I FSK 1938/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Sędzia WSA del. Maja Chodacka, Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej ,,B." S. Spółka jawna z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3 sierpnia 2016 r. sygn. akt I SA/Sz 409/16 w sprawie ze skargi ,,B." S. Spółka jawna z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 17 lutego 2016 r. nr [...]; [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od maja do listopada 2009 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od ,,B." S. Spółka jawna z siedzibą w S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. kwotę 10.800 (słownie: dziesięć tysięcy osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. NSA/wyr. 1 - wyrok

1. Wyrok Sądu I instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami podatkowymi. 1.1. Wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 409/16 oddalił skargę "B." S. Spółka jawna z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od maja do listopada 2009 r. 1.2. Stan sprawy Sąd I instancji przedstawił następująco. Decyzją z dnia 25 maja 2015 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w S. określił stronie nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu za maj 2009 r. w wysokości 95.754 zł, czerwiec 2009 r. w wysokości 21.021 zł, lipiec 2009 r. w wysokości 45.862 zł, sierpień 2009 r. w wysokości 113.932 zł, wrzesień 2009 r. w wysokości 32.566 zł, październik 2009 r. 12.296 zł, listopad 2009 r. w wysokości 15.740 zł. Podstawą do wydania decyzji były ustalenia po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego, w toku którego organ I instancji włączył w poczet dowodów przedmiotowej sprawy dokumenty będące uwierzytelnionymi kserokopiami lub wyciągami dowodów zgromadzonych w postępowaniu dot. sprawy [...] prowadzonej przez Prokuraturę Okręgową w S. 1.3. Po rozpatrzeniu odwołania organ II instancji utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia, zaakceptował ustalenia organu I instancji w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, który zdaniem tego organu był zupełny i kompletny i dawał podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia. Organ stwierdził, że zebrany materiał dowodowy potwierdza, że towar w dostawie wewnątrzwspólnotowej w odniesieniu do wskazanych faktur albo nie opuścił terytorium kraju albo był wywożony poza terytorium kraju dla pozoru. Zeznania świadków, przebieg transakcji, sposób rozliczeń przemawiają za przyjęciem, że działano według wcześniej ustalonego schematu mającego na celu wyłudzenie podatku VAT, o czym wiedzę posiadał podatnik i to już w momencie organizowania dostaw - sugerowania dostawców i odbiorców artykułów spożywczych przez M. C. Organ wskazał, że jakkolwiek dowody wskazują na fakt zawarcia transakcji, ale nie potwierdzają faktu dostawy towaru do nabywcy na terytorium Niemiec w celu dokonania transakcji wewnątrzwspólnotowej. Stąd zastosowanie stawki 22% do tych dostaw. Odnośnie uznania skuteczności zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego organ wskazał na pismo Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia 9 grudnia 2014 r. oraz na pismo Prokuratora Prokuratury Okręgowej w S. z dnia 10 października 2014 r., które zostały skutecznie doręczone i odebrane w siedzibie pełnomocnika i podatnika. 2. Skarga do Sądu I instancji. 2.1. Na powyższą decyzję strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając: - naruszenie art. 13 ust. 1a ustawy o kontroli skarbowej oraz ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm., dalej: O.p.), poprzez niewskazanie przez organ I instancji przyczyny odstąpienia od zawiadomienia kontrolowanego o zamiarze wszczęcia postępowania kontrolnego, - naruszenie art. 122, art. 123 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 190 § 2, art. 191 w związku z art. 235 oraz art. 229 O.p. w związku z art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej poprzez wadliwe przeprowadzenie przez organ postępowania dowodowego, tj. sprzecznie z zasadą prawdy obiektywnej, wbrew obowiązkowi wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, z przekroczeniem zasady uznania administracyjnego, przy jednoczesnym pozbawieniu strony prawa do czynnego udziału w postępowaniu dowodowym, w konsekwencji w sposób skutkujący dokonaniem całkowicie dowolnej oceny dowodów i zakwestionowaniem istnienia wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów, - naruszenie art. 193 § 1 O.p., poprzez bezpodstawne uznanie prowadzonych przez podatnika ksiąg rachunkowych za nierzetelne, - naruszenie art. 70 § 6 pkt 1 O.p., poprzez bezpodstawne uznanie, iż w niniejszej sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia. 3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu I instancji. 3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) oddalił skargę. 3.2. Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku odniósł się w pierwszej kolejności do zarzutu przedawnienia uznając go za bezzasadny. Przytoczył treść art. 70 § 6 pkt 1 i § 7 O.p. i stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie w dniu 9 kwietnia 2013 r. zostało wydane postanowienie o przedstawieniu zarzutów C. S. jako prezesowi, podejmującemu czynności w imieniu "B." S. Spółka Jawna między innymi z tytułu narażenia Skarbu Państwa na uszczuplenie podatku VAT poprzez branie udziału w okresie od maja 2009 r. do października 2010 r. w zorganizowanej grupie przestępczej, której celem było popełnianie przestępstw karnych i karnoskarbowych to jest o czyn z art. 258 § 1 Kodeksu karnego. Treść tego postanowienia została ogłoszona C. S. w dniu 10 kwietnia 2013 r., natomiast w dniu 18 listopada 2013 r. skarżąca spółka została zawiadomiona o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia. Zawiadomienie powyższe nastąpiło stosownie do znowelizowanej ustawą z dnia 30 sierpnia 2013 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 1149) obowiązującej od dnia 15 października 2014 r. treści art. 70 § 6 O.p., która to nowelizacja nastąpiła na skutek przywołanego w treści skargi wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie P 30/11. Zatem w ocenie Sądu I instancji słusznie organy podatkowe uznały, że z dniem 9 kwietnia 2013 r. nastąpiło zawieszenie terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres objęty niniejszą sprawą. Rozstrzygając meritum sprawy Sąd I instancji powołał się na art. 15 ust. 1 i ust. 2, art. 109 ust. 3, art. 5 ust. 1 pkt 5, art. 13 ust. 1 i ust. 6, art. 42 ust. 1 i ust. 3 i ust 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. w dacie powstania obowiązku podatkowego: Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej: ustawa o VAT) i stwierdził, że istota sprawy sprowadza się do oceny prawidłowości zakwestionowania przez organy podatkowe możliwości obniżenia podatku należnego w związku z nabyciem towarów od spółki E. oraz zastosowania stawki 0% w związku z WDT od C. GmbH. W ocenie Sądu I instancji z materiału dowodowego zebranego w sprawie, wynika, że wymieniony w kwestionowanych fakturach VAT towar albo nie opuścił terytorium kraju, albo był wywożony poza terytorium kraju jedynie dla pozoru. Sąd podał, że z zeznań kierowców D. spółki z o.o., występującej jako przewoźnik na dokumentach CMR załączonych do faktur sprzedaży oraz przewoźnika A. W., jednoznacznie wynikają rozbieżności pomiędzy treścią dokumentów CMR oraz poleceń wyjazdów służbowych, kierowcy wprost wskazali, że nie mogli wykonać poszczególnych kursów do L. lub wskazali na inne kursy - krajowe. Kierowcy także wskazywali, że dokumenty CMR nie zostały przez nich w całości wypełnione. Ponadto A. W. wprost zeznał, że przekazywał M. C. podpisane przez niego in blanco dokumenty CMR, dokumenty te były dla J. B.. Z zeznań tej osoby wynika także, że niektóre kursy były wykonywane do miejscowości L. tylko po to by można było odnotować ten przejazd. Kolejny kierowca – B. O. zaprzeczył, ażeby przewoził do miejscowości L. artykuły spożywcze pojazdem o numerach rejestracyjnych wskazanych w CMR mającym dokumentować ich przewóz. Z kolei z zeznań A. S. wynika, że wprawdzie dostarczył towar do L., jednak towar tam był jedynie przeładowany na inne samochody. Natomiast w przypadku przewozu, którego miałby dokonać J. L. z dokumentów spółki D. jednoznacznie wynika brak możliwości wykonania wyjazdu służbowego z towarem, który miał stanowić przedmiot wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Ponadto wskazano, że schemat działalności jednoznacznie wynikał z zeznań J. B. (który podejmował czynności w imieniu skarżącej), a polegał na tym, że towar, który został zafakturowany przez skarżącą spółkę jako wewnątrzwspólnotową dostawa na rzecz C. GmbH w rzeczywistości nie trafił do tego nabywcy. Świadek ten wprost zeznał, że uczestniczył w transakcjach M. C. (podejmującego czynności w imieniu C. GmbH) z C. S., w ten sposób, że M. C. informował go o zakupie towaru. Następnie J. B. naliczał umówioną przez S. i C. prowizję, która wynosiła 3 lub 3,5 %. Ponadto T. B. – właściciel firmy C. GmbH przesłuchany w charakterze podejrzanego wprost wskazał, że obie firmy: C. i skarżąca spółka uczestniczyły w wyłudzaniu podatku VAT, faktury wystawiane przez skarżącą spółkę na podmioty zagraniczne w związku z dostawą wewnątrzwspólnotową służyły jedynie do wyłudzenia podatku VAT. Wskazania wymaga, że analiza historii konta skarżącej spółki i wskazuje, że właśnie taka prowizja została zastosowana i stanowiła ona swoiste wynagrodzenie dla skarżącej spółki. Sąd I instancji podkreślił, że zeznania przesłuchanych świadków uzupełniają się nawzajem, a co więcej zeznania jakie zostały przez te osoby złożone przed organem podatkowym w rozpoznawanej sprawie uzupełniają także zeznania z postępowania prowadzonego przez organy ścigania i tworzą logiczną całość w postaci stanu faktycznego ustalonego przez organy w rozpoznawanej sprawie. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji oraz analizując zeznania świadków w powiązaniu z całokształtem materiału dowodowego, a zwłaszcza w powiązaniu z dokumentami w postaci wyciągów z rachunków bankowych, listów przewozowych, poleceniami wyjazdów służbowych, a także w powiązaniu z danymi z tachografów oraz w powiązaniu z okolicznością, że skarżąca spółka nie ponosiła kosztów usług transportowych do C. GmbH, ani też kosztów z tytułu wynajmu powierzchni magazynowych, w ocenie Sądu I instancji, wbrew zarzutowi skargi, organy sprostały obowiązkowi wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego wyrażonemu w art. 191 O.p.. Za uzasadnione uznano włączenie w poczet materiału dowodowego dokumentów zgromadzonych przez prokuraturę oraz Centralne Biuro Śledcze ze sprawy [...]. Sąd I instancji uznał, iż skoro wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów nie zostały udokumentowane, to zasadnie organ uznał, że do dostaw artykułów spożywczych, udokumentowanych przez podatnika rzeczonymi fakturami VAT, należy zastosować stawkę podatku od towarów i usług właściwą dla dostawy tego towaru na terenie kraju. Natomiast odnośnie dostawy towarów na terytorium Niemiec udokumentowanej 18 fakturami wystawionymi przez spółkę E. WSA wskazał, że wobec udowodnionego faktu braku towaru przy zakupie od spółki E., nie było możliwości dokonania sprzedaży tego towaru w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów na rzecz C. GmbH. W rozpoznawanej sprawie bowiem ponad wszelką wątpliwość ustalono, że faktury VAT wystawione przez spółkę E. były "pustymi" fakturami, które nie potwierdzały zakupu towaru wyszczególnionego na tych fakturach. Spółka E. służyła jedynie do uwiarygodnienia łańcucha transakcji mających na celu wyłudzenie zwrotu podatku VAT. Sąd I instancji uznał za słuszny wniosek organów, że C. S., jako prezes skarżącej spółki od początku był w pełni świadomy jedynie fakturowego przebiegu transakcji i dalszej sprzedaży artykułów spożywczych w wewnątrzwspólnotowej dostawie, które miały z góry określony schemat oraz skutek w postaci wyłudzenia zwrotu podatku VAT. Nie sposób jest uznać zatem, że działania skarżącej mogły być działaniami w dobrej wierze. Nadto Sąd wskazał, iż skarżąca godziła się na z góry określony schemat dostaw poprzez wskazanie konkretnego podmiotu jako dostawcy i odbiorcy. Sąd podkreślił także, że fakt uzgodnień co do wysokości marży został potwierdzony analizą rachunku bankowego, podobnie jak i fakt skorelowania terminów płatności z terminem zwrotu podatku VAT. W kwestii zarzutu naruszenia art. 13 ust. 1a ustawy o kontroli skarbowej oraz art. 282c § 3 O.p., Sąd I instancji podniósł, że organ kontroli skarbowej w piśmie z dnia 3 czerwca 2013 r. poinformował o przyczynie braku zawiadomienia o zamiarze wszczęcia postępowania kontrolnego. Sąd podzielił stanowisko organu, że przepis art. 282 c § 3 O.p. nakazujący organowi przekazanie kontrolowanemu stosownej informacji nie nakłada na organ obowiązku wskazywania na żądanie jakiego organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe wszczął postępowanie kontrolne. Przepis ten zobowiązuje organ jedynie do poinformowania kontrolowanego o przyczynie braku zawiadomienia o zamiarze wszczęcia postępowania kontrolnego. Organ nie ma obowiązku uszczegóławiania przyczyny braku tego zawiadomienia. Zdaniem Sądu zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że sam fakt powołania podstawy prawnej takiego odstąpienia jest wystarczające. Sam fakt bowiem zaistnienia sytuacji wymienionej w przepisie art. 282 c § 1 pkt 1 lit. b O.p. – żądanie organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze skutkuje odstąpieniem przez organ kontroli od zawiadamiania strony o zamiarze wszczęcia postępowania kontrolnego. 4. Skarga kasacyjna. 4.1. W skardze kasacyjnej pełnomocnik "B." S. Spółka jawna z siedzibą w S. wyrokowi Sądu I instancji, zarzucił: 1) na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a.: – naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 145 § 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 13 ust. 1a ustawy o kontroli skarbowej oraz art. 282c § 3 O.p., polegające na nieuwzględnieniu przez Sąd I instancji skargi, skutkujące nie uchyleniem zaskarżonej decyzji, a tym samym skutkujące brakiem kontroli zgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia organu II instancji, w sytuacji, gdy organ nie wskazał przyczyn odstąpienia od zawiadomienia kontrolowanego o zamiarze wszczęcia postępowania kontrolnego; – naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 145 § 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 122, art. 123 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 190 § 2, art. 191 O.p. w związku z art. 235 oraz art. 229 O.p. w związku z art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej polegające na nie uwzględnieniu przez Sąd I instancji skargi, skutkujące nie uchyleniem zaskarżonej decyzji, a tym samym skutkujące brakiem kontroli zgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia organu II instancji, w sytuacji, gdy organ w sposób wadliwy przeprowadził postępowanie dowodowe, tj. sprzecznie z zasadą prawdy obiektywnej, wbrew obowiązkowi wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, z przekroczeniem zasady uznania administracyjnego, przy jednoczesnym pozbawieniu strony prawa do czynnego udziału w postępowaniu dowodowym, w konsekwencji w sposób skutkujący dokonaniem całkowicie dowolnej oceny dowodów i zakwestionowaniem istnienia wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów; – naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 145 § 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 193 § 1 O.p. polegające na nie uwzględnieniu przez Sąd I instancji skargi, skutkujące nie uchyleniem zaskarżonej decyzji, a tym samym skutkujące brakiem kontroli zgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia organu II instancji, w sytuacji, gdy organ bezpodstawnie uznał prowadzone przez podatnika księgi rachunkowe za nierzetelne; – naruszenie art. 70 § 6 pkt 1 O.p., poprzez bezpodstawne uznanie, iż w niniejszej sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia. 4.2. Autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz poniesionych kosztów opłaty sądowej. 5. Odpowiedź na skargę kasacyjną. 5.1. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w S. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 6.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 P.p.s.a., zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogły uwzględniać jedynie ewentualne naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów. 6.2. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż skarga kasacyjna jako sformalizowany środek prawny powinna spełniać wymagania wynikające z art. 176 P.p.s.a., tj. powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także przewidzianym w tym przepisie wymaganiom materialnym, tzn. powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. To sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej, wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej oraz jej uzasadnienie musi więc być precyzyjne, gdyż z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej Sąd nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych, czy też ich uzasadnienia. Obowiązkiem kasatora jest sprecyzowanie zarzutów kasacyjnych, to jest wskazanie, które przepisy prawa materialnego i w jaki sposób zostały naruszone oraz które przepisy prawa procesowego zostały naruszone i jaki to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest powołany do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2012 r., II GSK 20/11, publ. LEX nr 1121149, z dnia 12 grudnia 2014r. sygn. akt I FSK 1916/13 publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych i istotnych wymogów skargi kasacyjnej (art. 176 P.p.s.a.). Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie i w jaki sposób. 6.3. Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, iż w skardze kasacyjnej sformułowano liczne zarzuty natury procesowej. Zarzutami tymi autor skargi kasacyjnej starał się dowieść, że materiał dowodowy w sprawie został wadliwie zebrany i oceniony przez organy i Sąd I instancji, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tych zarzutów. Odnosząc się do opisanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez oddalenie skargi, mimo że organy podatkowe obu instancji naruszyły przepisy art. 122, art.123 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 190 § 2, art. 191 O.p. w związku z art. 235 oraz art. 229 O.p. w związku z art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej należy stwierdzić, iż nie zasługują one na uwzględnienie, gdyż materiał dowodowy w tej sprawie został zebrany w sposób wyczerpujący, a jego ocena nie budzi zastrzeżeń. Należy podkreślić, iż dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy podatkowej musi być dominującym celem postępowania podatkowego, a zwłaszcza tej jego części, która nazywana jest postępowaniem dowodowym (por. A. Hanusz, Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia podatkowego, Kraków 2004, s. 236 i n.). W postępowaniu tym przyjęto również jako obowiązującą zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.). W myśl tej zasady organy podatkowe nie są skrępowane regułami dotyczącymi wartości poszczególnych dowodów, orzekają na podstawie własnego przekonania, popartego zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Nakłada ona też na organy podatkowe obowiązek oceny wszystkich zebranych w sprawie dowodów, każdego z nich z osobna i we wzajemnych ich związku. (Z. Ziembiński, Logiczne podstawy prawoznawstwa, Warszawa 1966, s. 174 i nast.). Zgodnie natomiast z zasadą prawdy obiektywnej (art. 122 i art. 187 § 1 O.p.) organ podatkowy jest zobowiązany zebrać i wyczerpująco rozpatrzyć cały materiał dowodowy, co powinno polegać m.in. na koncentracji materiału dowodowego oraz jego ocenie w kontekście analizy przesłanek norm prawa materialnego. Wyrażona natomiast w art. 121 § 1 O.p. zasada zaufania do organów podatkowych wymaga min. by z uzasadnienia decyzji organu podatkowego wynikał sposób rozumowania i uzasadnienie twierdzeń, dyrektywy wykładni potwierdzające punkt widzenia organu, a także wyjaśnienie znaczenia przepisu, który budzi wątpliwości. W tym kontekście należy mieć na uwadze, że celem postępowania dowodowego jest odpowiedź na pytanie, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja podatnika podpada pod określoną normę podatkowego prawa materialnego. Z obowiązku tego Wojewódzki Sąd Administracyjny wywiązał się prawidłowo. Po pierwsze w treści zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przywołał okoliczności faktyczne sprawy i ocenił materiał dowodowy zebrany w sprawie, a po wtóre orzekający Sąd I instancji odniósł się do podnoszonych przez stronę w skardze zarzutów i wskazał, iż w sprawie organy prawidłowo zakwestionowały obniżenie podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez firmę E. oraz zastosowanie stawki 0% w związku z wewnątrzwspólnotową dostawą towarów do C. GmbH. Przedmiotem kontroli kasacyjnej jest zaskarżony wyrok. Aby zatem możliwa była jego skuteczna ocena konieczne jest wskazanie na konkretne uchybienia Sądu I instancji podczas wyrokowania. W rzeczywistości autor skargi kasacyjnej ponownie przytacza zarzuty, jakie podnoszono w toku postępowania podatkowego. Jednak analiza treści zaskarżonego wyroku wskazuje na całkowitą bezzasadność przedstawionych zarzutów. WSA w zaskarżonym wyroku ustosunkowuje się do sposobu ustalenia stanu faktycznego uznając trafnie, że został ustalony zupełnie, a oceniony w sposób spójny i logiczny. Wobec tego nie jest konieczne ponowne przytaczanie argumentów wykazujących na bezzasadność zarzutów strony skarżącej, które powielane są w istotnej części na każdym etapie postępowania. Obowiązek dowodzenia wynikający z art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. nie ma nieograniczonego charakteru (por. wyrok NSA z 28 maja 2013r., II FSK 2078/11, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl), w szczególności organ nie ma obowiązku prowadzenia dalszego postępowania dowodowego, jeżeli dana okoliczność zostanie stwierdzona wystarczająco innym dowodem (art. 188 O.p.). Nie jest zatem tak, że należy prowadzić postępowanie dowodowe mimo że całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia (zob. np. wyrok NSA z 18 lipca 2012 r., I FSK 1534/11, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). 6.4. Pomimo wskazania przez autora skargi kasacyjnej przywołanych wyżej zarzutów, w jej uzasadnieniu dokonano właściwie negacji ustaleń faktycznych organów, zaaprobowanych przez Sąd I instancji, bez wskazania dowodów, czy argumentów jednoznacznie uzasadniających twierdzenia skargi kasacyjnej. W skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty niemal identyczne z podnoszonymi wcześniej na etapie odwołania i skargi do Sądu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku szczegółowo odniósł się do poszczególnych zarzutów i uzasadnił ocenę, że nie zasługują one na uwzględnienie. Jak wskazano wyżej Naczelny Sąd Administracyjny jest związany zarzutami zawartymi w treści skargi kasacyjnej, a w niniejszej sprawie ich uzasadnienie stanowi wyłącznie polemikę ze stanowiskiem Sądu. To autor skargi kasacyjnej powinien wskazać, jakich elementów uzasadnienie wyroku nie zawiera bądź które z nich są na tyle lakoniczne, że nie pozwalają na prześledzenie toku rozumowania sądu, który doprowadził go do wydania rozstrzygnięcia określonej treści. Najbardziej istotnym elementem uzasadnienia są rozważania prawne, w których prezentowany jest sposób rozumowania i argumentacji sądu. Warto przypomnieć, że w uzasadnieniu uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39, podkreślono, że podstawa prawna rozstrzygnięcia (wyroku) obejmuje wskazanie zastosowanych przepisów prawnych oraz wyjaśnienie przyjętego przez sąd sposobu ich wykładni i zastosowania. Znaczenie procesowe tego elementu uzasadnienia uwidacznia się w tym, że ma on dać rękojmię, iż sąd dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia; ma umożliwić sądowi wyższej instancji ocenę, czy przesłanki, na których oparł się sąd niższej instancji, są trafne; ma w razie wątpliwości umożliwić ustalenie granic powagi rzeczy osądzonej i innych skutków prawnych wyroku. W niniejszej sprawie ponownie należy wskazać, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku odniósł się do zarzutów skargi i ocenił zaskarżoną decyzję. Z treści uzasadnienia wynika, jakie jest stanowisko Sądu I instancji w zakresie wykładni przepisów prawa materialnego w przedstawionych okolicznościach faktycznych sprawy. Przy tym należy stwierdzić, iż w skardze kasacyjnej nie sformułowano zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., co oznacza, iż autor skargi kasacyjnej nie kwestionuje, iż uzasadnienie wyroku spełnia wymogi, określone w tym przepisie. 6.5. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje ponadto, iż w zakresie zarzutu związanego z naruszeniem art. 70 § 6 pkt 1 O.p., poprzez bezpodstawne uznanie, iż w niniejszej sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku rozstrzygnął, iż w sprawie organy prawidłowo uznały, iż doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia, a swoje stanowisko obszernie uzasadnił. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał także w tym przypadku na nieprawidłowość w toku rozumowania Sądu i wadliwość stanowiska w zakresie uznania, iż w sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. 6.6. Uwzględniając powyższe i fakt, iż w skardze kasacyjnej nie zakwestionowano skutecznie oceny materiału dowodowego dokonanej przez organy i zaakceptowanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, a także zastosowania przepisów prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, uznając, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 oraz art. 209 P.p.s.a., § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z ust. 1 pkt 1 lit. a oraz § 2 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804).