I FSK 1716/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka (spr.), Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Sędzia WSA (del.) Alojzy Skrodzki, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Łd 166/14 w sprawie ze skargi K. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 29 listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji określającej w podatku od towarów i usług zobowiązanie podatkowe za okresy od maja do grudnia 2004 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę K. B., 3) zasądza od K. B. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w L. kwotę 280 (słownie: dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 czerwca 2014 r., sygn. akt. I SA/Łd 166/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie ze skargi K. B.(dalej skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 29 listopada 2013 r. w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji określającej w podatku od towarów i usług zobowiązanie podatkowe za okresy od maja do grudnia 2004 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do chwili uprawomocnienia się wyroku i zasądził koszty postępowania sądowego. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji podał, że decyzją z dnia 23 grudnia 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. odmówił skarżącemu prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT wystawionych przez R. , [...], [....], w okresie od maja do grudnia 2004 r. Zdaniem organu I instancji zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazywał, że ww. firma nie mogła sprzedawać oleju napędowego, ponieważ nie była jego właścicielem a przedmiotem dostawy nie był wskazany na fakturze towar lecz inny produkt ropopochodny. Organ ustalił, że faktycznie dysponentem towarów był A. K., który zlecał ww. podmiotowi wypisywanie fikcyjnych faktur oraz tworzenie fałszywych dokumentów księgowych, a także przyjmował zapłatę za sprzedane paliwo. Zadaniem firmy R. było jedynie wprowadzanie do obrotu prawnego fikcyjnych faktur VAT. Dyrektor Izby Skarbowej w L., po rozpatrzeniu odwołania strony, decyzją z dnia 22 grudnia 2009 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Decyzja ta została przez stronę zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 20 maja 2011 r. o sygnaturze akt l SA/Łd 177/10 oddalił skargę strony. Od ww. wyroku skarżący wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który po jej rozpatrzeniu wyrokiem z dnia 27 września 2011 r. sygn. akt I FSK 1223/10, oddalił skargę kasacyjną. Z kolei pismem z dnia 17 września 2012 r. skarżący wystąpił do Dyrektora Izby Skarbowej w L. z wnioskiem o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzją z dnia 22 grudnia 2009 r. i uchylenie tego rozstrzygnięcia oraz umorzenie postępowania w sprawie. We wniosku jako podstawę wznowienia powołano się m.in. na publikację wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawach C-80/11 i C- 1 42/11 i wynikające z tego wyroku tezy . Dyrektor Izby Skarbowej w L. postanowieniem z dnia 19 listopada 2012 r. wznowił postępowanie podatkowe, a następnie decyzją z dnia 29 maja 2013 r. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 22 grudnia 2009 r., uznając, że w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały wskazane przez stronę przesłanki uzasadniające jej uchylenie. Dyrektor Izby Skarbowej w L. decyzją z dnia 29 listopada 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, podatnik złożył skargę do WSA w Łodzi, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie : art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej O.p.), poprzez niepodjęcie jakiejkolwiek próby wyjaśnienia niektórych okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. okoliczności nawiązania przez podatnika współpracy ze spornymi dostawcami pod kątem zachowania należytej staranności w doborze kontrahentów, co miało wpływ na ustalenie czy in casu przysługiwało mu prawo do odliczenia podatku naliczonego; art. 180 § 1, art. 122, art. 188 w związku z art. 123 § 1 O.p., poprzez pominięcie wniosków dowodowych dotyczących przesłuchania świadków wymienionych w piśmie z dnia 8 lutego 2013 r. pomimo tego, że przeprowadzenie tych dowodów miałoby zasadnicze znaczenie dla ustalenia, czy przy zawieraniu spornych transakcji zakupu paliwa podatnik zachował należytą staranność i działał w dobrej wierze; § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r., nr 97, poz. 970 ze zm.), w zw. z art. 17 ust. 1 i ust. 2 VI Dyrektywy Rady (art. 167 i art. 168 Dyrektywy 2006/112: Wspólny system podatku od wartości dodanej z dnia 28 listopada 2006 r.); art. 2 tiret 1 i 2 I Dyrektywy Rady z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych (art. 2 ust. 1 Dyrektywy 112/06) oraz art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej poprzez bezpodstawne pozbawienie podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego, mimo że ustalony stan faktyczny i zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do zastosowania wynikających z powołanego rozporządzenia ograniczeń - w myśl zasad neutralności i proporcjonalności - w sytuacji, gdy sam fakt nabycia paliwa w drodze czynności opodatkowanej nie był w świetle zgromadzonego materiału dowodowego w jakikolwiek sposób podważony, zaś ewentualne niezgodności danych dostawcy wskazanych na spornych fakturach były wynikiem bezprawnych działań osób trzecich, o których skarżący nie wiedział i nie mógł wiedzieć; art. 240 § 1 pkt 11 O.p. poprzez uznanie, że wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 21 czerwca 2012 r. wydany w sprawach C-80/11 i C-142/11 nie ma wpływu na treść wydanych w stosunku do podatnika decyzji w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku VAT za okresy od maja do grudnia 2004 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska i podtrzymując dotychczasową argumentację w przedmiotowej sprawie. W ocenie Sądu skarga jest zasadna. Sąd I instancji stwierdził bowiem, że brak jest podstaw, by wymagać od podatnika, aby badał, czy wystawca faktury za towary lub usługi, których odliczenie ma dotyczyć, dysponuje towarami będącymi przedmiotem transakcji i jest w stanie je dostarczyć oraz czy wywiązuje się z obowiązku złożenia deklaracji i zapłaty podatku VAT, w celu upewnienia się, że podmioty działające na wcześniejszych etapach obrotu nie dopuszczają się nieprawidłowości lub przestępstwa, albo żeby podatnik ten posiadał potwierdzające to dokumenty. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie należy uwzględnić treść wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydanego w tzw. sprawach węgierskich (C-80/1 i C-142/11) w których nakazano badać świadomość nabywcy towaru, a w szczególności z całą mocą podkreślono wyjątkowy charakter pozbawienia go prawa do odliczenia podatku VAT. W związku z tym, Sąd za niezasadne uznał twierdzenie Dyrektora Izby Skarbowej, że to na nabywcy towarów lub usług ciąży ryzyko wyboru niewłaściwego, w tym nieuczciwego kontrahenta i to on ponosi ewentualne konsekwencje prawne (w tym podatkowe) takiego wyboru. WSA stwierdził, że organy podatkowe powinny ocenić na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy skarżący wiedział lub powinien był wiedzieć, że uczestniczy w nielegalnej transakcji, że dostawa, w której uczestniczy wiąże się z przestępstwem w dziedzinie podatku od wartości dodanej. Brak tej oceny 191 oraz art. 210 § 4 O.p. wskazuje, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów tej ustawy. Sąd powołał się na wyrok NSA (z dnia 23 kwietnia 2014 r. sygn. akt I FSK 588/13) w którym Sąd ten stwierdził, że jeśliby nawet przyjąć za organem, że skarżący miał podstawy by przypuszczać, że firmy widniejące na fakturach nie są właścicielami paliwa, to nie jest to przesłanka wystarczająca w świetle orzeczenia TSUE - C-80/11 i C-142/11 do zakwestionowania prawa do odliczenia podatku VAT, bez uwzględnienia okoliczności, że wyrok ten wydany został w innym stanie faktycznym. Zdaniem Sądu I instancji z orzeczenia TSUE wynika, że organ, aby pozbawić podatnika prawa do odliczenia musi udowodnić, na podstawie obiektywnych przesłanek, że podatnik wiedział lub wiedzieć powinien, iż transakcja stanowiąca podstawę do odliczenia (sprzedaż paliwa) wiązała się z przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktury lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu. Pogląd organów, iż cytowane we wniosku o wznowienie postępowania orzeczenia TSUE nie zasługują na akceptację i nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania we wnioskowanym zakresie , Sąd uznał za błędny. Organy bowiem zarówno w postępowaniu wymiarowym jak i postępowaniu o wznowienie dokonały takiej interpretacji przepisów prawa materialnego, że nie pozwalają one na odliczenie podatku naliczonego od faktur nie odpowiadających rzeczywistości, co czyni zbędnym czynienie ustaleń, co do wiedzy nabywcy (skarżącego) o tym, że nabywanie przez niego paliwa związane było czy też poprzedzone procederem nielegalnego wprowadzania do obrotu czy oszustw podatkowych. Taka interpretacja prawa byłaby uzasadniona, gdyby faktury były całkowicie fikcyjne, to znaczy gdyby nie odpowiadało im rzeczywiste nabywanie przez podatnika towaru wykorzystywanego do prowadzenia działalności. Reasumując w ocenie Sądu powyższe ustalenia nie uzasadniały odmowy wszczęcia postępowania zgodnie z wnioskiem podatnika. W takim przypadku jak w niniejszej sprawie, odmowa prawa do odliczenia wymaga bowiem wykazania przez organy podatkowe na podstawie obiektywnych przesłanek, bez wymagania od odbiorcy faktury podejmowania czynności sprawdzających, które nie są jego zadaniem, iż odbiorca ten wiedział lub powinien był wiedzieć, że wskazana transakcja wiąże się z przestępstwem w dziedzinie podatku VAT. Ta wiedza korzystającego z odliczenia jest więc uznawana za istotną przesłankę odmówienia mu prawa do skorzystania z obniżenia podatku należnego o naliczony również w innych orzeczeniach TSUE, również w tych, które w ocenie skarżącego winny stanowić podstawę wznowienia postępowania. Należy zatem przyjąć, iż organy dokonały wadliwej wykładni prawa materialnego. Od powyższego wyroku pełnomocnik organu wniósł skargę kasacyjną zaskarżając powyższy wyrok w całości. Na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej: P.p.s.a., zarzucił temu wyrokowi : 1) tj.art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a, w związku z § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U z 2004 r., nr 97, poz. 970 ze zm.) w zw. z art. 7 ust. 1 i ust. 2 VI Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r., w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych- wspólny system podatku od wartości dodanej ujednolicona podstawa wymiaru podatku ( Dz. Urz. WEL 145 z 13.06.1977 r. ze zm.) jaki i przepisami art. 2 ust. 1 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UEL 347 z 11.12.20006 r. ze zm) oraz art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej w związku z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 21 czerwca 2012 r. wydanym w sprawach C-80/11 i C-142/11 przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że pozbawienie podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego wymaga wykazania przez organ, że nabywca paliwa miał lub powinien mieć świadomość przestępstwa dostawcy paliwa. Jeśli nabycie nastąpiło w rzeczywistości muszą to być wątpliwości kwalifikowane, wskazujące jednoznacznie na świadomość przestępstwa sprzedawcy lub jego dostawcy ; podczas, gdy w ocenie organu odwoławczego z orzeczenia tego wynika, że wystarczające dla zakwestionowania prawa do odliczenia podatku VAT jest wykazanie obiektywnych przesłanek, że podatnik wiedział lub powinien wiedzieć, że dostawa wiąże się z przestępstwem. W ocenie organu odwoławczego jeżeli spornej transakcji towarzyszył faktyczny obrót towarowy, jednakże w aspekcie podmiotowo-przedmiotowym był odmienny od wykazanego na zakwestionowanej, fakturze, należy w sprawie pozbawienia podatnika prawa do odliczenia podatku z takiej faktury - badać należytą staranność podatnika wymaganą w obrocie danym towarem (usługą), w celu ustalenia, czy w świetle okoliczności tej transakcji (obiektywnych przesłanek wynikających z zebranego w sprawie materiału dowodowego miał lub powinien mieć świadomość tego, że zakwestionowana faktura jest nierzetelna pod względem podmiotowo-przedmiotowym z zastrzeżeniem, że należyta staranność podatnika profesjonalnie nabywającego paliwo do swojej działalności gospodarczej powinna być oceniona przy uwzględnieniu zawodowego charakteru prowadzonej przez Skarżącego działalności, i że dla tej oceny istotne są okoliczności rozpatrywanego wypadku. Powołane orzeczenia ETS przesądzają, bowiem, że należy wykazać, że podatnik wiedział lub powinien wiedzieć, iż wskazana dostawa wiąże się z przestępstwem w dziedzinie podatku od wartości dodanej, 2 ) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ) P.p.s.a., w zw. z art. 240 § 1 pkt 11 O. p, przez uznanie, że wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 21 czerwca 2012 r. wydany w sprawach C-80/11 i C142/11 w związku z postanowieniem TSUE z dnia 6 lutego 2014 r. C-33/13 mają, zastosowanie w postępowaniu wywołanym wnioskiem skarżącego o uchylenie wydanej w stosunku do podatnika ostatecznej decyzji w przedmiocie określenia zobowiązań w podatku VAT za okresy od maja do grudnia 2004 roku, tj. mają wpływ na treść tej decyzji pomimo, że w postępowaniu wymiarowym organ podatkowy ustalił obiektywne okoliczności świadczące o tym, że skarżący mógł co najmniej przewidzieć, że transakcja w której uczestniczy, wiąże się z przestępstwem lub innymi nieprawidłowościami, jakich dopuścił się wystawca faktur, co potwierdził również WSA w Łodzi w prawomocnym wyroku z dnia 20 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Łd 177/10. 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit c) w związku z art. 133 i art. 170 P.p.s.a. poprzez nakaz przeprowadzenia ponownego postępowania w którym organ musi wykazać, że nabywca miał świadomość, że sprzedaż paliwa wiązała się z przestępstwem popełnionym przez sprzedawcę lub jego dostawcę pomimo, że WSA w Łodzi w prawomocnym wyroku z dnia 20 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Łd 177/10 przesądził, że organy podatkowe dostatecznie wykazały, że skarżący mógł i powinien przewidywać, że transakcje stanowią oszustwo, czy też mają na celu uzyskanie niedozwolonej korzyści podatkowej. Powyższe , w ocenie kasatora miały istotny wpływ na kierunek rozstrzygnięcia, a ponadto dokonana przez Sąd interpretacja na podstawie art. 153 P.p.s.a. jest dla organów podatkowych wiążąca. Przedstawiając te zarzuty pełnomocnik organu wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik strony skarżącej wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie . W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesione w niej zarzuty naruszenia prawa materialnego w pełni uzasadniają uchylenie zaskarżonego wyroku. Zważyć przy tym należy, że przedmiotem zaskarżonego wyroku w niniejszej sprawie jest wznowienie postępowania w sprawie w związku z powołaną przez skarżącego przesłanką określoną w art. 240 § 1 pkt 11 O.p. dotyczącą wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawach C-80/11 i C- 142/11 (Mahagében kft przeciwko Nemzeti Adó-és Vámhivatal Dél-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága) i C-142/11 (Péter Dávid przeciwko Nemzeti Adó-és Vámhivatal Észak-alföldi Regionális Adó Főigazgatósága). W wyroku tym TSUE wskazał na to, iż Dyrektywa 112 nie wprowadziła zasadniczych zmian w stosunku do VI Dyrektywy, a przepisy obu Dyrektyw znajdujące zastosowanie do spraw będących przedmiotem pytań prejudycjalnych są co do istoty tożsame. Istotne pozostaje to, że w wyroku tym Trybunał podtrzymał swoją dotychczasową linię orzeczniczą i wskazał (punkty 53 i 54), że aktualne na tle rozpatrywanych spraw C-80/11 i C-142/11 jest jego stanowisko, że tylko gdy podmiot gospodarczy podjął wszelkie działania, jakich można od niego w sposób uzasadniony oczekiwać, w celu upewnienia się, że transakcje w których uczestniczy nie wiążą się z przestępstwem, czy to w zakresie podatku VAT czy w innej dziedzinie, może on domniemywać legalność tych transakcji bez ryzyka utraty prawa do odliczenia naliczonego podatku VAT (zob. ww. wyrok w sprawach połączonych Kittel i Recolta Recycling, pkt 51). Nie jest bowiem sprzeczne z prawem Unii Europejskiej wymaganie, by podmiot przedsięwziął wszystkie działania, jakich można od niego racjonalnie oczekiwać, w celu upewnienia się, że dokonywana przez niego transakcja nie prowadzi do udziału w przestępstwie podatkowym (zob. podobnie wyrok z dnia 27 września 2007 r. w sprawie C-409/04, Zb.Orz. s. I-7797, pkt 65 i 68; ww. wyrok w sprawie Netto Supermarkt, pkt 24; wyrok z dnia 21 grudnia 2011 r. w sprawie C-499/10 Vlaamse Oliemaatschappij, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 25. W związku z trybem wznowieniowym , wskazać należy, że postępowanie zwykłe w tej sprawa zostało zakończone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 maja 2010 r. sygn. akt I SA/Łd 177/10 , po rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej wyrokiem z dnia 27 września 2011 r. sygn. akt I FSK 1223/10. W powołanym wyroku z dnia 20 maja 2010 r., co całkowicie pominął Sąd I instancji wydając zaskarżony wyrok, znajdowało się natomiast stwierdzenie, że WSA dokonał przedmiotowej oceny , stwierdzając m.in. , że "Myli się autor skargi wywodząc, że organy nie wykazały, że z ogółu obiektywnych okoliczności sprawy wynika, że podatnik mógł przewidywać, że transakcja miała na celu uzyskanie korzyści podatkowej, co jest warunkiem zastosowanie regulacji przewidzianej w § 14 ust. 2 pkt l lit, a) rozporządzenia Ministra Finansów z. dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Po pierwsze organy podatkowe zastosowały § 14 ust.2 punkt 4 litera a cytowanego rozporządzenia dotyczący wpływu czynności, które nie zostały dokonane (nie zaistniały w rzeczywistości) na prawo do odliczenia .... Po drugie zaś zgodnie z powyższym twierdzeniem zawartym w skardze organy podatkowe dostatecznie wykazały, że skarżący mógł i powinien przewidywać, że transakcje stanowią oszustwo czy też mają na celu uzyskanie niedozwolonej korzyści podatkowej.... jak też ostatecznie stwierdził "Wbrew stanowisku zawartemu w skardze wszystkie powyższe okoliczności zostały ustalone przez organy podatkowe w rozpoznawanej sprawie. Nie ma więc podstaw twierdzenie, że zastosowanie cytowanego przepisu rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. było nieuprawnione". Powyższe stanowi o naruszeniu przez Sąd I instancji art. 153 i art.170 P.p.s.a. Z art. 170 P.p.s.a. wynika, bowiem, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Nie ulega zatem wątpliwości, że prawomocny wyrok powołany przez Sąd I instancji w sprawie o sygn. I SA/Łd 177/10 wiązał również ten Sąd, rozpoznający niniejszą sprawę . Moc bowiem wiążąca orzeczenia określona we wskazanym wyżej przepisie w odniesieniu do sądów oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu ( vide J. Kunicki, glosa do postanowienia Sądu Najwyższego z 21 października 1999r., sygn. akt I CKN 169/98 OSP 2001/4/63. Zwrócić też należy uwagę, że przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 11 O.p. do uchylenia decyzji ostatecznej stanowi o tym, że stosownie do tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli orzeczenie TSUE ma wpływ na treść wydanej decyzji. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości, że wpływ orzeczenia TSUE na decyzję podatkową - w rozumieniu wskazanym w art. 240 § 1 pkt 11 O.p. zachodzi wówczas, gdy orzeczenie to oddziałuje na nią w sposób na tyle istotny, że wymusza odmienne rozstrzygnięcie sprawy podatkowej od przyjętego w decyzji ostatecznej, wskazuje się przy tym na reguły rządzące postępowaniem wznowieniowym. Taka sytuacja, jak wykazał kasator, nie ma miejsca w rozpoznawanej sprawie. Ze względu na powyższe, uznając że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy , Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 188 i art. 203 pkt 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.