I FSK 1503/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia WSA del. Bożena Dziełak (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Jaszuk, po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. Sp. z o. o. w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 kwietnia 2016 r. sygn. akt I SA/Lu 967/15 w sprawie ze skargi A. Sp. z o. o. w C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie (obecnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie) z dnia 16 lipca 2015 r. nr [..] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2010 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. Sp. z o. o. w C. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie kwotę 3.600 (słownie: trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

I. Zaskarżonym wyrokiem z 27 kwietnia 2016 r. sygn. akt I SA/Lu 967/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie ("WSA", "Sąd pierwszej instancji"), oddalił skargę Skarżącej – PPHU A. sp. z o.o. w C., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. ("Dyrektor IS") z 16 lipca 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2010 r. Dyrektor IS zgodził się z organem pierwszej instancji, że Skarżąca (prowadząca działalność gospodarczą w zakresie wyświetlania banerów na portalach internetowych, udostępniania miejsca pod tablice reklamowe, opracowywania projektów graficznych, usług utrzymania witryn internetowych) niezasadnie obniżyła podatek należy o podatek naliczony wykazany w fakturach wystawionych przez A. sp. z o.o. w O. ("A."), dokumentujących transakcje związane z aktualizacją prowadzonych przez Skarżącą portali internetowych. Zdaniem organów podatkowych transakcje ujęte w tych fakturach w rzeczywistości nie miały miejsca, ponieważ A. nie prowadziła faktycznej działalności gospodarczej. Skarżąca zaś miała pełną świadomość, że zakwestionowane faktury nie dokumentują faktycznych transakcji. Dyrektor IS za zasadne uznał zastosowanie w sprawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.) – dalej: "u.p.t.u.". III. Oddalając skargę Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż nie doszło do zarzucanego przez Skarżącą naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej ("O.p.") oraz ustawy o podatku od towarów i usług. Podzielił stanowisko Dyrektora IS, że Skarżąca w ogóle nie przeprowadziła transakcji udokumentowanych spornymi fakturami – w rzeczywistości nie miały one miejsca. WSA uznał, że w tej sytuacji nie mają znaczenia wszelkie argumenty (organów podatkowych i Skarżącej) dotyczące kwestii prawidłowego, czy wystarczającego sprawdzenia kontrahenta, czy braku świadomości Skarżącej co do jego nieuczciwości. IV. Skarżąca złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) – dalej "P.p.s.a.", zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 191 w zw. z art. 187 § 1 O.p. przez oddalenie przez WSA skargi, mimo że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów Ordynacji podatkowej, polegającym na uznaniu za udowodnioną okoliczności niewykonywania przez A. na rzecz Skarżącej czynności faktycznych udokumentowanych zakwestionowanymi fakturami, podczas gdy ocena całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że usługi te zostały wykonane na rzecz Skarżącej, a jedynie zastosowana przez organy administracji skarbowej ocena materiału dowodowego, która została zaakceptowana przez WSA, doprowadziła do nieuprawnionego uznania, że usług tych nie wykonano; 2) art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 191 O.p. przez oddalenie przez WSA skargi, mimo że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów Ordynacji podatkowej, polegającym na uznaniu za udowodnioną okoliczności braku dobrej wiary po stronie zarządu Skarżącej spółki, podczas gdy okoliczności faktyczne sprawy nie wskazują na istnienie po stronie zarządu świadomości co do sposobu i charakteru działania usługodawcy, tj. A.; 3) art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 188 z zw. z art. 199 O.p. przez oddalenie przez WSA skargi, mimo że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów Ordynacji podatkowej, polegającym na niedopuszczeniu dowodu, który miał znaczenie dla sprawy, tj. dowodu z zeznań przedstawiciela Skarżącej – H.N., która podczas postępowania kontrolnego prowadzonego przez UKS w Lublinie pełniła funkcję prezesa zarządu Skarżącej, pomimo składania wniosku o przeprowadzenie takiego dowodu; 4) art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 188 w zw. z art. 197 O.p. przez oddalenie przez WSA skargi, mimo że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów Ordynacji podatkowej, polegającym na nieuwzględnieniu wniosku dowodowego o powołanie biegłego z zakresu psychiatrii w przedmiocie oceny stanu zdrowia K.K., byłego prezesa zarządu A. i wpływu jego stanu zdrowia na czynności procesowe prowadzone z jego udziałem; 5) art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 191 w zw. z art. 188 i 192 O.p. przez oddalenie przez WSA skargi, mimo że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów Ordynacji podatkowej, polegającym na uznaniu, że okoliczność stanu zdrowia byłego prezesa zarządu A. została udowodniona, pomimo nieuwzględnienia wniosku dowodowego dotyczącego powołania biegłego z zakresu psychiatrii w przedmiocie oceny stanu zdrowia K.K. przy istniejących uzasadnionych wątpliwościach dotyczących stanu jego zdrowia potwierdzonych przez lekarza będącego jednocześnie biegłym sądowym; 6) art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 194 § 1 i § 3 O.p. przez oddalenie przez WSA skargi, mimo że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów Ordynacji podatkowej, polegającym na uznaniu, że nie można dopuścić i przeprowadzić dowodu dotyczącego tez odmiennych niż wskazane w ostatecznych decyzjach UKS w K. wydanych wobec A. i materiałach z postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w Katowicach; 7) art. 151 P.p.s.a. w związku art. 121, art. 122 i art. 124 O.p. przez oddalenie przez WSA skargi, mimo że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasad ogólnych postępowania podatkowego wyrażonych w Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, podczas gdy Skarżąca wskazywała na dowody, które służyły wyjaśnieniu okoliczności faktycznych sprawy; 8) art. 141 § 4 P.p.s.a. przez błędne uzasadnienie wyroku przez WSA polegające na tym, że przedstawiając stan sprawy WSA pobieżnie odniósł się do podniesionego w skardze zarzutu nieustalenia w sposób dostateczny stanu faktycznego dotyczącego wykonywania przez A. usług na rzecz Skarżącej w sytuacji, gdy całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego pozwala na stwierdzenie, że zamówione przez Skarżącą materiały zostały przez A. dostarczone, a następnie udostępnione na stronach www. należących do Skarżącej; 9) art. 141 § 4 P.p.s.a. przez błędne uzasadnienie wyroku przez WSA polegające na tym, że przedstawiając stan sprawy WSA pobieżnie odniósł się do podniesionego w skardze zarzutu nieudowodnienia istnienia po stronie Skarżącej świadomości uczestniczenia w procederze korzystania z tzw. "pustych faktur", co w świetle wykonywania usług na rzecz Skarżącej ma kluczowe znaczenie dla oceny całej sprawy; 10) art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez powielenie błędu Dyrektora IS i nierozważenie przez WSA przesłanki świadomości uczestniczenia w procederze korzystania z tzw. "pustych faktur" po stronie osób działających w imieniu Skarżącej, w sytuacji, gdy WSA rozpatrując skargę był związany jedynie granicami przedmiotowej sprawy, pomimo że Skarżąca w skardze wprost zarzuciła Dyrektorowi IS pominięcie w swojej decyzji oceny tej okoliczności. Natomiast na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego: 1) art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. w zw. art. 167, art. 168 i nast. Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE seria L z 2006 r. Nr 347/1 ze zm.) – dalej "Dyrektywa 2006/112/WE" przez zaakceptowanie przez WSA niewłaściwego zastosowania tych przepisów wskutek czego ograniczono Skarżącej prawo do odliczenia z faktur wystawionych przez A.; 2) art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. w zw. art. 167, art. 168 i nast. Dyrektywy 2006/112/WE przez zaakceptowanie przez WSA błędnej wykładni tych przepisów wskutek czego ograniczono Skarżącej prawo do odliczenia z faktur wystawionych przez A.; 3) art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 86 ust. 1 u.p.t.u. polegające na jego niezastosowaniu, będącym konsekwencją naruszenia przepisów postępowania. Dyrektor IS nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: VI. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania sądowego, której przesłanki wymienione zostały w § 2 tego artykułu. Przesłanki te w rozpoznanej sprawie nie wystąpiły. Nie stwierdzono też podstaw do odrzucenia skargi oraz umorzenia postępowania w oparciu o art. 189 P.p.s.a. Wyjaśnić również należy, że stosownie do art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r.), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Tym samym sporządzając uzasadnienie takiego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zobligowany do odpowiedniego stosowania wymogów dotyczących elementów, jakie uzasadnienie wyroku powinno zawierać zgodnie z art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny nie był zobligowany przedstawić pełnej relacji z przebiegu sprawy. Skarga kasacyjna Skarżącej jest niezasadna. VII. Chybiony jest zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 191 i art. 187 § 1 O.p., w którym podniesiono, iż w sprawie wadliwie oceniono, że sporne usługi nie zostały wykonane na rzecz Skarżącej. Uzasadnienie tego zarzutu sprowadza się do polemiki z oceną materiału dowodowego dokonaną przez organ odwoławczy, zaakceptowaną przez Sąd pierwszej instancji. Wadliwe jest przede wszystkim twierdzenie, że "Organy podjęły szereg działań zmierzających do uprawdopodobnienia, że A. Sp. z o.o. nie wykonała usług na rzecz A. Sp. z o.o., jednak zrobiono to na zasadzie dowolnego uznania administracyjnego". Jak bowiem wskazano w decyzji organu odwoławczego: – A. faktycznie nie posiadała siedziby i nie wskazała innego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, jak również nie wskazała miejsca przechowywania dokumentacji finansowo – księgowej. Budynek pod adresem [...], wskazany w wystawionych w latach 2009 - 2010 fakturach VAT jako adres siedziby spółki, już od 2005 r. przeznaczony był do rozbiórki, a w roku 2007 pod tym adresem rozpoczęto budowę budynku mieszkalnego, a jego zasiedlanie – w roku 2008; adresu siedziby A. nie potrafiły wskazać również przesłuchane osoby, które pomimo wieloletniej współpracy ze tą spółką nigdy w jej siedzibie nie były; – A. nie zatrudniała pracowników; – spółka ta nie posiadała żadnego potencjału gospodarczego; prezes spółki i jej jedyny udziałowiec w kontrolowanym okresie, nie pamiętał, jaki majątek trwały A. posiadała, nie pamiętał również, jaki majątek został sprzedany wraz z udziałami spółki i czy było to w jakiś sposób udokumentowane; – wezwany wielokrotnie w toku postępowania kontrolnego prowadzonego wobec A., zarząd spółki nie okazał dokumentacji finansowo – księgowej; zarówno były jak i obecny prezes spółki, w toku przesłuchań zeznali, że nie posiadają tej dokumentacji; – przesłuchiwany K.K. pełniący w kontrolowanym okresie funkcję prezesa A., wystawca faktur i dysponent rachunków bankowych nie był w stanie wymienić żadnego z kontrahentów tej spółki, od których miał nabywać usługi i towary; nie był w stanie wskazać osób wykonujących usługi z ramienia A., nie wskazał osób, którym zlecił wykonawstwo usług aktualizacji portali na rzecz Skarżącej i nie posiadał wiedzy na temat towarów, którymi rzekomo handlowała spółka; – jak wynika z historii rachunków bankowych A., oprócz płatności za czynsz, nie ponosiła ona żadnych kosztów, opłacanych za pośrednictwem konta bankowego, związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, a należności wpływające za wystawione faktury na bieżąco były wypłacane w gotówce, nawet kwoty 100.000 zł.; – działalność spółki, niezatrudniającej żadnych pracowników, niemającej rzeczywistej siedziby, ani innych miejsc prowadzenia działalności, nieposiadającej żadnego potencjału gospodarczego miała obejmować zarówno sprzedaż towarów, jak i szeroki zakres usług. Różnorodność ta przejawiała się w świadczeniu usług informatycznych, graficznych, projektowych, dystrybucyjnych, budowlanych, jak i oferowaniu sprzedaży bogatego asortymentu towarów, np. pospółka, żwir, cement, grys, piasek, kruszywo, elektrografit, okna, pręty żebrowane. Przy powyższych ustaleniach brak jest podstaw do stwierdzenia, że organy podatkowe w sposób dowolny uznały, iż w 2010 r. A. nie świadczyła na rzecz Skarżącej usług udokumentowanych wystawionymi, a zakwestionowanymi w sprawie fakturami. Oceny tej nie może zmienić podniesiona w skardze kasacyjnej okoliczność, że WSA nie odniósł się do pominiętych przez organy podatkowe dowodów w postaci pisemnych opracowań założeń dwóch witryn internetowych, tj. "[...]" i "[...]". Autor skargi kasacyjnej zasadnie wskazał, że – wbrew temu co stwierdził Dyrektor IS – faktury wystawione przez A. tytułem sprzedaży tych opracowań zostały ujęte w rejestrach zakupu Skarżącej za 2010 r. Znajduje to bowiem potwierdzenie w tabeli zamieszczonej na s. 6-8 decyzji Dyrektora UKS, z której wynika, że faktury te uwzględniono odpowiednio w październiku oraz w listopadzie 2010 r. Tym niemniej ocenę, że opracowania założeń witryn "[...]" i "[...]" nie dowodzą wykonania ujętych w tych fakturach usług Dyrektor IS uzasadnił odwołując się do sposobu sporządzenia i treści opracowań, a mianowicie tym, iż są to kilkustronicowe wydruki zawierające schemat stron z krótkim opisem wstępnych i podstawowych założeń projektów, na których znajduje się na nich pieczątka A. i podpis prezesa spółki K.K., bez daty powstania dokumentów. W świetle zaś powyższych okoliczności związanych z działalnością A. świadczących, że spółka ta faktycznie nie wykonywała usług, a w istocie jedynie pozorowała działalność gospodarczą, sama w sobie okoliczność, że wystawiła ona faktury na rzecz Skarżącej, która ujęła je w swoich rejestrach sprzedaży, nie dowodzi rzeczywistego wykonania usług. Skarżąca zaś nie podważyła dokonanej przez organy podatkowe oceny wiarygodności powyższych opracowań. VIII. Niezasadny jest zarzut naruszenia "art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 191 O.p., poprzez oddalenie przez Sąd skargi, mimo że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów O.p., polegającym na uznaniu za udowodnioną okoliczności braku dobrej wiary po stronie zarządu skarżącej Spółki, podczas gdy okoliczności faktyczne przedmiotowej sprawy nie wskazują na istnienie po stronie zarządu Skarżącej świadomości co do sposobu i charakteru działania usługodawcy, tj. A. Sp. z o.o.". Jak bowiem trafnie stwierdził organ odwoławczy, przy akceptacji Sądu pierwszej instancji, skoro zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na brak rzeczywistego wykonania usług pomiędzy Skarżącą oraz A., to nie istnieją podstawy do badania okoliczności wskazanych w powołanych przez Skarżącą orzeczeniach Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i sądów krajowych, tj. czy Skarżąca stała się ofiarą przestępczych działań innego podmiotu, mimo zachowania należytej staranności kupieckiej. Jeżeli bowiem, jak w rozpoznanej sprawie, faktura nie dokumentuje faktycznie wykonanych usług, to zasady logicznego rozumowania wykluczają konieczność badania, czy nabywca "nabywał" towary w dobrej wierze. Za chybiony w tej sytuacji uznać także należy zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a., ponieważ w świetle powyższego niecelowym było badanie przesłanki świadomości uczestniczenia w procederze korzystania z tzw. "pustych faktur" po stronie osób działających w imieniu Skarżącej. IX. Nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 188 z zw. z art. 199 O.p. przez niedopuszczenie dowodu, który miał znaczenie dla sprawy, tj. dowodu z zeznań przedstawiciela Skarżącej – H.N., podczas postępowania kontrolnego prowadzonego przez Dyrektora UKS pełniącej funkcję prezesa zarządu Skarżącej spółki. Sąd pierwszej instancji słusznie stwierdził, iż w sytuacji, gdy na potwierdzenie tezy Skarżącej, że usługi były wykonywane, H.N., występując w charakterze strony, złożyła wyczerpujące wyjaśnienia pisemne, opisujące przebieg współpracy ze spółką A. i przedłożyła dowody mające potwierdzać tę tezę, to przesłuchanie jej na tę okoliczność w charakterze świadka nie było konieczne. Zgodnie bowiem z art. 188 O.p., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Skoro zatem okoliczności dotyczące wykonania spornych usług, tzn. okoliczności, na które miałaby zeznawać H.N., zostały już stwierdzone w jej pisemnych wyjaśnieniach (co nie przesądza jednak, że są one wiarygodne w całokształcie zebranego materiału dowodowego), nie doszło do naruszenia art. 188 O.p. z uwagi na odmowę przeprowadzenia tego dowodu. X. Nie doszło także do naruszenia art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 188 w związku z art. 197 O.p., poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego o powołanie biegłego z zakresu psychiatrii w przedmiocie oceny stanu zdrowia K.K., byłego prezesa zarządu A. i wpływu jego stanu zdrowia na czynności procesowe prowadzone z jego udziałem. Chybiony jest też korelujący z tym zarzutem zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 191 w zw. z art. 188 i art. 192 O.p. W pełni prawidłowo Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skoro w świetle art. 188 O.p., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, to stan zdrowia K.K. w zakresie zaburzeń pamięci świeżej i trwałej, nie jest okolicznością mającą znaczenia w rozpoznanej sprawie. W sytuacji bowiem, gdy 4 listopada 2014 r. K.K. odmówił składania zeznań z uwagi na prowadzone przez Urząd Skarbowy w O. postępowanie w przedmiocie jego odpowiedzialności jako osoby trzeciej za zobowiązania spółki A.; w trakcie składania zeznań 18 października 2011 r. co do większości zadanych pytań zasłaniał się niepamięcią, a jedynie zeznając 14 grudnia 2011 r. udzielił wyjaśnień w szerszym zakresie, które to zeznania są jednym z wielu dowodów zgromadzonych w sprawie, a wnioski organów podatkowych opierają się na całokształcie materiału dowodowego, to fakt że w sytuacji stresowej K.K. mógł mieć problemy z przypomnieniem sobie okoliczności z zakresu prowadzonej działalności gospodarczej, jest bez znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy, ponieważ zgromadzony materiał dowodowy pozwoliłby na podjęcie rozstrzygnięcia, nawet w przypadku całkowitego braku zeznań K.K. Tym samym także złożone do akt sprawy zaświadczenie o stanie zdrowia K.K. nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy. Wbrew zatem stanowisku wyrażonemu w skardze kasacyjnej, fakt potwierdzenia przez biegłego istnienia u K.K. zaburzeń pamięci świeżej i trwałej w żaden sposób nie umożliwiłby "ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie ewentualnych podwykonawców, którzy świadczyli usługi na rzecz A. sp. z o.o.". XI. Za bezpodstawny – jako pozostający bez uzasadnienia w skardze kasacyjnej – uznać również należy zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 194 § 1 i § 3 O.p., poprzez uznanie, że "nie można dopuścić i przeprowadzić dowodu dotyczącego tez odmiennych, niż wskazane w ostatecznych decyzjach Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wydanych wobec A. Sp. z o.o. i materiałach z postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w K.". Z akt sprawy nie wynika, aby organ odwoławczy sprzeciwiał się przeprowadzeniu dowodów na tezy odmienne niż wynikające z powyższych postępowań, a autor skargi kasacyjnej nie przytoczył żadnych argumentów na poparcie sformułowanego zarzutu. XII. Nietrafny jest również kolejny zarzut, a mianowicie zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 121, art. 122 i art. 124 O.p. przez naruszenie "zasad ogólnych postępowania podatkowego wyrażonych w O.p., poprzez nie podjęcie wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, podczas gdy Strona postępowania wskazywała na dowody, które służyły wyjaśnieniu okoliczności faktycznych sprawy". Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy obejmuje zarówno dowody mające przemawiać na korzyść strony (m.in. płyty CD, zdjęcia, wyjaśnienia, przesłuchania świadków wskazanych przez stronę), jak również dowody potwierdzające brak wykonania przedmiotowych usług przez spółkę A.. Odnosząc się do twierdzenia, iż organ pominął okoliczność, że znaczna większość płatności za zakwestionowane faktury odbywała się w formie przelewów bankowych i nie podjął inicjatywy dowodowej mającej na celu ustalenie, kto miał być ostatecznym beneficjentem oszukańczego procederu, wskazać należy, że w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego i wykazania, że A. nie świadczyła na rzecz Skarżącej spornych usług, okoliczności te nie mają istotnego znaczenia dla wyniku tej sprawy, wobec czego nie musiały być przedmiotem szczegółowych ustaleń. Nadmienić jedynie należy, że jak wynika z historii rachunków bankowych A., wpływające należności za wystawione faktury były na bieżąco wypłacane w gotówce, nawet kwoty 100.000 zł, co przy stwierdzeniu, że spółka ta nie wykonywała żadnych czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, może wskazywać, że środki te były w jakiejś części przeznaczone dla podmiotów uczestniczących w obrocie fikcyjnymi fakturami wystawianymi przez A.. Wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej organ odwoławczy poddał także szczegółowej analizie zeznania świadków w tej sprawie, w szczególności M.R. W tych okolicznościach przedstawione w uzasadnieniu omawianego zarzutu ogólne stwierdzenia Skarżącej, pozbawione oparcia w zebranym w sprawie materiale dowodowym, nie zasługują na uwzględnienie. XIII. Całkiem bezpodstawne są także zarzuty naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. oraz art. 134 § 1 P.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku w pełni spełnia wymogi art. 141 § 4 P.p.s.a. i odnosi się do wszystkich istotnych aspektów rozpoznanej sprawy. W przypadku zaś zarzutu naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. w skardze kasacyjnej w żaden sposób nie wykazano, że Sąd pierwszej instancji nie rozstrzygnął tej sprawy w jej granicach. Fakt rozstrzygnięcia sprawy nie po myśli Skarżącej nie oznacza, że WSA dopuścił się naruszenia powyższych norm. XIV. Przy niepodważonych skargą kasacyjną ustaleniach faktycznych poczynionych na gruncie tej sprawy, chybione są także zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. w związku z art. 167, art. 168 i nast. Dyrektywy 2006/112/WE, jako że w sytuacji, gdy w rozpoznanej sprawie nie doszło do wadliwego zastosowania i wykładni powyższych przepisów Sąd pierwszej instancji nie naruszył tych przepisów w sposób wskazany w zarzutach skargi kasacyjnej, a także art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 86 ust. 1 u.p.t.u., ponieważ nie ma podstaw do stwierdzenia, że WSA w wyniku błędnej wykładni tych przepisów ograniczył Skarżącej prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez A.. XV. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Skarżącej, jako że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Na wniosek Dyrektora IS, na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 w związku z art. 207 § 1 i art. 209 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od Skarżącej koszty postępowania kasacyjnego w kwocie stanowiącej koszty zastępstwa procesowego radcy prawnego wyliczone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) jako 50% stawki wskazanej w § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804). Koszty zasądzono na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie, jako nowej strony w miejsce Dyrektora IS, zniesionego z dniem 1 marca 2017 r.