I FSK 1431/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia NSA Zbigniew Łoboda (spr.), Sędzia WSA del. Dominik Mączyński, po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Szefa Krajowej Administracji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 577/22 w sprawie ze skargi G. sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia 26 stycznia 2022 r. nr DNK7.8011.209.2021 w przedmiocie przedłużenia blokady rachunków bankowych 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2) zasądza od G. sp. z o.o. z siedzibą w K. na rzecz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej kwotę 460 (słownie: czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 577/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi G. sp. z o.o. w K. na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia 26 stycznia 2022 r., w przedmiocie przedłużenia terminu blokady rachunku bankowego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., w skrócie – "p.p.s.a."), uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej je poprzedzające z dnia 7 grudnia 2021 r. Z uzasadnienia wyroku wynika, że Szef Krajowej Administracji Skarbowej (dalej – "Szef KAS", "organ") żądaniem z dnia 2 grudnia 2021 r., wydanym w trybie art. 119zv § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, ze zm., dalej – "O.p."), dokonał blokady rachunków bankowych G. sp. z o.o. (w skrócie - "spółka", "strona", "skarżąca", "podmiot kwalifikowany") na czas 72 godzin do kwoty 6.822.502 zł. Następnie Szef KAS postanowieniem z dnia 26 stycznia 2022 r. przedłużył termin blokady rachunków bankowych skarżącej na czas oznaczony nie dłuższy niż trzy miesiące, tj. do dnia 7 marca 2022 r., zaś po rozpatrzeniu wniesionego od tego postanowienia zażalenia – zaskarżonym postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie wydane w pierwszej instancji. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 26 stycznia 2022 r. Szef KAS stwierdził, że istnieje uzasadnione podejrzenie, że podmiot kwalifikowany w swojej dokumentacji podatkowej w zakresie podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2021 r. do października 2021 r. ujął faktury niedokumentujące rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Posiadane informacje wskazywały, że spółka może wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub czynnościami zmierzającymi do wyłudzenia skarbowego, polegającymi na obniżeniu podatku należnego poprzez zadeklarowanie fikcyjnych wewnątrzwspólnotowych dostaw. Organ podkreślił, że spośród zadeklarowanych dostaw strony - 92% dostaw miało być dokonanych na rzecz 6. podmiotów zagranicznych i 2. podmiotów krajowych. Omawiając poczynione ustalenia w odniesieniu do 5. podmiotów zagranicznych (odrębnie do każdego z nich), to jest: K. GmbH, A. UG, S. UG, M. GmbH i A.1 GmbH, podniósł organ, że wykazywały krótki okres aktywności w zakresie transakcji wewnątrzwspólnotowych - co najwyżej kilkumiesięczny, za wyjątkiem A.1 GmbH, zarejestrowanej dla transakcji wewnątrzwspólnotowych od 29 marca 2013 r., jednakże do tej spółki transakcje zadeklarowała jedynie strona, a przy tym niemiecka administracja skarbowa podejrzewa ten podmiot o udział w przestępstwach typu karuzelowego. Siedziby firm ulokowane były w tzw. wirtualnych biurach, zaś osoby wskazane jako dyrektorzy zarządzający poszczególnych spółek są obywatelami polskimi, bez doświadczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej, zaś płatnikami zaliczek na podatek dochodowy od dochodów uzyskiwanych przez te osoby w przeszłości były takie instytucje jak: Areszt Śledczy, Zakład Karny, czy Powiatowy Urząd Pracy, zaś w przypadku S. UG osobna piastująca funkcję dyrektora zarządzającego występuje w rejestrze karnym skarbowym jako podejrzany w związku z przemytem wyrobów akcyzowych. Organ podkreślił brak bezpośrednich płatności pomiędzy podmiotem kwalifikowanym a wymienionymi spółkami zagranicznymi, jak również brak danych w systemie SENT dotyczących wysyłki towaru z G. sp. z o.o. Według organu, wykazane przez spółkę G. w złożonych plikach JPK-VAT faktury sprzedaży do K. GmbH, A. UG, S. UG, M. GmbH, A.1 GmbH z dużym prawdopodobieństwem nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych i służyły jedynie obniżeniu podatku należnego wynikającego z tych faktur ze względu na stosowany w przypadku wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów mechanizm rozliczenia podatku zmierzający do wyłudzeń skarbowych. Zatem zachodzi duże prawdopodobieństwo, iż rozliczone faktury, w świetle art. 29a ust. 1 oraz art. 41 ust. 3 i art. 42 u.p.t.u., nie spełniają warunków uznania za wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów, a zatem szacowana kwota zobowiązania podatkowego za okres od stycznia 2021 r. do października 2021 r. wynosi 6.822.502 zł. Szef KAS zaznaczył przy tym, że kwestie prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług podmiotu kwalifikowanego będą weryfikowane w toku przeprowadzonej kontroli celno-skarbowej przez Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w Szczecinie. Odnosząc się do argumentacji zażalenia Szef KAS podniósł miedzy innymi, że nie neguje, iż firmy G.1 GmbH w miejscowości P. oraz T. GmbH w miejscowości O., do których spółka miała kierować dostawy, są podmiotami znanymi na rynku biopaliw, jednakże wątpliwości organu budzi, dlaczego w takim przypadku faktury sprzedaży wystawiane były na rzecz podmiotów noszących cechy znikającego podatnika, to jest firm ulokowanych w wirtualnych biurach z prezesami słupami pochodzącymi z Polski, nie rozliczający podatku VAT w Niemczech, a płatności dokonywane były przez bufora finansowego, tj. P. GmbH. Wprawdzie strona mogła być również nieświadomym uczestnikiem procederu, to jednak nie zmienia to oceny, że podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność banków do celów związanych z oszustwem podatkowym. Także przedłożone przez stronę dokumenty CMR wskazujące na dokonywanie przewozów przez G.2 do firm T. GmbH oraz G.3 nie mogą wpłynąć na zmianę oceny dotyczącej blokady rachunków bankowych, gdyż dokumenty te nie potwierdzają, że towar, który strona woziła w badanym okresie, jest faktycznie tym towarem, na który opiewały faktury wystawione dla K. GmbH, A. UG, S. UG, M. GmbH, A.1 GmbH. Z kolei odwołując się do danych sprawozdań finansowych, deklaracji podatkowych oraz innych zgromadzonych danych obrazujących sytuację majątkową i finansową strony organ stwierdził, że podmiot kwalifikowany nie posiada majątku wystarczającego na pokrycie w całości zobowiązań podatkowych, o których mowa w zaskarżonym postanowieniu. Przy tym środki pieniężne zgromadzone na rachunkach bankowych podmiotu kwalifikowanego są jedynym istotnym składnikiem majątku, który jest "uchwytny" jedynie w momencie wszczęcia wobec strony kontroli celno-skarbowej, zaś impulsem do jej wszczęcia są właśnie wyniki przeprowadzonej analizy ryzyka wykorzystywania banków (lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych) do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie spółka zakwestionowała zasadność zarówno ustanowienia blokady rachunków bankowych na czas nie dłuższy niż 72 godziny (tzw. krótkiej blokady), jak i przedłużenia blokady na okres nie przekraczający 3 miesięcy. W szczególności podniosła skarżąca, że postanowienie Szefa KAS oparte zostało na pobieżnej analizie ryzyka, o której mowa w art. 119zn § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej – "O.p."), która nie uwzględniała charakteru i sposobu działania przedsiębiorstwa strony, to jest firmy dostarczającej zakupiony towar do odbiorców końcowych zajmujących się już wyprodukowaniem biodiesla. Podniosła dalej, że transport odbywał się w warunkach geolokalizacji zestawów transportowych, co w świetle szczątkowego i ogólnikowego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w zakresie wyników analizy ryzyka nie pozwalało w sprawie uznać zablokowania rachunków bankowych za uprawnione i uzasadnione. W odpowiedzi na skargę Szef KAS wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając powołanym na początku wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2022 r. zaskarżone postanowienie z dnia 26 stycznia 2022 r. oraz postanowienie je poprzedzające uznał, że skarga była zasadna. W pierwszej kolejności, odwołując się do przepisów art. 119zv O.p. Sąd stwierdził, że w sprawie spełnione zostały warunki zastosowania tzw. blokady krótkiej, gdyż Szef KAS przedstawił informacje wskazujące na możliwość wykorzystania przez spółkę działalności banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi. Podnoszone przez organ okoliczności nawiązujące do krótkiego okresu aktywności wymienionych wcześniej podmiotów niemieckich, ulokowania ich siedzib w wirtualnych biurach, zarządzania nimi przez osoby narodowości polskiej, jak również realizowania transportu poza systemem SENT (Systemem Ewidencji Transportu Towarów), ocenione całościowo, wskazują na możliwość udziału strony w transakcjach z nierzetelnymi podmiotami. Natomiast zdaniem Sądu, organ nie wykazał, że zostały spełnione przesłanki z art. 119zw § 1 O.p., przewidziane dla przedłużenia blokady rachunków bankowych (tzw. długiej blokady). Blokada ta jest bowiem uwarunkowana spełnieniem dwóch przesłanek: Szef KAS musi wykazać (uprawdopodobnić) istnienie po pierwsze zobowiązania podatkowego podlegającego zabezpieczeniu, a po drugie - uzasadnić obawę niewykonania przez podatnika tego zobowiązania podatkowego. W ocenie Sądu, uprawdopodobnienie istnienia zobowiązania podatkowego w tej sprawie wymagało ustalenia, przynajmniej w odniesieniu do pewnej próby faktur VAT wystawionych przez kontrahentów spółki, że w łańcuchu dostaw dokumentowanych tymi fakturami doszło do naruszenia prawa. Tymczasem Szef KAS tej okoliczności nie uprawdopodobnił w stopniu wymaganym w relacji do trzymiesięcznego okresu blokady rachunków bankowych. Wskazanie cech (zewnętrznych znamion) "znikającego podatnika" u kontrahentów spółki, nie jest równoważne udowodnieniu lub uprawdopodobnieniu, że kontrahenci ci w istocie są "znikającymi podatnikami". Według Sądu organ nie wykazał, że odbiorcy faktur VAT naruszyli prawo podatkowe, to jest nie wykazali podatku należnego, bądź nie rozpoznali WNT i nie złożyli deklaracji podatkowych. Odnosząc się natomiast do argumentacji skargi, dotyczącej faktycznego wywozu towaru z kraju na rzecz G.1 i T., a także weryfikacji nabywców, Sąd podniósł, że okoliczności te będą analizowane w toku ewentualnej kontroli podatkowej. Na powyższy wyrok Szef Krajowej Administracji Skarbowej złożył skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok ów w całości i wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Ponadto organ oświadczył, że zrzeka się rozprawy. Skarżący organ, odwołując się do podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 119zw § 1 i § 2 pkt 4 i art. 119zzb § 4 O.p., poprzez bezzasadne uchylenie przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonego postanowienia Szefa KAS oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia 7 grudnia 2021 r. z uwagi na niedostateczne uzasadnienie istnienia zobowiązań podatkowych spółki za sprawą niewykazania (przynajmniej do pewnej próby faktur VAT wystawionych przez kontrahentów spółki), że w łańcuchu dostaw dokumentowanych tymi fakturami doszło do naruszenia prawa; 2) art. 145 § 1pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 119zw § 1 i w zw. z art. 119zn § 1 i art. 119zv § 1 O.p. poprzez błędne uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że przesłanki uzasadniające zastosowanie blokady rachunków bankowych podmiotu kwalifikowanego na 72 godziny odnoszą się również do przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych podmiotu kwalifikowanego na czas oznaczony, nie dłuższy niż trzy miesiące; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 119zw § 2 pkt 4 i w zw. z art. 210 § 4 O.p. poprzez błędne uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że Szef KAS w postanowieniu nie uprawdopodobnił istnienia zobowiązań podatkowych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółka G. oświadczyła, że nie żąda przeprowadzenia rozprawy i wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna okazała się zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji było postanowienie Szefa KAS w sprawie przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych podmiotu kwalifikowanego na okres do 3 miesięcy. Podstawę prawną wskazanego postanowienia stanowił przepis art. 119zw § 1 O.p. zgodnie z którym, Szef Krajowej Administracji Skarbowej może przedłużyć, w drodze postanowienia, termin blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego na czas oznaczony, nie dłuższy jednak 3 miesiące, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego lub zobowiązania z tytułu odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, przekraczających równowartość 10.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano postanowienie. Z powyższego wynika, ze przesłanką podjęcia powyższego postanowienia (w przedmiocie przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych) jest występowanie uzasadnionej obawy niewykonania przez podmiot kwalifikowany istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego przenoszącego kwotę 10.000 euro. Przy tym należy zauważyć, że w orzecznictwie sądowym akcentowane jest stanowisko, że zgodna z konstytucyjnymi zasadami wykładnia i analiza treści art. 119zv § 1 i art. 119zw § 1 O.p. prowadzi do wniosku, że przesłanki tzw. krótkiej blokady rachunku podlegają kontroli sądowo-administracyjnej na podstawie art. 134 § 1 w zw. z art. 135 p.p.s.a. w przypadku zaskarżenia postanowienia Szefa KAS w przedmiocie przedłużenia tejże blokady na czas oznaczony (wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2020 r., sygn. akt I FSK 491/20). Powyższą tezę miał na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w niniejszej sprawie, dokonując kontroli zgodności z prawem postanowienia w przedmiocie tzw. krótkiej blokady. Według art. 119zv § 1 O.p., Szef Krajowej Administracji Skarbowej może zażądać blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego na okres nie dłuży niż 72 godziny, jeżeli posiadane informacje, w szczególności wyniki analizy ryzyka, o której mowa w art. 119 zn § 1, wskazują, że podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a blokada rachunku bankowego podmiotu kwalifikowanego jest konieczna aby temu przeciwdziałać. Należy przeto przypomnieć, że w zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji uznał, że warunki zastosowania przez organ tzw. krótkiej blokady zostały spełnione. Sąd ocenił, że Szef KAS przedstawił informacje wskazujące na możliwość wykorzystania przez spółkę działalności banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi. W wyroku nawiązano do informacji dotyczących 5. podmiotów, na rzecz których strona dokonywała dostaw towarów w okresie od stycznia do października 2021 r. W tym zakresie ustalono bowiem, że były to spółki niemieckie, jednakże kierowane przez obywateli polskich, których możliwości zarządzania biznesem budziły wątpliwości (uzyskiwanie w przeszłości przychodów ze strony Zakładu Karnego, Aresztu Śledczego, czy też Urzędu Pracy). Spółki miały siedziby w wirtualnych biurach, płatności za towar pochodziły z rachunku podmiotu trzeciego. Spółki stosunkowo krótko wykazywały aktywność na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych, transport towarów odbywał się poza SENT (Systemem Ewidencji Transportu Towarów). Te okoliczności – zdaniem Sądu – oceniane łącznie wskazywały na możliwość udziału strony w transakcjach z nierzetelnymi podmiotami. Natomiast zdaniem Sądu pierwszej instancji, spośród dwóch przesłanek zastosowania tzw. długiej blokady, to jest uprawdopodobnienia istnienia zobowiązania podatkowego oraz powstania obawy jego niewykonania, organ nie wykazał, że zobowiązanie podatkowe faktycznie powstało. W celu uprawdopodobnienia zobowiązania podatkowego w tej sprawie, wymagane było – zdaniem Sądu – ustalenie, przynajmniej w odniesieniu do pewnej liczby faktur VAT wystawionych przez kontrahentów spółki, że w łańcuchu dostaw dokumentowanych tymi fakturami doszło do naruszenia prawa. Wskazanie znamion "znikającego podatnika" po stronie kontrahentów spółki, nie jest równoważne udowodnieniu lub uprawdopodobnieniu, że kontrahenci ci w istocie są "znikającymi podatnikami". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, podniesiona przez Sąd pierwszej instancji argumentacja nie mogła stanowić dostatecznego powodu do uchylenia postanowień Szefa KAS. Wskazać trzeba, że postępowanie blokadowe jest postępowaniem szczególnym, do którego nie mają wprost zastosowania przepisy o postępowaniu dowodowym. Jak to bowiem wynika z art. 119zzb § 1 O.p., w zakresie nieuregulowanym do postępowań dotyczących blokady rachunków bankowych stosuje się odpowiednio przepisy działu IV. Użyte w treści tego przepisu sformułowanie "odpowiednio" oznacza, że niektóre z przepisów działu IV, do których następuje odesłanie, w ogóle nie znajdą zastosowania z uwagi na odmienną regulację danego zagadnienia w ustawie bądź z powodu ich nieadekwatności czy bezprzedmiotowości w konkretnym postępowaniu. Jak bowiem zasadnie podnosi się w orzecznictwie, z uwagi na swoją specyfikę, uzasadnioną celem zakładającym m.in. ograniczenie luki w podatku od towarów i usług spowodowanej wyłudzeniami, postępowanie w przedmiocie blokady rachunku bankowego jest ograniczone do bardzo krótkiego czasu, co w istocie musi się przekładać na realizację zasad postępowania. Jest to więc przypadek, gdy ze względu na charakter przepisu odsyłającego, regulacje zawarte w dziale IV O.p. nie mogą znaleźć pełnego zastosowania (por. wyroki NSA: z dnia 4 grudnia 2020 r., sygn. akt I FSK 1326/20 oraz z dnia 13 lipca 2022 r., sygn. akt I FSK 508/22). Powyższe ograniczenia w zakresie stosowania reguł procedury podatkowej w postępowaniu blokadowym, zdaje się dostrzegał również Sąd pierwszej instancji, który stwierdził w zaskarżonym wyroku, iż takie okoliczności jak: dostarczenie towaru do G.1 GmbH oraz T., uregulowanie należności ze strony wspólnego dłużnika spółek niemieckich, czy podleganie towaru procedurze SENT, będą analizowane w toku ewentualnej kontroli podatkowej (a więc poza postępowaniem blokadowym – przypis). Jednakże w przeciwieństwie do przywołanego podejścia, Sąd odmiennie ocenił kwestię wyjaśnienia, czy kontrahenci strony (tak zwane spółki niemieckie) złożyły deklaracje podatkowe i czy wystawiły faktury, co – jego zdaniem – winno nastąpić w procedurze blokadowej. Z takim stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie sposób się zgodzić, tym bardziej, że – jak to powyżej zostało przytoczone – Sąd pierwszej instancji zaaprobował ocenę Szefa KAS co do zaistnienia warunków tak zwanej krótkiej blokady stwierdzając, że zaznaczone w zaskarżonym postanowieniu okoliczności wskazują na możliwość udziału strony w transakcjach z nierzetelnymi podmiotami. Nie ma podstaw do wymagania, ażeby dla celu tak zwanej długiej blokady organ ponownie miał uprawdopodabniać i to w inny sposób, nierzetelność transakcji dokonywanych przez spółkę (możliwość udziału w transakcjach z nierzetelnymi kontrahentami). Należy ubocznie zauważyć, że podniesione przez organ okoliczności wskazywały, iż transakcje z tak zwanymi spółkami niemieckimi nie miały rzeczywistego charakteru, a w konsekwencji, że nie było podstaw do potraktowania sprzedaży jako wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Z tej perspektywy samo wystawienie faktury przez kontrahenta, czy złożenie deklaracji podatkowej, nawet gdyby na chwilę założyć obowiązek badania tych kwestii w postępowaniu blokadowym, nie przesądzałyby ani rzetelności (nierzetelności) transakcji, ani wysokości zobowiązania podatkowego, jeżeli działania te oderwane byłyby od faktycznego zdarzenia gospodarczego - wewnątrzwspólnotowej dostawy na rzecz kontrahenta. Reasumując, Sąd pierwszej instancji wadliwie przyjął w zaskarżonym wyroku, że zastosowanie tak zwanej długiej blokady wymagało od organu poczynienia ustaleń, czy wymienieni w postanowieniu kontrahenci skarżącej wystawiali faktury bądź składali deklaracje podatkowe i że było to konieczne dla uprawdopodobnienia zobowiązania podatkowego, co usprawiedliwionym czyniło zarzut naruszenia art. 119zw § 1 i § 2 pkt 4 i art. 119zzb § 4 w zw. z art. 210 § 4 O.p. Zasadny był także zarzut naruszenia art. 119zw § 1 w zw. z art. 119zn § 1 i art. 119zv § 1 O.p. w następstwie uznania, że przesłanki uzasadniające zastosowanie blokady rachunków bankowych podmiotu kwalifikowanego na 72 godziny odnoszą się również (są ponownie ustalane) do przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych podmiotu kwalifikowanego na czas oznaczony, nie dłuższy niż trzy miesiące. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd pierwszej instancji uwzględni przedstawioną ocenę prawną. Z powyższych względów, uznając, ze skarga kasacyjna zawierała usprawiedliwione podstawy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok w całości i sprawę przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego miało umocowanie w przepisach art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Dominik Mączyński Marek Kołaczek Zbigniew Łoboda sędzia del. WSA sędzia NSA sędzia NSA