I FSK 1630/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Jarmasz, Sędzia NSA Krystyna Chustecka (spr.), Sędzia del. WSA Hieronim Sęk, Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 9 października 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 kwietnia 2013 r. sygn. akt I SA/Sz 915/12 w sprawie ze skargi M. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 17 sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za grudzień 2011 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. A. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w S. kwotę 600 (słownie: sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 915/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę M. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 17 sierpnia 2012 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za grudzień 2011 r. Ze stanu faktycznego wynikało, że pismem z dnia 13 lutego 2012 r. strona wystąpiła do organu I instancji o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za grudzień 2011 r. w kwocie 3.331 zł. Do pisma dołączyła korektę deklaracji dla podatku od towarów i usług za grudzień, z której wynika podatek należny – 0 zł, kwota podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego – 0 zł. Pismo zostało złożone w związku ze sprzedażą jaką strona dokonała wraz z C. A., C. A., E. A., M. A., niezabudowanej działki budowlanej położnej w miejscowości Dobra na rzecz państwa Jedynaków. Jednocześnie strona poinformowała, że nie udokumentowała sprzedaży przedmiotowej działki budowlanej fakturą VAT oraz nie posiada korekty faktury, a sprzedaży dokonano w oparciu o akt notarialny. Organ I instancji uznał, że w niniejszej sprawie wystąpiły okoliczności, które wskazują, że sprzedaż działki została dokonana w okolicznościach wskazujących na działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Świadczyła o tym aktywność strony w zakresie obrotu nieruchomościami, która wskazuje, że powyższe czynności sprzedaży działek przybierały formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną. Jej przykładem są w szczególności działania marketingowe podejmowane przez stronę, tj. umieszczenie baneru reklamowego. Zatem w sprawie nie powstała nadpłata, gdyż należny podatek od towarów i usług z tytułu dostawy działki został zadeklarowany i wpłacony przez stronę zgodnie z przepisami. Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w S. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.) przez błędną interpretację, - art. 72 § 2 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) przez błędną interpretację, - art. 74 § 4 Ordynacji podatkowej przez jego niezastosowanie - art. 122 Ordynacji podatkowej przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego, art. 187 § 1 przez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, art. 191 Ordynacji podatkowej przez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w S. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Zdaniem Sądu oddalającego skargę, skarżąca podjęła czynności świadczące o jej aktywności podobnej jak u sprzedawcy profesjonalnie zajmującego się obrotem gruntami. Działania skarżącej polegające na doprowadzeniu z własnej inicjatywy do podziału zakupionego niezabudowanego gruntu rolnego (działki o nr [...] i [...]) o powierzchni 123 981 m² - jak strona sama wskazuje w skardze - na kilkadziesiąt niezabudowanych działek, następnie uzbrojenia terenu w przyłącza wodno-kanalizacyjne i elektryczne, zamieszczenie w centrum miejscowości Dobra baneru reklamowego wskazującego położenie działek na terenie przeznaczonym do sprzedaży z informacją o ich uzbrojeniu, numerem telefonu i umożliwienie kupującym działkę wielokrotnego oglądania interesujących parceli budowlanych wskazują nie tylko na zamiar prowadzenia przez nią działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami, ale na zorganizowaną działalność w tym zakresie w celu uzyskiwania dochodów w oparciu o nabyty majątek. Przyjęcie, że transakcja zbycia działki budowlanej na rzecz E. i L. J. nie byłaby obciążona podatkiem od towarów i usług doprowadziłoby do naruszenia zasad wolnej konkurencji i powodowałoby, że działki należące do majątku prywatnego osoby, która je sprzedaje byłby tańsze, a przez to konkurencyjne w stosunku do działek oferowanych do sprzedaży przez osoby trudniące się obrotem nieruchomościami. Sąd I instancji wywiódł, że działania strony skarżącej na gruncie stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, miały charakter zaplanowany, nastawiony na osiągnięcie zysku ekonomicznego. Gdyby powyższą transakcję nie obciążono ww. podatkiem, cena działki byłaby niższa o jego wysokość. W takim przypadku zwrot podatku na rzecz sprzedającego powodowałby, że byłby on bezpodstawnie wzbogacony o kwotę tegoż podatku. Tym samym w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy uznać należało, że podatek zapłacony przez stronę skarżącą z tytułu sprzedaży gruntu na rzecz E. i L. J. w kwocie 3.331 zł zadeklarowanej w złożonej deklaracji VAT-7 jest podatkiem należnym, a tym samym brak podstaw do stwierdzenia jego nadpłaty, co w konsekwencji wskazuje, że również zarzuty naruszenia prawa procesowego nie mają usprawiedliwienia. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że w chwili nabywania gruntów nie miała zamiaru przeznaczenia ich na sprzedaż, stwierdzić należy, że kwestia ta nie ma znaczenia dla uznania jej za podatnika VAT. W skardze kasacyjnej wniesionej przez skarżącej, zaskarżono powyższy wyrok w całości zarzucając naruszenie przepisów : 1) prawa materialnego, tj.: - art. 15 § 1 ustawy o VAT poprzez błędną wykładnię związaną z błędnym zdefiniowanym kryteriów nadającym osobie dokującej transakcji sprzedaży gruntów status podatnika podatku od towarów i usług. 2) prawa postępowania, tj.: - art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej: P.p.s.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwych decyzji wydanych z naruszeniem art. 15 ust. 1 w zw. z ust. 2 ustawy o VAT polegającym na ich błędnej interpretacji, - art. 141 § 1 oraz art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez wadliwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz wadliwie wykonaną przez Sąd I instancji funkcję kontrolną polegającą na błędnym przyjęciu, że organ rozpatrując sprawę oparł się na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s..a poprzez nieuchylenie zaskarżonych decyzji pomimo naruszenia przepisów postępowania (art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej), mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w skardze tej zawarto wniosek o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy, zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogły uwzględniać jedynie ewentualne naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego i procesowego. Stosownie do art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych cech skargi kasacyjnej (art. 176 P.p.s.a.). Zarzuty naruszenia wskazanych przez autora skargi kasacyjnej przepisów prawa materialnego oraz prawa postępowania nie uzasadniają uchylenia zaskarżonego wyroku Sądu I instancji . Zauważyć bowiem należy, że wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2014r. sygn. akt I FSK 1629/13 została oddalona skarga kasacyjna M. A. w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2011r. Wyrokiem tym Naczelny Sąd Administracyjny prawomocnie rozstrzygając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, uznał za prawidłową ocenę zawartą w wyroku Sądu I instancji, że skarżąca z tytułu sprzedaży działki jest podatnikiem podatku od towarów i usług zobowiązanym do zapłacenia tego podatku w wysokości dokonanej zapłaty. Ze względu na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 i art. 204 pkt 1 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za grudzień 2011 r .