I FSK 1406/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia NSA Hieronim Sęk (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Adam Nita, Protokolant Katarzyna Wojnarska, po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2022 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Po 1069/17 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 31 lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od maja do grudnia 2011 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu kwotę 1.800 (słownie: jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, 3) prostuje oczywistą omyłkę w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Po 1069/17 w ten sposób, że wyrazy "od czerwca do grudnia 2011 r. " zastępuje wyrazami od "maja do grudnia 2011 r. "

1. Przedmiot skargi kasacyjnej i odpowiedź na skargę kasacyjną 1.1. M. S. (dalej: Strona lub Skarżący) wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Po 1069/17. Powołanym wyrokiem Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.), oddalił skargę Strony na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu (dalej: Dyrektor IAS) z dnia 31 lipca 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług (dalej: podatek VAT) za poszczególne miesiące od maja do grudnia 2011 r. (sentencja wyroku Sądu pierwszej instancji omyłkowo pomijająca miesiąc maj przy wskazaniu okresów rozliczeniowych objętych zaskarżoną decyzją została sprostowana punktem trzecim sentencji niniejszego wyroku - przyp. NSA). 1.2. Powodem wydania decyzji, których istota sprowadzała się do odmiennego od deklarowanego przez Stronę rozliczenia podatku VAT za ww. okresy miesięczne z powodu zakwestionowania części podatku naliczonego, były następujące ustalenia: po pierwsze, że wykazane w 8 fakturach transakcje nabycia oleju napędowego jako mającego pochodzić od J. sp. z o.o. w S. (dalej: J.) nie miały miejsca, a faktycznego źródła pochodzenia tego oleju nabywanego przez Stronę nie udało się ustalić (J. w 2011 r. nie dokonywała zakupów oleju napędowego, a w konsekwencji nie mogła ona go odsprzedawać swoim klientom, w tym Stronie); po drugie, że Strona w relacjach z J. nie dochowała należytej staranności, czyli tzw. dobrej wiary, która pozwalałaby jej zachować prawo do odliczenia mimo nierzetelności faktur (w tym przypadku "pustych" pod względem podmiotowym). 1.3. Skargą kasacyjną z dnia 7 maja 2018 r., sporządzoną przez zawodowego pełnomocnika (adwokata), Skarżący zaskarżył wyrok Sądu pierwszej instancji wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji w całości i umorzenie postępowania, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych i rozpoznanie sprawy na rozprawie. 1.4. Skarżący zarzucił Sądowi naruszenie: 1) art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.; dalej: u.p.t.u.), a także art. 167 i art. 168 lit. a dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L 357, z późn. zm.; dalej: dyrektywa 112) przez odmowę prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących sprzedaż paliw na rzecz Strony ([...] M. S.) przez J.; 2) art. 141 § 4 P.p.s.a. przez niedostateczne odniesienie się do zarzutów Skarżącego wskazujących na okoliczności, że nie miał i nie mógł mieć świadomości, że transakcje dokonywane z J. wiązały się z nieprawidłowościami; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.; dalej: O.p.) przez oddalenie skargi na skutek błędnego przyjęcia, że organy ustaliły, że Strona powinna była wiedzieć, że transakcje z których odliczała podatek naliczony wiązały się z nieprawidłowościami i z naruszeniem prawa przez J.; 4) art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 122, art. 180 § 1, art. 187 i art. 191 O.p. oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi na skutek: a) wadliwego ustalenia podstawy faktycznej wyroku w wyniku uznania, że Strona nie dochowała należytej staranności kupieckiej przy doborze kontrahenta oraz realizacji transakcji z J., b) uznania, że organ nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, podczas gdy wydając zaskarżoną decyzję istotnie je naruszył, c) uznania, że organy obu instancji zebrały cały materiał dowodowy, mimo wniosku Strony o przeprowadzenie dowodów wskazanych w odwołaniu od decyzji. 1.5. Dyrektor IAS pismem z dnia 28 czerwca 2018 r. złożył odpowiedź na skargę kasacyjną. W odpowiedzi tej domagał się oddalenia skargi kasacyjnej i zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. 2. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 2.1. W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 tego artykułu. Takich przesłanek, na podstawie akt niniejszej sprawy, z urzędu nie odnotowano. Podobnie w tym samym trybie nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani do umorzenia postępowania przed Sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 P.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40). 2.2. Wspomnieć należało, że według art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Mając na uwadze tę szczególną regulację w stosunku do art. 141 § 4 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekając o oddaleniu skargi kasacyjnej mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny podstaw kasacyjnych. 2.3. Skarga kasacyjna została zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio P.p.s.a.). W tym zakresie okazała się niezasadna i dlatego podlegała oddaleniu. 2.4. W skardze kasacyjnej sformułowano zarzut naruszenia prawa materialnego, dotyczący przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz dyrektywy 112, ale wyłącznie w formie wadliwego ich zastosowania. Wadliwość w tym obszarze generalnie miała polegać na nieuprawnionym zaakceptowaniu przez Sąd pozbawienia Strony prawa do odliczenia podatku naliczonego z 8 faktur wykazujących zakup oleju napędowego od J., mimo że Strona w toku realizacji tych transakcji - jak twierdzi - zachowała należytą staranność (pozostawała w dobrej wierze), a ponadto faktycznie dysponowała olejem napędowym wykorzystanym do prowadzonej działalności gospodarczej. Z uwagi na formę zarzutu i jego wynikową konstrukcję, w pierwszej kolejności rozważeniu podlegać musiały zarzuty naruszenia przepisów postępowania. 2.5. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z przyczyn konstrukcyjnych nie mógł zostać uwzględniony nominalnie mogący iść najdalej zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. (zob. pkt 1.4 ppkt 2 niniejszego uzasadnienia). Przepis ten może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (co powinno być wiadome zawodowemu pełnomocnikowi sporządzającemu skargę kasacyjną) wtedy, gdy z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika jaki stan faktyczny został przyjęty przez Sąd pierwszej instancji do wyrokowania. Innymi słowy, aby móc skutecznie formułować wspomniany zarzut uzasadnienie wyroku musiałoby zostać sporządzone w taki sposób, który uniemożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej. Tymczasem stawiając ten zarzut autor skargi kasacyjnej nawet nie podjął próby wykazania, aby tak daleko idąca wada tkwiła w uzasadnieniu wyroku. Co więcej, kolejne z postawionych zarzutów procesowych świadczyły o tym, że dla Skarżącego dostatecznie czytelne były motywy wyrokowania Sądu na płaszczyźnie ustaleń faktycznych, gdyż był on w stanie wyartykułować to, z czym się nie zgadza. W konsekwencji uzasadnienie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. ograniczone tylko do stwierdzenia zawartego w petitum skargi kasacyjnej (tzn. powołujące się na niedostateczne odniesienie się do zarzutów Skarżącego wskazujących na okoliczności, że nie miał i nie mógł mieć świadomości, że transakcje dokonywane z J. wiązały się z nieprawidłowościami), nie prowadziło do wykazania, że doszło do uchybienia temu przepisowi przez Sąd pierwszej instancji. 2.6. Zastrzeżenie w skardze kasacyjnej, że Sąd oddalił skargę uznając, że organy podatkowe zebrały cały materiał dowodowy, mimo wniosku Strony o przeprowadzenie dowodów wskazanych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji (część zarzutu z pkt 1.4 ppkt 4 lit. c tego uzasadnienia) nie poddawały się merytorycznej weryfikacji z dwóch zasadniczych powodów. Po pierwsze, problematyka realizacji wniosków dowodowych składanych przez stronę postępowania podatkowego została uregulowana w art. 188 O.p. W podstawach kasacyjnych Skarżący nie zarzucał jednak, aby w rozpoznanej sprawie doszło do naruszenia tego przepisu. Po drugie, każdy zarzut kasacyjny wymaga uzasadnienia na jego poparcie, a w przypadku podstawy opartej na naruszeniu przepisów postępowania, wykazania również, że uchybienie takie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wymogi tego rodzaju wynikają z przepisów art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Skarżący wymogów tych nie dochował, bo nie mogła czynić im zadość sama konstatacja, że w dowołaniu od decyzji były zawarte wnioski dowodowe. 2.7. Pozostałe zarzuty kasacyjne dotyczące przepisów postępowania (zob. pkt 1.4 ppkt 3 i ppkt 4 lit. a oraz lit. b tego uzasadnienia) należało rozpoznać łącznie. Ich istota sprowadzała się w gruncie rzeczy do tego, że Sąd pierwszej instancji nie powinien oddalić skargę Strony (na podstawie art. 151 P.p.s.a.), lecz ją uwzględnić i uchylić decyzje (na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.) z powodu naruszeń przez organy obu instancji przepisów Ordynacji podatkowej w zakresie realizacji zasady prawdy obiektywnej i postępowania dowodowego (w związku z art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 O.p.). 2.7.1. Przywołany w tych zarzutach związkowo również art. 141 § 4 P.p.s.a. należało uznać za oczywiste nieporozumienie. Wadliwe bowiem ustalenie podstawy faktycznej wyroku, nawet jeśli miałoby miejsce, nie jest równoznaczne z wadliwym sporządzeniem uzasadnienia wyroku. Innymi słowy, uzasadnienie wyroku może czynić zadość wymogom przewidzianym w art. 141 § 4 P.p.s.a. nawet wtedy, gdy podstawa faktyczna miarodajna do wyrokowania powinna być zupełnie inna niż przyjął ją Sąd. 2.7.2. Dla porządku odnotować należało, że skarga kasacyjna nie dostarczyła jakichkolwiek istotnych wywodów, które podważałyby pierwsze z ustaleń organów podatkowych, a mianowicie dotyczące niezgodności podmiotowej faktur z rzeczywistością (patrz pkt 1.2 niniejszego uzasadnienia). Oznaczało to, że w rozpoznanej sprawie nie zostało wzruszone ustalenie, że faktycznym dostawcą oleju napędowego dla Strony, wykazanego w 8 fakturach od J., nie był ten podmiot. Wspomnieć przy tym trzeba, że dysponowanie olejem napędowym przez Stronę jako takie nie było kwestionowane przez organy podatkowe (przyjęto, że olej ten pochodził ze źródła, którego nie udało się ustalić). 2.8. W takim stanie rzeczy dalsze rozważania istotne z punktu widzenia prawa do odliczenia z tego rodzaju faktur, koncentrowały się na problematyce zachowania albo niezachowania należytej staranności (dobrej wiary) przez Stronę w relacjach z J. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżący wprost wskazał, że "[n]ie zgadza się on jednak z tą częścią uzasadnienia wyroku, z której wynika, iż nie dochował należytej staranności przy zawieraniu transakcji.". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego również na tym spornym obszarze skarga kasacyjna nie dowiodła, aby stanowisko organów podatkowych zaaprobowane przez Sąd pierwszej instancji, uchybiało przywołanym wcześniej przepisom proceduralnym. 2.8.1. Autor skargi kasacyjnej uzasadniając zarzuty z tego zakresu prezentował własną wizję stanu faktycznego w aspekcie mającym świadczyć o zachowaniu dobrej wiary, bagatelizując szereg okoliczności jako zupełnie nieistotnych, a mających bezsprzecznie miejsce w analizowanym przypadku. Tego typu narracja z samego założenia konstrukcyjnego nie mogła okazać się skuteczna. Okoliczność faktyczna podlega bowiem udowodnieniu na podstawie całokształtu zabranego materiału dowodowego, przy zastosowaniu reguły swobodnej oceny zgromadzonych dowodów. Kompletność materiału dowodowego w odniesieniu do kontrolowanej przez Sąd pierwszej instancji sprawy podatkowej nie została wzruszona. Wykazanie zatem, że w procesie ustalenia stanu faktycznego doszło do mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania, musiałoby dowieść przekroczenia reguł swobodnej oceny dowodów, przy uwzględnieniu - co należy szczególnie podkreślić - tego wszystkiego co było brane pod uwagę. 2.8.2. Analizując znaczenie eksponowanej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej czynności sprawdzenia przez Stronę walorów formalnego istnienia J. (wpis do KRS, REGON, rejestracja NIP i VAT, koncesja na obrót paliwami) należało mieć na uwadze, że był to tylko jeden z elementów, który podlegał rozważeniu z punktu widzenia dochowania/niedochowania przez nią należytej staranności w doniesieniu do kwestionowanych relacji handlowych z J. Słusznie na tym tle Sąd pierwszej instancji zauważył, że Strona otrzymała te dokumenty (ich kserokopie) od znanego jej W. N., poprzez którego miała nawiązać współpracę z J. Osoba ta nie wykazała jednak swojego umocowania do działania w imieniu J., co świadczyło o niedochowaniu przez Stronę należytej staranności w nawiązaniu współpracy z [rzekomo] tak reprezentowanym podmiotem. Co znamienne Skarżący nie znał ani właściciela ani prezesa zarządu J., a w konsekwencji personaliów osoby umocowanej do reprezentowania tej spółki. Współpracę [rzekomo] z J. nawiązano przez wspomnianego W. N., który woził cysterną paliwo. Nie zawarto pisemnej umowy, a dostawy i cenę uzgadniano telefonicznie także tylko z tą osobą, przy czym W. N. nie informował Strony skąd pochodził nabywany olej napędowy. 2.8.3. Skarżący podniósł również, że płacenie gotówką za dostarczane paliwo było normalną i - jego zdaniem dozwoloną prawem - praktyką, a potwierdzeniem tych płatności były otrzymane faktury przewidujące taki sposób zapłaty. W tym zapatrywaniu Strona pominęła jednak stanowisko Sądu pierwszej instancji, w którym odnotowano, że: - zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarcze, dokonywanie lub przyjmowanie płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą następuje za pośrednictwem rachunku bankowego przedsiębiorcy w każdym przypadku, gdy: stroną transakcji, z której wynika płatność, jest inny przedsiębiorca (pkt 1) oraz jednorazowa wartość transakcji, bez względu na liczbę wynikających z niej płatności, przekracza równowartość 15.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym dokonano transakcji (pkt 2); - podnoszone przez Skarżącego argumenty o tym, iż "wygodniej było prowadzić rozliczenia w gotówce" nie mogły uzasadniać odstąpienia od przewidzianej przez bezwzględnie wiążący przepis ustawy formy rozliczeń; - Strona w okresie od maja do grudnia 2011 r. przekazała W. N. tytułem zapłaty łączną kwotę 293.260 zł, przy czym nie znalazło to odzwierciedlenia w żadnym pokwitowaniu; - w treści 7 z 8 faktur Skarżący sam potwierdził dokonanie płatności za dostarczone paliwo, a tylko na jednej widniał odręczny wpis "zapłacono gotówką W. N."; - powołując się na daty sprzedaży, wystawienia faktury i termin zapłaty części z nich prawidłowo stwierdzono, że zawarte w fakturach dane są sprzeczne z zeznaniami W. N., który opisywał, że z towarem dostarczano faktury i odbierano gotówkę. 2.8.4. Skarżący podniósł hasłowo w skardze kasacyjnej, że brak badań jakościowych kupowanego paliwa nie powinien zostać uznany za element mogący świadczyć o niedochowaniu należytej staranności w relacji z J. Jego bowiem zdaniem "[b]rak takich badań może być uznany co najwyżej za lekkomyślność w dysponowaniu mieniem, jednak nie świadczy o zgodzie na zawarcie transakcji niezgodnej z prawem.". Podobnie jak przy poprzednich wywodach, także i w tym zakresie Skarżący zupełnie pomija wywody Sądu pierwszej instancji. Otóż Sąd przedstawiając ocenę znaczenia tej okoliczności stwierdził, że: - w odpowiedzi na pytania związane ze sprawdzeniem jakości nabywanego paliwa Strona wyjaśniła, że napędzane nim pojazdy i maszyny pracowały bez zarzutu i to dla niej było wystarczające; - tymczasem należało uwzględnić, że począwszy od dnia 1 stycznia 2004 r. obowiązywały ustawy dotyczące systemu monitorowania i kontrolowania jakości paliw (w świetle których paliwa ciekłe powinny spełniać wymagania jakościowe właściwe dla danego paliwa) oraz rozporządzenia wykonawcze do tych ustaw (określające wymagania jakościowe między innymi dla oleju napędowego); - wprowadzono zakaz obrotu paliwami ciekłymi lub ich gromadzenia przez przedsiębiorcę w stacjach zakładowych, jeżeli nie spełniały one wymagań jakościowych określonych w przepisach wspomnianych rozporządzeń, a naruszenie tych wymogów zostało uznane za przestępstwo; - na podmioty zajmujące się obrotem paliwami ciekłymi, w tym również przedsiębiorców - nabywców tegoż paliwa, nałożony został wymóg badania jakości sprzedawanego (nabywanego) paliwa pod względem jego jakości, co wymagało dysponowania certyfikatami jakościowymi; - brak zatem badania jakości nabywanego paliwa jednoznacznie wskazywał na niedochowanie przez Skarżącego zasad należytej staranności kupieckiej (por. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2016 r., sygn.. akt I FSK 1635/14). 2.8.5. W zaskarżonym wyroku Sąd wspomniał również za organami podatkowymi, że o niedochowaniu przez Skarżącego zasad należytej staranności świadczył również brak upewnienia się, czy spółka J. była podatnikiem podatku akcyzowego. Ten element składowy poczynionego ustalenia o niedochowaniu przez Skarżącego przesłanek dobrej wiary w relacjach [rzekomo] z J., nie został w żaden sposób dostrzeżony, ani podważony w skardze kasacyjnej. 2.9. Podsumowując, skarga kasacyjna nie doprowadziła do wykazania naruszenia prawa procesowego w odniesieniu do przyjętej przez Sąd pierwszej instancji okoliczności, że Strona nie dochowała należytej staranności kupieckiej przy doborze kontrahenta oraz przy realizacji transakcji z J. 2.10. Brak dobrej wiary w powyższym zakresie wykluczał możliwość zachowania prawa do doliczenia ze spornych faktur. W konsekwencji nie doszło do naruszenia przepisów art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u., a także art. 167 i art. 168 lit. a dyrektywy 112 przez odmowę prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur mających dokumentować sprzedaż paliw na rzecz Strony ([...] M. S.) przez J. (zarzut z pkt 1.4 ppkt 1 tego uzasadnienia). 2.11. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma ona usprawiedliwionych podstaw, o czym stanowi art. 184 ab initio P.p.s.a. W myśl tego przepisu orzeczono zatem jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. 2.12. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego z punktu drugiego sentencji wydano na podstawie art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 § 2, art. 207 i art. 209 P.p.s.a., a także § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). 2.13. Sprostowanie oczywistej omyłki w sentencji wyroku Sądu pierwszej instancji, w ramach orzeczenia z punktu trzeciego sentencji niniejszego wyroku, nastąpiło z urzędu na podstawie art. 156 § 3 w związku z § 1 P.p.s.a. Przedmiotem skargi do Sądu pierwszej instancji była bowiem decyzja Dyrektora IAS z dnia 31 lipca 2017 r., która odnosiła się do określenia podatku VAT za poszczególne miesiące od maja do grudnia 2011 r., a nie od czerwca do grudnia 2011 r. Wynikało to wprost z treści tej decyzji. s. WSA (del.) A. Nita s. NSA M. Kołaczek s. NSA H. Sęk