I FSK 1335/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hieronim Sęk, Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia NSA Danuta Oleś (sprawozdawca), Protokolant asystent sędziego Łukasz Trzpiot, po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 marca 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 1178/21 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 31 maja 2021 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec, czerwiec i lipiec 2013 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na rzecz Przedsiębiorstwa [...] kwotę 2.700 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Skargą kasacyjną objęty jest wyrok z 21 marca 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 1178/21, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną przez Przedsiębiorstwo [...] sp. z o.o. z siedzibą w Z. decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 31 maja 2021 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec, czerwiec i lipiec 2013 r. Z uzasadnienia powyższego wyroku wynika, że decyzją z 31 października 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. określił Przedsiębiorstwu [...] (dalej: "spółka" lub "skarżąca") zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w wysokościach odmiennych od zadeklarowanych za marzec, czerwiec i lipiec 2013 r. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez spółkę, decyzją z 31 maja 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Odnosząc się do kwestii ewentualnego przedawnienia zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za badane okresy rozliczeniowe, organ odwoławczy stwierdził, iż datą wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe jest data wydania postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia wskazując, iż Prokuratura Okręgowa w W. pismem z 29 października 2018 r. poinformowała, iż nadesłane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. akta sprawy karnoskarbowej dotyczące spółki zostały dołączone do prowadzonego postępowania sygn. akt [...] i obecnie postępowanie dotyczy również podejrzenia popełnienia przestępstw oraz przestępstw skarbowych, między innymi z art. 62 § 2, art. 56 § 1 i art. 54 § 1 k.k.s., przez przedstawicieli spółki, które zostało wszczęte 27 września 2013 r. Zawiadomieniem z 6 listopada 2018 r., wydanym na podstawie art. 70c w związku z art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa") - doręczonym pełnomocnikowi spółki 20 listopada 2018 r. oraz spółce 8 listopada 2018 r. - Naczelnik Urzędu Skarbowego poinformował o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, w związku z wszczęciem przedmiotowego postępowania karnego skarbowego. Następnie 31 lipca 2020 r. organ podatkowy pierwszej instancji pozyskał informację, iż Prokuratura Okręgowa w W. postanowieniem z 17 czerwca 2020 r. sygn. akt [...] (wcześniejsza sygn. akt [...]) umorzyła śledztwo wobec przedstawicieli spółki. Postanowienie stało się prawomocne 7 lipca 2020 r. Pismem z 6 listopada 2020 r. organ podatkowy poinformował na podstawie art. 70c w związku z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej o zaistnieniu przesłanki, o której mowa w art. 70 § 7 pkt 1 powołanej ustawy. Wyjaśniono, iż w zakresie zobowiązania podatkowego za marzec, czerwiec i lipiec 2013 r., termin przedawnienia zasadniczo rozpoczął się 1 stycznia 2014 r. i upływał z 31 grudnia 2018 r., jednakże z uwagi na wszczęcie 27 września 2013 r. śledztwa, do którego dołączono ze względu na łączność przedmiotową i podmiotową sprawę karnoskarbową, termin przedawnienia nie rozpoczął się. W ocenie organu odwoławczego, dowody zgromadzone w postępowaniu prowadzonym zarówno wobec spółki, w tym w ramach kontroli podatkowej, kontroli podatkowych i czynności sprawdzających u kontrahentów skarżącej, oraz treść zeznań i wyjaśnień zarówno przedstawicieli spółki jak i poszczególnych świadków oraz podejrzanych uzasadniają stanowisko, że transakcje których uczestnikiem była spółka, odpowiadają wzorcowi przestępstwa typu "karuzela podatkowa". Pod osłoną legalnych transakcji zakupu i sprzedaży granulatu foliowego oraz folii stretch stworzone zostały w marcu i czerwcu 2013 r. łańcuchy podmiotów, których celem było uzyskanie korzyści z tytułu niezapłaconego podatku od towarów i usług na początkowym etapie obrotu oraz w ostatnim ogniwie łańcucha. Analiza zawieranych transakcji w zakresie podmiotów uczestniczących w łańcuchach dostaw, pozwoliła przypisać poszczególnym firmom typowe funkcje w "karuzeli podatkowej". Biorąc po uwagę poczynione ustalenia, organ podatkowy uznał, iż spółka nie dokonała czynności dostaw wewnątrzwspólnotowych, nie dokonała przeniesienia prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel na rzecz zagranicznego kontrahenta, ponieważ takiego prawa do rozporządzania towarem nie posiadała. Spółka widniejąca na spornych fakturach VAT dostaw wewnątrzwspólnotowych jako sprzedawca, faktycznie tym sprzedawcą nie była, gdyż nie rozporządzając towarem jak właściciel, nie mogła i nie dokonała dostawy żadnego towaru. Faktury VAT zawierały nie tylko niezgodne ze stanem faktycznym dane dotyczące sprzedawcy towaru, co jest wymogiem koniecznym, ale również nie dokumentowały faktycznych czynności, tj. sprzedaży na rzecz ww. kontrahenta unijnego. Zakwestionowane transakcje były transakcjami nierzeczywistymi i nie posiadały celu gospodarczego, gdyż ukierunkowane były wyłącznie na wyłudzenie podatku od towarów i usług. Na powyższą decyzje spółka wniosła skargę, w której zarzuciła naruszenie - art. 208 § 1 w zw. z art. 70 § 1 pkt 6 i § 7 pkt 1 w zw. z art. 121, art. 121 § 1 w zw. z art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 188 w zw. z art. 229, art. 199a § 1, art. 121 § 1 w zw. z art. 122 w zw. z art. 187 § 1. w zw. z art. 191, art. 190 § 2 w zw. z art.181 w zw. z art. 180 § 1 w zw. z art. 123 § 1, art. 124 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej, art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a), art. 13 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 1 w zw. z art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2021 r. poz. 685 ze zm., dalej: "ustawa o VAT") w zw. z art. 138 Dyrektywy VAT, art. 2 ust. 1 lit. a) w zw. z art. 9 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 w zw. z art. 167 w zw. z art. 168 w zw. z art. 178 w zw. z art. 220 ust. 1 w zw. z art. 226 Dyrektywy VAT. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał skargę za zasadną. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego przedawnienia zobowiązań podatkowych, Sąd wskazał, iż zobowiązanie będące przedmiotem zaskarżonej decyzji (zobowiązanie w podatku VAT za marzec, czerwiec i lipiec 2013 r.) przedawniłoby się z 31 grudnia 2018 r. Sąd nie podzielił, stanowiska organu podatkowego, iż termin przedawnienia zobowiązań podatkowych za wskazane okresy rozliczeniowe nie rozpoczął się z uwagi na wszczęcie 27 września 2013 r. postępowania przez Prokuraturę Okręgową w W. Według Sądu, jest ono przedwczesne, gdyż w aktach sprawy brak jest postanowienia z 27 września 2013 r. o wszczęciu postępowania przez Prokuraturę Okręgową w W. w sprawie sygn. akt [...]. Tymczasem, aby zaistniał skutek w postaci zawieszenia/nie rozpoczęcia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za marzec, czerwiec i lipiec 2013 r., konieczne jest, aby postępowanie to na moment wszczęcia obejmowało swym zakresem podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego związanego z niewykonaniem zobowiązań podatkowych objętych zaskarżoną decyzją. Wymóg ten płynie wprost z literalnego brzmienia art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Sąd stwierdził, iż w decyzji brak jest dokonania analizy zakresu przedmiotowego prowadzonego przez Prokuraturę postępowania na moment jego wszczęcia, tj. 27 września 2013 r. W ocenie Sądu pierwszej instancji, jedynie udokumentowanie przez organ podatkowy, iż na moment wszczęcia postępowania przez Prokuraturę Okręgową w sprawie [...], postępowanie to obejmowało swym zakresem podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego związanego z niewykonaniem zobowiązania podatkowego objętego zaskarżoną decyzją, pozwoli na przyjęcie, iż skutek zawieszenia/nie rozpoczęcia biegu terminu przedawnienia nastąpił już 27 września 2013 r. Tymczasem w aktach sprawy brak dokumentów (w tym postanowienia o wszczęciu postępowania przez Prokuraturę Okręgową w sprawie [...] z 27 września 2013 r.) wykazujących rzeczywisty zakres przedmiotowy wszczętego przez Prokuraturę postępowania. Sąd stwierdził równie, że w zaskarżonej decyzji nie dokonano analizy zagadnienia instrumentalnego charakteru wszczęcia postępowania karnego skarbowego. Z akt sprawy nie wynika, jakie czynności podjęto w ramach prowadzonego dochodzenia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach. Wyrok zaskarżył w całości, zarzucając: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") naruszenie prawa materialnego - art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej na skutek jego niewłaściwego zastosowania przez bezpodstawne przyjęcie, że w sprawie brak jest przesłanek do uznania, iż zaistniały okoliczności z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz że zawiadomienie, o którym mowa w art. 70c tej ustawy wypełnia dyspozycję tej normy, gdy Sąd dysponował wystarczającym materiałem dowodowym do rozstrzygnięcia sprawy, 2. na podstawie art. 174 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 210 § 4 w zw. z art. 121 § 1 i art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej poprzez bezpodstawne przyjęcie, że organy podatkowe nie przedstawiły zagadnienia przedawnienia zobowiązania podatkowego skarżącej spółce w sposób, który gwarantowałby jej, że postępowanie podatkowe było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych; b) art. 210 § 4 w zw. z art. 121 § 1 i art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej poprzez bezpodstawne przyjęcie, że zaskarżona decyzja narusza art. 210 § 4 ww. ustawy, ponieważ nie dokonano analizy zagadnienia instrumentalnego charakteru wszczęcia postępowania karnego skarbowego, zważając na treść uchwały NSA z 24 maja 2021 r., sygn. akt I FPS 1/21, w sytuacji gdy w czasie wydawania decyzji, uzasadnienie wspomnianej uchwały nie było jeszcze opublikowane, c) art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. na skutek bezpodstawnego uznania że braki w zakresie materiału dowodowego nie pozwalają na dokonanie przez Sąd kontroli poprzez pryzmat przedawnienia zobowiązania podatkowego, podczas gdy Sąd dysponował wystarczającym materiałem dowodowym, taki bowiem wynikał z akt sprawy oraz korespondencji dostarczonej przez skarżącą i organ, w sytuacji gdy, jak ujął to NSA w uchwale I FPS 1/21, sądy administracyjne pierwszej instancji w ramach zakreślonych przez art. 134 § 1 p.p.s.a. mają obowiązek badać czy proceduralna czynność wszczęcia postępowania karnego skarbowego w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe nie została wykorzystana tylko w celu nierozpoczęcia lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez oddalenie skargi na decyzję, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. Wniesiono również o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Spółka nie złożyła odpowiedzi na skargę kasacyjną. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik reprezentujący spółkę wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej organu podatkowego oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest usprawiedliwiona i dlatego podlega oddaleniu. Zasadniczy przedmiot sporu w niniejszej sprawie dotyczy zakwestionowania przez organy podatkowe sposobu rozliczenia przez skarżącą transakcji zakupu i sprzedaży granulatu foliowego oraz folii stretch w zakresie podatku VAT w marcu, czerwcu i lipcu 2013 r. Z uwagi na stwierdzone przez Sąd pierwszej instancji uchybienia po stronie organu podatkowego, Sąd w kontroli zaskarżonej decyzji nie dotarł do merytorycznej oceny zaistniałego między stronami sporu lecz zakończył swoją ocenę jedynie na kwestii przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych zaskarżoną decyzją. Z tego względu zarzuty skargi kasacyjnej koncentrują się wyłącznie na zagadnieniach związanych z kwestią przedawnienia spornych zobowiązań podatkowych, w tym przede wszystkim zupełnością przedstawionego Sądowi materiału dowodowego, mającego wykazać prawidłowość prezentowanego przez organ podatkowy stanowiska, co do zaistnienia przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Przystępując do rozpoznania sprawy w pierwszej kolejności - podobnie jak uczynił to Sąd pierwszej instancji - odwołać należy się do treści uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 maja 2021 r., sygn. akt I FPS 1/21 (dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"), z której wynika, że w świetle art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) oraz art. 1-3 i art. 134 § 1 p.p.s.a. ocena przesłanek zastosowania przez organy podatkowe przy wydawaniu decyzji podatkowej art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70c Ordynacji podatkowej mieści się w granicach sprawy sądowej kontroli legalności tej decyzji. NSA w uzasadnieniu powołanej uchwały wskazał, że w pierwszym rzędzie sądy administracyjne powinny badać czy w odpowiednim czasie doszło do wydania przez odpowiedni organ postępowania przygotowawczego postanowienia na podstawie art. 303 kodeksu postępowania karnego (dalej: "k.p.k.") w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. o treści, z której wynika związek podejrzenia popełnienia przestępstwa lub wykroczenia z niewykonaniem zobowiązania podatkowego. Według NSA, obowiązkiem organu jest dokonanie oceny, czy wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe nie miało pozorowanego charakteru i nie służyło jedynie wstrzymaniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. W przypadkach wątpliwych, w szczególności gdy moment wszczęcia postępowania jest bliski dacie przedawnienia zobowiązania podatkowego, wyjaśnienie tej kwestii powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji podatkowej. Odnosząc się następnie do działań jakie powinny podjąć sądy administracyjne rozpatrujące przedmiotowe sprawy, w uchwale wskazano, że powinny one, w ramach zakreślonych przez art. 134 § 1 p.p.s.a., badać czy proceduralna czynność wszczęcia postępowania karnego skarbowego w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe nie została wykorzystana tylko w celu nierozpoczęcia lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Okoliczność tę należy ustalić w świetle wszechstronnej analizy okoliczności konkretnej sprawy podatkowej, związanych najczęściej ze zbliżającym się upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, podejmowanymi wcześniej w postępowaniu podatkowym czynnościami dowodowymi i aktywnością prowadzącego je organu podatkowego. Jednocześnie NSA wskazał na przykładowe okoliczności, jakie mogą potwierdzić fakt instrumentalnego wszczęcia postępowania karnego tj.: istnienie negatywnych przesłanek procesowych, braki podmiotowe lub przedmiotowe, które powodują, że już w momencie wydania postanowienia jasnym jest, że cele postępowania karnego-skarbowego nie będą mogły być zrealizowane; brak realnej aktywności organów postępowania przygotowawczego po wszczęciu postępowania karnego. Zgodzić należy się z organem podatkowym, który w skardze kasacyjnej podnosi, iż zaskarżona decyzja wydana została przed publikacją uzasadnienia powołanej uchwały, a więc oczywistym jest, że nie mogła zawierać odniesienia się do tez z tej uchwały wynikających w kontekście instrumentalności wszczęcia postępowania karnego skarbowego. Niemniej Sąd pierwszej instancji w dacie wydawania zaskarżonego wyroku był związany treścią tej uchwały i prawidłowo nakazał, aby organ odwoławczy w ponownie wydanej decyzji wyjaśnił spółce i ocenił "czy wszczęcie postępowania karnego skarbowego, na które się powołuje przy stwierdzeniu zawieszenia biegu terminu przedawnienia spornego zobowiązania podatkowego, nie prowadziło w istocie do instrumentalnego wykorzystania instytucji zawieszenia biegu tego terminu. Rzeczą organu będzie zatem przedstawienie stosownych dowodów i opisu czynności procesowych wskazujących, że wszczęcie postępowania karnoskarbowego było uzasadnione podejrzeniem popełnienia czynu zabronionego przez Spółkę, zaś oceny tej powinien dokonać w oparciu o wskazane w uchwale I FPS 1/21 wytyczne Naczelnego Sądu Administracyjnego. Pomocne organowi podatkowemu może być aktualne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego" (str. 33 uzasadnienia decyzji). Nie można przy tym podzielić zapatrywania organu podatkowego, który zarzucił w skardze kasacyjnej, że Sąd pierwszej instancji dysponował wystarczającym materiałem dowodowym - wynikającym z akt sprawy oraz z korespondencji dostarczonej przez skarżącą i organ podatkowy – aby zbadać, czy proceduralna czynność wszczęcia postępowania karnego skarbowego w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe nie została wykorzystana tylko w celu nierozpoczęcia lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Zgodzić należy się z Sądem pierwszej instancji, że w aktach sprawy przekazanych temu Sądowi brak jest postanowienia z 27 września 2013 r. o wszczęciu postępowania przez Prokuraturę Okręgową w W. w sprawie sygn. akt [...]. Natomiast organ odwoławczy wskazuje, iż nierozpoczęcie biegu terminu przedawnienia spornego zobowiązania nastąpiło z dniem wszczęcia postępowania przez Prokuraturę Okręgową w W. (tj. 27 września 2013 r.) i uzasadnia to faktem dołączenia do powyższego postępowania Prokuratury Okręgowej, akt wszczętego 27 października 2018 r. postępowania karnoskarbowego wobec przedstawicieli spółki. Organ odwoławczy podkreśla, że wywodząc skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia spornych zobowiązań podatkowych kierował się treścią pisma Prokuratury Okręgowej z 29 października 2018 r. – o czym poinformował spółkę w piśmie z 6 listopada 2018 r. w trybie art. 70c w związku z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W takiej sytuacji zarówno strona, jak i Sąd mają prawo dokonać konfrontacji twierdzenia organu podatkowego o skutku zawieszenia biegu terminu przedawnienia poprzez zapoznanie się z treścią postanowienia z 27 września 2013 r. (tj. kogo i jakiego czynu dotyczy, czy obejmuje zobowiązania podatkowe, o których mowa w zaskarżonej decyzji). Nie można przy tym podzielić stanowiska organu podatkowego prezentowanego w skardze kasacyjnej, że "nie mógł tej wiedzy zignorować ani też zweryfikować, np. wchodząc w polemikę z organami ścigania, czy ignorując przekazywane informacje i dochodząc do samodzielnego wniosku, że w tej dacie postępowanie dotyczyło podejrzenia popełnienia przestępstwa skarbowego związanego z niewykonaniem zobowiązań podatkowych przez przedstawicieli spółki albo, że nie popełniono przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego wiążącego się z niewykonaniem zobowiązań" (str. 10 skargi kasacyjnej). Zaistnienie skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące marzec, czerwiec i lipiec 2013 r., uzależnione jest od jednoznacznego wykazania, że postępowanie prowadzone przez Prokuraturę Okręgową w W. na moment wszczęcia obejmowało swym zakresem podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego związanego z niewykonaniem zobowiązań podatkowych, których dotyczy zaskarżona decyzja. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skoro w 2018 r. organ podatkowy wywodził skutek w postaci zawieszenia biegu terminu zobowiązania podatkowego (art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej) powołując się na czynności Prokuratury Okręgowej w W. podjęte w 2013 r., to musiał mieć pewność co do zakresu i przedmiotu postępowania Prokuratury. Musiała też istnieć możliwość weryfikacji twierdzenia organu podatkowego poprzez włączone do akt sprawy stosowne dokumenty. Nie zasługuje na aprobatę twierdzenie organu podatkowego, iż o treści postanowienia z 27 września 2013 r. można dowiedzieć się poprzez treść postanowienia z 17 czerwca 2020 r. o częściowym umorzeniu śledztwa w sprawie [...]. W tej sytuacji w pełni uprawnione jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż "dopiero po udzieleniu pozytywnej odpowiedzi na pytanie czy w dniu wszczęcia postępowania w sprawie sygn. akt [...] przez Prokuraturę Okręgową w W. (27 września 2013r.) obejmowało ono swym zakresem podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego związanego z niewykonaniem zobowiązania podatkowego objętego zaskarżoną decyzją, będzie można przyjąć, iż w sprawie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, a wystosowane do spółki i jej pełnomocnika zawiadomienie, o którym mowa w art. 70c tej ustawy wypełnia dyspozycję tej normy" (str. 29 uzasadnienia wyroku). Wobec stwierdzonej powyżej niezasadności zarzutów skargi kasacyjnej organu podatkowego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego wydane zostało na podstawie art. 204 pkt 2 w związku z art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. |Sędzia NSA |Sędzia NSA |Sędzia NSA | |Arkadiusz Cudak |Hieronim Sęk |Danuta Oleś (spr.) |