I FSK 220/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka - Medek, Sędzia NSA Marek Olejnik (spr.), Sędzia WSA del. Adam Nita, Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 1915/21 w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia 21 czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia blokady rachunków bankowych oddala skargę kasacyjną.

1.Wyrokiem z dnia 13 września 2021 r., sygn. III SA/Wa 1915/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. (dalej "skarżąca" lub "spółka") oddalił skargę na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (dalej "SKAS") z dnia 21 czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia blokady rachunków bankowych. 2. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. 2.1. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Białymstoku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła skarżąca zaskarżając ten wyrok w całości. Sformułowała także wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie postanowienia SKAS z 21 czerwca 2021 r. oraz poprzedzającego go postanowienia SKAS z dnia 27 maja 2021 r., nr [...] oraz zasądzenie kosztów postępowania. Ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej "p.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, dalej jako "O.p."). mającymi odpowiednie zastosowanie w postępowaniu w przedmiocie przedłużenia terminu blokady rachunku bankowego podmiotu kwalifikowanego z mocy odesłania zawartego w art. 119zzb § 4 O.p. poprzez bezzasadne oddalenie skargi, z uwagi na niestwierdzenie naruszenia przez Sąd pierwszej instancji zasad postępowania wyrażonych w ww. przepisach, polegające na braku zebrania i rozpatrzenia w wyczerpujący sposób całości materiału dowodowego oraz wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w wyniku czego Sąd pierwszej instancji błędnie uznał, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych skarżącej, w sytuacji gdy wbrew błędnej ocenie Sądu pierwszej instancji zgromadzony w niniejszej sprawie przez organ materiał dowodowy i poczynione na jego podstawie ustalenia faktyczne nie dawały podstawy do uznania, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki nałożenia blokady na okres 72h, a następnie przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych skarżącej; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 119zv § 1 i art. 119 zw. § 1 O.p. polegające na oddaleniu przez Sąd pierwszej instancji skargi na postanowienie o przedłużeniu blokady rachunków bankowych, których posiadaczem jest skarżąca pomimo tego, że w sprawie brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających wykorzystywanie przez skarżącą działalności banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego oraz że w ogóle nie zachodzi jakakolwiek obawa, że skarżąca nie wykona zobowiązania podatkowego w kwocie przekraczającej równowartość 10.000 euro, że skarżąca wykorzystuje działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, w sprawie żadna z przesłanek nie wskazuje na to, by blokada rachunków bankowych na czas oznaczony nie dłuższy niż trzy miesiące była konieczna do przeciwdziałania takim praktykom, ponadto takiego ustalenia zaniechano w niniejszej sprawie. W niniejszej sprawie, dokumenty księgowe skarżącej potwierdzają prowadzenie przez nią działalności w sposób rzetelny i zgodny z prawem; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 119zw § 1 oraz art. 119 zzb § 4 O.p. polegające na niezastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. pomimo wystąpienia, przesłanek do uchylenia postanowienia, w sytuacji, gdy zaskarżone postanowienie było obarczone błędnymi ustaleniami przyjętymi przez organ podatkowy oraz Sąd pierwszej instancji za podstawę rozstrzygnięcia polegającymi na przyjęciu, że w okolicznościach faktycznych sprawy zachodziła uzasadniona obawa, że skarżąca nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego, podczas gdy skarżąca od 2018 roku prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży detalicznej odzieży, artykułów użytku domowego oraz wyrobów związanych z kulturą i rekreacją w prowadzonym przez nią sklepie w S., posiada aktywa finansowe oraz wierzytelności, a w okolicznościach przedmiotowej sprawy działalność skarżącej nie wskazuje na ryzyko wyłudzenia podatku od towarów i usług. W sprawie brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających wykorzystywanie przez skarżącą działalności banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego oraz że w ogóle zachodzi jakakolwiek obawa, że skarżąca nie wykona zobowiązania podatkowego w kwocie przekraczającej równowartość 10.000 euro, dokumenty zgromadzone w niniejszej sprawie nie wskazują na to, że skarżąca wykorzystuje działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, w sprawie żadna z przesłanek nie wskazuje na to, by blokada rachunków bankowych na czas oznaczony nie dłuższy niż trzy miesiące była konieczna do przeciwdziałania takim praktykom, ponadto takiego ustalenia zaniechał Sąd I instancji w niniejszej sprawie. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 120, 121, 122 oraz art. 191 O.p., poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufania podatnika do organów podatkowych, dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) przez zaakceptowanie przez Sąd I instancji dokonanego przez organy podatkowe naruszenia zasady zaufania podatnika do organów podatkowych oraz niezastosowanie zasady demokratycznego państwa prawa i zasady praworządności; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 122 O.p. przez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i uznanie, że skarżąca ujęła w ewidencjach podatkowych faktury VAT niedokumentujące rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, podczas gdy skarżąca od 2018 roku prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży detalicznej odzieży, artykułów użytku domowego oraz wyrobów związanych z kulturą i rekreacją w prowadzonym przez nią sklepie w S., posiada aktywa finansowe oraz wierzytelności, a w okolicznościach przedmiotowej sprawy działalność skarżącej nie wskazuje na ryzyko wyłudzenia podatku od towarów i usług; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 217 § 2 w zw z art. 219 O.p. poprzez ograniczenie się do wykazania potencjalnych naruszeń prawa podatkowego przez skarżącą oraz obliczeniu wysokości zaniżenia zobowiązania podatkowego pominąwszy zupełnie kwestie odnoszące się do konieczności oraz prewencyjnego celu ustanowienia blokady rachunków bankowych skarżącej, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż brak przesłanek do ustanowienia tzw. krótkiej 72 godzinnej blokady mógł bezpośrednio przełożyć się na niedopuszczalność wydania przez organ I instancji postanowienia o jej przedłużeniu, następnie niedopuszczalność wydania przez organ II instancji postanowienia o utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji oraz przez Sąd I instancji wyroku o oddaleniu skargi. 2.2. Organ w piśmie procesowym wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania. 3. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, zważył co następuje: 3.1. Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera jedynie ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w sytuacji, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zd. pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny może sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań oceniających zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji. 3.2. Przy ocenie zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej należy mieć na uwadze to, że w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie blokady rachunku bankowego i jego przedłużenia, z uwagi na brzmienie art. 119zzb § 4 O.p., w zakresie nieuregulowanym do postępowań dotyczących blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego stosuje się odpowiednio przepisy Działu IV Ordynacji podatkowej regulujące postępowanie podatkowe. Użyte w treści tego przepisu sformułowanie "odpowiednio" oznacza, że niektóre z przepisów Działu IV Ordynacji podatkowej, do których następuje odesłanie, w ogóle nie znajdą zastosowania z uwagi na odmienną regulację danego zagadnienia w ustawie bądź z powodu ich nieadekwatności czy bezprzedmiotowości w konkretnym postępowaniu. W postępowaniu prowadzonym w przedmiocie blokady rachunku bankowego i jego przedłużenia wskazane w zarzutach skargi kasacyjnej przepisy art.120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p. stosuje się "odpowiednio", co oznacza, że działający w sprawie organ podatkowy, wydając postanowienie na podstawie art. 119zv i art. 119zw O.p., powinien uwzględnić podane w tych przepisach przesłanki oraz charakter tego szczególnego postępowania. Zastrzec przy tym należy, że z uwagi na charakter przesłanek, ustalenia podjęte w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 119zv i art. 119zw O.p. w niczym nie przesądzają ostatecznych wyników toczącego się postępowania kontrolnego czy podatkowego. 3.3. W sprawie zastosowania blokady rachunku bankowego kluczowe znaczenie mają wyniki analizy ryzyka, o której stanowi art. 119zn § 1 O.p. oraz związana z tym uzasadniona obawa, że podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego. Wyniki analizy ryzyka, o której stanowi art. 119zn § 1 O.p. powinny wskazywać, że podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego jest konieczna, aby temu przeciwdziałać. Wskaźnik ryzyka jest ustalany w odniesieniu do podmiotu kwalifikowanego na podstawie opracowanych przez izbę rozliczeniową algorytmów, uwzględniających najlepsze praktyki sektora bankowego i spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych w zakresie przeciwdziałania wykorzystywaniu ich działalności do przestępstw oraz przestępstw skarbowych, a także pozostałych kryteriów podanych w art. 119zn § 3 pkt 1 – 5 O.p. Przedłużenie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego (art. 119zw § 1 O.p.) może natomiast nastąpić, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego zobowiązania z tytułu odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, przekraczających równowartość 10 000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano postanowienie. 3.4. Po tych uwagach o charakterze porządkującym należy odnotować, że treść zarzutów skargi kasacyjnej i ich uzasadnienie sprowadzają się do polemiki z przyjętą przez Sąd pierwszej instancji oceną zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. Skarżąca w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreśla, że nigdy nie była świadomym uczestnikiem procederu polegającego na obniżaniu podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT stwierdzających czynności, które nie zostały faktycznie dokonane, zgodnie z art. 86 ust. 1, art. 88 ust 3a pkt 4 lit, a) ustawy o podatku od towarów i usług. W odniesieniu do rzekomych okoliczności, które w ocenie Sądu pierwszej instancji instancji mogą wskazywać na prawdopodobieństwo uczestniczenia przez skarżącą w wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych, wskazuje, że wszystkie towary były faktycznie zakupione i odebrane, faktury zostały zaakceptowane przez obie strony, faktury zostały zapłacone, faktury odzwierciedlały rzeczywiste transakcje i zakupy. Nie miała informacji od kogo jej kontrahenci, w szczególności K. i A. nabywają towar, nie znała danych dostawców i nie miała możliwości zweryfikowania czy podmioty od których K. i A. nabywają towary posiadają status czynnych podatników podatku VAT. Podkreśliła, że w okresie od 1 stycznia 2020 roku do 10 maja 2021 roku nie dokonała żadnych płatności za pośrednictwem rachunków bankowych na rzecz A.1, M., H., K. ponieważ poszczególne transakcje sprzedaży towarów obejmowały kwoty poniżej 15.000 złotych i zgodnie z art. 19 Prawa przedsiębiorców nie była zobowiązana do dokonania zapłaty za pośrednictwem rachunku bankowego i dokonała zapłaty wszystkich należności gotówką. 3.5. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że zasadnie SKAS uznał, że istnieje uzasadnione podejrzenie, iż spółka mogła ująć w swoich rozliczeniach podatkowych w zakresie podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2020r. do marca 2021r. faktury VAT wystawione przez podmioty A.2 sp. z o.o., A.1 sp. z o.o., M. sp. z o.o., H. sp. z o.o., K.sp. z o.o. oraz A. sp. z o.o. niedokumentujące rzeczywistych transakcji gospodarczych. Analiza przepływów pieniężnych na rachunku bankowym spółki wykazała, że w okresie od 1 stycznia 2020r. do 10 maja 2021r. rachunek został zasilony środkami pieniężnymi w łącznej wysokości 1.162.644,20 zł., natomiast obciążenia w tym okresie wyniosły łącznie 1.086.262,04 zł. Spółka w złożonych deklaracjach za okres od stycznia 2020r. do marca 2021r., przy dostawach wyłącznie opodatkowanych podstawową stawką VAT 23% o łącznej wartości brutto 2.267.871 zł wykazała nieznaczną kwotę podatku VAT do wpłaty w łącznej wysokości 8.050 zł. W wyniku analizy danych ujętych w plikach JPK_VAT z transakcjami na rachunkach bankowych SKAS ustalił, że spółka w okresie od 1 stycznia 2020r. do 10 maja 2021r. nie dokonała żadnych płatności za pośrednictwem rachunków bankowych na rzecz: A.1 sp. z o.o., M. sp. z o.o., H. sp. z o.o. oraz K. sp. z o.o. na łączną kwotę 787.627,76 zł. Ponadto spółka za pośrednictwem rachunków nie dokonała pełnej płatności na rzecz: A.2 sp. z o.o. oraz A. sp. z o.o. na łączną kwotę 208.191,02 zł. Nieuregulowane zobowiązania przez spółkę wobec wystawców faktur VAT na jej rzecz za pośrednictwem rachunków bankowych wynoszą łącznie 995.818,78 zł. 3.6. Z uwagi na fakt, że z dokonanych ustaleń faktycznych wynika, iż spółka nie dokonała płatności na rzecz ww. wystawców faktur, SKAS poczynił również ustalenia faktyczne odnoszące się właśnie do tych podmiotów, w wyniku czego ustalił, że : 1/ siedziba A.2 sp. z o.o., której kapitał zakładowy wynosi 5.000 zł, znajduje się w wirtualnym biurze, a sama Spółka została wykreślona z rejestru podatników podatku od towarów i usług 16 marca 2021r.; 2/ siedziba A.1 sp. z o.o., której kapitał zakładowy wynosi 5.000 zł, znajduje się w wirtualnym biurze, zgodnie z bazą STIR podmiot nie posiada rachunków bankowych mimo deklarowania sprzedaży na poziomie ponad 9 mln zł netto; 3/ siedziba M. sp. z o.o., której kapitał zakładowy wynosi 5.000 zł, znajduje się w wirtualnym biurze, zgodnie z bazą STIR podmiot nie posiada rachunków bankowych mimo deklarowania sprzedaży na poziomie blisko 8 ml zł netto; 4/ siedziba H. sp. z o.o., której kapitał zakładowy wynosi 5.000 zł, znajduje się w wirtualnym biurze, zgodnie z bazą STIR podmiot nie posiada rachunków bankowych mimo deklarowania sprzedaży na poziomie ponad 6 mln zł netto; 5/ siedziba K.sp. z o.o., której kapitał zakładowy wynosi 5.000 zł, znajduje się w wirtualnym biurze, w złożonych plikach JPK_VAT (zakup) za okres od stycznia 2020r. do października 2020r. deklaruje zakup od 13 podmiotów, z których 12 podmiotów zostało wykreślonych z rejestru podatników czynnych VAT, Spółka posiada zaległości podatkowe; 6/ siedziba A. sp. z o.o., której kapitał zakładowy wynosi 5.000 zł, znajduje się w wirtualnym biurze, w złożonych plikach JPK_VAT (zakup) za okres od stycznia 2020r. do czerwca 2020r. (ostatni plik JPK_VAT) deklaruje zakup od 8 podmiotów, które zostały wykreślone z rejestru podatników czynnych VAT. 3.7. Odnosząc się do wyjaśnień spółki o zapłacie jej zobowiązań wobec wystawców faktur VAT w wysokości 995.818,78 zł gotówką, ponieważ poszczególne transakcje sprzedaży towarów opiewały na kwoty poniżej 15.000 złotych SKAS zasadnie zauważył, że zgodnie z art. 19 ustawy Prawo przedsiębiorców dokonywanie lub przyjmowanie płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą następuje za pośrednictwem rachunku płatniczego przedsiębiorcy, w każdym przypadku gdy: stroną transakcji, z której wynika płatność jest inny przedsiębiorca oraz jednorazowa wartość transakcji, bez względu na liczbę wynikających z niej płatności, przekracza równowartość 15 000 zł. Rozważyć jednak należy, czy każdą fakturę wystawioną przez kontrahentów skarżącej należy traktować jako jednorazową transakcję, czy też faktury te są częścią jednej transakcji wynikającej z zawartych umów na dostawę towarów, z tymi podmiotami. Zebrany materiał wskazuje, na to, że faktury te mogą być częścią jednej transakcji, o czym może wskazywać ilość faktur VAT oraz częstotliwość ich wystawienia przez poszczególnych kontrahentów. Podmioty te wystawiły faktury na łączne wartości: A.2 sp. z o.o. 249.585,63 zł (15 faktur), A.1 sp. z o. o. 237.246,46 zł (17 faktur), M. sp. z o. o. 225.129,50 zł (17 faktur), H. sp. z o.o. 179.427,62 zł (13 faktur), K.sp. z o.o. 145.824,18 zł (12 faktur), A. sp. z o.o. 140.613,90 zł (12 faktur). Jednocześnie zauważyć należy, że spółka dokonała z rachunku bankowego wypłat gotówkowych w łącznej wysokości 300.000 zł co stanowi mniej niż 1/3 należności, które jak twierdzi zapłaciła gotówkowo (995.818,78 zł). Mając na względzie art.119zw §1 O.p. jak ustalił organ spółka nie posiada majątku wystarczającego na pokrycie istniejących bądź przyszłych zobowiązań podatkowych, zaś jedynym składnikiem majątku, z którego mogłoby nastąpić pokrycie szacowanej kwoty zobowiązania są środki pieniężne zgromadzone na jej rachunkach bankowych. Spółka nie jest bowiem właścicielem żadnych nieruchomości, nie posiada żadnych pojazdów, nie wykazała w deklaracjach VAT-7 nabycia środków trwałych. W podsumowaniu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie sposób zgodzić się zgodzić z zarzutami skargi kasacyjnej, w których podniesiono, że zebrany w sprawie materiał dowodowy był niewystarczający do zastosowania i przedłużenia blokady rachunku bankowego. SKAS – co wymaga podkreślenie – szczegółowo przeanalizował sytuację majątkową i finansową skarżącej spółki wskazując, że jedynym istotnym składnikiem są środki finansowe zgromadzone na jej rachunkach bankowych. Prawidłowo także w tym zakresie powołał się na ustalenia, z których wynikało, że skarżąca spółka nie jest właścicielem nieruchomości, czy też środków trwałych. 3.8. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia art. 191 w związku z art. 180 § 1, art. 121 § 1, art. 122 oraz art. 187 § 1 O.p. SKAS wskazał na okoliczności uzasadniające zastosowane instytucji blokady rachunków bankowych, jak również uzasadnił obawy niewykonania zobowiązania podatkowego, wskazując na sytuację finansową Spółki, a Sąd pierwszej instancji prawidłowo te ocenę zaaprobował. Organ ustalając stan faktyczny i dokonując oceny zaistnienia przesłanki z art. 119zv § 1 i art. 119zw § 1 O.p. poddał analizie zebrane w sprawie dowody w sposób kompleksowy, we wzajemnym ze sobą powiązaniu, przedstawiając, wbrew twierdzeniu spółki, argumentację zgodną z zasadami logicznego rozumowania, wiedzą i doświadczeniem życiowym. Wbrew twierdzeniom spółki, biorąc pod uwagę cały zebrany materiał dowodowy dotyczący transakcji z podmiotami A.2 sp. z o.o., A.1 sp. z o.o., M. sp. z o.o., H. sp. z o.o., K. sp. z o.o. oraz A. sp. z o.o., Organ w skarżonym postanowieniu z 27 maja 2021r. uprawdopodobnił okoliczności wykazujące, że blokada rachunku była konieczna, aby przeciwdziałać wyłudzeniom skarbowym tym samym niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 2 i 7 Konstytucji. W postępowaniu dotyczącym blokady rachunku bankowego nie jest konieczne udowodnienie twierdzeń organu, że spółka uczestniczyła w oszustwie podatkowym - wystarczy podejrzenie, a w postępowaniu w sprawie przedłużenia blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego nie jest konieczne udowodnienie, że podmiot nie wykona ciążących na nim zobowiązań - wystarczy uzasadniona obawa. Weryfikacja transakcji dokonywanych pomiędzy Spółką a jej kontrahentami, w tym ocena zasadności skorzystania przez Spółkę z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w cenie nabytych towarów i usług, będzie miała natomiast miejsce w toku kontroli celno-skarbowej, a następnie ewentualnego postępowania podatkowego, w którym organ podatkowy określi prawidłową wysokość zobowiązań podatkowych Spółki w podatku od towarów i usług za okres objęty tą kontrolą. 3.9. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 217 § 2 w zw. z art. 219 O.p. poprzez ograniczenie się przez Sąd pierwszej instancji do wykazania potencjalnych naruszeń prawa podatkowego przez skarżącą oraz obliczeniu wysokości zaniżenia zobowiązania podatkowego pominąwszy zupełnie kwestie odnoszące się do konieczności oraz prewencyjnego celu ustanowienia blokady rachunków bankowych, ponieważ Sąd pierwszej instancji wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej odniósł się do powyższego zagadnienia odwołując się w tym zakresie do ustaleń faktycznych w kontekście art. 119zv § 1 O.p. W skardze kasacyjnej poza ponowieniem zarzutu w ww. zakresie (analogiczny zarzut sformułowano w skardze do WSA) nie wskazano w czym konkretnie skarżąca upatruje jego naruszenia przez Sąd pierwszej instancji. 4. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako niezasadną. Nie orzeczono o kosztach postępowania kasacyjnego bowiem pismo procesowe SKAS z dnia 3 lutego 2022r. zatytułowane "Odpowiedź na skargę kasacyjną" nie zostało sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika. Odpowiedź na skargę kasacyjną, o której mowa w art. 179 p.p.s.a., jest pismem procesowym strony, która nie wniosła skargi kasacyjnej. Mimo, że pismo to nie podlega szczególnym rygorom poza wskazanymi w art. 49 p.p.s.a., jej autor powinien w terminie jaki zakreślił mu ustawodawca, ustosunkować się do żądań zawartych w skardze kasacyjnej, podnosić zarzuty i argumenty przeciwko podstawom kasacyjnym i ich uzasadnieniu. Zatem swym charakterem odpowiedź na skargę kasacyjną najbardziej zbliżona jest do czynności sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. W związku z tym przyjąć należy, że za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną tylko przez profesjonalnego pełnomocnika przysługuje opłata (stawka minimalna) jak za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 27 sierpnia 2013 r. sygn. akt I OZ 710/13, opubl. CBOSA). A. Nita M. Niezgódka-Medek M. Olejnik