalenia przez organ, że doręczenia decyzji dokonano pracownikowi administratora biura, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło Sąd do błędnych wniosków i w efekcie wydania niewłaściwego w sprawie rozstrzygnięcia, tj. nieuzasadnionego uchylenia postanowienia zamiast oddalenia skargi oraz nakazanie organowi aby w ponownie przeprowadzonym postępowaniu ustalił kto pokwitował odbiór decyzji organu I instancji (komu doręczono decyzję organu I instancji), czyli nakazanie okoliczności, która już została ustalona przez organ (co potwierdza sam Sąd na str. 9 wyroku); 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 141 § 4 w związku z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez dokonanie na str. 10 zaskarżonego wyroku – wiążących organ - wskazań co do dalszego postępowania ("... Dyrektor lAS winien zbadać, czy pokwitowania odbioru decyzji organu I instancji w dniu 27 sierpnia 2018r. dokonał pracownik Spółki, czy też innego podmiotu, którego siedziba znajduje się pod tym samym adresem, a może przez zarządcę budynku lub dozorcę. W zależności od wyniku ustaleń organ odwoławczy wyda stosowne postanowienie..."), które zostały już wykonane, co wynika z akt sprawy i zostało potwierdzone przez sam Sąd na str. 9 wyroku ("... doręczenia przesyłki dokonano pod wskazanym adresem "biuro wirtualne" w dniu 27 sierpnia 2018r. Ponadto wyjaśniono, że pokwitowania odbioru dokonał pracownik administratora biur"); 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 151 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niezasadne uchylenie postanowienia organu II instancji wskutek uznania, że doręczenia decyzji organu I instancji nie dokonano do rąk pracownika Spółki, a więc nie można mówić o doręczeniu w trybie art. 151 § 1 Ordynacji podatkowej, podczas gdy przepis ten nie wymaga aby doręczenie nastąpiło koniecznie (tylko i wyłącznie) pracownikowi Spółki, lecz wystarczające jest doręczenie "osobie upoważnionej do odbioru korespondencji", co potwierdza również liczne orzecznictwo sądowe (przytoczone także przez Sąd na str. 7-8 zaskarżonego wyroku). 2.2. W związku z powołanymi wyżej naruszeniami wniesiono o rozpoznanie sprawy na rozprawie, o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w całości oraz orzeczenie co do istoty, tj. oddalenie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz o zasądzenie kosztów postępowania. 2.3. W sprawie nie wniesiono odpowiedzi na skargę kasacyjną. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 3.1. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, iż wobec faktu, że strona skarżąca nie złożyła skargi kasacyjnej, a organ – z oczywistych względów - nie kwestionował w skardze kasacyjnej stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, iż decyzja organu pierwszej instancji została prawidłowo skierowana na adres siedziby Spółki zgodnie z art. 151 § 1 Ordynacji podatkowej – w tym zakresie sprawa jest już rozstrzygnięta. 3.2. Rozpoznając skargę kasacyjną za uzasadniony uznał Naczelny Sąd Administracyjny zarzut związany z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 151 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niezasadne uchylenie postanowienia organu II instancji wskutek uznania, że doręczenia decyzji organu I instancji nie dokonano do rąk pracownika Spółki, a więc nie można mówić o doręczeniu w trybie art. 151 § 1 Ordynacji podatkowej, podczas gdy przepis ten nie wymaga aby doręczenie nastąpiło koniecznie (tylko i wyłącznie) pracownikowi Spółki, lecz wystarczające jest doręczenie "osobie upoważnionej do odbioru korespondencji". 3.3. Jak wynika z okoliczności sprawy, a przede wszystkim z "Potwierdzenia odbioru", decyzję organu I instancji doręczono w miejscu siedziby Spółki osobie określonej jako A. M. – pracownik. Zaznaczono przy tym, że nie dysponował on pieczęcią Spółki. Pod adresem doręczenia działa kilka spółek. Syndyk wskazał również, że pod tym adresem nie przebywa żaden pracownik Spółki. Natomiast odbioru korespondencji dokonuje cyklicznie upoważniony do tego pracownik. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że to skarżąca odpowiada za osoby działające w jej imieniu, ich dobór, kompetencje, a także należytą staranność w wykonywaniu obowiązków. Zatem to Spółka ponosiła ryzyko związane z odbiorem korespondencji i jej przekazywaniem, co jest o tyle istotne, że skarżąca rezydowała w wirtualnym biurze. Zatem to na skarżącej ciążył obowiązek i staranie, również w tym zakresie, aby dbać i ustalać komu ma przekazywać korespondencję adresowaną do Spółki. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego to w gestii skarżącej leżało zorganizowanie takiego sposobu odbierania przesyłek i takie upoważnienie osób, który będzie dawał jej pewność, że przesyłka do niej adresowana zostanie jej doręczona. Korzystanie z wirtualnego biura wiąże się z bardziej złożonym procesem obiegu korespondencji. Przy czym osoba, która w imieniu skarżącej odebrała korespondencję, uczyniła to pod adresem wskazanym jako adres siedziby. Dalszy obieg korespondencji jest wynikiem własnej organizacji biura skarżącej. W interesie spółki było zakomunikowanie wobec wirtualnego biura, kto z pracowników jest upoważniony do odbioru przesyłek i dopilnowanie, aby ta informacja dotarła do właściwej osoby. 3.4. Należy zgodzić się z twierdzeniem Sądu, że pokwitowanie odbioru decyzji przez inny podmiot prawny (jego pracownika), który ma siedzibę lub miejsce prowadzenia działalności w tym samym budynku, w istocie nie stanowi skutecznego doręczenia pisma. Jednakże – jak trafnie wskazano w skardze kasacyjnej - poglądy sądów, na które powołuje się Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku, sformułowane zostały w sprawach dotyczących "klasycznych" siedzib osób prawnych, które miały siedziby w tym samym budynku. Ordynacja podatkowa w przypadku osób prawnych (w przeciwieństwie do osób fizycznych) nie przewiduje bowiem doręczania pism sąsiadowi, który zobowiązał się doręczyć przesyłkę adresatowi. Jednak w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z "klasycznymi" siedzibami spółek w tym samym budynku, lecz z tzw. "biurem wirtualnym". Sąd zdaje się nie dostrzegać specyfiki takiej siedziby spółki. Jak zaś podnosi się w orzecznictwie (por. wyrok NSA z 12 września 2019r. sygn. akt I FSK 1130/17) strona skarżąca odpowiada za pracowników biura z usług którego korzysta, tym bardziej jeszcze jeśli jest to tzw. biuro wirtualne. Sam charakter i zasady działania tegoż biura nie mogą zwalniać skarżącej od odpowiedzialności za podejmowane przez biuro działania bądź ich brak. Decyzja o podjęciu współpracy z biurem wirtualnym w żadnym razie nie zwalnia jej od odpowiedzialności za skutki braku doręczenia korespondencji przez biuro, czy też doręczenia jej po terminie, co w konsekwencji może prowadzić do uchybienia terminom przewidzianym dla zaskarżenia rozstrzygnięcia. 3.5. W niniejszej sprawie pokwitowania odbioru dokonał pracownik administratora biur. Jak trafnie stwierdzono w skardze kasacyjnej okoliczności dotyczące winy pracownika biura wirtualnego można by ewentualnie wykazywać w toku postępowania w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Natomiast postępowanie niniejsze dotyczy stwierdzenia wniesienia odwołania z uchybieniem terminu. Okoliczność ta ma charakter obiektywny, bez analizowania stopnia winy kogokolwiek. Skoro odpowiedzialność za działania pracownika biura wirtualnego ponosi Spółka (a jego ewentualne zaniedbania mogłyby być podnoszone w postępowaniu w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania) to należy stwierdzić, iż doszło do doręczenia korespondencji, a zatem rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania odpowiada prawu. 3.6. Uznając zatem, iż skarga kasacyjna jest zasadna Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku w całości i uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono natomiast na podstawie art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 w zw. z art. 209 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zasądzając kwotę 460 zł, obejmującą wpis od skargi kasacyjnej oraz 75 % stawki minimalnej należnej pełnomocnikowi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji. Maja Chodacka Zbigniew Łoboda Bartosz Wojciechowski Sędzia WSA (del.) Sędzia NSA Sędzia NSA