I FSK 1510/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek, Sędzia NSA Ryszard Pęk, Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (sprawozdawca), Protokolant Krzysztof Osial, po rozpoznaniu w dniu 20 września 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa Handlowo - Usługowego B. spółka z o.o. z siedzibą w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 maja 2016 r. sygn. akt I SA/Łd 200/16 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Handlowo - Usługowego B. spółka z o.o. z siedzibą w L. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 24 listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Przedsiębiorstwa Handlowo - Usługowego B. spółka z o.o. z siedzibą w L. na rzecz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Zaskarżonym wyrokiem z 4 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Łd 200/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.), dalej: p.p.s.a., oddalił skargę Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego B. Sp. z o.o. (dalej: spółka lub skarżąca) na interpretację indywidualną Ministra Finansów (dalej: organ) z 24 listopada 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Dokonując - na skutek skargi spółki - kontroli legalności zaskarżonej interpretacji Sąd pierwszej instancji nie stwierdził naruszenia przepisów prawa, skutkujących koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. 2. Skarga kasacyjna Powyższy wyrok został zaskarżony w całości przez spółkę, a w skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 86a ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.: Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054, ze zm.), dalej: ustawa o VAT, poprzez błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że użycie w tym przepisie wyrazu "wyłącznie" wskazuje, że zwolnienie z obowiązku prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdów nie dotyczy pojazdów, które są wykorzystywane - choćby przejściowo - na cele jazd próbnych. W kontekście tak sformułowanych podstaw kasacyjnych skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 205 p.p.s.a. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1. Zarzut podniesiony w skardze kasacyjnej nie jest zasadny, a zatem rozpoznawany środek odwoławczy podlega oddaleniu. 3.2. Autor skargi kasacyjnej sformułował w niej jeden zarzut, a mianowicie naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 86a ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o VAT, a w konsekwencji także wadliwe zastosowanie tych norm do stanu faktycznego opisanego we wniosku skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej. 3.3. Zgodnie z art. 86a ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, w brzmieniu obowiązujacym od 1 kwietnia 2014 r., w przypadku wydatków związanych z pojazdami samochodowymi kwotę podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, stanowi 50% kwoty podatku wynikajacej z faktury otrzymanej przez podatnika. Ograniczenie to nie ma przy tym zastosowania w sytuacji, gdy pojazdy samochodowe są wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika (art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a cytowanej ustawy). Wówczas podatnik ten ma prawo do odliczenia pełnej kwoty podatku naliczonego wynikającej z faktury dokumentującej wydatki związane z tymi pojazdami. Ponadto, w myśl art. 86a ust. 4 pkt 1 ustawy o VAT, pojazdy samochodowe są uznawane za wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika, jeżeli sposób wykorzystywania tych pojazdów przez podatnika, zwłaszcza określony w ustalonych przez niego zasadach ich używania, dodatkowo potwierdzony prowadzoną przez podatnika dla tych pojazdów ewidencją przebiegu pojazdu, wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą. Warunku prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu nie stosuje się zaś w przypadku pojazdów samochodowych przeznaczonych wyłącznie do odprzedaży, jeżeli odprzedaż, sprzedaż lub oddanie w odpłatne używanie tych pojazdów stanowi przedmiot działalności podatnika (art. 86a ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o VAT). 3.4. Istota sporu sprowadza się więc do wskazania prawidłowej wykładni i zastosowania powołanych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, tj. ustalenia w tym kontekście, czy opisane we wniosku pojazdy wykorzystywane do jazd próbnych są "przeznaczone wyłącznie do odprzedaży" w rozumieniu ww. przepisów. Ustalenie takie byłoby bowiem równoznaczne z brakiem obowiązku prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdów oraz składania naczelnikowi urzędu skarbowego stosownej informacji o tych pojazdach w celu skorzystania z pełnego odliczenia podatku naliczonego od wydatków na ich nabycie (objęcie w posiadanie na podstawie umowy leasingu, najmu itp.) oraz związanych z ich używaniem kosztów eksploatacyjnych. 3.5. Mając zatem na względzie tak zakreślone ramy prawne i faktyczne niniejszego postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że problem stanowiący w tym postępowaniu oś sporu był już wielokrotnie przedmiotem zainteresowania sądów administracyjnych. W efekcie tego wypracowane zostało stanowisko, zgodnie z którym wykorzystywanie w jakimś odcinku czasowym samochodu do prezentacji towaru powoduje niemożność uznania, że służył on wyłącznie do odprzedaży. Sam fakt podwójnego wykorzystania samochodu, tj. do demonstracji, czy do jazd próbnych i dopiero po zakończeniu tej funkcji - do sprzedaży wyklucza uznanie, że pojazd ten był użyty wyłącznie do odprzedaży. Jako orzeczenia będące wyrazem przedstawionego poglądu (który Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną w pełni podziela) można przykładowo wskazać następujące wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 26 października 2017 r., I FSK 1864/15, 6 sierpnia 2014 r., I FSK 1442/13; z 8 marca 2017 r., I FSK 1563/17; z 6 kwietnia 2017 r., I FSK 1259/16 i I FSK 1469/15; z 10 maja 2017 r., I FSK 1287/15; z 20 czerwca 2017 r., I FSK 1285/15 (wszystkie orzeczenia dostępne w bazie internetowej CBOSA). Warto również podkreślić, że wyrokiem z dnia 5 września 2018 r., I FSK 1543/16, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną B. [...] sp. z o.o. w L. Orzeczenie to wydano na gruncie identycznego problemu prawnego w bardzo zbliżonym stanie faktycznym (inna była jedynie marka samochodów przeznaczonych do jazd próbnych). Wyżej wskazany pogląd konsekwentnie prezentowany jest w judykaturze. Wskazywane w rozpoznawanej skardze kasacyjnej wyroki sądów administracyjnych pierwszej instancji, akceptujące stanowisko prezentowane przez spółkę, zostały uchylone przez sąd odwoławczy. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 25 lutego 2015 r., I SA/Bd 1141/14 został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 maja 2017 r., I FSK 1287/15, zaś wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 29 maja 2015 r., III SA/Wa 3610/14 uchylił Sąd drugiej instancji wyrokiem z 27 października 2017 r., I FSK 1864/15. 3.6. W konsekwencji powyższego Naczelny Sąd Administracyjny za bezzasadny uznał sformułowany w skardze zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego. 3.7. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. 3.8. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. Wynagrodzenie pełnomocnika Szefa Krajowej Administracji Skarbowej określono w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804) w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1667).