I FSK 1802/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Izabela Najda-Ossowska po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku J. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej J. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 czerwca 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 303/17 w sprawie ze skargi J. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 9 stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2013 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z 28 czerwca 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 303/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę J. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. (dalej: "skarżąca/spółka") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z 9 stycznia 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2013 r. W wywiedzionej od tego wyroku skardze kasacyjnej skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji. Uzasadniając wniosek wskazała, że brak wstrzymania decyzji spowoduje wyrządzenie skarżącej znacznej szkody – skarżąca nie posiada obecnie środków pozwalających jej na uregulowanie należności, a wszczęcie postępowań egzekucyjnych narazi spółkę na ponoszenie znacznych kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie jest zasadny. Zauważyć należy, że art. 61 § 3 p.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188). W sytuacji gdy chodzi o orzeczenie rodzące obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej realnej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia w konkretnej rozpatrywanej sprawie. Skarżąca nie sprostała tym wymogom. Uzasadnienie wniosku ma charakter lakoniczny, skarżąca nie przedstawiła szerokiej argumentacji, która wskazywałaby na skutki ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji, nie przedstawiła żadnych dokumentów ukazujących jej trudną sytuację materialną. Podkreślić należy, że skarżąca nie zaoferowała żadnych okoliczności wskazujących na jej aktualną trudną sytuację materialną oraz nie wykazała, że uszczuplenie jej majątku o kolejne sumy skutkować będzie wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. W świetle powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zaistniały przesłanki o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. i na podstawie tego przepisu w zw. z art. 193 i art. 61 § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji