I FSK 177/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Danuta Oleś, , , po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D.K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 października 2014 r. sygn. akt I SA/Kr 947/14 w sprawie ze skargi D.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 26 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień, październik, listopad i grudzień 2007 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną.

Zaskarżonym postanowieniem z 27 października 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 947/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę D.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 26 lutego 2014 r., wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień, październik, listopad i grudzień 2007 r. Postanowieniem z 11 sierpnia 2014 r. referendarz sądowy w WSA w Krakowie odmówił przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżący nie wniósł sprzeciwu od tego postanowienia. W związku z uprawomocnieniem się orzeczenia w przedmiocie prawa pomocy, skarżący został wezwany zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 16 września 2014 r. do uiszczenia wpisu od skargi w terminie 7 dni od daty otrzymania zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu, skarżący odebrał 22 września 2014 r. Skarżący nie uiścił wpisu lecz złożył kolejny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Sąd wskazał, że ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy nie wpływa na bieg terminu do uiszczenia wpisu wskazanego przez sąd w wezwaniu do wykonania zarządzenia oraz nie chroni strony przed skutkami niezastosowania się do treści wezwania we wskazanym przez sąd terminie. Od powyższego postanowienia skarżący wniósł skargę kasacyjną. Orzeczenie zaskarżono w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: - poprzez odrzucenie skargi wniesionej przez skarżącego z powołaniem się przez Sąd na nieuiszczenie wymaganego wpisu od skargi, mimo złożenia przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i mimo braku rozpoznania tego wniosku złożonego w zmienionych okolicznościach niż te które występowały w czasie składania jego wcześniejszego wniosku w tym zakresie, - art. 67 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "P.p.s.a.") poprzez brak doręczenia przez Sąd wydawanych w sprawie orzeczeń oraz pism pełnomocnikowi profesjonalnemu skarżącego, mimo jednoznacznego brzmienia przepisów i wymogów w tym zakresie. Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że zgodnie art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w jej granicach (z niezachodzącym w przedmiotowej sprawie wyjątkiem zaistnienia przesłanek nieważności postępowania), nie mając uprawnień do uzupełniania bądź precyzowania zarzutów podnoszonych przez stronę, czy formułowanej na ich poparcie argumentacji. Zarówno z art. 183 § 1, jak i z art. 174 i art. 176 P.p.s.a. wynika, że to do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy takie zredagowanie tego środka odwoławczego, które umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska Sądu pierwszej instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem strony, zostały nieprawidłowo przez ten Sąd rozważone czy ocenione. Pominięcie, czy też zbyt lakoniczne sygnalizowanie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez wojewódzki sąd administracyjny. Art. 176 P.p.s.a. wprowadził dwa rodzaje wymagań, jakie winna spełniać skarga kasacyjna. Po pierwsze, stosownie do art. 46 i 47 wymienionej wyżej ustawy, winna ona czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym. Po drugie, skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania szczególne, właściwe tylko dla niej, a mianowicie powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia wraz z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Autor skargi winien wskazać na konkretne naruszone przez Sąd, skarżonym orzeczeniem, przepisy prawa materialnego wskazując na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być, zdaniem skarżącego, wykładnia prawidłowa bądź właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, jeżeli uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach kasacji. Władny jest zatem badać sprawę tylko z punktu widzenia podstawy kasacyjnej. Z powyższego wynika, że brak elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej uniemożliwia jej rozpoznanie. Sąd nie może domyślać się intencji autora skargi kasacyjnej, ani wnioskować czego strona skarżąca oczekuje, żądając rozstrzygnięcia. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych gdyż nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków. Powyższe uwagi były konieczne, gdyż rozpoznawana skarga kasacyjna nie spełnia powyższych wymogów. Pierwszy z postawionych zarzutów nie zawiera wskazania jakiegokolwiek przepisu naruszonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma zatem możliwości rozpoznania tak zredagowanego zarzutu. Odnosząc się natomiast do drugiego z postawionych zarzutów należy wskazać, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 26 lutego 2014 r. wniósł skarżący - to jego podpis (D.K.) widnieje pod skargą. Wszystkie kolejne pisma kierowane do Sądu były opatrzone podpisem skarżącego, a wszelka korespondencja z Sądu wysyłana na jego adres, odbierana. Pełnomocnik skarżącego w postępowaniu sądowoadministracyjnym pojawił się dopiero na etapie wnoszenia skargi kasacyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, pełnomocnik D.K., pomimo faktu, iż na etapie postępowania administracyjnego złożył pełnomocnictwo obejmujące swoim zakresem reprezentowanie skarżącego także przed sądami, niezależnie od tego zobowiązany był w niniejszej sprawie do złożenia pełnomocnictwa przed Sądem pierwszej instancji. Przypomnieć należy, że zgodnie z treścią art. 37 § 1 P.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Oznacza to, że do akt sprawy powinien zostać złożony pisemny dokument potwierdzający istnienie pełnomocnictwa uprawniającego do reprezentowania strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Mając zatem na uwadze, że pełnomocnik rozpoczął reprezentowanie strony dopiero na etapie wnoszenia skargi kasacyjnej, należy uznać, że wszelkie doręczenia dokonane przez Sąd pierwszej instancji na adres skarżącego przed tą okolicznością były prawidłowe. W świetle powyższych uwag przyjąć należało, że skarga kasacyjna ze względu na brak usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu w oparciu o art. 184 P.p.s.a.