I FSK 1565/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek (sprawozdawca), Sędzia NSA Hieronim Sęk, Sędzia NSA Sylwester Golec, Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 15/21 w sprawie ze skargi E. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 6 listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2015 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od E. S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Przedmiotem skargi kasacyjnej E. S., powoływanej dalej jako "skarżąca", jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 kwietnia 2021 r. o sygn. akt I SA/Łd 15/21, w którym sąd ten, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", oddalił skargę skarżącej na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 6 listopada 2020 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2015 r. (wyrok ten oraz orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są w internetowej bazie orzeczeń: orzeczenia.nsa.gov.pl). W skardze kasacyjnej, skierowanej przeciwko całości ww. wyroku, skarżąca w oparciu o podstawę określoną w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. powołała następujące naruszenia przepisów postępowania: 1) art. 10 w zw. z art. 90 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 15zzs4 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nim sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), powoływanej dalej jako "ustawa COVID-19 oraz art. 45 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez: a) ograniczenie prawa do jawnego rozpoznania sprawy przez sąd i rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, b) zaniechanie przeprowadzenia rozprawy: – na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, – lub przeprowadzenia rozprawy w budynku sądu bez powyższych urządzeń, pomimo, że taki tryb działania nie wywoływałby nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących oraz nie zachodziły przesłanki by nie było można rozprawy przeprowadzić na odległość, a prowadzenie postępowania w sposób jawny pozwalałoby zachować konstytucyjnie chronione prawa skarżącej; 2) art. 146 § 1 oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. i art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.), powoływanej dalej jako "O.p.", poprzez zaakceptowanie naruszenia zasady budzenia zaufania do organów podatkowych i prowadzenie postępowania z rażącym naruszeniem przepisów ustawy, w szczególności w ten sposób by pomimo istnienia utrwalonej linii orzeczniczej w zakresie wykładni zasad prawa europejskiego związanych z podatkiem od towarów i usług i bezzasadne odmówienie podatnikowi prawa do odliczenia podatku naliczonego; 3) art. 146 § 1 oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. i: a) art. 180 § 1 O.p., w związku z art. 122 O.p. poprzez uchybienie obowiązkowi wyczerpującego zebrania materiału dowodowego m.in. brak przeprowadzenia odpowiednich dowodów na okoliczność stanu świadomości podatnika co do uczestnictwa w łańcuchu dostaw, w którym rzekomo doszło do nadużyć podatkowych; b) art. 191 O.p., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, polegające na podjęciu ustaleń na podstawie części materiału dowodowego, z pominięciem okoliczności faktycznych oraz dowodów, które przemawiają na korzyść podatnika; c) art. 194 § 1 i § 3 O.p. poprzez oparcie się wyłącznie na dokumentach urzędowych wydanych w innych postępowaniach, w których to postępowaniach strona nie miała możliwości brać udziału i zapoznać się z całością akt i wprowadzenie swoistego domniemania niewzruszalnego w zakresie ich prawdziwości, pomimo że dowody zgromadzone i prawidłowo ocenione wyraźnie przeczyły wskazanym dokumentom; d) art. 187 § 1 O.p. poprzez opieranie się w postępowaniu na dokumentach nie mających znaczenia dla rozstrzygnięcia, nie zaś na dowodach zgromadzonych w sprawie. W oparciu o podstawę określoną w art. 174 pkt 1 P.p.s.a., skarżąca powołała następujące naruszenia przepisów prawa materialnego: 1) art. 86 w zw. z art. 88 (w uzasadnieniu doprecyzowano, że chodzi o art. 86 ust. 1 i 2 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy dnia z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), powoływanej dalej jako u.p.t.u., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że podatnik nie byt uprawniony do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z otrzymanych faktur, w sytuacji gdy towar faktycznie został dostarczony i według wiedzy podatnika pochodził od kontrahenta wskazanego w treści faktur; 2) art. 88 u.p.t.u. poprzez niedopuszczalną wykładnię rozszerzającą i tworzenie nowych nieprzewidzianych w przepisach prawa podstaw do odmowy prawa do odliczenia podatku naliczonego. Mając na względzie powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Organ, reprezentowany przez radcę prawnego, złożył odpowiedź na skargę kasacyjną, w której wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów zastępstwa prawnego według norm prawem przypisanych. Na rozprawie strony, reprezentowane przez pełnomocników, podtrzymały dotychczasowe stanowiska. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Istotą sporu przed sądem pierwszej instancji było to, czy skarżącej przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych na jej rzecz przez kontrahenta. W ocenie organu, zaakceptowanej przez sąd pierwszej instancji, skarżącej to prawo nie przysługiwało z uwagi na treść art. 86 ust. 1 w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. Pierwszy powołany w skardze kasacyjnej zarzut, dotyczył naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 10 w zw. z art. 90 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 15zzs4 ust. 2 i 3 ustawy COVID-19 oraz art. 45 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. W ocenie skarżącej przeprowadzenie rozprawy na odległość z bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku lub przeprowadzenie rozprawy w budynku sądu bez powyższych urządzeń, nie powodowałoby nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących a prowadzenie postępowania w sposób jawny pozwoliłoby zachować konstytucyjnie chronione prawa skarżącej. Zauważyć przy tym należy, że art. 31 ust. 3 Konstytucji RP pozwala na ustanawianie ograniczeń w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Bez wątpienia art. 15zzs4 ust. 2 i 3 ustawy COVID-19 mają rangę ustawową. Skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne, w świetle tych przepisów możliwe było, gdy przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można było przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, co podlegało ocenie przewodniczącego wydziału, który zgodnie z art. 62 pkt 3 P.p.s.a. wyznacza termin posiedzenia niejawnego lub rozprawy, w którym sprawa ma być rozpoznana. Wskazane przepisy ustawy COVID-19 pozwalały przewodniczącemu wydziału dostosowywać sposób rozpoznawania spraw w okresie epidemii do warunków technicznych i zdrowotnych istniejących w tamtym okresie w jego jednostce organizacyjnej. Nie można ze wskazywanej w skardze kasacyjnej przez skarżącą odmiennej praktyki stosowanej przez inne sądy wywodzić, że takie zagrożenie w danej jednostce organizacyjnej nie istniało. W ocenie skarżącej przeszkodą do jawnego rozpoznania sprawy nie powinien być również brak możliwości technicznych, czego nie można podzielić w świetle powołanego art. 15zzs4 3 ustawy COVID-19. Skarżąca upatruje naruszenie istoty prawa do jawnego rozpoznania sprawy, w pozbawieniu jej tego prawa. Tymczasem istota tego prawa wyraża się w zapewnieniu obywatelowi możliwości obrony swoich praw, przedstawienia w sprawie własnego stanowiska. Skarżąca w ogóle jednak nie wskazała, że takiej możliwości została pozbawiona. Z treści skargi kasacyjnej można wywieść natomiast, że skarżąca przyznaje jawnemu rozpoznaniu sprawy swoisty prymat. Natomiast jak wskazano wyżej z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP wynika, że istnieją wartości podlegające szczególnej ochronie m.in. ochrona zdrowia, ze względu na które, przy spełnieniu wskazanych w Konstytucji RP przesłanek, może dojść do ograniczeń w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, a taka sytuacja miała miejsce w kwietniu 2021 r. w okresie istniejącej epidemii śmiertelnej choroby i braku powszechnej dostępności szczepień. Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zarzutu naruszenia art. 10 w zw. z art. 90 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 15zzs4 ust. 2 i 3 ustawy COVID-19 oraz art. 45 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Skarżąca podjęła także próbę podważenia ustaleń faktycznych, dokonanych przez organ, a zaakceptowanych przez sąd pierwszej instancji, że nie zachowała należytej staranności w kontaktach z kontrahentem, za pomocą zarzutu naruszenia art. 146 § 1 oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i 180 § 1 w zw. z art. 122 O.p. i art. 191 O.p. Z kolei z powołaniem na naruszenie art. 146 § 1 oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. skarżąca próbowała wykazać, że dokumenty zebrane w postępowaniach, nie dotyczących bezpośrednio skarżącej, nie miały dla sprawy żadnego znaczenia. Kwestii tej dotyczył również częściowo zarzut naruszenia art. 146 § 1 oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i art. 194 § 1 i 3 O.p., w którym strona wskazała na to, że nie mogła brać udziału i zapoznać się z całością akt postępowań, z których uzyskano dokumenty urzędowe oraz wprowadzono niewzruszone domniemanie ich prawdziwości, pomimo, że dowody zgromadzone i prawidłowo ocenione wyraźnie przeczyły wskazanym dokumentom. W skardze kasacyjnej skarżąca zawarła wreszcie zarzut naruszenia art. 146 § 1 oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i art. 121 O.p. poprzez zaakceptowanie naruszenia zasady budzenia zaufania do organów podatkowych i prowadzenia postępowania z rażącym naruszeniem przepisów ustawy, w szczególności w ten sposób by pomimo istnienia utrwalonej linii orzeczniczej w zakresie wykładni zasad prawa europejskiego związanych z podatkiem od towarów i usług bezzasadnie odmówić podatnikowi prawa do odliczenia podatku naliczonego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, wspólnym dla wszystkich powoływanych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, skarżąca wskazała, że: dostawa towarów od kontrahenta na jej rzecz rzeczywiście miała miejsce i towar był także przedmiotem dostaw dokonywanych przez skarżącą do kolejnych podmiotów; ustalenia dotyczące dostawców są dla sprawy zbędne, skoro skarżąca nie miała z nimi kontaktu, mylnie przyznano zatem moc dowodową decyzji wydanej wobec kontrahenta; organ podatkowy nie dokonał analizy wszystkich okoliczności sprawy, a nawet celowo je pominął w dokonanej przez siebie ocenie prawnej; nie powinno się obciążać podatnika obowiązkiem wykonania czynności, które w 2015 r. nie należały do kanonów należytej staranności. Argumentacja skarżącej cechuje się przy tym dużym stopniem ogólności. Ze skargi kasacyjnej nie wynika jakie okoliczności organ celowo pominął, których nie wziął pod uwagę, lub dlaczego, zdaniem skarżącej, organ kreuje obowiązki niemożliwe do spełnienia dla osoby prowadzącej działalność gospodarczą. W skardze kasacyjnej skarżąca nie wskazała na choćby jedną nieracjonalną czynność, którą zdaniem organu powinna podjąć w celu weryfikacji kontrahenta. Tymczasem zarzut kasacyjny związany z zaakceptowaniem przez sąd pierwszej instancji naruszenia przez organ art. 191 O.p. powinien zostać konkretnie uzasadniony. Skarżąca powinna wskazać w jaki sposób organ uchybił zasadom wiedzy i doświadczenia życiowego przy ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Nie stanowi przy tym wystarczającego uzasadnienia tego zarzutu polemika z ustaleniami organów podatkowych poprzez proste zaprzeczenie poczynionym ustaleniom (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2023 r. sygn. akt I FSK 1855/18). Podobnie ze skargi kasacyjnej nie wynika, w jaki sposób organ uchybił, wynikającej z art. 122 O.p. zasadzie prawdy obiektywnej i wyrażonym w art. 180 O.p. obowiązku dopuszczenia przez organ wszystkich dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie są sprzeczne z prawem. Skarżąca nie wskazała jakich dowodów organ nie przeprowadził, posługując się jedynie niedookreślonym pojęciem, że nie przeprowadził dowodów odpowiednich na okoliczność stanu świadomości podatnika co do uczestnictwa w łańcuchy dostaw. W zarzucie naruszenia art. 146 § 1 oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i art. 187 § 1 O.p. skarżąca wskazała na opieranie się przez organ w postępowaniu na dokumentach nie mających znaczenia dla rozstrzygnięcia, nie zaś na dowodach zgromadzonych w sprawie. Zauważyć jednak należy, że w sytuacjach, w których organ kwestionuje prawo do odliczenia przez podatnika podatku naliczonego w związku z popełnieniem oszustwa podatkowego na wcześniejszych etapach obrotu, konieczne jest wykazanie przez ten organ, że to oszustwo miało miejsce. Ustalenia więc co do zaistnienia oszustwa podatkowego na wcześniejszych etapach obrotu są dla sprawy niezbędne. Jednocześnie bezpośrednie ustalanie przez organ wszystkich okoliczności dotyczących podmiotów występujących na wcześniejszych etapach obrotu, objętych uprzednio wydanymi wobec tych podmiotów decyzjami podatkowymi lub innymi dokumentami urzędowymi, mogło by spowodować brak możliwości zakończenia postępowania wobec podatnika w rozsądnym terminie, a nawet zakończenia go w ogóle zanim zobowiązanie wygaśnie. Nie można zatem podzielić twierdzenia skarżącej zawartego w skardze kasacyjnej, że dokumenty zebrane w tych postępowaniach nie miały dla sprawy żadnego znaczenia. Skarżąca w skardze kasacyjnej powołała również zarzut naruszenia art. 145 § 1 oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i art. 194 § 1 i 3 O.p. wskazując, że oparto się wyłącznie na dokumentach urzędowych wydanych w innych postępowaniach, w których to strona nie miała możliwości brać udziału i zapoznać się z całością akt i wprowadzenie swoistego domniemania niewzruszalnego w zakresie ich prawdziwości pomimo, że dowody zgromadzone i prawidłowo ocenione wyraźnie przeczyły wskazanym dokumentom. Odnosząc się do powyższego zauważyć należy, że nie jest zgodne z aktami postępowania podatkowego twierdzenie, że organy podatkowe oparły swoje rozstrzygnięcie jedynie na dowodach zebranych w innych postępowaniach. Istotnym dowodem przeprowadzonym w postępowaniu przed organem były zeznania samej skarżącej, w oparciu o które organ ustalił, a sąd pierwszej instancji to ustalenie zaakceptował, że skarżąca właściwie nie weryfikowała w jakikolwiek sposób swojego kontrahenta, nie dochowując tym samym należytej staranności. Skarżąca w skardze kasacyjnej nie wskazała przy tym na żadne okoliczności, z których wynikałoby, że organ wyprowadził z tych zeznań wnioski nielogiczne, czy niezgodne z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. W postępowaniu podatkowym organy nie mają obowiązku bezpośredniego przeprowadzenia każdego dowodu, co znajduje wyraz w samej definicji dowodu określonej w art. 180 § 1 O.p., czy też w katalogu środków dowodowych zawartym w art. 181 O.p. Z przepisów tych wynika również, że organy podatkowe nie mają obowiązku dołączania do akt postępowania całości materiału dowodowego zebranego w innych postępowaniach, a tylko te dowody które, w ocenie organu, mają znaczenie dla konkretnej sprawy podatnika. Jednocześnie w myśl art. 194 § 3 O.p. możliwe jest przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentów urzędowych. Jednak skarżąca w skardze kasacyjnej nie wskazała na żadne dowody, przeprowadzone w postępowaniu podatkowym, które przeczyłyby ustaleniom wynikających z tych dokumentów czy też na inne okoliczności sprawy wyraźnie tym dokumentom przeczące. Zatem twierdzenie skarżącej, że dowody zgromadzone i prawidłowo ocenione, wyraźnie przeczyły wskazanym dokumentom, jest gołosłowne. Wreszcie nie można również podzielić poglądu skarżącej, że postępowanie przed organami podatkowymi, prowadzone było z rażącym naruszeniem przepisów prawa, do czego odnosił się postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 146 § 1 oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i art. 121 O.p. Mając na względzie powyższe niezasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 146 § 1 oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i: art. 180 § 1 w zw. z art. 122 O.p.; art. 191; art. 194 § 1 i 3 O.p.; art. 187 § 1 O.p.; art. 121 O.p. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego skarżąca powołała zarzut błędnej wykładni art. 88 u.p.t.u. nie wskazując jednak po pierwsze, konkretnej jednostki redakcyjnej tego przepisu, ani na czym właściwie polegała błędna wykładnia. Stąd nie jest możliwe rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny tak postawionego zarzutu. Jak wskazuje się w orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną, stosownie do art. art. 185 § 1 zd. pierwsze P.p.s.a., w jej granicach, nie mając uprawnień do uzupełniania bądź precyzowania zarzutów podnoszonych przez stronę, czy formułowanej na ich poparcie argumentacji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 listopada 2024 r. sygn. akt I FSK 438/21). Z niezakwestionowanej przez skarżącej wykładni art. 86 ust. 1 i 2 w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. przeprowadzonej przez organ podatkowy i sąd pierwszej instancji, znajdującej potwierdzenie w orzecznictwie TSUE i sądów administracyjnych wynika zatem, że podatnik może zostać pozbawiony prawa do odliczenia podatku naliczonego od podatku należnego w sytuacji, gdyby organy podatkowe dowiodły na podstawie obiektywnych okoliczności, że wiedział on lub powinien był wiedzieć, że jego dostawca, który wystawił zakwestionowane faktury, dopuścił się oszustwa w podatku od towarów i usług. Jak już wskazano skarżąca za pomocą zarzutów powołanych w skardze kasacyjnej nie zdołała podważyć zgodności z prawem ustaleń dotyczących okoliczności faktycznych sprawy. Organ wykazał po pierwsze, że na wcześniejszych etapach obrotu doszło do popełnienia oszustwa podatkowego. Z kolei odnosząc się do zachowania skarżącej w relacjach z jej kontrahentem, na stronie 24 uzasadnienia decyzji wskazał, że "działanie strony polegające jedynie na przyjmowaniu faktur bez możliwości jakiejkolwiek identyfikacji osoby "sprzedającej" i "wydającej" towar, tudzież zapłata do rąk anonimowych osób tylko dlatego, że przekazywały jej faktury w danym boksie, bez jednoczesnego upewnienia się czy są one upoważnione do działania w imieniu podmiotu wskazanego na fakturze i odebrania znaczących kwot pieniędzy po raz kolejny dowodzi, że strona nie zachowała wzmożonej czujności, czy też przezorności w kontaktach z rzekomym kontrahentem". Zasadnie zatem organ uznał, co zaakceptował sąd pierwszej instancji, że skarżącej nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez kontrahenta, w oparciu o art. 86 ust. 1 i 2 w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. Wobec tego nie można podzielić postawionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia tych przepisów poprzez ich błędne zastosowanie. Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, przy braku usprawiedliwionych podstaw, oddalił skargę kasacyjną w oparciu o art. 184 P.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. Na zasądzoną od skarżącej na rzecz organu kwotę 3600 złotych składa się wynagrodzenie pełnomocnika organu – radcy prawnego, ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.). Sylwester Golec Małgorzata Niezgódka-Medek Hieronim Sęk