I FSK 1555/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek (sprawozdawca), Sędzia NSA Ryszard Pęk, Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Protokolant Krzysztof Osial, po rozpoznaniu w dniu 20 września 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 2576/14 w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 30 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności wspólnika spółki wraz z drugim wspólnikiem oraz spółki za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2009 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz A. M. kwotę 967 (dziewięćset sześćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania za obie instancje.

Skarga kasacyjna A. M. dotyczy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 marca 2016 r., w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 2576/14. W wyroku tym, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", oddalono skargę Skarżącej na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 30 maja 2014 r., w przedmiocie orzeczenia o jej solidarnej odpowiedzialności jako wspólnika spółki wraz z drugim wspólnikiem oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2009 r. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. decyzją z 9 stycznia 2014 r. orzekł o odpowiedzialności podatkowej Skarżącej, solidarnie z P. M. oraz z A. sp. j. P. M., A. M. za zaległości podatkowe tej spółki w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2009 r., odsetki za zwłokę od tych zaległości oraz koszty postępowania egzekucyjnego. Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącej Dyrektor Izby Skarbowej w W. zaskarżoną decyzją z 30 maja 2014 r. uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji z 9 stycznia 2014 r. i orzekł o odpowiedzialności podatkowej Skarżącej solidarnie z P. M. oraz spółką jawną za zaległości podatkowe tej spółki w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2009 r. oraz odsetki za zwłokę od tych zaległości. Powodem do uchylenia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego była okoliczność, że w sprawie nie został ustalony stan faktyczny niezbędny dla orzeczenia o odpowiedzialności Strony z tytułu kosztów egzekucyjnych. W pozostałym zakresie organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zajęte przez organ pierwszej instancji. Uznał, że w sprawie zachowany został, wynikający z art. 108 § 2 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm., obecnie Dz. U. z 2018 r. poz. 800, ze zm.), zwanej dalej w skrócie "Ordynacją podatkową", wymóg uprzedniego doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego spółce, co miało miejsce 26 lutego 2013 r. Przyjął, że wykazane zostały przesłanki, o których mowa w art. 115 Ordynacji podatkowej, konieczne do wydania decyzji o odpowiedzialności podatkowej wspólnika za zaległości podatkowe spółki jawnej. Organ odwoławczy nie uwzględnił natomiast żądania Skarżącej o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy nią objętej do ponownego rozpatrzenia z uwagi na fakt wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 22 lipca 2013 r., którą utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia 18 lutego 2013 r., dotyczącą określenia zobowiązania spółce jawnej, za które przeniesiono wspólnika odpowiedzialność. Zdaniem organu odwoławczego wskazana wyżej decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 22 lipca 2013 r. pozostaje do chwili obecnej w obrocie prawnym i jest decyzją ostateczną w administracyjnym toku instancji. Natomiast wniesienie skargi do sądu administracyjnego na ostateczną decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego za zaległość, z tytułu której orzeczono odpowiedzialność osoby trzeciej, nie stanowi zagadnienia wstępnego w postępowaniu w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności byłych członków zarządu za zaległości podatkowe spółki. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z 30 maja 2014 r. Skarżąca wniosła o uchylenie tej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Podniosła przy tym zarzuty naruszenia: - art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego z naruszeniem zasad proceduralnych, w tym w szczególności zasady działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, co w konsekwencji spowodowało, iż organ podatkowy wydał decyzję bez wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie niekompletnego materiału, który nie pozwolił na wyjaśnienie istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy, polegającym na nie uwzględnieniu toczącego się obecnie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie sygn. akt III SA/Wa 2445/13 postępowania ze skargi spółki jawnej w przedmiocie zaległości podatkowych, które obecnie organ przeniósł na Skarżącą, jak również wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2013 r., sygn. akt: III SA/Wa 452/13, uchylającego z uwagi na tożsame błędy proceduralne zaskarżone decyzje organów podatkowych dotyczące zaległości tej spółki w podatku VAT za grudzień 2007 r., - art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, poprzez zaniechanie zawieszenia z przez organy podatkowe pierwszej i drugiej instancji postępowania podatkowego w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania spółki - wspólników spółki jawnej za zobowiązania podatkowe spółki jawnej, w sytuacji gdy występowały podstawy obligatoryjnego zawieszenia postępowania podatkowego z urzędu do czasu rozpoznania przez: a) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sprawy toczącej się pod sygn. akt: III SA/Wa 2445/13 ze skargi spółki jawnej na decyzje określające zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2009 r. b) Naczelny Sąd Administracyjny sprawy ze skargi kasacyjnej organu podatkowego na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 października 2013 r. sygn. akt: III SA/Wa 452/13 uchylający i orzekający, że nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku analogiczna do decyzji podatkowych względem spółki za poszczególne miesiące roku 2009 decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia 27 września 2012 r. określająca zaległość podatkową tej spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2007 r., które to postępowania rozstrzygają zagadnienia prejudycjalne dla postępowania podatkowego w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności na osobę trzecią, w którym wydano decyzję zaskarżoną niniejszą skargą. Dokonując sądowej kontroli zaskarżonej decyzji WSA w Warszawie nie znalazł przesłanek do jej uchylenia. Sąd ten podzielił bowiem stanowisko organów, że w niniejszej sprawie prawidłowo zastosowano art. 115 Ordynacji podatkowej, przenosząc na Skarżącą solidarnie jako wspólnika spółki odpowiedzialność za zaległości podatkowe tej spółki. Podzielił natomiast stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji o braku podstaw do zawieszenia postępowania podatkowego. Odnosząc się do podnoszonej w skardze kwestii konieczności zawieszenia postępowania podatkowego, ze względu na fakt, iż decyzja określająca wysokość zobowiązań podatkowych spółki za poszczególne miesiące 2009 r. w podatku od towarów i usług, została w całości zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Sąd pierwszej instancji zauważył, że z zagadnieniem wstępnym, o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej mamy do czynienia jedynie wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy podatkowej uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem kwestii prawnej. Nie powstaje ono w przypadku, gdy na rozpatrzenie i wydanie decyzji podatkowej mogą mieć wpływ ustalenia faktyczne dokonane przez wskazany w przepisie inny organ lub sąd. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego na ostateczną decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego za zaległość, z tytułu której orzeczono odpowiedzialność osoby trzeciej, nie stanowi zagadnienia wstępnego w postępowaniu w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności byłych członków zarządu za zaległości podatkowe spółki. Sąd administracyjny - w razie wniesienia skargi na taką decyzję - ocenia jej legalność, nie podejmuje natomiast orzeczenia rozstrzygającego zagadnienie materialno - prawne, które z istoty swej należy do kompetencji innego organu lub sądu. W sprawie nie zaistniała również, według Sądu pierwszej instancji, przesłanka zastosowania art. 201 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że organ podatkowy zawiesza postępowanie w sprawie dotyczącej odpowiedzialności osoby trzeciej - do dnia, w którym decyzja, o której mowa w art. 108 § 2 Ordynacji podatkowej, stanie się ostateczna, z zastrzeżeniem art. 108 § 3 oraz art. 115 § 4 tej ustawy. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika bowiem, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 22 lipca 2013 r., którą utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z 18 lutego 2013 r. pozostaje do chwili obecnej w obrocie prawnym i jest decyzją ostateczną w administracyjnym toku instancji. A. M., działając za pośrednictwem pełnomocnika – adwokata, zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając temu orzeczeniu, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a.: I. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, polegające na błędnym uznaniu, że: - prawomocne rozstrzygnięcie postępowania toczącego się obecnie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, pod sygn. akt I FSK 692/15 w przedmiocie określenia kwoty różnicy podatku, kwoty zobowiązania podatkowego oraz kwoty do zapłaty w podatku VAT za poszczególne miesiące 2009 roku wobec spółki A. sp.j. - i prawomocne rozstrzygnięcie sprawy toczącej się obecnie przed Dyrektorem Izby Skarbowej w W. wobec A. sp. j., dotyczącej określenia kwoty podatku do zapłaty oraz kwoty różnicy podatku do przeniesienia na następny miesiąc w podatku VAT za poszczególne miesiące 2007 roku wobec spółki - A. sp. j. w wyniku uchylenia pierwotnej decyzji tego organu przez Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt I FSK 480/14): nie stanowią zagadnienia wstępnego, od którego uzależnione jest rozpatrzenie sprawy w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego stwierdzenia, iż brak było podstaw do zawieszenia postępowania przez organ podatkowy i tym samym nie miało miejsce naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. oraz bezpodstawnego oddalenia skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, polegające na błędnym uznaniu, że organ nie naruszył zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych poprzez orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności Skarżącej pomimo toczącego się: - postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym sygn. akt I FSK 692/15 w przedmiocie określenia kwoty różnicy podatku, kwoty zobowiązania podatkowego oraz kwoty do zapłaty w podatku VAT za poszczególne miesiące 2009 roku wobec spółki A. sp. j.; - postępowania przed Dyrektorem Izby Skarbowej w W. wobec A. sp. j., dotyczącego określenia kwoty podatku do zapłaty oraz kwoty różnicy podatku do przeniesienia na następny miesiąc w podatku VAT za poszczególne miesiące 2007 roku, w wyniku uchylenia pierwotnej decyzji tego organu przez Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt I FSK 480/14), co w konsekwencji doprowadziło do błędnego stwierdzenia, iż nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. oraz bezpodstawnego oddalenia skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.; 3. naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., polegające na bezpodstawnej odmowie zawieszenia przedmiotowego postępowania sądowoadministracyjnego, pomimo że rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego oraz sądowoadministracyjnego, tj. - prawomocnego rozstrzygnięcia postępowania toczącego się obecnie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym sygn. akt I FSK 692/15 w przedmiocie określenia kwoty różnicy podatku, kwoty zobowiązania podatkowego oraz kwoty do zapłaty w podatku VAT za poszczególne miesiące 2009 roku wobec spółki A. sp.j., - prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy toczącej się obecnie przed Dyrektorem Izby Skarbowej w W. wobec A. sp. j., dotyczącej określenia kwoty podatku do zapłaty oraz kwoty różnicy podatku do przeniesienia na następny miesiąc w podatku VAT za poszczególne miesiące 2007 roku, w wyniku uchylenia pierwotnej decyzji tego organu przez Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt I FSK 480/14), a uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 P.p.s.a., tj. przedwczesne wydanie wyroku, który ze względu na brak uprzedniego wydania prawomocnego rozstrzygnięcia w stosunku do spółki A. sp.j., oddalał skargę w przedmiocie subsydiarnej odpowiedzialności osób trzecich. II. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 2 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez ich niezastosowanie oraz tym samym błędne przyjęcie, iż dopuszczalne jest wydanie odmiennego rozstrzygnięcia w tożsamym stanie faktycznym, tj. odmowa zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego oraz oddalenie skargi w postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności solidarnej za zaległości w podatku VAT spółki A. sp. j. za poszczególne okresy 2009 r., pomimo wydania przez WSA w Warszawie postanowienia o zawieszeniu postępowania sądowego w sprawach dotyczących odpowiedzialności solidarnej z tytułu zaległości w podatku VAT spółki A. sp. j. za poszczególne okresy 2008 r., podczas gdy jednolitość orzecznictwa sądowego jest gwarancją realizacji zasady zaufania obywateli do państwa i stanowionego prawa oraz zasady równości. W związku podniesionymi zarzutami Skarżąca wniosła o: - rozpoznanie, na podstawie art. 191 P.p.s.a., przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 stycznia 2016 r. o odmowie zawieszenia postępowania sądowego w sprawie o sygn. III SA/Wa 2576/14, które nie podlegało zaskarżeniu w drodze zażalenia, a miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy; - uchylenie, na podstawie art. 179a P.p.s.a. zaskarżonego wyroku w całości, ponowne rozpoznanie sprawy i uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 30 maja 2014 r. oraz ewentualnie uchylenie poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z 9 stycznia 2014 roku, a także rozstrzygnięcie o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego w trybie autokontroli wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie; - ewentualnie na podstawie art. 188 P.p.s.a. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi na rozprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na okoliczność, iż istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona; - względnie na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; - na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a. zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Dyrektor Izby Skarbowej nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Co do zasady rację ma Sąd pierwszej instancji przyjmując, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego na ostateczną decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego za zaległość podatkową z tytułu której orzeczono odpowiedzialność osoby trzeciej nie stanowi w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej zagadnienia wstępnego w postępowaniu w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności byłych członków zarządu za zaległości podatkowe spółki i że dopóki taka decyzja pozostaje w obrocie prawnym nie występują przeszkody w prowadzeniu postępowania wobec osoby trzeciej, która za te zaległości ma odpowiadać. Taki stan rzeczy może jednak ulec zmianie w sytuacji, kiedy w wyniku wniesienia skargi sąd administracyjny uchyli decyzję, która była podstawą przeniesienia odpowiedzialności na osobę trzecią. Przypomnieć należy, że zgodnie z zasadą wynikającą z art. 108 § 2 pkt 2a Ordynacji podatkowej postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe podatnika jest poprzedzone wydaniem decyzji określającej zobowiązanie podatkowe podatnika. Postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może zostać wszczęte przed dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Samo zaś orzeczenie o odpowiedzialności osoby trzeciej następuje dopiero po uprawomocnieniu się decyzji wobec pierwotnego dłużnika (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 października 2007 r., sygn. akt I FSK 1317/06, dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych – CBOSA). Nie ma żadnych wątpliwości, że odpowiedzialność osób trzecich za zobowiązania podatkowe ma charakter akcesoryjny. To zaś skutkuje tym, że uchylenie lub zmiana decyzji określającej należność podatnika, płatnika lub inkasenta rzutuje w sposób bezpośredni na zgodność z prawem rozstrzygnięcia o zakresie odpowiedzialności osoby trzeciej. Wówczas bowiem rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania podatkowe staje się uzależnione od wydania decyzji określającej należność podatnika, płatnika lub inkasenta. Wynika to wprost z przywołanego już art. 108 § 2 pkt 2a Ordynacji podatkowej. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy podkreślić należy, że podstawą przeniesienia na Skarżącą, jako osoby trzeciej, odpowiedzialności podatkowej za spółkę jawną była decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 22 lipca 2013 r., którą utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z 18 lutego 2013 r. w przedmiocie określenia spółce jawnej kwoty podatku do zapłaty w podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do maja 2009 r. Wyrokiem z 22 września 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 2445/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę spółki jawnej na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 22 lipca 2013 r. Jednakże Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wniesionej przez spółkę jawną, wyrokiem z 7 grudnia 2016 r., sygn. akt I FSK 692/15 uchylił powyższy wyrok z 22 września 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Prawomocnym wyrokiem z 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 612/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ponownie rozpoznając sprawę, uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 22 lipca 2013 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z 18 lutego 2013 r. w przedmiocie określenia kwoty różnicy podatku do przeniesienia na następny miesiąc oraz kwoty podatku do zapłaty w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 r. Taki stan faktyczny oznacza, że w obrocie prawnym nie istnieje decyzja, na której opierała się zaskarżona w obecnie rozpoznawanej sprawie decyzja. Z powyższych względów w okolicznościach, które wystąpiły w rozpatrywanej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że uzasadniony jest podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Mając bowiem na uwadze akcesoryjny charakter odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, narusza wyrażoną w tym przepisie zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych sytuacja, w której w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja przenosząca odpowiedzialność podatkową na osobę trzecią, mimo tego, że uchylona została będąca podstawą jej wydania decyzji określająca należność podatnika (spółki). W tym stanie rzeczy zbędne stało się ustosunkowywanie do pozostałych zarzutów procesowych zawartych w podstawach skargi kasacyjnej gdyż ich rozpatrzenie nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Za nieusprawiedliwione należało natomiast uznać zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego polegające na uchybieniu art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji. Niejednolitość orzecznictwa w stosunku do tego samego podatnika w zbliżonym stanie faktycznym (dotyczącym rozliczeń za różne okresy w podatku od towarów i usług) w przypadku gdy stosowany jest przepis o uznaniowym charakterze, jakim jest art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., jakkolwiek stanowi zjawisko niepożądane z punktu widzenia pewności prawa, nie może być utożsamiana z naruszeniem art. 2 Konstytucji RP. Nie może być także traktowana jako naruszenie zasady równości wobec prawa, wyprowadzanej z art. 32 ust. 1 ustawy zasadniczej. Dotyczy bowiem tego samego podmiotu, który w ramach swobody orzeczniczej jaką przyznaje art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. został przez niezawiśle orzekające składy WSA odmiennie potraktowany w sprawach dotyczących okresów rozliczeniowych za dwa odrębne lata - 2008 i 2009. Ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, uchylając zaskarżony wyrok na podstawie art. 184 P.p.s.a., stosownie do art. 188 tej ustawy rozpoznał także skargę i uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 30 maja 2014 r. O zwrocie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego za obie instancje od następcy prawnego tego organu – Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. orzeczono na podstawie art. 200 i art. 203 pkt 1 P.p.s.a.