I FSK 1860/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Kołaczek po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 352/25 w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 29 listopada 2024 r., nr 1401-IOV-2.4103.4.2024.AB w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2018 r. i 2019 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 29 listopada 2024 r.

Wyrokiem z 18 czerwca 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 352/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: Spółka, Skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 29 listopada 2024 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2018 r. i 2019 r. Od powyższego wyroku Spółka wywiodła skargę kasacyjną, w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, ubieganie się o udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji należy wyłącznie do strony postępowania i uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku przez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07 oraz z 9 września 2010 r., sygn. akt I OZ 671/10 i z 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II FZ 988/12, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 61). Przechodząc do oceny wniosku Skarżącej, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z 25 lutego 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 352/25, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że wniosek Skarżącej nie został uzasadniony tak, by wskazywał na potrzebę udzielenia jej ochrony tymczasowej. Wyjaśnił, że nie sposób przyjąć, że wystarczające jest ograniczenie się do wskazania, że wykonanie decyzji może skutkować niebezpieczeństwem wyrządzenia Skarżącej znacznej szkody majątkowej oraz pozbawić ją realizacji bieżących zobowiązań wobec organów i kontrahentów. Podniósł, że wniosek Skarżącej nie został poparty żadnymi konkretnymi danymi i dokumentami, które pozwoliłyby zweryfikować twierdzenia Skarżącej. W związku z sytuacją zaistniałą w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając ponowny wniosek Skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jest związany granicami oceny takiego wniosku określonymi w art. 61 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd może zmienić lub uchylić postanowienie w sprawie wstrzymania wydane na podstawie § 2 i 3 w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny będzie uprawniony do zmiany wydanego we wcześniej sprawie prawomocnego postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zmianie uległy okoliczności sprawy (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1473/19; CBOSA). Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając obecny wniosek Skarżącej dostrzega, że z akt sprawy nie wynika, aby sytuacja Skarżącej uległa jakiejkolwiek zmianie w stosunku do tej, którą oceniał już Sąd pierwszej instancji. Skarżąca w żaden sposób nie uzasadniła zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Ponadto wniosek ten nie został poparty żadnymi dokumentami obrazującymi sytuację finansową Spółki, a sąd nie mając informacji o aktualnym stanie finansowym i majątkowym Spółki, nie posiada możliwości oceny jej wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie zachodzą żadne przesłanki przyznania Skarżącej ochrony tymczasowej określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a., co powoduje, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawarty w skardze kasacyjnej nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.