I FSK 1601/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sylwester Golec po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku Z. O. w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 kwietnia 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 978/23 w sprawie ze skargi Z. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 12 maja 2023 r., nr 2401-IOV4.4103.96.2022/JM-M w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od marca do grudnia 2015 r. postanawia odrzucić wniosek.

Wyrokiem z 18 kwietnia 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 978/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną przez Z. O. (dalej: skarżący, strona) decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 12 maja 2023 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od marca do grudnia 2015 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach. W piśmie procesowym z 5 lutego 2025 r., skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 12 maja 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji podlega odrzuceniu. Jak wynika z akt analizowanej sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w powołanym na wstępie wyroku uchylił kwestionowaną przez skarżącego decyzję w całości, a organ podatkowy wniósł od tego wyroku skargę kasacyjną, która nie została jeszcze rozpoznana. Uchylający zaskarżoną decyzję wyrok sądu pierwszej instancji nie jest więc prawomocny. Sąd pierwszej instancji nie zawarł także w wyroku rozstrzygnięcia, z którego wynikałoby, że pomimo uwzględnienia skargi zaskarżona decyzja wywołuje skutki prawne. Tym samym skarżący korzysta obecnie z ochrony tymczasowej na podstawie art. 152 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: P.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Z przepisu tego wynika zatem, że orzeczenie, które nie ma przymiotu prawomocności nie ma mocy wiążącej, a tym samym nie wywiera skutków prawnych. Jeżeli zatem wydana wobec skarżącego decyzja nie wywołuje skutków prawych w związku z jej uchyleniem przez sąd pierwszej instancji, to bezprzedmiotowy jest wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji w trybie art. 61 § 3 P.p.s.a. W tej sprawie bezprzedmiotowość ta ma charakter pierwotny, bowiem istniała już w chwili złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, którą uchylił sąd pierwszej instancji. Regulacja zawarta w art. 152 § 1 P.p.s.a. wywiera bowiem taki sam skutek co wstrzymanie wykonania aktu lub czynności na podstawie art. 61 § 2 i 3 P.p.s.a. (np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 457/17, z 10 października 2017 r., sygn. akt II FSK 2825/17, z 27 stycznia 2016, sygn. akt II GSK 3698/15). Podobnie bowiem jak w przypadku wstrzymania wykonania aktu lub czynności na podstawie art. 61 § 2 i 3 P.p.s.a., tak w przypadku regulacji z art. 152 § 1 P.p.s.a. akt lub czynność nie podlega wykonaniu w ograniczonym czasie. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o odrzuceniu wniosku na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a.