I FSK 1373/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Artur Mudrecki, po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku G. G. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 5 lutego 2020 r., nr 1201-IEW-1.4123.18.2019.13 zawartego w skardze kasacyjnej G. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 sierpnia 2021 r., sygn. akt I SA/Kr 307/20 w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości w podatku od towarów i usług w sprawie ze skargi G. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 5 lutego 2020 r., nr 1201-IEW-1.4123.18.2019.13 w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości w podatku od towarów i usług postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

1. Wyrokiem z 11 sierpnia 2021 r. sygn. akt I SA/Kr 307/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę G. G. (dalej: Skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie (dalej: Dyrektor IAS) z 5 lutego 2020 r. (utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z 14 października 2019 r.) w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej, jako osoby trzeciej, solidarnie za zaległości spółki w podatku od towarów i usług. 2. Od powołanego wyroku Skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, złożyła skargę kasacyjną kierowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W petitum skargi kasacyjnej zawarła wniosek "o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 14 października 2019 r. "z uwagi na wygaśnięcie odpowiedzialności Skarżącej za zobowiązanie podatkowe spółki G. z powodu przedawnienia pierwotnego zobowiązania podatkowego w sytuacji, w której wykonanie decyzji w drodze egzekucji administracyjnej prowadzić będzie do trudnych do odwrócenia skutków". 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1. Wniosek nie może zostać uwzględniony. 3.2. Wzmiankować należało, że Sąd pierwszej instancji oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z 5 lutego 2020 r. (nie z 14 października 2019 r.). W tej drugiej dacie decyzję wydał organ pierwszej instancji. W związku zaś z wnioskiem Skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, to powołanie przez nią we wniosku daty - 14 października 2019 r. jako wydania decyzji przez organ odwoławczy - należało uznać za oczywistą omyłkę. 3.3. Odnosząc się zaś do meritum wniosku Strony należy wyjaśnić, że Naczelny Sąd Administracyjny równolegle do niniejszej sprawy rozpoznał na posiedzeniu niejawnym zażalenie Skarżącej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 lipca 2021 r. o sygn. I SA/Kr 307/20 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora IAS z dnia 5 lutego 2020 r. Zażalenie Skarżącej na wskazane postanowienie zostało oddalone postanowieniem tut. Sądu z dnia 27 sierpnia 2024 r., sygn. akt I FZ 178/24. Powodem takiego rozstrzygnięcia był brak wykazania ani uprawdopodobnienia przez Skarżącą we wniosku o udzielenie jej ochrony tymczasowej spełnienia przesłanek art. 61 § 3 P.p.s.a., warunkujących orzeczenie wstrzymania wykonania decyzji. W związku zaś z tym, że zgodnie z art. 61 § 4 P.p.s.a., postanowienie w przedmiocie udzielenia ochrony tymczasowej może być zmienione w każdym czasie przez Sąd w razie zmiany okoliczności sprawy, wniosek rozpatrywany w niniejszej sprawie, zawarty w skardze kasacyjnej Skarżącej nie byłby oczywiście bezzasadny w razie zaistnienia nowych okoliczności lub powołania nowych faktów przez Skarżącą w stosunku do pierwotnego wniosku, w przedmiocie którego Sąd pierwszej instancji już wydał postanowienie, które to stało się prawomocne na skutek oddalenia zażalenia Skarżącej postanowieniem NSA. Tym razem Skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wskazała na "swoją trudną sytuację majątkową, to że wszczęcie egzekucji prowadziłoby do ryzyka związanego z pobawieniem środków na utrzymanie oraz na studia syna". Jednak i te okoliczności, choć powołane w tej sprawie jako nowe, nie przemawiały za udzieleniem Skarżącej ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku powinno nawiązywać do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W niniejszej sprawie przedstawione przez Skarżącą twierdzenia są lakonicznie, nie wykazano nimi w żaden sposób, aby wykonanie zaskarżonej decyzji naraziło Stronę na znaczną szkodę lub doprowadziło do trudnych do odwrócenia skutków. We wniosku choć powołano się na trudną sytuację majątkową, czy ponoszenie wydatków na studia syna, to w kontekście tych okoliczności nie opisano sytuacji finansowo-materialnej/życiowej Skarżącej i jej syna. Twierdzeń z wniosku nie uprawdopodobniono również dokumentami źródłowymi. Skarżąca odwołała się wprawdzie do zakończonego wobec niej postępowania w przedmiocie prawa pomocy, jednak w nim, co wynika z akt, Strona nie przedkładała jakichkolwiek dokumentów (poza formularzami PPF). W niniejszej sprawie Skarżąca, wnosząc o przyznanie jej ochrony tymczasowej, powołała się jeszcze na okoliczność przedawnienia zobowiązania pierwotnego względem Spółki. Kwestia przedawnienia stanowi jednak element rozpoznania sprawy głównej i jako taka wykracza poza ramy niniejszej sprawy wpadkowej. Strona nie wykazała zatem i obecnie przesłanek skutkujących uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. W rezultacie należało odmówić zmiany prawomocnego postanowienia Sądu pierwszej instancji o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. 3.4. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i § 4 w związku z art. 193 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.