I FSK 1570/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska, Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Wojnarska, po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 7 lipca 2022 r., sygn. akt I SA/Ke 207/22 w sprawie ze skargi G. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z dnia 14 lutego 2022 r., nr 2601-IOV-1.4103.48.2021 w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od października 2013 r. do czerwca 2015 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od G. Ł. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach kwotę 4.050 (słownie: cztery tysiące pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrokiem z dnia 7 lipca 2022 r., sygn. akt I SA/Ke 207/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę G. Ł. (dalej: strona, skarżący, podatnik) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z dnia 14 lutego 2022 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od października 2013 r. do czerwca 2015 r. Przedmiotem kontroli Sądu I instancji była decyzja Dyrektora dotycząca określenia skarżącemu w podatku od towarów i usług: kwot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiące od października 2013 r. do czerwca 2015 r., kwot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku VAT do zwrotu na rachunek bankowy wskazany przez podatnika za miesiące od marca do czerwca 2015 r. oraz zobowiązania podatkowego za czerwiec 2015 r. Sąd nie podzielił zarzutów dotyczących przedawnienia zobowiązania, wskazując na to, że wszczęcie postępowania karnoskarbowego nie miało instrumentalnego charakteru, ani też pozostałych zarzutów dotyczących w szczególności prawidłowości ustalenia stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji zastosowania odpowiednich przepisów prawa materialnego. 2. Powyższy wyrok został zaskarżony przez podatnika w całości. Strona zarzuciła orzeczeniu naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj.: a) przepisów o przedawnieniu zobowiązań podatkowych oraz o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia, tj. art. 70 § 1 i 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.; dalej: O.p.); b) art. 86 ust. 1 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: ustawa o VAT); 2. przepisów postępowania w postaci art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Kielcach oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wywołanego wniesieniem skargi kasacyjnej według norm przepisanych; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi w trybie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zgodnie z wnioskami skargi do WSA w Kielcach wraz z zasądzeniem na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Wniósł też o rozpoznanie sprawy na rozprawie. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 3.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 3.2. Rozpatrzenie zarzutów skargi kasacyjnej należy poprzedzić pewną uwagą wstępną. Skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia i musi odpowiadać wymogom określonym w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wyrażone w art. 183 § 1 p.p.s.a. ma znaczenie nie tylko z perspektywy Sądu, ale także wpływa na obowiązki profesjonalnego pełnomocnika sporządzającego skargę kasacyjną dla reprezentowanego przezeń podmiotu. Podstawy skargi kasacyjnej wyznaczają granice rozpoznania sprawy w drugiej instancji sądowej. Wyrażają się one we wskazaniu zarzutów naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Przedstawienie podstaw kasacyjnych jest obligatoryjne i powinny być one jednoznacznie sprecyzowane (art. 174 pkt 1 i 2, art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenia przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej ma za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych (por. wyroki NSA z: 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; 9 marca 2005 r., sygn. akt GSK 1423/04; 10 maja 2005 r., sygn. akt FSK 1657/04; 12 października 2005 r., sygn. akt I FSK 155/05; 23 maja 2006 r., sygn. akt II GSK 18/06; 4 października 2006 r., sygn. akt I OSK 459/06, CBOSA). Związanie sądu kasacyjnego zarzutami podniesionymi w skardze kasacyjnej oznacza zatem, że sąd ten (co do zasady) nie ma kompetencji do kontroli legalności postępowania pierwszoinstancyjnego poza granicami zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma prawa ani obowiązku domyślać się intencji autora skargi kasacyjnej, precyzować zarzutów czy ich uzasadnienia. Uwaga ta jest konieczna, ponieważ skarga kasacyjna w niniejszej sprawie jest z znacznej części wadliwie sporządzona. Jest to tak naprawdę zbiór ogólnych uwag do sprawy, jednak bez precyzyjnego wyjaśnienia, na czym miało polegać naruszenie wymienionych przepisów. Część zarzutów (art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p.) nie jest uzasadniona w ogóle, a część bardziej niż lakonicznie ("Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku błędnie ocenił zgromadzony materiał dowodowy co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego zastosowania art. 86 ust. 1 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. W związku z tym niniejsza skarga jest uzasadniona" – s. 7 skargi kas.). Brak prawidłowego uzasadnienia zarzutów w ocenie składu rozpoznającego niniejszą sprawę stanowi istotną wadę konstrukcyjną wniesionego środka zaskarżenia. Autor de facto ograniczył się bowiem do zamanifestowania niezadowolenia przede wszystkim z oceny rozstrzygnięcia Sądu I instancji, ale jego motywacja w tym zakresie stanowi polemikę ze wskazaną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku argumentacją WSA, bez odnoszenia się do konkretnych zarzutów. 3.3. Na koniec NSA za zasadne uznaje wyjaśnić, że, nawet pominąwszy wyżej opisane wady konstrukcyjne skargi kasacyjnej, i tak wyrok WSA w Kielcach należy uznać za prawidłowy. Nie było powiem żadnych podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Wyjaśniono, dlaczego nie doszło do przedawnienia zobowiązań podatkowych, z jakich powodów nie sposób mówić na gruncie sprawy o jakiejkolwiek "instrumentalności" wszczętego postępowania karnoskarbowego, a także, z jakich względów postępowanie przeprowadzone przez organy podatkowe było prawidłowe i rzetelne, ustalono dokładnie stan faktyczny sprawy i wskazano na odpowiednie przepisy prawa. 3.4. W związku z powyższym, uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. Bartosz Wojciechowski Izabela Najda-Ossowska Danuta Oleś sędzia NSA (spr.) sędzia NSA sędzia NSA