I FSK 2194/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Kołaczek po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej z urzędu w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2022 r. sygn. akt I FSK 2194/21 w sprawie ze skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 lipca 2021 r. sygn. akt I SA/Po 29/20 w sprawie ze skargi C. sp. z o.o. w P. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług wynikającej z deklaracji VAT-7 za wrzesień 2018 r. postanawia: 1. sprostować z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w komparycji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2022 r. sygn. akt I FSK 2194/21 w ten sposób, że w miejsce słów: "skarg kasacyjnych: 1) C. sp. z o.o. w P. 2) Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu" wpisać zwrot "skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu", 2. sprostować z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2022 r. sygn. akt I FSK 2194/21 w ten sposób, że w miejsce słów: "oddala skargi kasacyjne" wpisać "oddalić skargę kasacyjną".

Z komparycji sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2022 r. sygn. akt I FSK 2194/21 wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargi kasacyjne wniesione przez C. sp. z o.o. z siedzibą w P. oraz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 23 lipca 2021 r., sygn. I SA/Po 29/20 w sprawie ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w P. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu. W rozstrzygnięciu tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że oddala skargi kasacyjne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprostowanie orzeczenia służy przywróceniu rzeczywistej woli organu sądowego, ilekroć zachodzi niezgodność między wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie. Sprostowanie nie może wykraczać poza granice określone w art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a.. Jak wynika z tego przepisu – przedmiotem sprostowania mogą być niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe lub też inne oczywiste omyłki. Analiza tego przepisu pozwala stwierdzić, że wszystkie wymienione wady musi charakteryzować oczywistość. Muszą to być oczywista niedokładność oraz oczywisty błąd pisarski lub też oczywisty błąd rachunkowy. Sprostowane mogą być też oczywiste omyłki w komparycji orzeczenia, w jego sentencji oraz w samym uzasadnieniu – zarówno w części opisowej, jak i rezolutywnej. Nie można natomiast sprostować mylnego ustalenia faktu, ani błędu we wnioskowaniu i stosowaniu prawa. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. W przedmiotowej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny bezspornie rozpoznał tylko jedną skargę kasacyjną – Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu. Fakt, że w tej sprawie wpłynęła tylko jedna skarga kasacyjna jest bezsporny i oczywisty (np. pismo przewodnie przekazujące akta sprawy do NSA – k. 319, zarządzenie o zarejestrowaniu sprawy – k. 320, zarządzenie o skierowaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym – k. 369). Również uzasadnienie tego wyroku zawiera – co oczywiste – rozważania na temat jednej skargi kasacyjnej, wniesionej przez Organ drugiej instancji. W związku z powyższym, wskazane w niniejszym postanowieniu omyłki należy zakwalifikować jako oczywiste omyłki pisarskie, które podlegają sprostowaniu w trybie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a., gdyż okoliczności sprawy nie pozostawiają wątpliwości co do faktycznej treści prostowanego rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 2 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.