I FSK 2204/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Artur Mudrecki (sprawozdawca), Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia NSA del. Krzysztof Wujek, Protokolant Katarzyna Łysiak, po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2020 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 1 sierpnia 2019 r. sygn. akt I SA/Sz 159/19 w sprawie ze skargi K. T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 28 kwietnia 2016 r. nr (...) w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) uchyla postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 28 kwietnia 2016 r. nr (...), 3) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie na rzecz K. T. kwotę 1.057 (słownie: jeden tysiąc pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania za obie instancje.

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji 1.1. Wyrokiem z dnia 1 sierpnia 2019 r., sygn. akt I SA/Sz 159/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej: Sąd pierwszej instancji) oddalił skargę K.T. (dalej: Skarżąca, Strona) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie (dalej: Dyrektor IS) z dnia 28 kwietnia 2016 r. w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. 2. Przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji tok postępowania 2.1. Dyrektor Urzędu Konroli Skarbowej w Zielonej Górze (dalej: Dyrektor UKS) decyzją z dnia 7 sierpnia 2015 r. określił Skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2011 r. Decyzja ta została Stronie doręczona w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613, ze zm.; zwanej dalej: "O.p.") w dniu 25 sierpnia 2015 r., w związku z czym termin do wniesienia odwołania upływał z dniem 8 września 2015 r. 2.2. Odwołanie Skarżącej wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania nadano w dniu 1 marca 2016 r. Skarżąca wskazała, że informację o wydaniu decyzji otrzymała w dniu 23 lutego 2016 r. w Dziale Windykacji i Egzekucji Urzędu Skarbowego. Wniesienie odwołania nie było możliwe w terminie 14 dni od jej doręczenia z uwagi na krótkoterminowy pobyt Skarżącej w K., który miał miejsce od 11 sierpnia 2015 r. oraz ze względu na stan zdrowia (do wniosku załączono zwolnienie lekarskie z dnia 19 sierpnia 2015 r., zaświadczające, że Skarżąca jest niezdolna do pracy w dniach od 19 sierpnia 2015 r. do 30 sierpnia 2015 r.). Skarżąca nie odnalazła także żadnych zawiadomień (awiz) wskazujących na możliwość odebrania kierowanej do niej korespondencji w placówce pocztowej. 2.3. W dniu 3 marca 2016 r., Skarżąca wniosła uzupełnienie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienie odwołania, załączając pismo z dnia 13 października 2015 r., które skierowała do placówki Poczty Polskiej, stanowiące skargę na nieprawidłowe pozostawianie listów i awiz przez listonosza. Pismem z dnia 13 kwietnia 2016 r. Naczelnik Urzędu Pocztowego nie stwierdził żadnych uchybień listonosza i urzędu pocztowego. 2.4. Dyrektor IS postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2016 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wyjaśnił, że niesporne jest to, że odwołanie od decyzji nie zostało złożone w ustawowym terminie, tj. do 8 września 2015 r. Zostało ono złożone dopiero w dniu 1 marca 2016 r. Organ zauważył, że decyzja organu pierwszej instancji została wysłana do Strony w dniu 10 sierpnia 2015 r. Natomiast Strona podała, że w dniu 11 sierpnia 2015 r. (dzień pierwszego awiza) przebywała w K., gdzie doznała nagłego porażenia mięśni, wskutek czego nie mogła się poruszać. Strona przedłożyła zwolnienie lekarskie wystawione dopiero w dniu 19 sierpnia 2015 r., tj. w dniu drugiego awiza. Skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu na to, że pomiędzy 11 a 19 sierpnia 2015 r. skontaktowała się z lekarzem oraz że przebywała w szpitalu. Ponadto, organ wskazał, że Strona odbierała korespondencję oraz składała wielokrotnie pisma w sprawie, co świadczy o tym, że była świadoma toczącego się wobec niej postępowania kontrolnego. Zatem, powinna spodziewać się kolejnych pism, czy też rozstrzygnięcia kończącego sprawę, a w razie ich braku dołożyć wszelkich starań, by ustalić, na jakim etapie znajduje się prowadzone wobec niej postępowanie. Zdaniem organu, Skarżąca nie uprawdopodobniła wystarczająco, że została dotknięta nagłą chorobą, uniemożliwiającą jej terminowe złożenie odwołania, czy też wyręczenie się, w zakresie dokonania tej czynności, inną osobą. Odnosząc się natomiast do okoliczności nieotrzymywania przez Skarżącą zawiadomień o możliwości odbioru korespondencji w urzędzie pocztowym (awiz) organ powołując się na pismo z placówki pocztowej, wskazał, że strona nie wykazała, że podjęła jakiekolwiek kroki w celu uzyskania informacji, jakie wobec niej rozstrzygnięcie zapadło w sprawie prowadzonej przez organ pierwszej instancji. 2.5. W skardze złożonej do Sądu pierwszej instancji Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 120, art. 121 § 1 i art. 121 O.p. w powiązaniu z art. 162 O.p. W piśmie z dnia 27 października 2016 r. pełnomocnik Skarżącej podniosła zarzut naruszenia art. 150 § 2 O.p. wskazując, że nie doszło do doręczenia decyzji z dnia 7 sierpnia 2015 r. w sposób zastępczy. 2.6. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. 2.7. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, wyrokiem z dnia 2 listopada 2016 r. sygn. akt I SA/Sz 690/16, oddalił skargę na ww. postanowienie z dnia 28 kwietnia 2016 r. w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. 2.8. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 grudnia 2018 r., sygn. akt I FSK 291/17 uchylił powyższy wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie. W uzasadnieniu wskazał, że z jednej strony Skarżąca wniosła o przywrócenie uchybionego terminu, wskazując na okoliczności, które w jej ocenie uprawdopodobniają brak winy w niedopełnieniu czynności procesowej w terminie. Z drugiej strony zaś wywodziła, że nie doszło do skutecznego doręczenia decyzji w trybie zastępczym. W powyższej sytuacji, należy zatem w pierwszej kolejności przesądzić, czy w sposób skuteczny, odpowiadający wymogom ustawowym, przewidzianym w art. 150 O.p., nastąpiło doręczenie zastępcze przedmiotowej decyzji. Taka ocena prawna, powinna zostać dokonana w postępowaniu dotyczącym kontroli sądowej postanowienia w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Ostateczne i prawomocne rozstrzygnięcie w zakresie tego, czy odwołanie zostało wniesione po upływie terminu, czy też uchybienie terminu nie miało miejsca, determinować będzie rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu. 3. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 1 sierpnia 2019 r., sygn. akt I SA/Sz 159/19 oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.; dalej: P.p.s.a.). 3.1. W uzasadnieniu stwierdził, że ocena prawna faktu doręczenia decyzji została dokonana w postępowaniu dotyczącym kontroli sądowej postanowienia w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 1 sierpnia 2019 r., sygn. akt I SA/Sz 317/19, oddalił skargę na postanowienie z dnia 28 kwietnia 2016 r. w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Sąd uznał doręczenie zastępcze decyzji z dnia 7 sierpnia 2015 r. za skuteczne i prawidłowe oraz przesądził tym samym, że Strona uchybiła terminowi do wniesienia odwołania. 3.2. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, Skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Z przedłożonego przez Skarżącą zwolnienia lekarskiego wystawionego w dniu 19 sierpnia 2015 r. (tj. w dniu drugiego awiza) wynikało, że Skarżąca była chora i nie mogła poruszać się, lecz okres niezdolności do pracy dotyczył okresu 19-30 sierpnia 2015 r. Zasadnie wątpliwości organu wzbudziło - brak możliwości działania przez Skarżącą w okresie między wysyłką decyzji (10 sierpnia 2015 r.) a pierwszym dniem zwolnienia (19 sierpnia 2015 r.), ale także ostatnim dniem zwolnienia (30 sierpnia 2015 r.) i dniem upływu terminu do wniesienia odwołania (tj. 8 września 2015 r.). Skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu, że pomiędzy 11 sierpnia 2015 r. (datą pierwszego awiza) a 19 sierpnia 2015 r. skontaktowała się z lekarzem oraz, czy przebywała w szpitalu, jako potwierdzenie jej złego stanu zdrowia. Z kolei krótkotrwały wyjazd do K. (na okres od dnia 11-16.08.2015 r.) nie tłumaczy brak możliwości działania przez Skarżącą w okresie trwania 14 – dniowego terminu do wniesienia odwołania, który obejmował późniejszy okres, tj. od 25.08.2015 r. do 08.09.2015 r. Skarżąca nie wyjaśniła tych wątpliwości także swoimi późniejszymi działaniami, a tym samym nie wykazała braku swojej winy w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania. Skarżąca bowiem we wskazanym okresie prowadziła aktywną działalność gospodarczą uzyskując z tego tytułu dochody. Składała pisma wysyłane za pośrednictwem poczty, dotyczące upoważnienia z 30 listopada 2015 r. osoby trzeciej do składania i podpisywania deklaracji VAT-7 w formie papierowej oraz korekty deklaracji VAT-7 z 2 grudnia 2015 r., a także korekty zeznania PIT z 26 listopada 2015 r. o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2014. Dokumenty te były własnoręcznie przez Skarżącą podpisane. Sąd, na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a., dopuścił i przeprowadził także uzupełniający dowód z dokumentów prywatnych – oświadczenia A.F. z 17 października 2016 r., oświadczenie lek. Med. M.K. z 18 października 2016 r. oraz oświadczenie J.C. z dnia 25 października 2016 r., które jednak nie potwierdziły stanowiska Skarżącej co do braku winy. Oświadczenie A.F. z 17 października 2016 r. było już przedmiotem badania przez Sąd, który wyrokiem z 1 sierpnia 2019 r., sygn. akt I SA/Sz 317/19, oddalając skargę strony skarżącej w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, przesądził o skuteczności i prawidłowości doręczenia zastępczego decyzji z dnia 7 sierpnia 2015 r. W ocenie Sądu pierwszej instancji, Skarżąca posiadając wiedzę o prowadzonym postępowaniu kontrolnym, nie przedsięwzięła dostatecznych działań mających na celu uniknięcie niepodjęcia decyzji w sprawie, a w konsekwencji niedochowania terminu do złożenia od niej odwołania. 4. Skarga kasacyjna i odpowiedź na skargę kasacyjną 4.1. Pełnomocnik Skarżącej zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych ewentualnie uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i rozpoznanie skargi. 4.2. Na podstawie przepisu art. 174 P.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: Naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647, ze zm.; dalej: p.u.s.a.) oraz przepisu art. 3 P.u.s.a. poprzez wadliwe wykonanie przez Sąd funkcji kontrolnej, przez co został naruszony przepis art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, co stanowi konsekwencję błędnego przyjęcia, że organ nie dopuścił się naruszenia: a) przepisu art. 150 § 2 O.p. poprzez uznanie decyzji Dyrektora UKS z 7 sierpnia 2015 r. nr UKS 0892/W2P11/42/84/1291/028 określającej Skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. [w ramach podstaw kasacyjnych przywołana dalej jako: decyzja z 7 sierpnia 2015 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r.] za doręczoną w sposób zastępczy, podczas gdy nie doręczono jej Skarżącej, mimo że istniała taka możliwość, a co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do bezzasadnego przyjęcia przez organ podatkowy, że zostały spełnione przesłanki, uprawniające organ do zastosowania trybu doręczenia zastępczego oraz że decyzja została skutecznie doręczona, a w konsekwencji doprowadziło do wydania postanowień zawierających wadliwe rozstrzygnięcie; b) przepisu art. 150 § 1 O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uznanie decyzji z 7 sierpnia 2015 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. za doręczoną w sposób zastępczy, podczas gdy przesyłka zawierająca ww. decyzję nie była przechowywana przez okres 14 dni we właściwej placówce pocztowej, a jedynie przez okres 13 dni; c) przepisu art. 162 § 1 O.p. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji nieprzywrócenie Skarżącej terminu do wniesienia odwołania od decyzji z 7 sierpnia 2015 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. w sytuacji, w której Skarżąca udowodniła brak winy w uchybieniu terminowi; d) przepisu art. 190 O.p. polegające na naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów poprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności polegającą na błędnym przyjęciu, że: - przesyłka zawierająca decyzję z 7 sierpnia 2015 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. była przechowywana w placówce pocztowej przez okres 14 dni (błędna ocena adnotacji dokonanych przez Urząd Pocztowy w S.); - przesyłka zawierająca decyzję z 7 sierpnia 2015 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. była dwukrotnie prawidłowo awizowana, tj. dwukrotne awizo pozostawione zostało, zgodnie z zapisem na kopercie, w oddawczej skrzynce pocztowej przy ulicy K. w S. (błędna ocena informacji uzyskanej przez organ od Urzędu Pocztowego w S., błędna ocena oświadczenia A. F. z 17 października 2016 r. z notarialnym poświadczeniem podpisu (Repertorium A numer [...]); - Skarżąca nie wykazała, że pomiędzy 11 a 19 sierpnia 2015 r. z uwagi na wskazane przez nią dolegliwości jak "nagłe porażenie mięśni" korzystała z porady lekarskiej i że jej dolegliwości, poza niemożnością poruszania się, uniemożliwiały jej działanie [błędna ocena zaświadczenia lekarskiego wystawionego w dniu 19 sierpnia 2015 r., oświadczenia lek. Med. M. K. specjalisty chorób wewnętrznych, reumatologii i rehabilitacji medycznej z 18 października 2010 r., oświadczenia J.C. z 25 października 2016 r. z notarialnym poświadczeniem podpisu (Repertorium A ....) oraz wyjaśnień skarżącej]; e) przepisu art. 121 § 1 O.p. poprzez naruszenie przez organ zasady zobowiązującej go do działania w sposób budzący zaufanie podatnika do organów podatkowych poprzez nie przeprowadzenie rzetelnej analizy zapisów dokonanych na kopercie przesyłki oraz nie przesłuchanie doręczyciela na okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia; f) przepisu art. 122 O.p. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, tj. poprzez zaniechanie przesłuchania doręczyciela na okoliczność skuteczności doręczenia skarżącej decyzji. 4.3. Dyrektor IS w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5.1. Skarga kasacyjna okazała się zasadna. 5.2. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w zaskarżonym wyroku nie dostrzegł naruszenia przez organ art. 162 § 1 O.p., a tym samym sam naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 P.p.s.a. oddalając skargę w sytuacji, gdy należało ją uwzględnić. Stosownie do art. 162 § 1 O.p., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Z treści tego przepisu wynika bezspornie, że przywrócenie terminu nie jest przedmiotem uznania administracyjnego, a obowiązkiem organu, jeżeli zachodzą przesłanki, o których mowa w tym przepisie (por. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 1998 r., I SA/Lu 958/97). Z treści całego art. 162 O.p. należy wyprowadzić wniosek, że aby można było przywrócić termin do dokonania danej czynności powinny być spełnione łącznie następujące przesłanki: a) uchybienie terminu, b) złożenie wniosku o przywrócenie terminu, c) uprawdopodobnienie braku winy przy braku dokonania czynności w terminie, d) dokonanie czynności przewidzianej przywracanym terminem. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, taka właśnie sytuacja występuje w niniejszej sprawie. Po pierwsze, fakt uchybienia terminu został potwierdzony przez organ w postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2016 r., w którym organ ten stwierdził skuteczność i prawidłowość doręczenia zastępczego decyzji z dnia 7 sierpnia 2015 r. Postanowienie to, po kontroli sądowoadministracyjnej, jest prawomocne bowiem Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 19 lutego 2020 r., sygn. akt II FSK 2205/19 oddalił skargę kasacyjną Strony w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Nie jest także kwestionowane, że Skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu wraz z odwołaniem od decyzji w dniu 1 marca 2016 r. Skarżąca wskazała, że informację o wydaniu decyzji otrzymała w dniu 23 lutego 2016 r. w Dziale Windykacji i Egzekucji Urzędu Skarbowego. Podkreślenia wymaga, że Sąd pierwszej instancji uznał wprost, że strona dochowała 7 dniowego terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu i dokonała wymaganej czynności. Pozostałą do ustalenia kwestią było to, czy Skarżąca uprawdopodobniła, że uchybiła terminowi bez własnej winy. Organ odmawiając przywrócenia terminu do wniesienia odwołania wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji została wysłana do Strony w dniu 10 sierpnia 2015 r. Skarżąca wyjaśniała, że w dniu 11 sierpnia 2015 r. (w dniu pierwszego awizowania przesyłki) przebywała w K., gdzie doznała nagłego porażenia mięśni, wskutek czego nie mogła się poruszać. Strona przedłożyła zwolnienie lekarskie wystawione w dniu 19 sierpnia 2015 r., tj. w dniu drugiego awizowania korespondencji. Organ podkreślił, że Skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu na to, że pomiędzy 11 a 19 sierpnia 2015 r. skontaktowała się z lekarzem oraz że przebywała w szpitalu. Uznał również, że skoro Skarżąca była świadoma toczącego się wobec niej postępowania kontrolnego powinna spodziewać się kolejnych pism, czy też rozstrzygnięcia kończącego sprawę, a w razie ich braku dołożyć wszelkich starań, by ustalić, na jakim etapie znajduje się prowadzone wobec niej postępowanie. Zdaniem organu, Skarżąca nie uprawdopodobniła wystarczająco, że została dotknięta nagłą chorobą, uniemożliwiającą jej terminowe złożenie odwołania, czy też wyręczenie się, w zakresie dokonania tej czynności, inną osobą. Odnosząc się natomiast do okoliczności nieotrzymywania przez Skarżącą zawiadomień o możliwości odbioru korespondencji w urzędzie pocztowym organ powołując się na pismo z placówki pocztowej, wskazał, że Strona nie wykazała, że podjęła jakiekolwiek kroki w celu uzyskania informacji, jakie wobec niej rozstrzygnięcie zapadło w sprawie prowadzonej przez organ pierwszej instancji. Sąd pierwszej instancji przyjął działanie organu za prawidłowe. Uznał, że krótkotrwały wyjazd do K. na okres od 11 do 16 sierpnia 2015 r. oraz choroba trwająca od 19 do 30 sierpnia 2015 r. nie tłumaczy braku możliwości działania przez Skarżącą w okresie trwania 14 – dniowego terminu do wniesienia odwołania, który obejmował późniejszy okres, tj. od 25 sierpnia 2015 r. do 8 września 2015 r. W ocenie Sądu pierwszej instancji, Skarżąca posiadając wiedzę o prowadzonym postępowaniu kontrolnym, nie przedsięwzięła dostatecznych działań mających na celu uniknięcie niepodjęcia decyzji w sprawie, a w konsekwencji niedochowania terminu do złożenia od niej odwołania. Z powyższą argumentacją nie sposób się zgodzić. Po pierwsze, należy zauważyć, że Strona w okresie pozostawania przesyłki w placówce pocztowej, odejmującym okres wyjazdu i choroby, miała efektywnie dwa dni na jej odebranie, tj. 17 i 18 sierpnia 2015 r. Po drugie, Skarżąca wyjaśniła, że zwolnienie lekarskie obejmujące okres od 19 do 30 sierpnia było konsekwencją urazu odniesionego w czasie wcześniejszego wyjazdu, a z dokumentów prywatnych dołączonych przez Skarżącą w postępowaniu wynika, że nie miała ona w tym okresie możliwości odebrania przesyłki z uwagi na niemożność poruszania się. Już sam ten fakt wystarczy do przyjęcia, że Skarżąca uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, bowiem bezspornie, przez większość dostępnego dla siebie okresu na odbiór przesyłki (w tym – co istotne – do ostatniego dnia pozostawania korespondencji w placówce pocztowej) nie miała ona możliwości odebrania przesyłki, a tym samym nie dowiedziała o wydaniu decyzji i nie miała szansy zapoznania się z treścią decyzji oraz złożenia odwołania. Trzeba przypomnieć, że w orzecznictwie przyjęto, że nawet planowanie przez stronę podjęcia czynności w ostatnim dniu terminu nie jest naganne i nie świadczy o braku staranności, a niemożliwa do usunięcia przeszkoda, występująca nawet w ostatnim dniu terminu, może usprawiedliwiać uchybienie. Pogląd ten jest oczywiście trafny, bowiem cały termin jest do dyspozycji strony i to ona wybiera dzień podjęcia czynności. Skoro zatem od dnia 19 sierpnia 2015 r. Strona nie miała możliwości odebrania przesyłki z uwagi na chorobę należy przyjąć, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy Skarżącej. W niniejszej sprawie zarówno organ, jak i Sąd pierwszej instancji podniosły również, że Skarżąca posiadając wiedzę o prowadzonym postępowaniu kontrolnym, nie przedsięwzięła dostatecznych działań mających na celu dowiedzenie się na jakim etapie jest sprawa i uniknięcie niedochowania terminu do złożenia od odwołania decyzji. Jednocześnie jednak zwrócono uwagę, że wyjazd i choroba Skarżącej nie tłumaczy braku możliwości działania przez Skarżącą w okresie trwania 14 – dniowego terminu do wniesienia odwołania, który obejmował późniejszy okres, tj. od 25 sierpnia 2015 r. do 8 września 2015 r. Trzeba jednak zwrócić uwagę, że skoro Strona nie odebrała przesyłki, nie znała jej treści, to nie można przyjąć, że wiedziała o biegu terminu do wniesienia odwołania. Podkreślić także należy, że Strona ma wyłącznie uprawdopodobnić brak swej winy w uchybieniu terminu, czyli powinna jedynie uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała cały czas, aż do upływu ostatniego dnia terminu. Nie jest zatem wymagany dowód, lecz tylko środek zastępczy dowodu w znaczeniu ścisłym, niedający pewności, lecz tylko wiarygodność – prawdopodobieństwo twierdzenia o jakimś fakcie. Jest to środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych. Biorąc zatem pod uwagę to, że Strona mogła być nieobecna przy obu próbach doręczenia korespondencji (przy pierwszej próbie przebywała w K., w dniu drugiego awizowania była na wizycie lekarskiej, w czasie której uzyskała zwolnienie lekarskie) oraz biorąc pod uwagę bezsporny brak możliwości odebrania kierowanej przesyłki w placówce pocztowej z uwagi na wyjazd i chorobę należało przyjąć, że Skarżąca uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. 5.3. Z uwagi na uwzględnienie zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 P.p.s.a. i art. 162 § 1 O.p., Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w trybie art. 188 P.p.s.a. uchylając jednocześnie postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 28 kwietnia 2016 r. nr 3201-PT2.4213.36.2016.2; PT2.49.4213.12.2016/W. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 200 P.p.s.a. 5.4. Rozpoznając ponownie wniosek Skarżącej organ uwzględni stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie uprawdopodobnienia braku winy Strony w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.