I FSK 1868/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Sylwester Golec, Sędzia NSA Mariusz Golecki, Sędzia WSA del. Adam Nita (sprawozdawca), Protokolant Agnieszka Plekan, po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 czerwca 2022 r., sygn. akt I SA/Wr 1149/21 w sprawie ze skargi K.P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 27 września 2021 r., nr 0201-IOV-11.4103.60.2021 w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2015 r., styczeń, luty, listopad i grudzień 2016 r., poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2017 r. oraz poszczególne miesiące od stycznia do czerwca 2018 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu na rzecz K.P. kwotę 1.800 (słownie: tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

W zaskarżonym wyroku z 29 czerwca 2022 r., sygn. akt I SA/Wr 1149/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (zwany dalej Sądem I instancji lub WSA) orzekał w następstwie skargi K.P. (określanej dalej jako Strona lub Skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (zwanego dalej Organem odwoławczym lub DIAS) z 27 września 2021 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące grudzień 2015 r., styczeń, luty, listopad i grudzień 2016 r., od stycznia do grudnia 2017 r. oraz od stycznia do czerwca 2018 r. Czyniąc to, Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego od Organu odwoławczego na rzecz Strony. Problemem, jaki zaistniał w sprawie była kwestia: 1) podatku od towarów i usług od dostawy lokalu użytkowego – rozliczył ją i odprowadził podatek Małżonek skarżącej, tymczasem dostawa (sprzedaż) była dziełem wspomnianego podmiotu i Strony (małżonkowie pozostają we wspólności majątkowej i jako tacy byli stroną umowy sprzedaży); 2) podatku od towarów i usług od świadczenia usługi najmu lokalu użytkowego - umowy najmu zostały zawarte przez obydwoje małżonków, ponieważ nieruchomość należy do majątku wspólnego, natomiast faktury dokumentujące usługę wystawiała Strona. Tymczasem zdaniem DIAS także Małżonek skarżącej jest podatnikiem z tego tytułu. Pogląd DIAS na problem dostawy lokalu użytkowego przedstawia się następująco: 1) pomimo że Małżonek strony w całości rozliczył należny podatek od towarów i usług z tytułu transakcji sprzedaży lokalu użytkowego (wywiązał się z zobowiązania podatkowego z tego tytułu), to z materiału dowodowego sprawy wynika, że przychód ze zbycia przedmiotowego lokalu osiągnięty został przez obydwoje małżonków w ramach prowadzenia działalności gospodarczej. Wskazano, iż nabycie działek gruntu oraz zbycie wyodrębnionego lokalu użytkowego nastąpiło w ramach ustawowej wspólności małżeńskiej, zaś czynności związane z procesem budowlanym wykonywane były przez Męża skarżącej, działającego w imieniu obojga małżonków. 2) nie wskazano, iż zbywana nieruchomość była wyłącznym składnikiem majątkowym działalności gospodarczej Małżonka strony. W akcie notarialnym małżonkowie oświadczyli zaś, że od sprzedaży zapłacą podatek od towarów i usług. Wspólnie działali oni również przy sprzedaży lokalu użytkowego, między innymi podpisując umowę z pośrednikiem. Dodatkowo w zeznaniach PIT-36L małżonkowie rozliczyli przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których zaliczyli po połowie przychody ze sprzedaży lokalu użytkowego w maju 2018 r. Z kolei, jeżeli chodzi o materię wynajmu lokalu użytkowego na cele działalności gospodarczej, Organ odwoławczy wyartykułował następujące okoliczności: 1) zawarto dwie kolejne umowy najmu. Podpisali je obydwoje małżonkowie, ale faktury wystawiała wyłącznie Strona; 2) na fakturach co prawda widnieją wyłącznie dane Skarżącej, jednakże w ocenie DIAS zostały one wystawione niepoprawnie (nie wskazywały właściwego wynajmującego); 3) oświadczenie o całości opodatkowania osiąganych przychodów z najmu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych zostało złożone przez Stronę, jednakże nie odnosi się to do opodatkowania podatkiem od towarów i usług. 4) brak jest podstaw prawnych aby status podatnika podatku dochodowego utożsamiać ze statusem podatnika podatku od towarów i usług; 5) podatnikiem podatku od towarów i usług z tytułu zawartych umów najmu jest odrębnie każdy z małżonków, po połowie. Jak wiadomo, WSA uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego od Organu odwoławczego na rzecz Strony. Uzasadniając swoje racje, Sąd I instancji zgodził się z DIAS co do tego, że Skarżąca w ramach dostawy lokalu użytkowego dokonanej w maju 2018 r. działała w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Jednocześnie WSA wyraził pogląd, że samo podpisanie umów najmu automatycznie nie wskazuje na status podatnika podatku od towarów i usług. W przekonaniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w trakcie postępowania podatkowego ani organ pierwszej instancji, ani DIAS nie zgromadzili żadnych innych dowodów wskazujących na status Małżonka strony jako podatnika. To zaś wymaga dodatkowego zbadania przez administrację podatkową. Przypisanie Mężowi skarżącej statusu podatnika podatku od towarów i usług (w odniesieniu do wynajmu lokalu) możliwe będzie tylko w razie wykazania, że jego zaangażowanie w umowy najmu przekraczało zakres czynności współwłaściciela lokalu niezbędnych dla zawarcia skutecznego, ważnego kontraktu cywilnego, czyli że przejawiał on aktywność w kwestii prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wynajmu lokalu użytkowego. Zdaniem Sądu I instancji, w związku z wyartykułowanymi niedostatkami postępowania dowodowego, Organ odwoławczy winien przede wszystkim odnieść się do okoliczności wskazywanych przez Stronę, stanowiących znamiona prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wynajmu lokalu użytkowego, w które w które jej małżonek nie był zaangażowany. W tym aspekcie wyartykułowano w szczególności kwestię tego, że najemcy nie kwestionowali wystawiania faktur jedynie przez Skarżącą, a na dokumentach KW najemca (M. D.Ż. ) jako odbiorcę wpłaty wskazuje wskazaną osobę. Dodatkowo zwrócono uwagę, na brak ustalenia przez organy podatkowe, który z małżonków odbierał czynsz najmu wypłacany gotówką, a także brak udowodnienia, na czyj rachunek bankowy kwoty z tego tytułu przekazywano przelewami. Tymczasem istotne jest wyjaśnienie, kto z wynajmujących faktycznie realizował zawartą umowę. W związku z tym Sąd I instancji zalecił, aby w ponownym postępowaniu podatkowym zbadać te kwestie. Wskazano przy tym, aby honorując dyspozycję art. 199 Ordynacji podatkowej, przesłuchać Skarżącą oraz jej Małżonka. Znaczenie ma bowiem w szczególności to, jakie czynności były podejmowane przez małżonków w związku z wynajętym lokalem, który z małżonków dbał o stan techniczny lokalu, czy były w nim przeprowadzane remonty w związku z zawarciem kolejnej umowy ewentualnie w razie wystąpienia awarii, który z małżonków faktycznie utrzymywał kontakty z najemcami, czy podpisane umowy były konsekwencją ogłoszeń, a jeżeli tak to który z małżonków zamieszczał takie anonse. Właśnie wskazane niedomagania w zakresie ustalenia stanu faktycznego, dotyczącego podatkowych konsekwencji zawarcia umów najmu lokalu użytkowego doprowadziły do uchylenia przez Sąd I instancji ostatecznej decyzji podatkowej DIAS. W skardze kasacyjnej wniesiono o: 1) rozpatrzenie skargi kasacyjnej na rozprawie; 2) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji lub ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny; 3) zasądzenie od Strony na rzecz Organu odwoławczego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz wartości wpisu od skargi kasacyjnej. Jednocześnie DKIS zarzucił nieprawomocnemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego: 1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) w zw. z art. 145 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 – zwanej dalej P.p.s.a.) w zw. z art. 120 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 - dalej określanej jako O.p.), art. 122 O.p., art. 187 § 1 O.p. i art. 191 O.p. w zw. z art. 15 ust. 1 i 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r., poz. 1054 – zwanej dalej u.p.t.u.) w zw. art. 133 § 1 oraz art.141 § 4 P.p.s.a. Zdaniem DIAS nastąpiło to poprzez błędne uznanie, że stan faktyczny sprawy nie został należycie wyjaśniony, a organy podatkowe w prowadzonym postępowaniu uchybiły wskazanym przepisom prawa procesowego i materialnego. Tymczasem materiał dowodowy zebrany w sprawie dawał wystarczającą podstawę do uznania, że podatnikami w zakresie umów najmu lokalu użytkowego jest zarówno Strona, jak i jej Małżonek. Tym samym decyzja określającą Skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za wskazane w niej okresy rozliczeniowe nie naruszała przepisów prawa - co ma istotny wpływ na wynik sprawy; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) w zw. z art. 145 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 120 O.p., art. 122 O.p., art. 187 § 1 O.p. i art. 191 O.p. w zw. z art. art. 15 ust. 1 i 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. oraz art.141 § 4 P.p.s.a. Według Organu odwoławczego doszło do tego poprzez uchylenie przez Sąd I instancji jego decyzji i błędne uznanie, sprzeczne z aktami sprawy, że organ podatkowy nie zgromadził wystarczającego materiału dowodowego do rozstrzygnięcia sprawy. Tymczasem organy przeprowadziły prawidłowe postępowanie dowodowe, dające podstawę do przyjęcia, że podatnikami w zakresie podatku od towarów i usług z tytułu wynajmu lokalu użytkowego byli obydwoje małżonkowie - co ma istotny wpływ na wynik sprawy; 3) art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 145 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 120 O.p., art. 122 O.p., art. 187 § 1 O.p. i art. 191 O.p. w zw. z art. 15 ust. 1 i 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. - poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku. Przejawiło się ono uznaniem, iż organy podatkowe naruszyły wskazane przepisy postępowania i nie ustaliły w sposób prawidłowy stanu faktycznego. Tymczasem przeprowadzone postępowanie nie uchybiało wyżej wskazanym przepisom postępowania, a zgromadzony materiał był wystarczający do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie. Jak podkreślono, Sąd I instancji w swoim wyroku nie przedstawił stanu faktycznego w sposób prawidłowy, w oparciu o akta zgromadzone w sprawie oraz sformułował błędne i nieadekwatne do realiów niniejszej sprawy zalecenia odnośnie uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie badania stopnia aktywności małżonków przy wykonywaniu umów najmu lokalu użytkowego. Tymczasem z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że zarówno Skarżąca, jak i jej Małżonek są podatnikami podatku od towarów i usług w zakresie wynajmu lokalu użytkowego - co ma istotny wpływ na wynik sprawy; 4) art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 145 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. w zw. z art. 15 ust. 1 i 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. W ocenie DIAS doszło do tego poprzez sformułowanie błędnych zaleceń co do dalszego trybu postępowania, mogące prowadzić do wydania decyzji na niekorzyść Strony (art. 234 O.p.) i bez rozważenia kwestii, czy taki tryb jest w ogóle możliwy do zastosowania w sprawie przez organy podatkowe; 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 3 § 1 P.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) - poprzez ich błędne zastosowanie. Wyraziło się ono uwzględnieniem skargi i uchyleniem decyzji DIAS z uwagi na wadliwe wykonanie kontroli rozstrzygnięcia organu podatkowego pod względem jego zgodności z prawem i uznaniem, że rozstrzygnięcie zapadłe w sprawie zostało podjęte z naruszeniem przepisów postępowania i prawa materialnego, tj. art. 120 O.p., art. 122 O.p., art. 187 § 1 O.p. i art. 191 O.p. w zw. z art. 15 ust. 1 i 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. Tymczasem skarga winna być oddalona na podstawie art.151 P.p.s.a., gdyż organ nie naruszył wskazanych przepisów prawa - co ma istotny wpływ na wynik sprawy; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: 1) błędną wykładnię art. 15 ust. 1 i 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. Polegała ona na uznaniu, że dla stwierdzenia, który z małżonków jest podatnikiem podatku od towarów i usług z tytułu wynajmu lokalu użytkowego (stanowiącego ich współwłasność małżeńską), decydującą okolicznością jest ich faktyczna aktywność w wykonywaniu tej umowy. Tymczasem stronami wspomnianej umowy byli zarówno Skarżąca, jak i jej Małżonek, co daje prawo do uznania każdego z małżonków za odrębnych podatników w zakresie podatku od towarów i usług. Jak podkreślono, błędna wykładnia wskazanego przepisu doprowadziła do jego niezastosowania w sprawie; 2) błędną subsumcję, tj. stan faktyczny prawidłowo ustalony przez organy podatkowe nie został "pociągnięty" pod normę prawną art. 15 ust. 1 i 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. W reakcji na przedstawione zarzuty i argumentację wniesiono o: 1) oddalenie skargi kasacyjnej, 2) zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, a w związku z tym została oddalona. Jak już wcześniej wskazano, w postępowaniu sądowoadministracyjnym przedmiotem sporu pomiędzy Stroną oraz DIAS była wyłącznie materia klasyfikacji podatkowoprawnej umów najmu, zawartych przez obydwoje małżonków (Skarżącą i jej Małżonka) i dotyczących dysponowania majątkiem wspólnym tych osób. Zastrzeżenia organów podatkowych obydwu instancji wzbudziło bowiem to, że obrót z tego tytułu został rozliczony wyłącznie przez Stronę. Tylko ona wystawiała bowiem faktury kontrahentom (najemcom). Tymczasem skoro umowa najmu została zawarta przez obydwoje małżonków, w przekonaniu Organu odwoławczego także Małżonek strony był z tego tytułu podatnikiem podatku od wartości dodanej. W konsekwencji połowa obrotu powinna być przypisana temu podmiotowi i od tej wartości podstawy opodatkowania winien on obliczyć i odprowadzić podatek od towarów i usług. Druga połowa wartości obrotu z tytułu najmu nieruchomości winna zaś być przyporządkowana Skarżącej. Podatnikiem podatku od towarów i usług z tytułu zawartych umów najmu jest więc każdy z małżonków odrębnie, po połowie (por. s. 11, akapit 4 decyzji DIAS). Z kolei Sąd I instancji doszedł do przekonania, że wskazane okoliczności nie zostały należycie udowodnione w postępowaniu podatkowym, a samo podpisanie umowy najmu nie świadczy o świadczeniu tego rodzaju usługi. W konsekwencji, jak już wcześniej wskazano, uchylając decyzję ostateczną nakazał on Organowi odwoławczemu zbadanie kwestii tego, kto w rzeczywistości, na podstawie zawartej umowy świadczył usługę wynajmu lokalu użytkowego. Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się z zapatrywaniem zaprezentowanym przez Sąd I instancji. Należy zauważyć, że spośród wszystkich danin publicznych tworzących polski system podatkowy podatek od towarów i usług jest najbardziej wyalienowany w stosunku do prawa cywilnego (jego swoistą przeciwwagą pozostaje podatek od czynności cywilnoprawnych, z oczywistych powodów, w swoim aspekcie przedmiotowym wprost powiązany z konstrukcjami cywilistycznymi). Źródłem tego stanu rzeczy jest to, że podatek od towarów i usług jako krajowa emanacja unijnego podatku od wartości dodanej jest harmonizowany we wszystkich państwach unijnych. Ponieważ zaś każde państwo członkowskie Unii Europejskiej ma własne prawo cywilne, konstrukcja unijnego, zharmonizowanego i do pewnego stopnia (w oparciu o dyrektywę 2006/112/WE) ujednoliconego podatku od wartości dodanej nie może być w danym państwie członkowskim determinowana przez prawo cywilne tego kraju, nieobowiązujące w innym państwie – członku Unii Europejskiej. Dlatego właśnie ustalając treść podatkowego stanu faktycznego ustawy o podatku od towarów i usług, a także oceniając czy dany podmiot zrealizował zachowanie będące przedmiotem opodatkowania, należy się odwołać do ekonomicznej treści i sensu podjętych działań. W przypadku dysponowania wspólnym majątkiem małżeńskim (do czego w świetle szeroko rozumianego prawa cywilnego potrzebna jest wola obojga małżonków) istotne jest więc nie tylko, albo nie tyle to, kto objawił wolę oddania nieruchomości w najem, ale kto uzyskiwał kwotę należną z tego tytułu (realizował obrót, którego wartość jest podstawą opodatkowania). Znaczenie ma bowiem ekonomiczna, a nie prawna (oceniana w przestrzeni prawa cywilnego) treść danej czynności. Ustaleń w tym względzie Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się zaś w decyzji DIAS, słusznie w tym aspekcie kontestowanej przez Sąd I instancji. W związku z tym jako zasadne jawi się zbadanie, kto dla celów ustawy o podatku od towarów i usług, na podstawie zawartej umowy najmu świadczył usługę – czy istotnie była ona dziełem obojga małżonków, czy wyłącznie jednego z nich. Istotna jest przy tym ekonomiczna, a nie prawna (w aspekcie cywilistycznym) treść dokonanej czynności. Ponownie orzekając w sprawie, Organ odwoławczy powinien dokonać ustaleń w tym względzie - szczegółowy ich zakres został wskazany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Wszak w wielu przypadkach związanych ze stosowaniem przepisów ustawy o podatku od towarów i usług swoistym "chlebem powszednim" jest abstrahowanie od cywilistycznej treści czynności prawnej. Daje się to zauważyć chociażby podczas stosowania klauzuli nadużycia prawa, czy przeciwstawiając się oszustwom karuzelowym. Naczelny Sąd Administracyjny nie widzi powodu ku temu, aby inaczej miało by być podczas oceny podatkowych skutków umowy najmu, rozpatrywanych dla celów wymiaru podatku od towarów i usług. Trudno przy tym podzielić artykułowaną w skardze kasacyjnej obawę naruszenia zakazu reformationis in peius, do czego mogłoby dojść w następstwie zastosowania się przez Organ odwoławczy do wskazań co do dalszego postępowania, sformułowanych przez Sąd I instancji (por. zarzut 1.4. skargi kasacyjnej). W tym kontekście godzi się zauważyć, że DIAS formułując tę tezę nie powołał się na dyspozycję art. 134 § 2 P.p.s.a. Z kolei sam Organ odwoławczy prezentuje zapatrywanie, że podatnikiem podatku od towarów i usług z tytułu zawartych umów najmu jest każdy z małżonków odrębnie, po połowie (por. s. 11, akapit 4 decyzji DIAS). Czyni to zaś w sytuacji, gdy Skarżąca rozliczała obroty z najmu, wystawiając najemcom faktury, a jednocześnie w tym zakresie korzystała ze zwolnienia podmiotowego, ukształtowanego w art. 113 ust. 1 i nast. u.p.t.u. Z tym zaś nie zgadza się DIAS podnosząc, że co do usług najmu nie obowiązywało zwolnienie podmiotowe z art. 113 ust. 1 u.p.t.u. Dodatkowo wynajem lokalu użytkowego nie mieści się w zakresie przedmiotowym zwolnienia z podatku od towarów i usług (por. s. 11, akapit 5 decyzji DIAS). W tej sytuacji – abstrahując już od kwestii braku powołania art. 134 § 2 P.p.s.a., nie sposób zrozumieć na czym miałoby polegać naruszenie zakazu reformationis in peius w następstwie zastosowania się przez Organ odwoławczy do wytycznych WSA co do dalszego prowadzenia sprawy. Jeżeli by bowiem Strona – w przekonaniu DIAS - bezpodstawnie korzystała ze zwolnienia podatkowego, a w swojej decyzji Organ odwoławczy dążył do wymierzenia podatku w ten sposób, że po połowie wartości obrotu z najmu należałoby przypisać każdemu z małżonków i u nich opodatkować, to DIAS w swojej określającej decyzji podatkowej ukształtował sytuację prawną Strony mniej korzystnie, niż przyjmowała ona sama stojąc na stanowisku, że zrealizowała podatkowy stan faktyczny zwolnienia podatkowego. W konsekwencji swojego rozstrzygnięcia Organ odwoławczy wymierzył bowiem Skarżącej podatek od połowy obrotu w sytuacji, gdy ta przyjmowała, iż nie ma ku temu podstaw. Z kolei WSA przyjął, iż sam fakt podpisania umów najmu przez Małżonka strony nie jest tożsamy z tym, że jako podatnik podatku od towarów i usług świadczył on usługę najmu na rzecz najemców i w związku z tym można mu wymierzyć podatek od towarów i usług od połowy czynszu. Ta właśnie kwestia miała zostać wyjaśniona w ponownym postępowaniu podatkowym. Sąd I instancji nie wypowiadał się natomiast w przedmiocie zrealizowania przez Stronę podatkowego stanu faktycznego zwolnienia podatkowego, ukształtowanego w art. 113 ust. 1 u.p.t.u. Dlatego obawy DIAS co do obrazy przez Sąd I instancji art. 234 O.p. nie mają żadnych podstaw. Jeżeli natomiast chodzi o kwestię adresu wynajmowanego lokalu użytkowego, który zdaniem DIAS został błędnie wskazany w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji, wbrew zarzutowi Organu odwoławczego nie sposób z tego powodu uchylić zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 141 § 4 P.p.s.a. Omyłka w tym względzie jest bowiem błędem pisarskim, niemającym istotnego wpływu na wynik sprawy. Wszak DIAS doskonale wie, gdzie znajduje się lokal, którego wynajęcie doprowadziło do sporu w zakresie skutków podatkowych tej czynności. Ponadto zagadnieniem dyskusyjnym w przedmiotowej sprawie jest to, czy w związku z wynajęciem lokalu użytkowego, podatek od towarów i usług od jednej połowy czynszu powinna płacić Skarżąca, a od drugiej jej mąż. Poza sporem jest natomiast to, gdzie znajduje się wynajmowana nieruchomość. Wskazana okoliczność nie determinuje także zasad wymiaru podatku od towarów i usług. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji wyroku. Stało się to na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 – zwanej dalej P.p.s.a.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono natomiast w oparciu o art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 i § 4 P.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 lit. e) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1687). Adam Nita Sylwester Golec Mariusz Golecki