I FSK 1919/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska, Sędzia WSA del. Adam Nita (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M.I. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 1302/20 w sprawie ze skargi M.I. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 22 czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M.I. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z 18 lutego 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 1302/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (zwany dalej Sądem I instancji) oddalił skargę M.I. (w dalszej części uzasadnienia określanej mianem Podatniczki, Strony lub Skarżącej) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (zwanego dalej Organem odwoławczym lub Organem II instancji) z 22 czerwca 2020 r., nr 1401-IOA1.4105.26.2020.AC w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco. Wnioskiem z 23 grudnia 2019 r. Strona zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego Warszawa-Ursynów (zwanego dalej Organem I instancji lub NUS) o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w podatku akcyzowym w kwocie określonej w tym piśmie procesowym oraz odsetek za zwłokę i o ich zwrot wraz z oprocentowaniem. Było to konsekwencją opodatkowania Skarżącej podatkiem akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego marki BMW X6. W uzasadnieniu swojego wniosku Strona podniosła, że niezależnie od toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego dotyczącego decyzji wymiarowej, objęte tym orzeczeniem zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym uległo przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2015 r. Tym samym, wygasło ono w tej dacie. W związku z tym, podatek zapłacony po tym czasie jest nienależny i stanowi nadpłatę podlegającą zwrotowi. Organ I instancji w swoim postanowieniu z 31 stycznia 2020 r. odmówił Podatniczce wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym. Stało się tak, ponieważ – jak podniesiono - 21 marca 2017 r. Skarżąca zwróciła się z tożsamym wnioskiem o stwierdzenie i zwrot nadpłaty podatku akcyzowego od nabycia wewnątrzwspólnotowego tego samego samochodu osobowego marki BMW X6. NUS odmówił wówczas stwierdzenia i zwrotu nadpłaty (rozstrzygnięcie w tym względzie zapadło 13 czerwca 2017 r.), a Organ odwoławczy utrzymał tę decyzję w mocy (ostateczne orzeczenie w tej sprawie zapadło 27 października 2017 r.). Nawiązując do tych zdarzeń, NUS doszedł do przekonania, że sprawa zainicjowana wnioskiem Skarżącej z 23 grudnia 2019 r. jest tożsama z wcześniejszą sprawą rozstrzygniętą już jego decyzją z 13 czerwca 2017 r., utrzymaną w mocy przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (decyzja z 27 października 2017 r.). Z tego właśnie względu odmówił on wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym. Zapatrywanie to podzielił Organ odwoławczy, który w swoim orzeczeniu z 22 czerwca 2020 r. utrzymał w mocy postanowienie Organu I instancji. Identyczny pogląd wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny, który oddalił skargę Podatniczki. Jak wyjawiono w uzasadnieniu wyroku, w świetle art. 165a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 900 – zwanej dalej O.p.) odmawia się wszczęcia postępowania w sytuacji, gdy żądanie jego zainicjowania pochodzi od osoby niebędącej stroną w sprawie, a także jeżeli postępowanie nie może być wszczęte z jakichkolwiek innych przyczyn. W przekonaniu Sądu I instancji, "inne przyczyny" w rozumieniu tego przepisu to w szczególności sytuacja, w której w danej sprawie toczy się postępowanie podatkowe lub przypadek, gdy wydana już została decyzja podatkowa, względnie stwierdzono nieistnienia normy prawnej, nakazującej wydanie rozstrzygnięcia w danym zakresie. W tym kontekście szczególną uwagę zwrócono na przypadek uprzedniego załatwienia sprawy. Zgodnie z art. 247 § 1 pkt 4 O.p., wydanie decyzji merytorycznej w sprawie uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną stanowi bowiem podstawę do stwierdzenia jej nieważności. Biorąc pod uwagę przedstawiony stan prawny, Sąd I instancji wyartykułował, że żądanie Strony sformułowane w jej wniosku o wszczęcie postępowania, datowanym na 23 grudnia 2019 r. zostało w całości rozstrzygnięte we wcześniej wydanej decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 27 października 2017 r. Pomiędzy tymi dwiema sprawami występowała zaś tożsamość w zakresie podmiotu, przedmiotu sprawy, a także jej stanu faktycznego i prawnego. W konsekwencji zaistniała więc powaga rzeczy osądzonej, uniemożliwiająca wszczęcie postępowania podatkowego i rozpatrzenie wniosku Skarżącej o zwrot nadpłaty podatku od wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego. Sąd I instancji nie wykluczył przy tym, że ponowny wniosek o stwierdzenie nadpłaty może być inaczej uzasadniany niż wcześniejsze wystąpienie w tym przedmiocie oraz poparty nowymi okolicznościami faktycznymi, które istniały wcześniej, ale wówczas nie były znane organowi wydającemu decyzję ostateczną. W jego przekonaniu nie kreuje to jednak nowej sprawy. Dlatego właśnie, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w zaistniałym stanie faktycznym nie można było wszczynać nowego postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty, a zatem NUS, działając na podstawie art. 165a § 1 O.p. zasadnie odmówił jego zainicjowania. Dodatkowo, Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł okoliczność złożenia wniosku o stwierdzenie i zwrot nadpłaty po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. W tej sytuacji, w jego przekonaniu, na podstawie art. 79 § 2 O.p. wygasło prawo do wystąpienia z takim żądaniem. W skardze kasacyjnej, Strona wniosła o: 1) o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu względnie o jego uchylenie w całości oraz uchylenie zaskarżonego postanowienia, 2) zasądzenie od Organu odwoławczego na rzecz Podatniczki kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego, 3) rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Jednocześnie, wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 165 § 1, 165a § 1 i art. 212 O.p. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 – zwanej dalej P.p.s.a.). Zdaniem Skarżącej doszło do obrazy wskazanych przepisów, ponieważ nie było przeszkód w tym, aby ponownie prowadzić postępowanie podatkowe w sprawie zwrotu nadpłaty. Jak wyartykułowano, nie jest sporne to, że Skarżąca wnosiła już o stwierdzenie nadpłaty i wydano w tej sprawie decyzję odmowną. Pierwotny wniosek uzasadniany był jednak tym, że wszczęte postępowanie karne skarbowe nie skutkowało zawieszeniem biegu przedawnienia z uwagi na to, że przed upływem terminu przedawnienia karalności, który upływał 31 grudnia 2015 r. nie doszło do przedstawienia zarzutów, co spowodowało, że z dniem 1 stycznia 2016 r. nie mogło się toczyć postępowanie karne skarbowe. Zatem okolicznością uzasadniającą brak przedawnienia był brak zarzutów w postępowaniu karnoskarbowym. Jedynie tą kwestią zajmował się organ odmawiając nadpłaty. Jak wyartykułowano w skardze kasacyjnej, drugi wniosek o stwierdzenie i zwrot nadpłaty był odmienny co do uzasadnienia, tzn. oparty o inną okoliczność faktyczną o znaczeniu prawnym. Także w tym przypadku podstawą zwrotu wpłaconych kwot, które stanowią nadpłatę jest to, że wszczęte postępowanie karne skarbowe nie doprowadziło do zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego, które tym samym wygasło z mocy prawa 31 grudnia 2015 r. Do zawieszenia nie doszło jednak z zupełnie innego powodu niż artykułowany wcześniej. Stało się tak dlatego, że dla skuteczności zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego niezbędne jest zawiadomienie pełnomocnika o wszczętym postępowaniu karnym skarbowym. Ponieważ nie miało to miejsca, wszczęcie postępowania karnoskarbowego nie odniosło skutku w zakresie przedawnienia zobowiązania podatkowego. Tym samym, powinność ta wygasła 31 grudnia 2015 r. na skutek upływu czasu, a wszystkie dokonane po tym dniu wpłaty stanowią nadpłatę. Jak podkreślono, zagadnieniami tymi organy nie zajmowały się w postępowaniu nadpłatowym, a w związku z tym należało sprawę rozpoznać merytorycznie w zakresie nowej podstawy faktycznej. Skarżąca wskazała przy tym, że kwestie stanowiące podstawę ponownego wniosku, mają charakter zarówno faktyczny (brak doręczenia pełnomocnikowi), jak i prawny (konsekwencje niedoręczenia zawiadomienia pełnomocnikowi) i ujawniły się już po wydaniu decyzji o odmowie zwrotu nadpłaty, w związku z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt I FPS 3/18. Z przedstawionych względów, w przekonaniu Strony dyspozycja art. 165a O.p. nie stoi na przeszkodzie merytorycznemu rozpoznaniu jej wniosku. Decyzja odmawiająca stwierdzenia nadpłaty nie tworzy bowiem stosunku podatkowoprawnego między organem a podatnikiem. Nie istnieje więc stosunek podlegający ochronie i utrwaleniu. Tym samym, w ocenie Podatniczki obecnie, przy zmienionej podstawie prawnej istnieje nowa sprawa, tzn. roszczenie o zwrot środków, oparte na innej podstawie, które tym samym nie podlega ograniczeniom, wynikającym z art. 212 O.p. Skarżąca wyraziła przekonanie, że organ rozstrzygnął o braku nadpłaty na podstawie określonych okoliczności faktycznych i prawnych. Do tej pory nie orzekał on natomiast o oddziaływaniu na przedawnienie zobowiązania podatkowego nieprawidłowego zawiadomienia o wszczęciu postępowania karnoskarbowego. Dlatego właśnie, w tym przypadku zasada ne bis in idem nie ma zastosowania i nie ma znaczenia to, że dochodzona kwota nadpłaty jest ta sama, jak w poprzednim postępowaniu. Na koniec, Podatniczka nie zgodziła się z przekonaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o tym, że jej wniosek o stwierdzenie i zwrot nadpłaty został złożony o upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Według niej, jeżeli nadpłata powstała po terminie przedawnienia, a więc wpłacono kwoty na rzecz podatku nieistniejącego, to termin przedawnienia (wygaszający zobowiązanie) nie ma wpływu na prawo do stwierdzenia i zwrotu takiej nadpłaty. W odpowiedzi na te zarzuty i argumentację, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe zapatrywanie. W związku z tym wniósł on o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od Skarżącej na rzecz Organu odwoławczego kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i jako taka podlega oddaleniu. Doszło do tego na posiedzeniu niejawnym przez wzgląd na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału I Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 czerwca 2022 r. Zostało ono wydane na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.). W wykonaniu wspomnianego zarządzenia, strony zostały poinformowane o możliwości przedstawienia swojego stanowiska lub dodatkowych argumentów w formie pisemnej, do dnia rozpoznania sprawy. Z uwagi na dyspozycję art. 165a § 1 O.p., okolicznością o zasadniczym znaczeniu w przedmiotowej sprawie jest ustalenie, czy tożsame zagadnienie zaistniało w poprzednim postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty podatku akcyzowego, zakończonym decyzją ostateczną oraz w procedurze, do której zainicjowania dążyła Strona, składając swój wniosek z 23 grudnia 2019 r. Skarżąca twierdziła bowiem, że jej poprzedni wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku był uzasadniony brakiem zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego i w konsekwencji, wygaśnięciem skonkretyzowanej powinności podatkowej na skutek upływu czasu. Ponieważ zaś Podatniczka zapłaciła podatek już po tym zdarzeniu, był on nienależny i jako taki, jako nadpłata podlegał zwrotowi. Istotne jest przy tym to, iż przyczyną braku zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, którym w tamtym postępowaniu Skarżąca uzasadniała swoje racje było nieprzedstawienie jej zarzutów w postępowaniu karnym skarbowym. Z kolei w przedmiotowej sprawie, podnosząc okoliczność zapłaty podatku akcyzowego po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego i wynikającą z tego nadpłatę podatku, brak zawieszenia biegu terminu przedawnienia skonkretyzowanej powinności podatkowej tłumaczono niedoręczeniem pełnomocnikowi procesowemu Strony, w trakcie toczącego się postepowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, zawiadomienia formułowanego na podstawie art. 70c O.p. Właśnie ten brak tożsamości przyczyn wykluczających zawieszenie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, w przekonaniu Skarżącej przesądzał o braku "powagi rzeczy osądzonej" w sprawie podatkowej, którą chciała zainicjować swoim wnioskiem z 23 grudnia 2019 r. Nie sposób zgodzić się z tym stanowiskiem. Podatek akcyzowy, w przypadku opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego charakteryzuje się tym, że powinność podatkowa (obowiązek podatkowy, a następnie zobowiązanie podatkowe) jest determinowana przez podatkowy stan faktyczny o charakterze jednorazowym. Oznacza to, że każde wewnątrzwspólnotowe nabycie tego rodzaju towaru kreuje odrębny obowiązek podatkowy, który następnie w procesie konkretyzacji przeobraża się w zobowiązanie podatkowe. Przekształcenie to jest zaś niezbędnym warunkiem dla zapłaty podatku. Wyróżnikiem zobowiązania podatkowego jest bowiem to, że jest ono skonkretyzowane co do wysokości, co do terminu zapłaty oraz co do miejsca płatności (por. art. 5 O.p.). Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę na tę okoliczność, ponieważ jedno, określone zdarzenie, tzn. wewnątrzwspólnotowe nabycie konkretnego samochodu osobowego marki BMW X6 spowodowało powstanie obowiązku i zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. Następnie zaś, wobec obalenia przez organ podatkowy domniemania prawidłowości deklaracji podatkowej i dokonanego w niej samoobliczenia podatku (por. art. 21 § 1 pkt 1 O.p.) doszło do określenia skonkretyzowanej powinności podatkowej Podatniczki w deklaratoryjnej decyzji podatkowej. Właśnie na podstawie tego aktu administracyjnego Strona uiściła podatek akcyzowy w określonej w nim kwocie. W konsekwencji, kiedy Strona wystąpiła z pierwszym swoim wnioskiem o stwierdzenie i zwrot nadpłaty podatku, punktem odniesienia dla organów podatkowych obydwu instancji była skonkretyzowana powinność podatkowa w podatku akcyzowym, będąca skutkiem wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru - samochodu osobowego marki BMW X6. Na skutek otrzymanego podania, NUS, a następnie Organ odwoławczy, analizując cały stan faktyczny zrealizowany przez Podatniczkę ustalali, czy podatek akcyzowy od tego konkretnego nabycia został zapłacony należnie. Działania te zakończyły się wydaniem nieostatecznej decyzji odmownej z 13 czerwca 2017 r., następnie utrzymanej w mocy przez Organ II instancji w jego decyzji z 27 października 2017 r. Do tego samego podatkowego stanu faktycznego o charakterze jednorazowym, tj. wewnątrzwspólnotowego nabycia tego samego samochodu osobowego marki BMW X6 i zapłaty z tym związanej nawiązywały organy podatkowe obydwu instancji w sprawie, którą chciała zainicjować Strona w jej wniosku o stwierdzenie i zwrot nadpłaty podatku z 23 grudnia 2019 r. Także w tym przypadku istotne było bowiem to, czy spełniając skonkretyzowaną powinność podatkową na podstawie decyzji określającej Podatniczka należnie, bo przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego wywiązała się z powinności publicznoprawnej, będącej efektem wewnątrzwspólnotowego nabycia konkretnego samochodu osobowego - BMW X6. W związku z tym, ustaliwszy że co do tej konkretnej czynności Strony zarówno NUS, jak i następnie Organ odwoławczy już się wypowiedział, te same podmioty były władne odmówić wszczęcia postępowania podatkowego, w ten sposób reagując na wniosek z 23 grudnia 2019 r. Granicą sprawy podatkowej była bowiem kwestia nadpłaty w podatku akcyzowym, związanej z konkretnym przedmiotem opodatkowania – wewnątrzwspólnotowym nabyciem zindywidualizowanego samochodu osobowego (oznaczonego co do marki i identyfikatora VIN). Tym samym, ram sprawy podatkowej nie wyznaczała wskazywana przez Podatniczkę przyczyna braku zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, związanego z wewnątrzwspólnotowym nabyciem określonego towaru, tzn. samochodu marki BMW X6. Już ta okoliczność świadczy o trafności rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który oddalił skargę Strony. W wyroku Sądu I instancji, a także w skardze kasacyjnej wyartykułowano jeszcze jeden problem, tzn. kwestię złożenia wniosku o stwierdzenie i zwrot nadpłaty już po upływie terminu wskazanego w art. 79 § 2 O.p. Zgodnie z tym przepisem, prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty oraz wniosku o zwrot nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, chyba że ustawy podatkowe przewidują inny tryb zwrotu podatku. Także odwołując się do tej regulacji prawnej Wojewódzki Sąd Administracyjny uzasadnił legalność ostatecznego postanowienia Organu odwoławczego w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. Z kolei Skarżąca stanęła na stanowisku, że skoro do zapłaty przez nią podatku akcyzowego doszło już po ustaniu ciążącej na niej, skonkretyzowanej powinności podatkowej w wyniku upływu czasu, to termin przedawnienia (wygaszający zobowiązanie) nie ma wpływu na prawo do stwierdzenia i zwrotu takiej nadpłaty. Nie sposób zgodzić się z tym zapatrywaniem. Znamienne jest, że to Strona przyjęła, iż uiszczona przez nią kwota podatku akcyzowego jest nadpłatą i swój wniosek sformułowała jako wystąpienie o jej stwierdzenie i zwrot. Skoro zaś tak, pismo procesowe Podatniczki, w którym dążyła ona do zainicjowania nowego postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty podatku (oraz jej zwrotu) nie mogło nie być oceniane przez pryzmat dyspozycji art. 79 § 2 O.p. W tej sytuacji, biorąc pod uwagę to, że urzeczywistnienie przez Skarżącą podatkowego stanu faktycznego w podatku akcyzowym miało miejsce w punkcie czasu sprawiającym, że zgodnie z art. 70 § 1 O.p. skonkretyzowana powinność podatkowa przedawniała się 31 grudnia 2015 r., złożenie wniosku o stwierdzenie i zwrot nadpłaty podatku 23 grudnia 2019 r. musiało zostać ocenione jako dokonane po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. To zaś stanowi dodatkową, negatywną przesłankę zainicjowania postępowania podatkowego w reakcji na wniosek Skarżącej. W ten bowiem sposób, honorując wolę ustawodawcy wyrażoną w art. 79 § 2 O.p. osiągany jest efekt budowy pokoju prawnego w relacjach pomiędzy obydwiema stronami stosunku podatkowoprawngo. Na skutek upływu czasu, skutkującego wygaśnięciem zobowiązania podatkowego w wyniku przedawnienia (por. art. 70 § 1 w zw. z art. 59 § 1 pkt 9 O.p.) ustawodawca chroni zdolność płatniczą podatnika przed koniecznością zapłaty podatku w czasach, gdy jego kondycja ekonomiczna może odbiegać od tej, istniejącej w chwili urzeczywistnienia podatkowego stanu faktycznego, a następnie powstania nieskonkretyzowanej i – w dalszej kolejności - skonkretyzowanej powinności podatkowej. Jednocześnie jednak, poprzez ten sam termin przedawnienia zobowiązania podatkowego zapobiega się trwaniu podmiotu uprawnionego z tytułu podatku w niczym nieograniczonej niepewności co do prawidłowości wymiaru i poboru należności podatkowej. W ten sposób ukształtowany pokój prawny, będący efektem przedawnienia zobowiązania podatkowego zabezpiecza więc pozycję prawną obydwu stron stosunku podatkowoprawnego. Z wszystkich tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. Stało się tak na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, zwanej dalej P.p.s.a.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Adam Nita Arkadiusz Cudak Izabela Najda – Ossowska