I FSK 2004/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Izabela Najda-Ossowska po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku H. N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej H. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. akt I SA/Po 1762/16 w sprawie ze skargi H. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 28 października 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług od stycznia do grudnia 2008 r., za kwiecień, maj oraz od września do grudnia 2009 r. postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji

Wyrokiem z dnia 22 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę H. N. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 28 października 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług od stycznia do grudnia 2008 r., za kwiecień, maj oraz od września do grudnia 2009 r. W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej skarżący wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji wskazanej powyżej. Wniosek ten nie został w żaden sposób uzasadniony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek należało oddalić. Jak wynika z treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd, co do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. B. Dauter, w pracy zbiorowej, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wyd. Wolters Kluwer, Warszawa 2009 r., s. 206). Najdobitniej wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r. (sygn. akt FZ 65/04, niepubl.), w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W przedmiotowej sprawie zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ograniczał się do stwierdzenia: "wnoszę o orzeczenie, że wydane decyzje nie podlegają wykonaniu". Tak sformułowany wniosek nie zawierał żadnego uzasadnienia. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny nie miał możliwości oceny jego zasadności. Nie jest bowiem rolą Sądu domniemywanie, gdzie skarżący upatruje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Obowiązkiem strony było sprecyzowanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okoliczności wskazujących na zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a, a Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do domyślania się intencji podatnika wnioskującego o wstrzymanie wykonania decyzji. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.