I FSK 2028/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska, po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej P. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 czerwca 2023 r., sygn. akt I SA/Go 455/22 w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 30 września 2022 r., nr [...] w przedmiocie określenia i zabezpieczenia na majątku podatnika przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy od maja 2021 r. do grudnia 2021 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz ustalenia i zabezpieczenia przybliżonej kwoty dodatkowego zobowiązania podatkowego za poszczególne okresy od maja 2021 r. do grudnia 2021 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 14 czerwca 2023 r., sygn. akt I SA/Go 455/22, po rozpoznaniu skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. (dalej: Spółka/Skarżąca), w pkt 1 uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z 30 września 2022 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w G. z 16 maja 2022 r. w części ustalającej przybliżoną kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego za poszczególne okresy od maja 2021 r. do grudnia 2021 r. stanowiącej 100% kwoty obniżenia podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikającej z faktur stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane, łącznie w wysokości 1.006.894,00 zł, oraz zabezpieczenia przybliżonej kwoty dodatkowego zobowiązania podatkowego za poszczególne okresy od maja 2021 r. do grudnia 2021 r. w wysokości 1.006.894,00 zł, w pkt 2 oddalił skargę w pozostałym zakresie, w pkt 3 zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. Skarżąca złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, w której wniosła na podstawie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., zw. dalej P.p.s.a.) o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że wykonanie decyzji może bowiem spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź trudne do odwrócenia skutki w zakresie wydolności finansowej Skarżącej. Wysokość zaległości ustalona przez organ w niniejszej sprawie, tj. kwota 1.038.919,00 zł, a także w analogicznym postępowaniu- kwota 95.336,00 zł może wpłynąć na uzasadnione przypuszczenie utraty płynności finansowej Skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek Skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, oceniając zasadność zastosowania ochrony tymczasowej, bada wyłącznie, czy zostały spełnione przesłanki, o których mowa w tym przepisie. Oznacza to, że strona skarżąca zgłaszająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślał, że ogólnikowe twierdzenia o możliwości wyrządzenia znacznej szkody bądź wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków nie są wystarczające dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek Skarżącego, to na nim spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku tak, aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że Skarżąca już w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji domagała się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Efektem złożonego wniosku było rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, który postanowieniem z 28 lutego 2023 r., sygn. akt I SA/Go 455/22, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z uzasadnienia tego orzeczenia wynika, że Spółka nie wykazała zaistnienia przesłanek warunkujących zastosowanie instytucji określonej w art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji wskazał, że mimo częściowego przedstawienia swojego majątku i sytuacji finansowej w postępowaniu dotyczącym prawa pomocy, Skarżąca uzasadniając swój wniosek nie połączyła tych informacji z przedmiotem zaskarżonej decyzji oraz przewidzianymi w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wyjątkami od zakazu rozporządzania przez zobowiązanego składnikiem majątku zajętym w celu zabezpieczenia. Według Sądu, brak ten uniemożliwiał ocenę czy w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca nie złożyła zażalenia na powyższe postanowienie. W skardze kasacyjnej zawarła jednakże ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora lzby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze. W tym miejscu przypomnieć należy, że oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie uniemożliwia jego ponowienia w razie zmiany okoliczności, co wynika z treści art. 61 § 4 P.p.s.a. (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt II GZ 538/17, z dnia 30 marca 2017 r., sygn. akt II GZ 222/17 czy z dnia 20 grudnia 2016 r., sygn. akt I FZ 392/16). Jednak wniosek Skarżącej zawarty w skardze kasacyjnej stanowi w zasadzie powtórzenie wniosku, jaki zamieściła w treści skargi. Z ponownego wniosku złożonego przez Skarżącą w niniejszej sprawie nie wynikają żadne nowe okoliczności, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Zatem Skarżąca po raz kolejny sformułowała wniosek, który nie zawiera, żadnych konkretnych informacji i dowodów na podstawie, których można by było uznać, że wykonanie decyzji spowoduje po stronie Skarżącej znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Tymczasem, co powyżej już wyjaśniono, to na wnioskodawcy, domagającym się wstrzymania wykonania aktu, spoczywa obowiązek takiego sformułowania wniosku, aby w dokładny i wszechstronny sposób obrazował jego sytuację finansową i majątkową, a tym samym uprawdopodobnił, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do niego zasadne. Skarżąca miała więc obowiązek przedstawić konkretne, zmienione okoliczności, które mogą wystąpić w następstwie wykonania zaskarżonej decyzji, a także twierdzenia te poprzeć stosowną dokumentacją. Wobec tego, ze Spółka z obowiązku tego się nie wywiązała, jej wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i § 4 w zw. z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.