I FSK 1669/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Hieronim Sęk po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku R.R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej R.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 1195/19, w sprawie ze skargi R.R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 17 czerwca 2019 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od czerwca do grudnia 2015 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

1. Wyrokiem z dnia 13 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 1195/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę R.R. (dalej: Skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: Dyrektor IAS) z dnia 17 czerwca 2019 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od czerwca do grudnia 2015 r. 2. Od tego wyroku Skarżący - reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata - wniósł skargę kasacyjną. W skardze tej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora IAS. Wniosek został uzasadniony kilkoma zdaniami, które w swej istocie sprowadzały się do twierdzenia o konieczności wstrzymania wykonania decyzji objętej skargą. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1. W rozpoznanej sprawie (tzw. wpadkowej) nie zostało wykazane, aby wystąpiły podstawy faktyczne i prawne do uwzględnienia żądania zgłoszonego przez Skarżącego. 3.2. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wykonalności takiego aktu lub czynności, wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.) Niemniej w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podjęcie działań nakierowanych na skorzystanie z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania. Powinna ona jednak mieć świadomość tego, że analizowane tu uprawnienie wiąże się z obowiązkiem należytego uzasadnienia składanego wniosku, tak stosownymi twierdzeniami, wnioskowaniami, jak i dokumentami, na okoliczność wykazania spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Konieczne jest zatem przedstawienie we wniosku szczegółowych informacji uzasadniających wystąpienie zdarzeń, które powodują ziszczenie się choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. 3.3. W realiach niniejszej sprawy Skarżący (reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika) złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora IAS wydanej w przedmiocie określenia zobowiązań podatkowych. Przedstawiona zaś we wniosku argumentacja - ujęta w kilku lapidarnych zdaniach - pozostała na poziomie wyjątkowej ogólnikowości. Nie zawierała żadnych twierdzeń odnoszących się do konkretnych danych i okoliczności, plasowanych w kontekście przedmiotu sprawy podatkowej, które można byłoby uznać za prowadzące do stanu, że wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi Skarżącemu znaczną szkodę lub doprowadzi do nieodwracalnych skutków. Finalnie należało więc przyjąć, że Skarżący nie wykazał, aby w jego przypadku wystąpiły ustawowe przesłanki przemawiające za uwzględnieniem wniosku. 3.4. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. 3.5. Sentencja niniejszego postanowienia oraz jego uzasadnienie zostały przy tym utrwalone w systemie teleinformatycznym Naczelnego Sądu Administracyjnego i opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym sędziego składu orzekającego, zgodnie z możliwością przewidzianą w przepisach art. 137 § 5 i art. 143 § 2 P.p.s.a. dotyczących wyroków, ale stosowanych odpowiednio także do postanowień na mocy art. 166 tej ustawy, zaś w odniesieniu do orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego - znajdujących również odpowiednie zastosowanie z uwagi na art. 193 zdanie pierwsze ab initio P.p.s.a. Od chwili, w której - przy wykorzystaniu wskazanych tu warunków technicznych - wydane na posiedzeniu niejawnym postanowienie zostało podpisane wraz z uzasadnieniem, stało się ono wiążące, a to po myśli art. 164 ab initio w związku z art. 193 zdanie pierwsze ab initio P.p.s.a.