I FSK 1801/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Roman Wiatrowski po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprostowania z urzędu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt I FSK 1801/17 wydanego w sprawie ze skargi kasacyjnej R. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 544/17 w sprawie ze skargi R. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 18 września 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2009 r. postanawia: 1) sprostować oczywisty błąd rachunkowy zawarty w punkcie drugim sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt I FSK 1801/17 w ten sposób, że w miejsce "kwotę 8.100 (słownie: osiem tysięcy sto) złotych" wpisać "kwotę 4.050 zł (słownie: cztery tysiące pięćdziesiąt) złotych"; 2) sprostować oczywistą omyłkę pisarską zawartą w sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt I FSK 1801/17, w ten sposób, że zamiast "R. Sp. z o.o. z siedzibą w S." wpisać: "R. Sp. z o.o. z siedzibą w W.".

Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przedmiotem sprostowania może być każdy wyrok, jak również postanowienie, bez względu na ich zaskarżalność czy prawomocność. Natomiast oczywistość omyłki wyraża się w tym, że jest ona natychmiast rozpoznawalna i jednoznacznie wynika z zestawienia materiału zawartego w aktach sprawy z treścią wyroku. W niniejszej sprawie w pkt 2 sentencji wyroku z dnia 19 kwietnia 2018 r. w sprawie I FSK 1801/17 Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od R. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. kwotę 8100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W rozpatrywanej sprawie poza sporem pozostaje okoliczność, że wartość przedmiotu zaskarżenia w rozpatrywanej sprawie mieści się w zakresie pomiędzy 50.000 zł a 200.000. zł, a skarga kasacyjna została wniesiona 18 października 2017 r. – a więc stawka podstawowa, istotna dla prawidłowego określenia kosztów postępowania kasacyjnego do zwrotu na rzecz organu wynosi 5400 zł (§ 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych; Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.). Jak wynika z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, kwota kosztów postępowania kasacyjnego została ustalona na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz w zw. z § 2 pkt 6, § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.). Zasądzając koszty postępowania kasacyjnego do zwrotu na rzecz organu Sąd omyłkowo przyjął jako stawkę podstawową kwotę 10800 zł zamiast 5400 zł. Wskazanie w powołanym wyżej orzeczeniu wysokości zasądzonych kosztów postępowania kasacyjnego jako kwoty 8100 zł, a nie 4050 zł, stanowi błąd rachunkowy, który Naczelny Sąd Administracyjny sprostował na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a. Jednocześnie na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny sprostował oczywistą omyłkę pisarską zawartą w komparycji wyroku dotyczącą określenia siedziby spółki. Omyłkowo jako siedzibę spółki wpisano "w S." zamiast "w W." .