I FSK 1476/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia NSA Marek Olejnik, Sędzia WSA (del.) Elżbieta Olechniewicz (spr.), Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. sp. z o.o. w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 marca 2021 r. sygn. akt I SA/Łd 35/21 w sprawie ze skargi B. sp. z o.o. w L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 5 listopada 2020 r. nr [...] UNP: [...] w przedmiocie zabezpieczenia na majątku podatnika przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2014 r. wraz z odsetkami za zwłokę 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od B. sp. z o.o. w L. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji. 1.1. Wyrokiem z dnia 24 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 35/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu skargi B. sp. z o.o. w L. (dalej: Strona lub Skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (dalej: organ drugiej instancji lub DIAS) z dnia 5 listopada 2020 r. w przedmiocie zabezpieczenia na majątku podatnika przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2014 r., działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm., dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę (opisany wyrok i powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). 2. Skarga kasacyjna. 2.1. Skargę kasacyjną od ww. wyroku wniosła Strona, zaskarżając wyrok w całości oraz zarzucając wyrokowi WSA: 1) naruszenie przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. a) naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c p.p.s.a. w zw. z art. 33 § 1 i art. 33 § 2 pkt 2, art. 33 § 3 i art. 33 § 4 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r. poz. 1325, ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa), poprzez błędną, rozszerzającą wykładnię wskazanych powyżej przepisów i w konsekwencji błędne przyjęcie, że organ podatkowy wydający decyzję o zabezpieczeniu nie jest zobowiązany wykazać i choćby w wysokim stopniu uprawdopodobnić okoliczności faktyczne przemawiające za zastosowaniem instytucji zabezpieczenia, w szczególności okoliczności przemawiające za tym, że zobowiązanie podatkowe faktycznie powstanie. Brak choćby uprawdopodobnienia tych okoliczności musi eliminować możliwość wydania decyzji w trybie rozdziału 3 Ordynacji podatkowej, bowiem w takim przypadku mamy do czynienia z całkowitą dowolnością organów podatkowych, co ma miejsce w niniejszej sprawie, b) naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c p.p.s.a. w zw. z art. 121, art. 122, art. 123 Ordynacji podatkowej polegające na przyjęciu przez WSA w Łodzi, że istnieją przesłanki do wydania decyzji w trybie art. 33 i nast. Ordynacji podatkowej, w sytuacji gdy z treści decyzji jednoznacznie wynika, iż została ona wydana na skutek błędów organu oraz na skutek: - przyjęcia przez organ z góry założonej tezy, a następnie dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego wbrew zasadom wyrażonym w w/w przepisach celem wykazania przez organ założeń wcześniej przyjętych, - pominięcie przez organ istotnych w sprawie elementów w postaci posiadania przez Stronę parku maszyn służących do przewijania folii celem dalszej odsprzedaży w innej postaci, - wewnętrznej sprzeczności wydanej decyzji, a to m.in. w zakresie stawiania zarzutów kontrahentom Strony, że nie posiadali oni magazynów, a następnie postawienie zarzutu, iż dla organu nie jest zrozumiałe to, że kontrahenci Skarżącej dokonywali sprzedaży wcześniej zakupionego towaru w krótkim terminie do innych swoich odbiorców, co zdaniem Skarżącej nie jest niczym nadzwyczajnym, skoro nie mieli powierzchni do składowania nabytego uprzednio towaru, - pominięciu przez organ faktu, że Strona sprzedawała nabyty wcześniej towar do innych swoich odbiorców, po przewinięciu uprzednio folii na mniejsze rolki i w kontrolowanym okresie tj. w roku 2014 Skarżąca miała 169 kontrahentów, wystawiła na ich rzecz 1053 faktury uzyskując znaczny obrót, co przeczy tezie organu o uczestnictwie Strony w jakiejkolwiek karuzeli podatkowej, to przeczy również temu, aby kontrahenci Strony uczestniczyli w takim procederze, gdyż karuzele podatkowe, jak sugeruje autor decyzji polegają na tym, że towar w niezmienionej postaci trafia z powrotem do pierwszego dostawcy, tymczasem analizując dokumenty Strony fakt taki nie miał miejsca, a zatem nazywanie wcześniejszych dostawców brokerami, pośrednikami, czy znikającymi podatnikami stanowi nadużycie, - błędna ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez przyjęcie, że folia dostarczona przez firmę M. do Skarżącej i następnie folia sprzedana przez Skarżącą do firmy M. to ten sam towar, w przypadku gdy nawet z faktur VAT posiadanych przez organ wynika, że był to towar o zupełnie innej specyfikacji. Folia dostarczona przez M. do Strony to folia w belkach 50-60 kilogramowych, a folia zakupiona przez M. od Strony to folia maszynowa, czyli folia przewinięta na mniejsze rolki o innej specyfikacji lub identycznej, ale na mniejszych rolkach, Skarżąca bowiem otrzymując zakupiony towar przewijała go za pomocą posiadanego przez siebie parku maszynowego i sprzedawała swoim odbiorcom, w tym firmie M., organ podatkowy błędnie przyjął tylko dla potrzeb tej sprawy, że to jest ten sam towar, który zdaniem organu nie podlegał modyfikacji, a takie założenie jest nieprawdziwe. Organ pominął bowiem fakt przewinięcia folii zakupionej na parku maszynowym na mniejsze rolki, które mogą zostać wykorzystane w specjalnych maszynach, stąd nazwa folia maszynowa, - wybiórczej oraz nastawionej wyłącznie na odmowę prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z zakwestionowanych faktur VAT analizy zgromadzonego materiału dowodowego przez organ kontroli celno-skarbowej, skutkującej naruszeniem podstawowych zasad postępowania procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, - wadliwej oraz nieprawidłowej analizy stanu faktycznego w zakresie transakcji dostaw towarów udokumentowanych fakturami VAT wystawionymi na rzecz kontrahentów Skarżącej w kontrolowanym okresie, przeprowadzone w oderwaniu od okoliczności faktycznych oraz bez uwzględniania, iż w ramach wymienionych transakcji gospodarczych Skarżąca przeniosła prawo do rozporządzania dostarczanym towarami jak właściciel w rozumieniu Dyrektywy VAT, - przeprowadzenia postępowania kontrolnego bez podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu obiektywnego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności kontrolowanego stanu faktycznego, pomijanie istotnych środków dowodowych, stronnicze i nieobiektywne przeprowadzenie postępowania dowodowego, bez wymaganej wnikliwości w celu ustalenia rzeczywistego stanu sprawy, tj. postępowanie w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych. Organ podatkowy nie uprawdopodobnił choćby w najmniejszym stopniu tego, że zobowiązanie podatkowe powstanie, bowiem przyjęte przez ten organ założenia są nieprawdziwe i sprzeczne zarówno z zaistniałym stanem faktycznym, jak i z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, o czym poniżej w uzasadnieniu. c) naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1, art. 123 § 1 w zw. z art. 188, art. 180 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez całkowicie dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji przyjęcie błędnego założenia, że Strona brała udział w tzw. karuzeli podatkowej, w przypadku gdy Skarżąca nabyła dostarczoną folię, a następnie odsprzedała ją do innych swoich odbiorców, nie uczestnicząc w żadnej karuzeli podatkowej oraz nie mając wiedzy, że tego typu zjawisko mogło wystąpić na wcześniejszym etapie obrotu, 2) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. a) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685, ze zm., dalej: ustawa o VAT) poprzez przyjęcie, iż w przypadkach transakcji dostaw towarów dokonanych przez Skarżącą, udokumentowanych fakturami VAT wystawionymi na rzecz jej kontrahentów, nie doszło do "dostawy towarów" w rozumieniu Dyrektywy VAT, pomimo, iż pod tym pojęciem należy rozumieć każdą transakcję przekazania rzeczy przez stronę, która upoważnia drugą stronę do rozporządzania tą rzeczą, jakby była ona jej właścicielem, podczas, gdy w ramach tych transakcji doszło do faktycznego (i rzeczywistego) przekazania przez Skarżącą dostarczanych towarów na rzecz odbiorcy, w związku z czym, wystawionych przez Skarżącą faktur VAT nie można uznać za "puste faktury", tym bardziej, iż w datach transakcji Skarżąca nie miała żadnej wiedzy o ewentualnych nieuczciwych działaniach podejmowanych przez inny podmiot na etapie wcześniejszego obrotu folią, który to podmiot, został objęty czynnościami weryfikacyjnymi, w datach transakcji był czynnym podatnikiem VAT, posiadał dokumentację potwierdzającą prowadzenie legalnej działalności gospodarczej oraz dostarczał do Skarżącej folię stretch przeznaczoną na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, b) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT w zw. z art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, poprzez błędną jego wykładnię polegająca na uznaniu, iż Skarżąca nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego, bez udowodnienia, że Skarżąca wiedziała lub miała świadomość że dostawcy dokonują oszustw podatkowych, gdy w rzeczywistości Skarżąca zachowała staranność gospodarczą oraz działała w dobrej wierze w zakwestionowanych transakcjach nabyć towarów, c) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 167 i nast. Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE z 11 grudnia 2016 r. Nr L 347, s. 1, dalej: Dyrektywa 2006/112/WE), polegające na bezzasadnym ograniczeniu możliwości odliczenia od podatku należnego podatek naliczony na wcześniejszym etapie obrotu pomimo posiadania przez Stronę stosownej faktury VAT, dostarczeniu zmówionego towaru do Skarżącej, który następnie w roku 2014 został sprzedany do 169 kontrahentów, co skutkuje nieważnością decyzji w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Strona wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Dodatkowo autor kasacji - w oparciu o przepis art. 267 ust. 1 pkt b Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej - wniósł o wystąpienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, czy tego rodzaju postępowanie organu administracyjnego, w którym organ odmawia Stronie odliczenia podatku naliczonego, jaki wynika z faktury wystawionej na rzecz podatnika przez jego kontrahenta, pomimo iż podatnik nie wiedział, że jeden z dostawców na wcześniejszym etapie obrotu może uczestniczyć w tzw. karuzeli podatkowej nie narusza dyspozycji art. 47, art. 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 167, art. 168 Dyrektywy 2006/112/WE, a to w kontekście wyroków TSUE wydanych w sprawach wyrok C- 277/14, w kontekście wyroku C-33/13? 2.2. Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 3.1. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. 3.2. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić kwestę podstawową związaną z charakterem środka zaskarżenia jakim jest skarga kasacyjna. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę jest związany granicami skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego przepisu. Związanie podstawami skargi kasacyjnej, o którym mowa w tym przepisie polega na tym, że wskazanie w niej naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. NSA uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego rzeczywiście zaistniały. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej, wskazując, które normy zostały naruszone. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. W świetle powołanych przepisów, do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa procesowego, które w jego ocenie naruszył Sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało naruszenie prawa procesowego oraz wykazanie istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. W przypadku zaś zgłoszenia zarzutu naruszenia przez WSA prawa materialnego obowiązkiem kasatora jest wykazanie, że Sąd ten dokonał jego błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać, bądź w inny sposób ich korygować lub poprawiać. Zarówno z art. 183 § 1, jak i z art. 174 oraz art. 176 p.p.s.a. wynika, że do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy takie zredagowanie tego środka odwoławczego, które umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska Sądu pierwszej instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem strony zostały nieprawidłowo przez ten Sąd rozważone, czy ocenione. Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej lub odniesienie się do nich w sposób pobieżny skutkuje brakiem możliwości zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez Sąd pierwszej instancji. Co do zasady Naczelny Sąd Administracyjny nie może zatem odnieść się do wadliwie sformułowanych zarzutów kasacyjnych, gdyż jak wspomniano, nie może ich konkretyzować, a jedynie stosownie do konwencji przyjętej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej może poddać ocenie prawidłowość wydanego przez Sąd pierwszej instancji rozstrzygnięcia w granicach zakreślonych uzasadnieniem. 3.3. Odnosząc ww. uwagi o charakterze ogólnym do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia zarówno przepisów prawa procesowego jak i materialnego, koncentrują się poprawności prowadzonego przez organy podatkowe postępowania w przedmiocie określenia Skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2014 r., podczas gdy przedmiotem tej sprawy jest decyzja wydana na podstawie art. 33 Ordynacji podatkowej, a więc decyzja dotycząca tzw. zabezpieczenia przedwymiarowego. 3.4. Zgodnie z treścią art. 33 § 4 Ordynacji podatkowej o zabezpieczeniu wykonania zobowiązania podatkowego organ orzeka w formie decyzji. W decyzji tej organ nie rozstrzyga o wielkości zobowiązania podatkowego. Istotą tego rozstrzygnięcia jest określenie wielkości zabezpieczenia i stworzenie podstawy prawnej do jego dokonania. Jeśli chodzi o określenie przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego to ma ona charakter "szacunkowy". Na tym etapie nie musi być znana dokładna wielkość zobowiązania podatkowego. Przybliżona kwota zobowiązania podatkowego powinna być wyliczona z uwzględnieniem wszystkich znanych elementów prawnopodatkowego stanu sprawy – tak, aby wymiar dokonany przez organ podatkowy na potrzeby zabezpieczenia był jak najbardziej zbliżony do rzeczywistej wysokości podatku. W orzecznictwie prezentowane jest stanowisko, że określenie w decyzji o zabezpieczeniu przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego ma charakter informacyjny w tym znaczeniu, że wskazuje kwotę podlegającą zabezpieczeniu na majątku podatnika. W szczególności nie oznacza to, że jest to kwota rzeczywiście obciążającego podatnika zobowiązania, tę określi bowiem dopiero decyzja wymiarowa. Decyzja wydawana na podstawie art. 33 Ordynacji podatkowej jest odrębną decyzją, nieprzesądzającą treści decyzji wymiarowej. Istotą tej decyzji jest dokonanie zabezpieczenia, a nie rozstrzygnięcie co do wysokości zobowiązania podatkowego (zob. Etel Leonard (red.), Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany, publ. LEX/el.2021). Ostateczne rozstrzygnięcie tej kwestii na podstawie całego zebranego materiału dowodowego dokona się bowiem w ramach postępowania wymiarowego, zakończonego odrębną decyzją, na którą będzie przysługiwał odrębny środek zaskarżenia. Wydanie decyzji o zabezpieczeniu nie pozbawia podatnika możliwości kwestionowania ustaleń dokonywanych w postępowaniu wymiarowym, z kolei kwestie związane z wymiarem podatku nie mogą być przedmiotem szczegółowej analizy w postępowaniu dotyczącym zabezpieczenia zobowiązania (por. np. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt II FSK 3449/14). W sprawie zabezpieczenia niedopuszczalne jest dowodzenie, że rozliczenia podatku były wadliwe lub prawidłowe. Takie podejście w istocie zacierałoby różnicę między decyzją o zabezpieczeniu wydaną w toku postępowania podatkowego, a decyzją kończącą definitywnie takie postępowanie, tj. określającą kwotę zobowiązania (por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 577/15). W decyzji o zabezpieczeniu nie bada się zatem poprawności ustaleń organu kontrolnego, nie analizuje i nie ocenia dowodów zebranych w tym zakresie. W decyzji o zabezpieczeniu wystarczy, że organ podatkowy przywoła ustalenia poczynione dotychczas w toku postępowania wymiarowego, bądź kontroli podatkowej, wynikające ze zgromadzonego materiału dowodowego i przedstawi oparte na ich podstawie wyliczenie co do przybliżonej kwoty zobowiązania. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 kwietnia 2016 r., sygn. akt I FSK 2058/14, stwierdził, iż organ podatkowy, dokonując zabezpieczenia nie ma obowiązku ustalenia prawdy materialnej, o której mowa w art. 187 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej. Nie ma on zatem obowiązku zgromadzenia całości materiału dowodowego w sprawie, ale może ograniczyć się do posiadanych przez siebie danych. Stwierdzono w tym orzeczeniu, że regulacja instytucji zabezpieczenia znajduje się poza Działem IV Ordynacji podatkowej zatytułowanym "Postępowanie podatkowe". Określenie bowiem przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego nie ma charakteru definitywnego stanowiska organu podatkowego, zaś podatnik zachowuje prawo do czynnego udziału we właściwym postępowaniu podatkowym. Należy wobec tego zaznaczyć, że przedmiotem postępowania w sprawie zabezpieczenia nie musi być udowodnienie, że na pewno, z całą pewnością, podatnik posiada określoną zaległość podatkową. Wystarczające jest uprawdopodobnienie w oparciu o przeprowadzone w danym postępowaniu dowody, że organ miał podstawy, aby żywić uzasadnione przypuszczenia co do istnienia zaległości, jak i obawę co do ich wykonania. Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, a organy podatkowe dysponowały wystarczającym materiałem dowodowym do określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego, podlegającego zabezpieczeniu na majątku Skarżącej. 3.5. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wyjaśniono w żaden sposób, na czym konkretnie polegało naruszenie wskazanych w niej przepisów, ale również jaki to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik postępowania w odniesieniu do przedmiotu niniejszej sprawy, dotyczącej zabezpieczenia przybliżonej kwoty przyszłego zobowiązania podatkowego. Wobec tego, że zarzuty jak i uzasadnienie skargi kasacyjnej koncentrują się na wykazaniu wadliwości prowadzonego postępowania wymiarowego, które nie jest przedmiotem niniejszej sprawy brak jest skutecznego podważenia ocena przyjętej przez organy podatkowe i zaakceptowanej przez Sąd pierwszej instancji w tej sprawie. W tej sytuacji i wobec wyżej przedstawionych rozważań na temat prawidłowej konstrukcji i formułowania zarzutów skargi kasacyjnej należało uznać, że w omawianym zakresie była ona dotknięta wynikającą z naruszenia art. 176 p.p.s.a., wadą formalną, polegającym na braku uzasadnienia zarzutów skargi kasacyjnej. Ta zaś uniemożliwiała merytoryczną ocenę naruszenia ww. norm prawnych. W konsekwencji, rzutowała na ocenę przedstawionych w skardze kasacyjnej wywodów, zasadniczo nie powiązanych z przedmiotem niniejszej sprawy. 3.4. Odnosząc się natomiast do argumentacji skargi kasacyjnej można jedynie wskazać, że Sąd pierwszej instancji zasadnie zaaprobował stanowisko organów podatkowych co do przyjęcia, że zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy dawał podstawy do wydania decyzji w oparciu o art. 33 Ordynacji podatkowej. Należy zgodzić się z WSA, który uznał za zgodną z prawem analizę organów podatkowych w szczególności w zakresie zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanki uzasadnionej obawy niewykonania przez Skarżącą zobowiązania podatkowego, wynikającej z art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej. Na zasadność tego twierdzenia wskazywały takie okoliczności jak: - nierzetelność w prowadzeniu działalności gospodarczej przez Skarżącą polegająca na udziale w obrocie fakturami VAT niedokumentującymi rzeczywistych transakcji gospodarczych, - niekorzystna sytuacja finansowa Strony oraz jej niskie zdolności płatnicze (poziom dochodów z prowadzonej działalności oraz z innych źródeł) w odniesieniu do określonych w przybliżonej kwocie zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2014 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę; wysokość kwoty przewidywanych zobowiązań ze wszystkich tytułów podatkowych Strony wraz z odsetkami, przekroczyła 7 min zł, która to kwota znacznie przewyższa możliwości płatnicze Strony; wysokość zadeklarowanych przez Skarżącą zysków ze sprzedaży za lata 2017 i 2018 uległa znacznemu spadkowi i wynosiła odpowiednio 431.189,22 zł i 172.673,95 zł, - brak majątku (ruchomości, nieruchomości), na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia; Skarżąca nie posiada żadnych nieruchomości, a użytkowany majątek ruchomy, tj. samochód ciężarowy [...] oraz park maszynowy w zdecydowanej większości nie jest własnością Strony, a jest jej jedynie wypożyczony w formie leasingu operacyjnego od podmiotów zewnętrznych; - fakt posiadania innych zaległości podatkowych w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2012 r., do których Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...] prowadzi w stosunku do tych zaległości postępowanie egzekucyjne (zawieszone w związku z postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 października 2018 r., sygn. akt I SA/Łd 635/18 wstrzymującym wykonanie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi) oraz w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2018 r. - wobec Spółki prowadzone jest również postępowanie zabezpieczające na podstawie zarządzeń zabezpieczenia wystawionych przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] dotyczących należności w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2014 r. - Skarżąca posiada zobowiązania na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych za okres lipiec 2018 r. - grudzień 2020 r. w łącznej kwocie 107.315,71 zł. 3.6. We wniesionej skardze kasacyjnej autor skargi kasacyjnej nie wykazał uchybień w stanowisku i rozumowaniu Sądu pierwszej instancji. Stąd też należy uznać, że WSA zasadnie uznał, że skarga Strony nie zasługiwała na uwzględnienie. 3.7. Powyższe zaś oznacza, że sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty, zarówno naruszenia przepisów postępowania jak i prawa materialnego, jako niezasadne, nie mogły zostać uwzględnione. 3.8. Odnosząc się zaś do wniosku Strony o zwrócenie się do TSUE z pytaniem prejudycjalnym należy wskazać, że wniosek ten został przez jego autora skierowany do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, a nie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, co wyklucza rozpoznanie wniosku przez Sąd kasacyjny. Dodać należy, że wniosek ten został sformułowany przez Stronę w skardze do WSA, który w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku trafnie wyjaśnił przyczyny odmowy uwzględnienia tego wniosku. Strona zaś nie zgłaszała żadnych zarzutów kasacyjnych w tym zakresie. 3.9. W tym stanie rzeczy, wobec braku usprawiedliwionych podstaw, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono natomiast na podstawie art. 209, art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 w zw. z art. 207 § 1 p.p.s.a. Elżbieta Olechniewicz Arkadiusz Cudak Marek Olejnik sędzia WSA (del.) sędzia NSA sędzia NSA