I FSK 139/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska, Sędzia NSA Hieronim Sęk, Sędzia WSA del. Ewa Rojek (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Łysiak, po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Po 2334/15 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 7 października 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. K.na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1.1 Zaskarżonym wyrokiem z 28 kwietnia 2016 r. sygn. akt I SA/Po 2334/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., oddalił skargę A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 7 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 r. W uzasadnieniu wskazał, że organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że nie nastąpiło przedawnienie badanego zobowiązania podatkowego, w rezultacie czego nie zaistniały przesłanki do umorzenia tego postępowania na podstawie art. 208 § 1 ord. pod. 2.1 W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku A. K. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania, względnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W oparciu o art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzuciła wyrokowi naruszenie poniższych przepisów poprzez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 70 § 1 w zw. z art. 70 § 6 pkt 1) w zw. z art. 70c w zw. z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez ich niezastosowanie i nieuchylenie decyzji i nieumorzenie postępowania pomimo przedawnienia zobowiązania; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie objawiające się w prowadzeniu postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów. W oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuciła wyrokowi naruszenie poniższych przepisów, które miały istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 70 § 1 w zw. z art. 70 § 6 pkt 1) w zw. z art. 70c w zw. z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez ich niezastosowanie i nieuchylenie decyzji i nieumorzenie postępowania pomimo przedawnienia zobowiązania; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie objawiające się w prowadzeniu postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów. 3.1 W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. 4.1 W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę nieważność postępowania, która w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła. W ramach uwag wstępnych przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna odpowiadać warunkom formalnym przewidzianym dla pism procesowych w postępowaniu sądowym. Jej obligatoryjnym elementem jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Uzasadnienie skargi kasasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych, wskazując argumenty mające wykazać słuszność podstaw kasacyjnych. To na autorze skargi kasacyjnej w przypadku zarzucenia błędu w subsumpcji, ciąży obowiązek konkretnego wskazania i wyjaśnienia, jak powinien być zastosowany ze względu na stan faktyczny sprawy kwestionowany przepis prawa materialnego, albo dlaczego ze względu na ten stan faktyczny nie powinien on być stosowany. Uwagi te są o tyle istotne, że skarga kasacyjna nie odpowiada tym standardom, bowiem zarzuty uzasadnione są zbyt ogólnie, co w znacznym stopniu uniemożliwia odniesienie się do nich. 4.2 Podstawowym zarzutem skargi kasacyjnej jest zarzut błędnego zastosowania art. 70 § 6 pkt 1 ord. pod. w zw. z art. 70 c ord. pod. w zw. z art. 208 ord. pod. w związku z art. 145 § 1 lit. a) P.p.s.a. poprzez nieuchylenie decyzji i nieumorzenie postępowania mimo, że zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu. W uzasadnieniu zarzutu wskazano, że błędnie w sprawie przyjęto, że zobowiązanie podatkowe za poszczególne miesiące 2009 r. nie uległo przedawnieniu, choć uznano, że bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu w dniu 21 października 2014 r., podczas gdy podatnik o tym fakcie poinformowany został 20 listopada 2014 r., zaś przyczyna zawieszenia została mu zakomunikowana dopiero 10 grudnia 2014r. Taka sekwencja zdarzeń w ocenie autora skargi kasacyjnej jest niezgodna z zasadą państwa prawa. 4.3 Uznając zarzuty za niezasadne na wstępie przypomnieć należy, że o tym z jakim dniem ulega zawieszeniu bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zadecydował ustawodawca. W art. 70 § 6 pkt 1 ord. pod. wskazał bowiem wprost, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczętym ulega zawieszeniu z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli popełnienie przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Oznacza to, że o tym czy bieg terminu zobowiązania został zawieszony decyduje wyłącznie zawiadomienie podatnika przed upływem przedawnienia zobowiązania podatkowego o tym fakcie. W okolicznościach sprawy nie jest spornym, że zawiadomienie takie doręczono podatnikowi w sposób zastępczy w dniu 20 listopada 2014 r. Nie budzi również sporu poprawność sformułowanego zawiadomienia, albowiem organ w piśmie z 5 listopada 2014 r. oznaczonym znakiem [...], poinformował skarżącą, że wszczęto wobec niej postępowanie przygotowawcze sygn. [...] w sprawie o przestępstwo skarbowe, co skutkuje zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres od 1 lutego 2009 do 31 lipca 2009 r. Nadto w dniu 10 grudnia 2014 r. ogłoszono skarżącej treść postanowienia o przedstawieniu zarzutów. Skoro zatem spełnione zostały przesłanki ustawowe tj. przez upływem terminu przedawnienia wszczęto postępowanie karne o czym zawiadomiono podatniczkę, informując jednocześnie o skutku prawnym o jakim mowa w badanym przepisie, to zarzuty skargi kasacyjnej okazały się bezzasadnie. Ubocznie należy zwrócić uwagę strony skarżącej , że nie jest możliwym zawiadomienie najpierw o dacie skutkującej zawieszenie biegu terminu, skoro najpierw postępowania karnoskarbowe musi zostać skutecznie wszczęte. 4.4 Poprawne zastosowanie art. 70 § 6 pkt 1 ord. pod. skutkuje poprawnością ustalenia, że zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 r. nie uległy przedawnieniu. Tym samym brak było podstaw do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego, co skutkowało niezasadnością zarzutu naruszenia art. 208 § 1 ord. pod. Nadto skoro w sprawie poprawnie zastosowano przepis prawa materialnego, konsekwencją czego było uznanie, że nie doszło do przedawnienia badanego zobowiązania podatkowego, to nie mógł okazać się zasadny zarzut naruszenia art. 121 §1 ord. pod., tym bardziej, że autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił w czym upatrywał naruszenia tego przepisu. Reasumując podkreślić należy, że wydanie decyzji zgodnej z prawem i na podstawie obowiązujących przepisów wyklucza naruszenie zasady zaufania podatnika do organów podatkowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 lipca 2018 r. I FSK 1296/16, publ. w bazie LEX). 4.5 Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach wydano w oparciu o art. 204 pkt 1 p.p.s.a.