I FSK 2224/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia NSA Zbigniew Łoboda, Sędzia WSA del. Maja Chodacka, (spr.), po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. sp. z o.o. z siedzibą w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 czerwca 2018 r. sygn. akt III SA/WA 3088/17 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 11 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną.

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji. 1.1. Wyrokiem z 5 czerwca 2018r. w sprawie o sygn. akt IIII SA/Wa 3088/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 11 lipca 2017r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Wymieniony wyrok oraz pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego: http://orzeczenia.nsa.gov.pl. 1.2. Sąd pierwszej instancji stwierdził w uzasadnieniu wyroku, iż kontroli Sądu poddane zostało postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 11 lipca 2017r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z 30 listopada 2016r. Kwestią sporną w sprawie jest to, czy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania należało uwzględnić, czy też odmówić przywrócenia tego terminu, z powodu złożenia wniosku o przywrócenie terminu wskutek niewykazania przesłanki, o której mowa w art. 162 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017r., poz. 201 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa"), tj. nieuprawdopodobnienie braku winy w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania. W ocenie Sądu, wskazane przez skarżącą okoliczności nie uprawdopodobniają braku winy w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania. Jak wskazano w zaskarżonym postanowieniu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie postanowieniem z 20 czerwca 2017r. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego. Natomiast z akt sprawy w sposób niewątpliwy wynika, że odwołanie wniesione zostało z uchybieniem określonego w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej terminu, albowiem decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego została doręczona stronie 11 stycznia 2017r. Z koperty zawierającej przedmiotową decyzję oraz zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika bowiem, że nadana 22 grudnia 2016r. przesyłka była awizowana pierwotnie 28 grudnia 2016r., powtórnie 5 stycznia 2017r., a następnie zwrócona do organu 12 stycznia 2017r. z adnotacją "nie podjęto w terminie". Za datę prawidłowego doręczenia w trybie zastępczym należy zatem uznać dzień 11 stycznia 2017r. Powyższe oznacza, że czternastodniowy ustawowy termin do wniesienia środka odwoławczego rozpoczął swój bieg 12 stycznia 2017r., a zakończył 25 stycznia 2017r. Natomiast odwołanie nadano w urzędzie pocztowym 7 kwietnia 2017r., jak wynika ze stempla pocztowego uwidocznionego na kopercie, w której umieszczono podanie. Zdaniem Sądu, nie ulega także wątpliwości, że organ podatkowy pierwszej instancji dokonał prawidłowego doręczenia decyzji z 30 listopada 2016r. Przesyłka ta została skierowana do strony i wysłana za pośrednictwem urzędu pocztowego na adres wskazany przez skarżącą w zgłoszeniu rejestracyjnym, tj. ul. [...]. Adres ten był adresem siedziby działalności, adresem rejestracyjnym oraz korespondencyjnym ważnym od dnia 2 października 2015r. do 19 stycznia 2017r. Wskazać przy tym należy, że w toku postępowania podatkowego strona nie była reprezentowana przez pełnomocnika. W przeciwieństwie bowiem do twierdzeń strony odnośnie udzielonego pełnomocnictwa, pełnomocnictwo szczególne złożone do akt kontroli podatkowej nie rozciąga się na postępowanie podatkowe. Na druku PPS-1 (brak daty oraz podpisów) Pan [...] ustanowił Pana [...] pełnomocnikiem Spółki. Z treści przedmiotowego pełnomocnictwa wynika, iż obejmuje ono reprezentowanie Spółki w zakresie kontroli prawidłowości i rzetelności rozliczania podatku od towarów i usług przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego oraz innymi organami postępowania o sygnaturze [...]. A zatem jest to pełnomocnictwo szczególne złożone do prowadzonej wobec strony w okresie od 1 grudnia 2015r. do 8 lipca 2016r. kontroli podatkowej. Pełnomocnictwa do akt postępowania podatkowego prowadzonego pod sygnaturą [...] nie przedłożono. Odnośnie natomiast zarzutu braku świadomości wysłania do skarżącej decyzji organu I instancji, bowiem pod starym adresem doręczyciel nie pozostawił awiza lub jakiejkolwiek informacji o korespondencji - Sąd stwierdził, że zarzut ten również nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu należy zgodzić się Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej, który stwierdził, że jak wynika z pisma Poczty Polskiej S.A. z 18 maja 2017r., zarządca budynku przy ul. [...] odmówił odbioru i możliwości pozostawiania przesyłek i zawiadomień na przesyłki rejestrowane, adresowanych do Spółki i ze względu na nieaktualny adres oraz brak wskazania nowego adresu przesyłki były zwracane do nadawców. Jak zauważył autor tego pisma przesyłki były zwracane do nadawców ze względu na brak wskazania nowego adresu. Nie budzi zatem wątpliwości, że skarżąca nie zadbała należycie o swoje interesy, a winę za negatywne konsekwencje swojego postępowania próbuje przerzucić na Naczelnika Urzędu Skarbowego, Sąd Rejestrowy czy Urząd Pocztowy. Nie można uwzględnić również zarzutu skargi, dotyczącego terminowości odpowiedzi na wezwanie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Wyjaśnienia wymaga, że w piśmie z 20 czerwca 2017r. organ odwoławczy wezwał pełnomocnika skarżącej do przedłożenia w terminie 3 dni, od dnia otrzymania niniejszego wezwania, odpowiedzi Urzędu Pocztowego na reklamację usług pocztowych złożoną 5 kwietnia 2017r. Powyższe wezwanie, wysłane na wskazany przez pełnomocnika skarżącej adres elektroniczny (ePUAP) nie zostało podjęte przez adresata w okresie 14 dni od wysłania. Żądany dokument wpłynął do organu odwoławczego 14 lipca 2017r., a zatem po wydaniu zaskarżonego postanowienia, odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Prawidłowo zatem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie stwierdził, że oceniając, czy strona dopuściła się uchybienia terminu bez swojej winy należy odwołać się do obiektywnych mierników staranności. W ocenie Sądu skarżąca nie przedstawiła okoliczności o charakterze nadzwyczajnym (nie do pokonania), stojących na przeszkodzie zachowania należytej staranności w dochowaniu omawianego terminu. 1.3. W konsekwencji powyższego Sąd pierwszej instancji oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm. dalej: "ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi"). 2. Skarga kasacyjna i odpowiedź na skargę kasacyjną. 2.1. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku pełnomocnik skarżącej Spółki zaskarżając wyrok w całości, zarzucił: - na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez błędne jego niezastosowanie i nie orzeczenie o uchyleniu skarżonego postanowienia, podczas gdy prawidłowa analiza sprawy powinna prowadzić do wniosku, iż skarżone postanowienie należało uchylić; - na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 162 Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie, iż skarżąca nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminowi do złożenia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Warszawa Mokotów z dnia 30 listopada 2016r. 2.2. W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. 2.3. Odpowiedzi na skargę kasacyjną w niniejszej sprawie nie wniesiono. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 3.1. Zarzuty skargi kasacyjnej nie mają usprawiedliwionych podstaw, dlatego skarga kasacyjna podlegała oddaleniu. Zgodnie z art. 183 § 1 zd. pierwsze ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, określone w § 2 powołanego przepisu, co pozwoliło na rozpoznanie sprawy w zakresie wyznaczonym zarzutami skargi kasacyjnej i stosownie do art. 193 zd. drugie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – przedstawienie w odniesieniu do tych zarzutów motywów rozstrzygnięcia. Skarga kasacyjna została zatem zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W tym zakresie okazała się niezasadna i dlatego podlegała oddaleniu. Sąd nie naruszył bowiem podanych w zarzutach przepisów prawa w sposób przedstawiony w ich uzasadnieniu, który wymagałby uchylenia zaskarżonego wyroku. 3.2. Wspomnieć należy, że według art. 193 zdanie drugie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Mając na uwadze tę szczególną regulację w stosunku do art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny, orzekając o oddaleniu skargi kasacyjnej, mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych zarzutów. 3.3. Odnosząc się do pierwszego ze sformułowanych zarzutów, a to naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy stwierdzić, iż w świetle art. 176 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przewidzianym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także właściwym dla niej wymaganiom konstrukcyjnym. W szczególności formalizm ów wiąże się z powinnością prawidłowego skonstruowania podstaw kasacyjnych, co obejmuje zarówno obowiązek ich przytoczenia, jak i uzasadnienia. Aby skarga kasacyjna mogła być przedmiotem merytorycznego rozpoznania, ma wskazywać konkretny przepis prawa materialnego naruszonego przez sąd ze wskazaniem, na czym, zdaniem strony skarżącej, polegała niewłaściwa wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie tego przepisu przez sąd, jaka powinna być wykładnia właściwa lub jaki inny przepis powinien być zastosowany, a także na czym polegało naruszenie przepisów postępowania sądowego i jaki istotny wpływ na wynik sprawy (treść orzeczenia) mogło ono mieć (art. 174 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przy tym na podstawie art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie analizuje tejże sprawy po raz kolejny w jej całokształcie, związany jest natomiast wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, gdyż to one nadają kierunek kontroli i badania zgodności z prawem kwestionowanego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wymaga to zatem prawidłowego i precyzyjnego określenia podstaw kasacyjnych, wyraźnego wskazania na przepisy, których naruszenia strona upatruje w kwestionowanym orzeczeniu sądu pierwszej instancji, z uwzględnieniem konkretnych jednostek redakcyjnych (artykułu, paragrafu, ustępu itd.) przepisów prawa (por. wyroki NSA z: 29 marca 2018r. I FSK 13/18, 19 września 2017r., I FSK 126/16; 29 września 2017r., I FSK 868/16; 19 października 2017 r., II GSK 1701/17). Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno natomiast szczegółowo wskazywać do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, iż to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno wskazywać na trafność sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów, a zatem nawiązywać do przepisów prawa, których naruszenie strona skarżąca zarzuca Sądowi I instancji. Powinno także zawierać argumentację na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania przepisu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 października 2005r., sygn. akt I FSK 155/05, także por. J. Drachal, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera, Warszawa 2011). W złożonej skardze kasacyjnej wnosząc zarzut naruszenia prawa procesowego pełnomocnik skarżącej wskazał na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez błędne jego niezastosowanie i nie orzeczenie o uchyleniu skarżonego postanowienia, podczas gdy prawidłowa analiza sprawy powinna prowadzić do wniosku, iż skarżone postanowienie należało uchylić. Po pierwsze należy zauważyć, że art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma trzy jednostki redakcyjne tzn. pkt a-c. Po drugie autor skargi kasacyjnej nie powiązał tego wynikowego przepisu z naruszeniami konkretnych przepisów, czy to ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czy Ordynacji podatkowej, co powoduje, że zarzut w powyższym zakresie nie poddaje się ocenie Sądu kasacyjnego i jako taki nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem autor skargi kasacyjnej wadliwie formułując zarzut skargi kasacyjnej, a następnie nie uzasadniając go w sposób prawidłowy, uniemożliwił jego merytoryczne rozpoznanie. 3.4. Odnosząc się natomiast do drugiego ze sformułowanych zarzutów dotyczącego naruszenia przepisu prawa materialnego, a to art. 162 Ordynacji podatkowej należy wskazać, iż uzasadnienia zarzutów skargi kasacyjnej stanowi co do zasady powielenie argumentów podnoszonych przez stronę przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Tymczasem formułując zarzuty należało - odnosząc się do stanowiska Sądu pierwszej instancji przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i dokonanej przez ten sąd oceny sprawy - wskazać na ewentualne błędy popełnione przez Sąd pierwszej instancji przy orzekaniu wraz ze wskazaniem, na czym polegały naruszenia przepisów prawa wskazane w skargach kasacyjnych. Przy tym dla skutecznego podważenia wyroku nie wystarczy, by zarzuty i ich uzasadnienie stanowiły de facto polemikę ze stanowiskiem przedstawionym przez Sąd pierwszej instancji. W zakresie kwestii związanej z wadliwością doręczenia decyzji stronie, a nie ustanowionemu pełnomocnikowi należy stwierdzić, okoliczność ta była przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji. Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 czerwca 2020r. sygn. akt I FSK 658/20 stwierdził, iż obowiązujący przepis art. 138e Ordynacji podatkowej, mówiący o złożeniu pełnomocnictwa szczególnego do "akt sprawy" należy rozumieć w ten sposób, że chodzi o sprawę w znaczeniu konkretnej procedury podatkowej. Nie ma żadnych przesłanek, aby w aktualnym stanie prawnym inaczej odczytywać ten warunek do uzyskania przez podatnika skutecznej reprezentacji przed organami podatkowymi, niż czyniono to dotychczas. Skoro w sprawie złożono pełnomocnictwo szczególne do akt kontroli podatkowej to nie rozciąga się ono na postępowanie podatkowe. To mocodawca decyduje o samym wyborze pełnomocnika, a także o zakresie udzielonego pełnomocnictwa, a o fakcie umocowania – w trosce o ochronę własnych interesów – zawiadamia organ, szczególnie, gdy ma wiedzę o toczących się czynnościach kontrolnych, czy postępowaniu podatkowym. 3.5. Należy dodatkowo stwierdzić, iż przyczyna uchybienia terminowi, wskazana przez stronę, każdorazowo winna być poddana ocenie organu podatkowego. Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 września 2017r. sygn. akt II FSK 2182/15: "w ramach postępowania na podstawie art. 162 Ordynacji podatkowej ustawodawca nie nałożył na organ podatkowy obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego zmierzającego do potwierdzenia okoliczności wskazanych przez wnioskodawcę. Tym samym, nie można przyjąć, że na organie podatkowym rozpoznającym wniosek o przywrócenie terminu spoczywa obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie okoliczności wskazanych na poparcie formułowanych przez wnioskodawcę twierdzeń. W postępowaniu dotyczącym przywrócenia terminu organ podatkowy dokonuje oceny wiarygodności przedstawionych przez stronę okoliczności i ich wpływu na uchybienie terminu w kontekście braku winy, a ciężar uprawdopodobnienia braku zawinienia spoczywa wyłącznie na osobie zainteresowanej przywróceniem terminu." Zaznaczyć przy tym należy - na co także wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - że w postępowaniu o przywrócenie terminu, jako kryterium przy ocenie winy lub też braku winy w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Negatywnie z tego punktu widzenia oceniane jest choćby lekkie niedbalstwo, niedbalstwo oraz wina nieumyślna. Aby uprawdopodobnić brak swojej winy, strona powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz okoliczność, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała cały czas, aż do momentu wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (por. B. Adamiak: Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. UNIMEX, Wrocław 2012, s. 744). O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie go stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Niedbalstwo zainteresowanego dyskwalifikuje możliwość przywrócenia terminu. Przy ocenie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania danej czynności istotne jest rozróżnienie samej przeszkody od okoliczności wskazujących na brak po stronie wnioskodawcy winy w uchybieniu terminowi, tj. okoliczności, które świadczą o tym, że wnioskodawca dołożył należytej staranności, aby, mimo zaistnienia danej przeszkody, dokonać czynności w stosownym terminie (por. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2019r. sygn. akt II FSK 1807/17). Okoliczności niniejszej sprawy uzasadniają stanowisko organu, zaakceptowane przez orzekający Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, iż skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. W zakresie podnoszonych okoliczności związanych ze zmianą siedziby Spółki i wskazaniem na procedury zmian w Krajowym Rejestrze Sądowym należy stwierdzić, iż obowiązkiem Spółki było poinformowanie organu prowadzącego postępowanie o faktycznej zmianie adresu siedziby Spółki i zmianie adresu do doręczeń. Takie działania powinny także być podjęte w trosce o ochronę interesów Spółki, która miała wiedzę o toczących się czynnościach przed organem pierwszej instancji. Kwestię dochowania należytej staranności należało bowiem oceniać przez pryzmat obowiązku wynikającego z art. 146 § 1 Ordynacji podatkowej, który nakazuje zawiadomić organ podatkowy o zmianie adresu, pod którym dokonuje się doręczeń. Niedopełnienie tego obowiązku rodzi bowiem konsekwencje w postaci uznania za skuteczne doręczeń dokonywanych pod dotychczasowym adresem z upływem 14-dniowego terminu przechowania korespondencji w placówce pocztowej (art. 146 § 2 Ordynacji podatkowej). W świetle przedstawionych uwag Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut naruszenia art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej za pozbawiony podstaw. 3.6. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odniósł się w pkt 6 uzasadnienia zaskarżonego wyroku także do uruchomionego w placówce pocztowej postępowania reklamacyjnego. Należy w tym miejscu dodać, iż wszelkie dokumenty, które wpłynęły do organu już po wydaniu zaskarżonego postanowienia mogą być jedynie przedmiotem oceny w ewentualnym postępowaniu wznowieniowym. 3.7. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Spółki, jako że nie zawierała ona usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania nie orzeczono z uwagi na brak ku temu podstaw faktycznych i prawnych (brak czynności, z którymi wiąże się zwrot kosztów oraz brak wniosku w tym przedmiocie złożonego na podstawie art. 209 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Maja Chodacka Danuta Oleś Zbigniew Łoboda (sędzia WSA del.) (sędzia NSA) (sędzia NSA)