I FSK 1403/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia NSA Krzysztof Wujek (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej C. sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Kr 1524/14 w sprawie ze skargi C. sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 9 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do lipca 2008 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od C. sp. z o.o. w K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 28 stycznia 2015 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Kr 1524/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę Spółki z o.o. C. w Krakowie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 9 lipca 2014 r. o numerze [...]. Decyzją tą Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z 28 lutego 2013 r., nr [...], określającą zobowiązanie Spółki C. w podatku od towarów i usług za kolejne miesiące od stycznia do lipca 2008 r. Orzekające w sprawie organy podatkowe ustaliły, że Spółka nie prowadziła faktycznej działalności gospodarczej, a wystawiła faktury, które nie dokumentowały rzeczywistych transakcji. Zakwestionowano faktury wystawione przez skarżącą na rzecz: Spółki z o.o. S. z tytułu realizacji umowy dotyczącej udostępniania pracowników, Spółki z o.o. K. za usługi pośrednictwa w najmie powierzchni biurowych. Jednakowo zakwestionowano faktury wystawione przez firmę P. z siedzibą w Nikozji z tytułu importu usług doradztwa prawnego i negocjacyjnego. W zakresie podatku naliczonego organy zakwestionowały faktury wystawione dla skarżącej przez: Spółkę z o.o. B. oraz firmę Usługi [...] - za usługi biurowe i księgowe, firmę Doradztwo [...] oraz Spółkę z o.o. D. - za usługi doradztwa prawnego, jak również faktury dokumentujące nabycie usług przewozu osób, zakup usług i części związanych z eksploatacją samochodu, paliwa do samochodu i materiałów biurowych. Nie uznano również prawa Spółki do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez P. z siedzibą w N. Z uwagi na to, że Spółka wystawiła faktury z wykazanym w nich podatkiem orany zastosowały art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. w Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej jako "ustawa o VAT"). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Spółka zarzuciła organowi odwoławczemu: - naruszenie art. 180 § 1 w zw. z art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. w Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) przez nieprzeprowadzenie zawnioskowanych przez nią dowodów, - art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej przez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, niewyczerpanie materiału dowodowego i wadliwą jego ocenę, - 210 § 1 pkt 4 i pkt 6 Ordynacji podatkowej przez sporządzenie wadliwego uzasadnienia decyzji nieodzwierciedlającego rzeczywistego stanu faktycznego i przez to naruszającego zasadę przekonywania i wyjaśniania przesłanek decyzji, - art. 99 ust. 2 oraz art. 108 ust. 1 ustawy o VAT przez ich niewłaściwe zastosowanie i określenie kwoty podatku do zapłaty. Oddalając tę skargę WSA w Krakowie podkreślił, że ustalenia organów podatkowych w niniejszej sprawie są zbieżne z tymi, które legły u podstaw decyzji określającej zobowiązanie Spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące roku 2007. Decyzja ta była już przedmiotem kontroli sądowej. Wyrokiem z 27 kwietnia 2012 r. (sygn. akt I SA/Kr 570/12) WSA w Krakowie oddalił skargę Spółki na tę decyzję, a 8 listopada 2013 r. NSA oddalił skargę kasacyjną od tego wyroku (sygn. akt I FSK 1571/12). W tej sytuacji, jak podkreślił Sąd, ocena tego samego stanu faktycznego i prawnego nie może być inna niż w wymienionych tu wyrokach, które zapadły wcześniej. Oceniając postępowanie dowodowe organów Sąd uznał je za zgodne z przepisami proceduralnymi, a dokonane w jego wyniku ustalenia za uzasadnione. Sąd podzielił ustalenie co do faktu, iż strona skarżąca nie prowadziła rzeczywistej działalności gospodarczej. Nie posiadała biura (lokalu), w którym mogłaby tę działalność wykonywać i żadna z osób wskazanych jako pracownik nie świadczyła pracy na rzecz Spółki i tu odwołał się do oceny tych okoliczności dokonanej w sprawie I SA/Kr 570/12). W konsekwencji uznał, że zastosowanie art. 99 ust. 12 i art. 108 ust. 1 ustawy o VAT było uzasadnione. W skardze kasacyjnej Spóła C. zarzuciła Sądowi pierwszej instancji: - naruszenia prawa materialnego: 1. art. 99 ust. 12 oraz art. 108 ust. 1 ustawy o VAT poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. w Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") przez brak rozpoznania sprawy w jej granicach wyznaczonych skargą i sporządzenie uzasadnienia wyroku, które nie posiada wszystkich wymaganych prawem elementów, 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 220 § 1, art. 127 i art. 229 Ordynacji podatkowej przez ich niezastosowanie i zaniechanie uchylenia decyzji w sytuacji, w której organ odwoławczy nie rozpatrzył sprawy w pełnym zakresie i nie odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) P.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 180 § 1, art.188, art. 190 § 1 i 2, art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej przez ich niewłaściwe zastosowanie wskutek nieuchylenia decyzji pomimo tego, że w postępowaniu podatkowym nie przesłuchano świadków zawnioskowanych przez stronę i nie przeprowadzono dowodu z oględzin przy niedochowaniu warunków formalnych tego dowodu, 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) P.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 194 § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej przez oddalenie skargi w sytuacji, w której organ nie podjął starań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i ocenił w sposób dowolny materiał dowodowy, 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 210 § 1 pkt 6, art. 210 § 4 i art. 124 Ordynacji podatkowej przez oddalenie skargi pomimo nieprawidłowego uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Spółka zarzuciła Sądowi nierozpoznanie sprawy w granicach skargi i przez to sporządzenie uzasadnienia wyroku, które nie spełnia wymogów z art. 141 § 4 P.p.s.a. Zdaniem Spółki Sąd nie odniósł się do konkretnych okoliczności faktycznych, dowodów i wniosków z nich płynących, nie rozpoznał zarzutów skargi. Uzasadnienie jest ogólnikowe, zwłaszcza w kwestii zatrudniania i delegowania pracowników. Zawiera natomiast odniesienie do współpracy ze spółką S. Ltd., co nie było przedmiotem skargi. Sąd nie zwrócił uwagi na to, że organ odwoławczy nie rozpoznał sprawy ponownie, tak jak tego wymaga art. 220 § 1 Ordynacji podatkowej, a ograniczył się do zatwierdzenia decyzji pierwszoinstancyjnej, pomijając twierdzenia zawarte w odwołaniu, zwłaszcza co do możliwości zastosowania kar porządkowych wobec świadków, którzy nie stawili się na przesłuchanie. Organ nie przesłuchał zawnioskowanych przez Spółkę świadków i nie przeprowadził dowodu z akt sprawy prowadzonej przed Sądem Rejonowym-Sądem Pracy. Nie przeprowadził oględzin z dokumentacji zabezpieczonej u P.P. i nie włączył jej do akt sprawy. Nie sięgnął również do dokumentacji firmy S. dotyczącej współpracy ze skarżącą Spółką. Odmowa przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez Spółkę nastąpiła z naruszeniem art. 188 Ordynacji podatkowej, a wszystkie wnioski zmierzały do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla sprawy. Zasada szybkości postępowania została postawiona wyżej od zasady ustalenia prawdy materialnej. Dowód z oględzin materiałów zabezpieczonych przez Komendę Wojewódzką Policji w K. przeprowadzono bez zawiadomienia strony i nie sporządzono protokołu z tej czynności, a zatem dowód ten nie mógł być wykorzystany w sprawie. Odnosząc się kolejno do zakwestionowanych faktur Spółka stwierdziła, że usługa w postaci udostępniania pracowników firmie S. została wykonana. Delegowanym pracownikiem był D.Z., który został zatrudniony przez skarżącą, świadczył pracę na rzecz S., a wynagrodzenie otrzymał od skarżącej. Zeznania świadków potwierdzających ten fakt bezpodstawnie uznane zostały za niewiarygodne. Kwestionując fakturę dokumentującą wykonanie usługi – udziału w rozmowach z S. – organ pominął zeznania uczestnika tych rozmów D.Z. i nie przesłuchał świadków A.D. i A.S. Twierdzenie o fikcyjności umowy najmu lokalu zawartej 2 stycznia 2003 r. nie uwzględnia faktu, że spółka została zarejestrowana jako podmiot gospodarczy w 2000 r, a w lipcu 2003 r, jedynie zmieniła nazwę. Z kolei twierdzenie, jakoby Spółka nie wykorzystywała lokalu przy os. [...] pomija fakt, że Spółka koncentrowała swe działania przy kompleksie K., a praca w lokalach tam usytuowanych była możliwa dzięki ustnym porozumieniom z ich właścicielami lub najemcami. Wadliwe jest ustalenie organu jakoby Spółka nie zatrudniała pracowników. Przeczą temu zeznania D.Z., który zawarł umowę o pracę ze Spółką, podpisaną przez osobę reprezentującą Spółkę, od której pobierał wynagrodzenie za pracę i wystąpił wobec Spółki do sądu z roszczeniami cywilnymi. Faktura wystawiona na rzecz K. sp. z o.o również dokumentuje wykonaną usługę, co potwierdzają zeznania świadków T.J., A.S. i M.K., do których organ nie przywiązał należytej wagi. Dowody rzeczywistego wykonania usług przez P.P. na rzecz skarżącej zostały zajęte przez UKS. W niniejszej sprawie organ odmówił przeprowadzenia dowodu z oględzin tych dokumentów. Podobnie, wbrew wnioskowi Spółki, organ nie sięgnął do dokumentów firmy S., dotyczących współpracy ze skarżącą, nie przesłuchał w tym kierunku świadka A.S. i nie przeprowadził dowodu z oględzin dokumentów zabezpieczonych przez Komendę Wojewódzką Policji w K. Ustalenia dotyczące usług nabytych od P.K., prowadzącego firmę Usługi [...] również zostały dokonane z pominięciem zeznań tej osoby, jak również zeznań M.K. Fakt, że umowa o świadczenie usług nie została zawarta w formie pisemnej jest bez znaczenia, istotne jest, że była wykonywana. Ostatnia część skargi kasacyjnej odnosi się do uzasadnienia decyzji odwoławczej i wskazuje na jej niekonsekwencje w ocenia materiału dowodowego, które doprowadziły do wadliwych ustaleń faktycznych oraz na pomijanie wniosków dowodowych strony. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i podtrzymał swe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji odwoławczej. Naczelny Sąd Administracyjny zajął w tej sprawie następujące stanowisko. Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw, a tylko w jej granicach Sąd rozpoznał sprawę, ponieważ nie dopatrzył się przesłanek nieważności postępowania (art. 183 § 1 P.p.s.a.). Przy ocenie zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 134 § 1 w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. należy mieć na uwadze to, że jest to zarzut naruszenia przepisów postępowania i, zgodnie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a., uchylenie wyroku z tej przyczyny musiałoby wiązać się z wykazaniem, że mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Taka przesłanka nie zaistniała. Uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji przedstawia motywy faktyczne i prawne zawartego w nim rozstrzygnięcia, w taki sposób, że poddaje się on kontroli instancyjnej. Dostatecznie wyjaśnia przesłanki, którymi kierował się Sąd. Słusznie jedynie podniosła strona skarżąca, że akapit dotyczący współpracy z firmą S. Ltd nie ma bezpośredniego odniesienia do zobowiązań w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r., to jednak pozostaje to bez wpływu na wynik sprawy. W pozostałym zakresie trzeba zwrócić uwagę na to, co Sąd podkreślił w swym uzasadnieniu, mianowicie fakt, że prawomocnym wyrokiem z 28 czerwca 2012 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Kr 570/12, WSA w Krakowie oddalił skargę Spółki C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. dotyczącą zobowiązań tej Spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. W wyroku tym WSA uznał za prawidłowe i dokonane zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej ustalenia faktyczne przyjęte przez organ podatkowy, które w pełni odnoszą się do niniejszej sprawy. Zasadnicze ustalenie przyjęte przez Sąd w wyroku z 2012 r. jest takie, że C. Sp. z o.o. w 2007 r. nie prowadziła faktycznej działalności gospodarczej pod zarejestrowaną firmą. Skarga kasacyjna od tego wyroku została oddalona przez NSA wyrokiem z 8 listopada 2013 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I FSK 1571/12. Również NSA uznał to ustalenie za uzasadnione i dokonane zgodnie z prawem. Co prawda wyrok ten dotyczy roku 2007, ale nic nie wskazuje na to, by stan faktyczny uległ zmianie na tyle, by uzasadnione było twierdzenie odmienne. Ustalenie dotyczące umowy najmu lokalu zawartej 2 stycznia 2003 r. przenoszą się wprost na rok 2008, podobnie jak kwestia zatrudniania pracowników i współpracy ze Spółką S., u podstaw której miała tkwić umowa z 1 lipca 2007 r. Ustalenia w tym zakresie i ich ocena nie mogły być inne, niż wyrażona w prawomocnym wyroku WSA w Krakowie z 2012 r. i wyroku NSA. Przyjmując zatem te podstawowe ustalenia, a głównie to, że skarżąca Spółka nie prowadziła realnej działalności gospodarczej Sąd sporządził uzasadnienie zwięzłe, ale wystraczające. Wyszczególnił zarzuty odwołania w 4 pkt i do wszystkich odniósł się. Nie naruszył art. 134 § 1 P.p.s.a. Zarzut związany z tym, że Sąd nie uchylił decyzji organu odwoławczego, a powinien był, ponieważ organ nie rozpatrzył ponownie sprawy, również nie zasługuje na uwzględnienie. Uzasadnienie decyzji odwoławczej wskazuje na coś innego. Uzasadnienie to jest pełne i wyczerpujące. Wynika z niego, że organ przeanalizował wszystkie transakcje, do których odnoszą się zakwestionowane faktury. Odniósł się również do wszystkich zarzutów odwołania. Sam fakt, że organ odwoławczy podzielił ustalenia organu pierwszej instancji nie świadczy o naruszeniu art. 229 Ordynacji podatkowej. Za bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. z tego powodu, że Sąd nie uchylił decyzji wydanej z naruszeniem art. 122 w zw. z art. 180 § 1, art. 188, art. 190 § 1 i 2 oraz art. 123 Ordynacji podatkowej. Zarzut ten opiera się na nieprzeprowadzeniu szeregu dowodów. W przypadku umowy o najem lokalu i usługi dla spółki S. stanowisko NSA zostało tu już wyjaśnione i ustalenia te nie mogą już być inne. Stanowisko organu odwoławczego jest prawidłowe i jego ocena dokonana przez Sąd pierwszej instancji również. P.P. był przesłuchany trzy razy, a w czynnościach tych brał udział pełnomocnik strony. Nie było potrzeby przesłuchiwania tego świadka po raz czwarty tym bardziej, że wniosek o to przesłuchanie nie wskazywał nowych okoliczności. Dowód z oględzin dokumentacji zabezpieczonej przez Policję u P.P. był, jak trafnie to określił organ odwoławczy, wnioskiem o poszukiwanie dowodów, a nie o przeprowadzenie konkretnego dowodu, ze wskazaniem tezy dowodowej, jak to powinno być zgodnie z art. 188 Ordynacji podatkowej. Podobnie rzecz ma się z zarzutem nieprzesłuchania świadków A.S. i A.S. na okoliczność nabycia 31 grudnia 2007 r. roślin wraz z ich obsadzeniem za 110.000 zł. Strona zawnioskował o przesłuchanie tych świadków nie posiadając żadnych dowodów zrealizowania dostawy i usługi, nie będąc w stanie wskazać jakie to były rośliny i gdzie je posadzono. Pomimo zatem nieprzesłuchania tych świadków, przy czterokrotnej próbie wezwania A.S., nie nastąpiło naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Nie był w sprawie przeprowadzony dowód z oględzin w rozumieniu art. 190 Ordynacji podatkowej, a zatem zarzut o naruszeniu tego przepisu jest chybiony. Nie można zgodzić się z zarzutem naruszenia przez Sąd art.145 § 1 pkt 1 lit.c) P.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez zaakceptowanie takiego działania organów podatkowych, które cechuje: niedołożenie starań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, brak zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i jego dowolna ocena. Zdaniem NSA postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone przez organy podatkowe w sposób wyczerpujący, a zabrany materiał dowodowy poddany ocenie zgodnie z art. 191 Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe przeprowadziły te dowody, które były w stanie przeprowadzić przy bierności strony skarżącej, która jako przedsiębiorca nie dysponowała dowodami świadczącymi o rzeczywistym wykonywaniu działalności, albo dysponowała dowodami, które były sfałszowane: umowa z 1 lipca 2007 r. zawarta ze S. oraz aneks do niej z 3 stycznia 2008 r., jak również umowa o najem lokalu z 2 stycznia 2003 r. Sfałszowanie podpisu osoby reprezentującej Spółkę pod tymi umowami stwierdzono na podstawie opinii biegłego sądowego P.K. NSA nie dopatrzył się żadnego naruszenia przez organy podatkowe art. 191 Ordynacji podatkowej. Ocena materiału dowodowego jest logiczna i oparta na zebranym materiale dowodowym. Jest przy tym zbieżna z oceną, jaka miała miejsce w sprawie dotyczącej roku 2007 r., na kanwie której NSA w wyroku I FSK 1571/12 stwierdził, że skarżąca nie dysponowała żadnym zapleczem organizacyjnym i nie budzi wątpliwości przyjęte w tej sytuacji ustalenie, że skarżąca nie miała zdolności do świadczenia usług. Sposób zorganizowania i funkcjonowania Spółki nie zmienił się w 2008 r. Spółka nie posiadała lokalu, w którym miałaby prowadzić działalność. Umowa najmu lokalu z 2 stycznia 2003 r. nie została skutecznie zawarta, lokal, którego miała dotyczyć, nie był przez nią wykorzystywany, nie ma żadnych dowodów, bo żadnych strona nie przedstawiła, na to, że dysponowała innym lokalem, chociażby na zasadzie użyczenia od innych podmiotów na terenie K. Nie dysponowała sprzętem biurowym, komputerowym, który mógłby być wykorzystywany do działalności. Prezes zarządu spółki M.K. nie potrafił wskazać nazwisk pracowników, nie wiedział o delegowaniu M. Z. do S. Sp. z o.o., pracownicy formalnie zatrudnieni przez skarżąca nie świadczyli pracy na jej rzecz, nie było lokalu i wyposażenia technicznego, w którym mogliby to robić. Zasadnicze ustalenie, które legło u podstaw decyzji o tym, że skarżąca nie prowadziła rzeczywistej działalności gospodarczej jest uzasadnione i rzutuje na poszczególne fragmentaryczne ustalenia. Na ustalenia dotyczące usługi "udziału w rozmowach z S.", która nie została poparta żadnymi dowodami, to znaczy takimi, z których wynikałoby, że spółka C. brała w nich udział jako podmiot gospodarczy, co w jednakowej mierze dotyczy usługi pozyskania firmy B. Sp. z o.o. jako najemcy powierzchni biurowych w budynku K., należącym do Spółki K.. W tym drugim przypadku kwestia fikcyjnego charakteru transakcji opisanej w zakwestionowanej fakturze była już przedmiotem oceny WSA w Krakowie, dokonanej w prawomocnym wyroku z 30 września 2014 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Kr 1055/14. Podobnie słusznie, zdaniem NSA, organ ocenił kwestię nabycia usług od P.K. na mocy umowy, na której podpis prezesa zarządu strony skarżącej również został podrobiony. I w tym przypadku brak jest konkretnych dowodów wykonania tych usług, a rzetelność faktur wystawionych przez P.K. była przedmiotem oceny w ostatecznej decyzji dotyczącej zobowiązań strony skarżącej za miesiące 2007 r., w której faktury te również zostały uznane za nie dokumentujące rzeczywistych usług, co wynika z prawomocnego wyroku WSA w Krakowie 2 sprawie o sygn.. akt I SA/Kr 570/12. NSA nie podzielił również ostatniego z zarzutów skargi kasacyjnej o naruszeniu przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 210§ 1 pkt 6 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Uzasadnienie to zostało sporządzone rzetelnie i zgodnie z wymogami art. 210 § 4 Ordynacji. Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej wadliwość uzasadnienia jest pochodną błędnego ustalenia stanu faktycznego, do którego to zarzutu NSA ustosunkował się wcześniej. Zarzut naruszenia prawa materialnego- art. 108 ust. 1 ustawy o VAT uzasadniony został w skardze kasacyjnej jako wynik wadliwych ustaleń faktycznych, jakoby faktury VAT wystawione przez Spółkę były fakturami pustymi. Ustalenie to, zdaniem NSA, było uzasadnione, a zatem zarzut ten utracił rację bytu. Mając to wszystko na uwadze NSA oddalił skargę kasacyjną Spółki z o.o. C. z mocy art. 184 P.p.s.a. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego zostało wydane z mocy art. 204 pkt 1 tej ustawy przy zastosowaniu § 6 pkt 7 w zw. z § 14 pkt 1 lit. a) oraz pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. w Dz.U. z 2013 r., poz. 490).