I FSK 2003/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Danuta Oleś (spr.), Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, Sędzia WSA (del.) Elżbieta Olechniewicz, Protokolant Kamil Klatt, po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K.Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 października 2020 r. sygn. akt I SA/Kr 127/20 w sprawie ze skargi K.Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 28 listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do maja 2014 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od K.Z. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie kwotę 5.400 (słownie: pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 21 października 2020 r., sygn. akt I SA/Kr 127/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę K.Z., na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z 28 listopada 2019 r., w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do maja 2014 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła K.Z. (dalej: "strona" lub "skarżąca"). Wyrok zaskarżyła w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść rozstrzygnięcia w postaci art. 1 § 1 i 2 oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") poprzez dokonanie niewłaściwej kontroli zgodności z prawem decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z 28 listopada 2019 r. oraz oddalenie skargi na tę decyzję, pomimo iż decyzja dotknięta byłą następującymi uchybieniami: 1) naruszeniem przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy: a) art. 122, art. 187 § 1 i art. 180 w zw. z art. 235 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r., poz.1325 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa") poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nieprzeprowadzenie w szczególności następujących dowodów: - przesłuchania A.D. i J.R. w charakterze świadków w celu zweryfikowania, czy dostawy towarów od firmy A. sp. z o.o. i P.H.U. J.R. (dalej: "kontrahenci") na rzecz skarżącej, udokumentowane fakturami VAT zakwestionowanymi przez organ, faktycznie miały miejsce; - przesłuchania B.N. w charakterze świadka w szczególności w celu zweryfikowania, czy transakcje polegające na nabyciu przez skarżącą od F. sp. z o.o. towarów w postaci cynku i gąsek cynkowych w styczniu i marcu 2014 r. miały miejsce w rzeczywistości; - ustalenia tożsamości pracowników skarżącej uczestniczących w realizacji transakcji polegających na nabyciu przez skarżącą od F. sp. z o.o. towarów w postaci cynku i gąsek cynkowych w styczniu i marcu 2014 r., a następnie przesłuchania ich w charakterze świadków, w celu zweryfikowania, czy transakcje te miały miejsce w rzeczywistości; b) art. 122, art. 123 § 1 i art. 190 § 2 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej poprzez poczynienie ustaleń faktycznych w oparciu o treść protokołów przesłuchań sporządzonych przez inne organy w prowadzonych przez nie postępowaniach, zamiast dopuszczenia dowodu z przesłuchania poszczególnych osób jako świadków w niniejszym postępowaniu, co skutkowało odebraniem stronie możliwości wzięcia udziału w przesłuchaniach i zadawania przesłuchiwanym osobom pytań; c) art. 191 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej poprzez nieprawidłową ocenę zebranych dowodów, w szczególności w postaci: - dokumentacji nabycia przez skarżącą od F. sp. z o.o. towarów w postaci cynku i gąsek cynkowych w styczniu i marcu 2014 r.; - zeznań skarżącej złożonych w toku kontroli podatkowej; - zestawień kursów na podstawie danych z systemów viaTOLL i e-Myto (CZ); d) art. 121 § 1 i art. 192 Ordynacji podatkowej poprzez zaaprobowanie przez organ drugiej instancji zaniechania stworzenia stronie realnej możliwości wypowiedzenia się odnośnie do zebranego materiału dowodowego; e) art. 234 Ordynacji podatkowej poprzez określenie niższej nadwyżki podatku naliczonego nad podatkiem należnym, niż uczyniono to w decyzji organu pierwszej instancji, przez co naruszony został zakaz wydania decyzji na niekorzyść strony odwołującej się; 2) poczynieniem błędnych ustaleń faktycznych polegających na: a) uznaniu, że transakcje polegające na nabyciu przez skarżącą od F. sp. z o.o. towarów w postaci cynku i gąsek cynkowych w styczniu i marcu 2014 r. w rzeczywistości nie miały miejsca; b) uznaniu, że transakcje polegające na sprzedaży przez skarżącą usług transportowych na rzecz PHU F. [...], PHP A. [...], K. [...] w rzeczywistości nie miały miejsca, c) uznaniu, że transakcje polegające na sprzedaży przez skarżącą usług transportowych na rzecz J. sp. z o.o. w maju 2014 r. w rzeczywistości nie miały miejsca; d) uznaniu, że transakcje polegające na sprzedaży przez skarżącą usług transportowych na rzecz S. [...] w okresie od stycznia do kwietnia 2014 r. w rzeczywistości nie miały miejsca; e) uznaniu, że transakcje polegające na sprzedaży przez skarżącą usług transportowych na rzecz FHU K.T. w okresie od lutego do marca 2014 r. w rzeczywistości nie miały miejsca; f) uznaniu, że transakcje polegające na sprzedaży przez skarżącą usług transportowych na rzecz FHU P.K. w okresie od kwietnia do maja 2014 r. w rzeczywistości nie miały miejsca; g) uznaniu, że transakcje polegające na sprzedaży przez skarżącą usług transportowych na rzecz F. sp. z o.o. w okresie od stycznia do maja 2014 r. w rzeczywistości nie miały miejsca; h) uznaniu, że transakcje polegające na sprzedaży przez skarżącą usług transportowych na rzecz A. sp. z o.o. w okresie od marca do maja 2014 r. w rzeczywistości nie miały miejsca; i) uznaniu, że transakcje polegające na sprzedaży przez skarżącą usług transportowych na rzecz P. sp. z o.o. w okresie od kwietnia do maja 2014 r. w rzeczywistości nie miały miejsca; j) uznaniu, że transakcje polegające na sprzedaży przez skarżącą usług transportowych na rzecz M. sp. z o.o. w maju 2014 r. w rzeczywistości nie miały miejsca; k) uznaniu, że transakcja polegająca na dostawie przez skarżącą towaru na rzecz M. [...] w styczniu 2014 r. w rzeczywistości nie miała miejsca; l) uznaniu, że transakcja polegająca na dostawie przez skarżącą towaru na rzecz P. sp. z o.o. w maju 2014 r. w rzeczywistości nie miała miejsca; m) uznaniu, że transakcja polegająca na sprzedaży przez skarżącą usługi transportowej na rzecz D. [...] w marcu 2014 r. w rzeczywistości nie miała miejsca. Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego, wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takiego rodzaju przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. Stwierdzono jednak, iż badana obecnie skarga kasacyjna nie może być skuteczna z uwagi na wadliwość jej sporządzenia i uzasadnienia. Podkreślenia wymaga, iż sformułowane w niej zarzuty w istocie stanowią powtórzenie zarzutów skargi, do których w wyczerpujący sposób ustosunkował się już Sąd pierwszej instancji. Dodatkowo odnotować trzeba, iż niektóre z zarzutów w ogóle nie zostały uzasadnione (art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a.), a z uwagi na wynikające z art. 183 § 1 p.p.s.a. związanie, Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do doszukiwania się w czym konkretnie naruszenie tych przepisów się przejawiało. Przystępując do rozpoznania sprawy w pierwszej kolejności przypomnienia wymaga, iż w przedmiotowej sprawie decyzją z 28 listopada 2019 r., wydaną wobec skarżącej, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Krakowie z 22 maja 2019 r. i określił nadwyżki podatku naliczonego nad należnym oraz kwoty podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT za miesiące od stycznia do maja 2014 r. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w toku kontroli przeprowadzonej w firmie skarżącej w zakresie rzetelności deklarowania podstaw opodatkowania oraz obliczania podatku od towarów i usług za okres od 1 stycznia 2013 r. do 31 maja 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. stwierdził szereg nieprawidłowości w zakresie rozliczania podatku od towarów i usług. W wyniku poczynionych zarówno w toku kontroli jak i postępowania podatkowego ustaleń stwierdzono, że w kontrolowanym okresie wystąpiły nieprawidłowości w zakresie obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur zakupu wystawionych przez: F. sp. z o.o. w O. (zakup cynku i gąski cynkowej) oraz T. [...] (dzierżawa ciągnika). Ponadto organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, iż skarżąca ujęła w ewidencji i deklaracji VAT faktury stwierdzające czynności, które faktycznie nie zostały wykonane dotyczące: - sprzedaży usług transportowych na terenie kraju i poza terytorium kraju, na rzecz: [...], - sprzedaży towarów handlowych - cynku i gąski cynkowej na rzecz: [...]. Biorąc pod uwagę poczynione ustalenia organ podatkowy pierwszej instancji wydał 22 maja 2019 r. decyzję, w której określił kwoty nadwyżek podatku naliczonego nad należnym w innych wysokościach niż wykazane przez skarżącą w deklaracjach podatkowych za okres od stycznia do maja 2014 r., a także określił wysokości kwot podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2018 r., poz. 2174 ze zm., dalej: "ustawa o VAT") za okres od stycznia do maja 2014 r. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję. Podał, że skarżąca w okresie od stycznia 2013 r. do maja 2014 r. prowadziła działalność w zakresie świadczenia usług transportu samochodowego towarów na terenie kraju i poza terytorium kraju oraz handel prętami żebrowanymi, walcówką, pyłem cynku, cynkiem i gąską cynkową. Na cele działalności gospodarczej w ww. okresie skarżąca nie wynajmowała żadnych lokali użytkowych oraz placów. W pierwszej kolejności organ odwoławczy odniósł się do ustaleń w zakresie wykazywanych transakcji zakupu i sprzedaży cynku oraz gąski cynkowej. Skarżąca miała dokonać zakupu tych towarów w styczniu 2014 r. od firmy F. sp. z o.o. w O.. Organ podatkowy uznał, że zebrany materiał dowodowy nie pozwalał na przyjęcie, że pomiędzy skarżącą, a firmą F. sp. z o.o. doszło do jakiejkolwiek transakcji. Analiza materiałów zgromadzonych w sprawie wskazuje wyraźnie, iż zakwestionowane faktury nie potwierdzają zdarzeń gospodarczych. Spółka F. nie prowadziła bowiem faktycznej działalności gospodarczej, a jedynie była podmiotem biorącym udział w pozorowanych, karuzelowych transakcjach, otrzymywała i wystawiała faktury, które nie dokumentowały rzeczywistych transakcji. Skutkowało to przyjęciem, że nie doszło do zakupu przez skarżącą towarów wykazanych na tych fakturach, a zatem nie przysługuje jej prawo do obniżenia podatku należnego o podatek w nich wykazany. Skoro skarżąca nie nabyła przedmiotowych towarów nie mogła również dokonać ich sprzedaży na rzecz innych podmiotów. Dalej organ odwoławczy stwierdził, że dokonywanym w badanym okresie transakcjom handlowym pomiędzy skarżącą a jej bezpośrednimi kontrahentami, tj. M. i P. sp. z o.o. trudno przypisać przymioty legalności, rzetelności i zgodności z prawem. W ocenie organu odwoławczego zafakturowane sporne dostawy towarów zmierzały do ewidentnych nadużyć w zakresie prawa podatkowego. Z uwagi na powyższe stwierdzono, że kwoty podatku należnego wykazane w deklaracjach VAT-7 za styczeń i marzec 2014 roku są nieprawidłowe. Jednocześnie wobec wystawienia przez skarżącą faktur VAT dokumentujących nierzeczywisty obrót gospodarczy, zastosowanie miały unormowania zawarte w art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. Na podstawie zebranego materiału dowodowego organ odwoławczy uznał, że również faktury VAT wystawione przez skarżącą na rzecz firm PHU F., PHP A., K. w zakresie transportu oleju rzepakowego nie dokumentowały rzeczywistych transakcji gospodarczych. Organ uznał również, że faktury, które miały dokumentować świadczenie usług transportowych polegających na przewozie cynku, folii stretch, kawy Jacobs, ołowiu, Red Bull, granulatu PE na rzecz [...], nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W tak przedstawionym stanie fatycznym sprawy Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za słuszne stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który nie uwzględnił zarzutów skargi, w wyniku czego ją oddalił. Należy zgodzić się z twierdzeniem Sądu pierwszej instancji, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy w oparciu o należycie zebrany materiał dowody, który został rzetelnie i wnikliwie oceniony. W jego ocenie, organy podatkowe podjęły szereg działań mających na celu odtworzenie rzeczywistego przebiegu zdarzeń mających wpływ na rozliczenie podatku od towarów i usług. Obszerny materiał dowodowy poddany wszechstronnej analizie utworzył spójny obraz transakcji pomiędzy skarżącą a kontrahentami. W oparciu o dokonane przez organy ustalenia uprawnione było stwierdzenie, że nie mogło dojść do przeniesienia prawa do dysponowania towarem jak właściciel na rzecz skarżącej przez kontrahentów. Ustalenia wynikające z zebranego materiału dowodowego są jednoznaczne w swej wymowie i nie pozostawiają wątpliwości, że kontrahenci strony skarżącej nie prowadzili faktycznej działalności gospodarczej. Organ podatkowy miał prawo korzystać w niniejszym postępowaniu z materiałów zgromadzonych w postępowaniu karnym czy wykorzystać w sprawie decyzję wydaną wobec kontrahenta strony skarżącej. Odnosząc się do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 234 Ordynacji podatkowej wskazać należy, że zgodnie z jego treścią organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub interes publiczny. W niniejszej sprawie nadwyżka podatku naliczonego nad należnym za miesiące od stycznia do maja 2014 r. określona zaskarżoną decyzją jest niższa niż określona decyzją organu pierwszej instancji. Podkreślenia wymaga okoliczność, że na rozliczenie podatku VAT za miesiące objęte zaskarżoną decyzją wpływ miało rozliczenie podatku za grudzień 2013 r. które określone zostało w decyzji uchylającej decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. i określającej za grudzień 2013 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w kwocie niższej niż została określona przez organ pierwszej instancji. Zaskarżona decyzja jest zatem konsekwencją ustaleń zawartych w decyzji dotyczącej podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2013 r. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy określając prawidłową kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2013 r. obowiązany był przyjąć do rozliczenia nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym wynikającą nie z decyzji organu pierwszej instancji a z deklaracji VAT -7 za listopad 2013 r. złożonej przez skarżącą. Zobowiązanie za listopad 2013 r. uległo przedawnieniu już w momencie wydania decyzji organu pierwszej instancji, zatem organ odwoławczy nie mógł przyjąć do rozliczenia podatku za grudzień 2013 r. kwoty do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w innej wysokości, niż wynikająca ze złożonej deklaracji za listopad 2013 r. Kwota ta jest niższa niż określona przez organ pierwszej instancji w decyzji za listopad 2013 r. Organ odwoławczy nie miał możliwości ukształtowania tego elementu rozliczeń w podatku od towarów i usług w innej wysokości, i uwzględnienia do rozliczenia za grudzień 2013 r. Z tego też względu określając prawidłową kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za styczeń 2014 r. organ odwoławczy obowiązany był przyjąć do rozliczenia nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2013 r. wynikającą z rozliczenia dokonanego w decyzji organu odwoławczego. Natomiast rozliczenie za styczeń 2014 r. wpływa na kolejne okresy objęte zaskarżoną decyzją. Zatem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza zasady określonej w art. 234 Ordynacji podatkowej. Naczelny Sąd Administracyjny za nieuzasadniony uznaje także zarzut naruszenia art. 121§ 1 i art. 192 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie stworzenia stronie realnej możliwości wypowiedzenia się odnośnie zebranego materiału dowodowego. Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. wystosował do pełnomocnika skarżącej zawiadomienie w trybie art. 200 § 1 w związku z art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, w którym wyznaczono siedmiodniowy ustawowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego. Pełnomocnik skarżącej przybył do urzędu skarbowego po upływie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, jednakże umożliwiono mu zapoznanie się z materiałem oraz wypowiedzenie się co do tego materiału dowodowego. Pełnomocnik nie złożył do protokołu żadnych wniosków dowodowych, oświadczył jedynie, że zgłosi takie wnioski niezwłocznie po zapoznaniu się z materiałem dowodowym. Zatem zarzuty, iż uniemożliwiono stronie zapoznania się z materiałem sprawy, przeanalizowaniem go i zgłoszeniem wniosków dowodowych są nieuzasadnione. Organ odwoławczy przed wydaniem zaskarżonej decyzji zawiadomieniem z 23 października 2019 r. wyznaczył termin do wypowiedzenia się odnośnie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Jednocześnie poinformowano skarżącą o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Do dnia wydania zaskarżonej decyzji pełnomocnik nie skorzystał z prawa wypowiedzenia się odnośnie zebranego materiału dowodowego. W skardze kasacyjnej skarżąca zarzuca naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i art. 180 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nieprzeprowadzenie dowodów, a także art. 191 tej ustawy poprzez nieprawidłową ocenę zebranych dowodów. Skarżąca wskazała, że nie może zgodzić się z rozumowaniem organu, że skoro dostawcy F. sp. z o.o., to podmioty, które jedynie stwarzały pozory podmiotów prowadzących działalność gospodarczą to faktury VAT nabycia towarów i usług przez skarżącą od F. sp. z o.o. nie stwierdzają rzeczywistego nabycia wskazanych w nich towarów. Należy zatem wskazać, że brak prawa do odliczenia podatku naliczonego przez F. sp. z o.o. z faktur VAT otrzymanych od jej kontrahentów nie skutkuje automatycznie brakiem prawa do obniżenia przez skarżącą podatku z faktur wystawionych przez ten podmiot. Zakwestionowanie prawa do odliczenia podatku z tych faktur VAT nie wynika jedynie z tego faktu. Jak bowiem wykazało postępowanie przedmiotowe faktury nie dokumentowały faktycznie zaistniałych zdarzeń gospodarczych i to jest podstawa do zakwestionowania odliczenia wykazanego w nich podatku. Ustalenia poczynione odnośnie kontrahentów spółki F. sp. z o.o. są jednym z elementów badanych przez organy podatkowe w toku ustalania stanu faktycznego i jako takie znalazły się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Kluczowa dla oceny stanu faktycznego jest okoliczność, że zakwestionowane faktury nie dokumentują rzeczywistych transakcji i w oparciu o art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT nie stanowią podstawy do odliczenia wykazanego w nich podatku. Stosownie do treści art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Wobec powyższego organ podatkowy uprawniony był do włączenia do akt niniejszej sprawy dokumentów pozyskanych z innych postępowań. Dowody te ocenione zostały w korelacji z pozostałymi dowodami zgromadzonymi w sprawie. Organ podatkowy będący w niniejszej sprawie gospodarzem postępowania gromadzi i ocenia materiał dowodowy i na tej podstawie dokonuje oceny stanu faktycznego i podejmuje rozstrzygnięcie w sprawie. Zgromadzone w trakcie innego postępowania materiały dowodowe w postaci zeznań strony czy świadków po włączeniu ich do postępowania podatkowego przyjmują postać dowodów z dokumentów i jako takie są oceniane w powiązaniu z innymi dowodami i według takich samych reguł oceny jak inne dowody przeprowadzone w toku postępowania. Strona ma natomiast możliwość zapoznania się z ich treścią w ramach ogólnie przysługujących jej uprawnień zapoznania się ze zgromadzonym we właściwym postępowaniu podatkowym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do niego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w toku prowadzonego postępowania podjęto wszelkie czynności mające na celu zgromadzenie całości materiału dowodowego i jego rozpatrzenie pozwalające dokładnie wyjaśnić stan faktyczny. W niniejszej sprawie poddano badaniu dokumenty bezpośrednio przedstawione przez skarżącą jak również dokumenty pozyskane od innych organów, a mające związek z zakresem prowadzonego postępowania, zbadano księgi podatkowe i dokumenty źródłowe będące podstawą zapisów w tych księgach. W oparciu o zebrany materiał dowodowy opisano stwierdzone nieprawidłowości i wskazano ich konsekwencje dla rozliczenia podatku od towarów i usług. Skarżąca w żaden sposób nie wskazała dowodów, co do okoliczności przeczących stanowisku organów podatkowych, bądź obalających ich argumentację. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiła całość zgromadzonego materiał dowodowego, a nie pojedyncze fakty. Organ podatkowy uprawniony był do włączenia do akt niniejszej sprawy dokumentów pozyskanych z innych postępowań. Dowody te ocenione zostały w korelacji z pozostałymi dowodami zgromadzonymi w sprawie. Nie budzi wątpliwości, iż zostało wykazane, że skarżąca przyjęła do odliczenia, jak również wystawiła i wprowadziła do obrotu faktury VAT, które nie dokumentowały rzeczywistych transakcji zakupu i sprzedaży towarów, jak również świadczenia usług transportowych. Stwierdzone w tym zakresie nieprawidłowości skutkowały zastosowaniem w sprawie norm wynikających z art. 86 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) oraz art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. Z przyczyn przedstawionych powyżej, Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, że Sąd pierwszej instancji zasadnie oddalił skargę strony. W konsekwencji powyższego skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Sędzia WSA (del.) Sędzia NSA Sędzia NSA Elżbieta Olechniewicz Danuta Oleś (spr.) Bartosz Wojciechowski