I FSK 1330/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Kołaczek (sprawozdawca), Sędzia NSA Izabela Najda - Ossowska, Sędzia WSA del. Maja Chodacka, Protokolant Eliza Kusy, po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 lutego 2016 r. sygn. akt I SA/Ol 673/15 w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. (obecnie: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w O.) z dnia 3 sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2010 r. do grudnia 2011 r. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od D.K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O. kwotę 5400 (słownie: pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. NSA/wyr. 1 - wyrok

Wyrokiem z 18 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Ol 673/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę D.K. (zwanego dalej: "podatnikiem" lub "skarżącym") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z 3 sierpnia 2015 r. w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2010 r. do grudnia 2011 r. Z uzasadnienia powyższego wyroku wynikało, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w E. decyzją z 18 grudnia 2014 r. określił skarżącemu kwoty zobowiązań podatkowych za miesiące od stycznia 2010 r. do grudnia 2011 r. w łącznej wysokości 57.044 zł. Organ I instancji, na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w trakcie kontroli podatkowej i postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od towarów i usług, stwierdził, że podatnik w latach 2008-2011 prowadził niezgłoszoną do opodatkowania działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży używanych części samochodowych, za pośrednictwem portalu [...]. Organ uznał przy tym, że mimo iż rachunek, na który wpływały kwoty ze sprzedaży części należał do małżonków, działalność we wskazanym zakresie prowadził wyłącznie podatnik. Decyzją z 3 sierpnia 2015 r., Dyrektor Izby Skarbowej w O. utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego, że podatnik w okresie objętym decyzją dokonywał sprzedaży używanych części samochodowych, w ramach niezgłoszonej do opodatkowania działalności gospodarczej. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że podatnik w serwisie ogłoszeniowym [...] zarejestrował się jako dealer i w latach 2008-2011 zamieszczał profesjonalne ogłoszenia o sprzedaży samochodów lub części samochodowych. Z wyjaśnień organu wynikało m. in., że po przeszukaniu posesji podatnika stwierdzono, że znajduje się na niej ponad 160 samochodów oraz kilkaset tysięcy elementów samochodowych przygotowanych do sprzedaży. Zabezpieczono również kilkaset umów kupna-sprzedaży samochodów i kilkaset listów przewozowych potwierdzających nadanie przesyłek za pobraniem, z wypisanymi nazwami części samochodowych i należną kwotą. Z historii rachunku bankowego przedłożonego przez pełnomocnika podatnika wynika, że w latach 2008-2011 wpływały: wpłaty od firm kurierskich ([...].) i P. S.A. za dostawy dokonane za pośrednictwem tych firm za zaliczeniem pocztowym, a także wpłaty od osób prywatnych, które w tytułach przelewów wskazywały nazwy części, za które dokonywały zapłaty. Sam podatnik potwierdził w piśmie z dnia 25 września 2012 r. oraz w oświadczeniu z dnia 19 maja 2014 r. fakt prowadzenia niezarejestrowanej działalności w zakresie sprzedaży części samochodowych, braku prowadzenia rejestrów dla celów VAT oraz nieodprowadzania należnych podatków. Podatnik wskazał, że ze sprzedaży w latach 2008-2011 uzyskiwał zysk na poziomie 10-15%, następnie jednak wycofał się z oświadczonej marży, twierdząc, iż sprzedawał towar po cenie zakupu lub niżej, jednakże nie zaprzeczył, iż taka sprzedaż była prowadzona. Organ wskazał również, że wskutek przeszukania dysku twardego laptopa i nośnika pamięci, należących do strony, znaleziono znaczną ilość plików graficznych zawierających widoki samochodów lub części samochodowych, a także dużo wpisów w historii przeglądarki internetowej dotyczących ogłoszeń o sprzedaży rozbitych pojazdów na części. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że decyzją z dnia 6 października 2014r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w E. określił podatnikowi kwoty zobowiązań w podatku od tworów i usług za okres od grudnia 2008 r. do grudnia 2009 r. Te wsazystkie okoliczności świadczyły zdaniem organu o tym, że to podatnik samodzielnie dokonywał sprzedaży używanych części samochodowych, w ramach niezgłoszonej do opodatkowania działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, analizując sprawę wskutek złożonej przez podatnika skargi, uznał, że zaskarżona decyzja wydana została bez naruszenia reguł postępowania podatkowego. Zdaniem Sądu, organy podatkowe obu instancji prawidłowo stwierdziły, że to skarżący prowadził działalność gospodarczą. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że działalność miała charakter nieco szerszy niż sam handel częściami samochodowymi, albowiem skarżący aktywnie, we własnym zakresie pozyskiwał owe części z rozbitych i zdemontowanych pojazdów. Tego rodzaju działalności nie można było przypisać małżonce podatnika. Sąd odwołał się w tym zakresie do ustaleń poczynionych w sprawie. Wskazał, że w 2012 r. na posesji skarżącego znajdowało się ponad 160 samochodów, z czego w większości były to samochody powypadkowe w stanie zdemontowanym oraz kilkaset tysięcy elementów samochodowych przygotowanych do sprzedaży i że podczas przeszukania dokonanego przez funkcjonariuszy służby celnej zabezpieczono kilkaset umów kupna – sprzedaży i kilkaset listów przewozowych potwierdzających nadanie przesyłek za pobraniem, z wypisanymi nazwanymi części samochodowych i należną kwotą. Nie budzi wątpliwości, (w świetle zdjęć satelitarnych), że taki stan rzeczy na posesji w miejscu zamieszkania skarżącego występował też w 2010 r. Podczas przeszukania ujawniono pliki graficzne zabezpieczone na dysku twardym laptopa i przenośnego nośnika pamięci należącego do skarżącego, na których widniały samochody lub części samochodowe, a także duża ilość wpisów z historii przeglądarek internetowych dotyczących ogłoszeń o sprzedaży rozbitych pojazdów i części. Skarżący posiadał naczepę służącej do przewozu dwóch pojazdów. Powyższe w świetle pozostałych dowodów, oraz wyjaśnień strony podczas kontroli przeprowadzonej w 2012 r. przez Inspekcję Ochrony Środowiska dało organom podatkowym podstawę do stwierdzenia, że co najmniej od 2008 r. skarżący gromadził na swojej posesji samochody, dokonywał ich demontażu ( niewykluczone oczywiście że i napraw) i pozyskane w ten sposób części sprzedawał. Jak wskazały organy podatkowe, o dokonywaniu sprzedaży w ramach dzielności gospodarczej prowadzonej we własnym imieniu i na własny rachunek świadczy również to, że to skarżący zarejestrował się w serwisie ogłoszeniowym [...] jako dealer i w okresie objętym kontrolą zamieszczał profesjonalne ogłoszenia o sprzedaży samochodów i części samochodowych. WSA w Olsztynie podzielił stanowisko organów że okoliczność, że przychody z tej działalności w latach 2008 – 2011, tj. wpłaty od firm kurierskich i P. za dostawy dokonane za ich pośrednictwem, a także wpłaty od osób prywatnych, wpływały na wspólny rachunek bankowy małżonków, nie stanowi dowodu na to, że część wpływów to były przychody małżonki z jej sprzedaży własnych części samochodowych. Sąd uznał przy tym, że fakt powoływania się przez małżonkę podatnika, że w latach 2003-2006 r. prowadziła działalność polegającą na zakupie i sprzedaży używanych części samochodowych, bez podania jakichkolwiek konkretnych danych w tym zakresie, nie stanowi podstawy do uwzględnienia jej twierdzeń, że to ona uzyskiwała, w okresie objętym decyzją przychody z "wyprzedaży uprzednio zakupionych części". Skarżący we wniesionej skardze kasacyjnej zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając, w oparciu o obie podstawy przewidziane w art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), naruszenie: I. Prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i w następstwie niewłaściwe zastosowanie art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 13 ust. 6, art. 15 ust. 1, art. 19 ust. 1, art. 29 ust. 1 oraz art. 113 ust. 1, 4, 9 i 10 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. 2004 r. nr 54 poz. 535, zwanej dalej "ustawa o VAT"), wobec akceptacji przez WSA w Olsztynie stanowiska organów podatkowych, że wykonywane przez skarżącego czynności w okresie od stycznia 2010 r. do grudnia 2011 r. podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w rozmiarach wynikających z decyzji organów podatkowych, co doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego zarówno na etapie gromadzenia materiału, jak i jego oceny. Dlatego też zastosowanie przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego, odnoszących się do opodatkowania całości wpływów na rachunek bankowy małżonków nie mogło być prawidłowe, skoro uprzednio prawidłowo (czyli zgodnie z zasadami postępowania podatkowego) nie ustalono stanu faktycznego. Stąd dokonana przez Sąd pozytywna ocena zastosowania przepisów prawa materialnego nie może być uznana za właściwą i skutkuje naruszeniem prawa materialnego, o którym mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie. II. Przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 135 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; dalej "O.p."), poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez Organy podatkowe wskazanych przepisów ustawy Ordynacja podatkowa oraz poprzez oparcie rozstrzygnięcia na niewyjaśnionym w pełni stanie faktycznym, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 122, art.124, art.187 § 1 i art. 191 O.p., poprzez oddalenie skargi, mimo iż skarżący wykazał wady postępowania Organów, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie, tj. przez niedostrzeżenie przez Sąd istotnego dla wyniku sprawy naruszenia wskazanych przepisów proceduralnych przez organy podatkowe obu instancji. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a ponadto zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W sporządzonej odpowiedzi na skargę kasacyjną działający w imieniu Dyrektora Izby Skarbowej w O. pełnomocnik wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę kasacyjną należało oddalić, gdyż nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej chyba, że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 tego artykułu, które jednak w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły. Zarówno z art. 183 § 1, jak i z art. 174 i art. 176 p.p.s.a. wynika, że to do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy takie zredagowanie tego środka odwoławczego, które umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska sądu pierwszej instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem strony zostały nieprawidłowo przez ten sąd rozważone czy ocenione. Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej lub odniesienie się do nich w sposób ogólnikowy skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez wojewódzki sąd administracyjny czy działające w sprawie organy podatkowe. Wymaga równocześnie podkreślenia, że podnosząc zarzuty uchybienia przepisom proceduralnym strona powinna uwzględnić przy konstruowaniu takich zarzutów, że w świetle art. 174 pkt 2 p.p.s.a. podstawa kasacyjna obejmująca zarzut naruszenia przepisów postępowania może być skuteczna (tj. mogąca prowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej) jedynie w przypadku, gdy zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wykazanie, że taki potencjalny istotny wpływ na rozstrzygnięcie zachodzi, należy również do strony, gdyż także w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny nie ma uprawnień do zastępowania jej w prawidłowym formułowaniu podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt I FSK 1808/13, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W uzasadnieniu zarzutów naruszenia przepisów postępowania - art. 135 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 O.p. (poprzez oddalenie skargi w sytuacji naruszenia ww. przepisów przez organy podatkowe oraz oparcie rozstrzygnięcia na niewyjaśnionym w pełni stanie faktycznym), art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 124, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. (poprzez oddalenie skargi mimo, iż skarżący wykazał wady postępowania organów, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie, tj. przez niedostrzeżenie przez Sąd pierwszej instancji istotnego dla wyniku sprawy naruszenia wskazanych przepisów proceduralnych przez organy podatkowe obydwu instancji), nie zawarto stosownej argumentacji, która mogłaby wykazać potencjalny istotny wpływ na rozstrzygnięcie. W szczególności nie przyporządkowano odpowiednich jej części do sformułowanych wcześniej zarzutów. Uzasadnienie skargi kasacyjnej sprowadza się natomiast do kwestionowania ustalonego przez organy podatkowe a przyjętego przez sąd pierwszej instancji stanu faktycznego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w skardze kasacyjnej nie odwołano się jednak do dowodów i argumentów, które powyższe ustalenia byłyby w stanie skutecznie podważyć, a zawarto w niej jedynie opartą na dość znacznym stopniu ogólności polemikę z argumentami organów i Sądu pierwszej instancji. W szczególności autor skargi kasacyjnej nie wskazał w jaki konkretny sposób zostały naruszone poszczególne przepisy prawa procesowego. W ocenie autora skargi kasacyjnej zasadniczym błędem organów podatkowych było ustalenie wysokości sprzedaży dokonywanej przez skarżącego. W tym względzie autor skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności podniósł, że organy podatkowe nie uwzględniły, że w tym samym czasie co skarżący tożsame czynności wykonywała jego żona M. K. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie organy podatkowe wskazały okoliczności, które pozwalają na przyjęcie, że przedmiotową działalność prowadził jedynie sam skarżący. Mianowicie wskazano, że: - na portalu [...] zarejestrowany był jako dealer wyłącznie podatnik, - pełnomocnik podatnika wskazał, że występowanie na niektórych dowodach nadania przesyłek nazwiska żony podatnika wynika z faktu, że zawarła ona umowę z firmą spedycyjną, co pozwalało na uzyskanie niższych cen za usługi kurierskie, w tym celu podatnik powoływał się na umowę i wskazywał jako nadawcę przesyłki żonę, - jako właściciela rachunku bankowego pełnomocnik podatnika wskazał podatnika, zaznaczając, że możliwe jest, że do rachunku tego upoważniona była jego żona, dopiero na etapie postępowania podatkowego dołączono wydruk z rachunku bankowego, z którego wynika, że opisane konto jest kontem wspólnym małżonków, - podatnik w dniu 19 maja 2014 r. złożył oświadczenie, iż tylko on zajmował się sprzedażą części samochodowych, - w zeznaniach złożonych w toku postępowania żona podatnika stwierdziła, że działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży detalicznej części i akcesoriów samochodowych prowadziła w latach ok. 2003-2006, pod nazwą "chyba [...]", adresów prowadzenia działalności nie pamiętała. W latach 2008-2011 prowadziła wspólnie z mężem wyłącznie działalność rolniczą, jej mąż w tym okresie nie prowadził żadnej działalności gospodarczej, a jedynie wyprzedawał wcześniej zakupione części, - J. K. stwierdziła, że jej syn (podatnik) nie handlował samochodami, ale musiał wyprzedać części samochodowe, które zakupił wcześniej, - M.J. stwierdziła, że jej wnuczka – M. K.. przez jakiś czas była zatrudniona w prowadzonym przez nią gabinecie kosmetycznym, ale w 2008 r. urodziła dziecko i była na urlopie macierzyńskim, - z twierdzeń podatnika, oświadczeń jego pełnomocnika oraz M.J. wywnioskować można, że tylko podatnik miał możliwość przygotowania części samochodowych do sprzedaży, przez ich wymontowanie z uszkodzonych samochodów i ewentualną naprawę. Organ odwoławczy nie wykluczył, że żona pomagała mężowi w prowadzeniu działalności gospodarczej, poprzez nadawanie przesyłek lub odbiór przekazów pocztowych, ale w jego ocenie nie oznacza to, że prowadziła wraz z nim lub samodzielnie działalność gospodarczą. Odnosząc się do faktu złożenia przez M. K. w dniu 15 października 2014 r. korekt zeznań podatkowych PIT-36 za lata 2008-2011 organ ocenił, że miały one na celu podzielenie obrotu osiągniętego przez podatnika ze sprzedaży części samochodowych między małżonkami. Działanie było ukierunkowane na "zmieszczenie" się przez te osoby w kwocie zwolnienia podmiotowego z opodatkowania podatkiem od towarów i usług, o którym mowa w art.113 ust.1 i ust.9 ustawy o VAT, a tym samym uniknięcie opodatkowania z tytułu sprzedaży części samochodowych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wszystkie wskazane wyżej dowody zostały prawidłowo ocenione przez organy podatkowe zaś ocena ta została słusznie zaakceptowana przez Sąd I instancji. W tych okolicznościach prawidłowo organy podatkowe przyjęły, a zaaprobował Sąd pierwszej instancji, że M. K.pomagała mężowi w prowadzeniu działalności gospodarczej, poprzez nadawanie przesyłek lub odbiór przekazów pocztowych, ale nie oznacza to, że prowadziła wraz z nim lub samodzielnie działalność gospodarczą. Nie można zgodzić się również z autorem skargi kasacyjnej, że organ podatkowy uniemożliwił stronie dowodzenie w zakresie bardzo istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ postanowieniem z dnia 2 października 2014 r. organ podatkowy pierwszej instancji odmówił przesłuchania strony i w charakterze świadka M. K.. Odnośnie tej kwestii Sąd I instancji słusznie wskazał, że z akt podatkowych bezspornie wynika, że organowi podatkowemu I instancji nie udało się przesłuchać strony ani M. K.. Na str. 10 zaskarżonej decyzji zostały szczegółowo przedstawione czynności podejmowane przez organ oraz działania i zaniechania podatnika w tym zakresie, jak również jego małżonki. Ponadto, co strona przyznaje, w toku postępowania odwoławczego doszło do przesłuchania podatnika jako strony postępowania. Został też włączony, postanowieniem z dnia 10.03. 2015 r., protokół z dnia 9.02.2015r. z przesłuchania M. K. w charakterze świadka (k - 53 akt odwoławczych), który to dowód został przeprowadzony w postępowaniu dotyczącym podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2009-2011 wobec podatnika. Niewątpliwie zeznania małżonki podatnika, jako dotyczące okoliczności prowadzenia działalności i przychodów ze sprzedaży części samochodowych osiągniętych w ww. latach miały bezpośrednie znaczenie także w postępowaniu dotyczącym podatku VAT. Zatem również zarzut naruszenia art. 180 § 1 i art. 181 O.p. przez włączenie tego dowodu w poczet materiału dowodowego niniejszej sprawy jest oczywiście nieuzasadniony. Naruszeniem zasady ekonomiki procesowej byłoby powtórne przeprowadzanie tego dowodu na użytek podatku VAT. Tymczasem autor skargi kasacyjnej nie wykazał, że odmowa przeprowadzenia wnioskowanych dowodów mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarówno D. K.jak i M. K., w toku postępowania mieli wielokrotną możliwość udzielania wyjaśnień w kwestii uzyskanego przez stronę obrotu i to zarówno ustnie - w trakcie przesłuchania, jak i pisemnie - w odpowiedzi na wezwania organu. Wyjaśnienia, które D. i M.K. złożyli w toku postępowania nie podważyły w żaden sposób ustaleń organu I instancji. W sprawie bowiem udowodniono, iż wpływy na rachunek bankowy strony, w powiązaniu z danymi uzyskanymi z Grupy [...], firm kurierskich i P., bezspornie stanowią obrót strony uzyskany ze sprzedaży towarów, który podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Podsumowując dotychczasowe spostrzeżenia stwierdzić należy, że żaden ze sformułowanych zarzutów prawa procesowego nie doprowadził do zakwestionowania ustalonego w sprawie stanu faktycznego. W tym stanie rzeczy odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego odnotować trzeba, że dojść miało do ich naruszenia poprzez: "błędną wykładnię i w następstwie niewłaściwe zastosowanie art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 13 ust. 6, art. 15 ust. 1, art. 19 ust. 1, art. 29 ust. 1 oraz art. 113 ust. 1, 4, 9 i 10 ustawy o VAT poprzez akceptację przez Sąd pierwszej instancji stanowiska organów podatkowych, że wykonywane przez skarżącego czynności w okresie od grudnia 2008 do grudnia 2009 r. podlegają opodatkowaniu VAT w rozmiarach wynikających z decyzji organów podatkowych, co doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego zarówno na etapie gromadzenia materiału dowodowego jak i jego oceny". W odniesieniu do tak sformułowanych zarzutów zauważyć należy, że uzasadnienie skargi kasacyjnej nie zawiera żadnego ich rozwinięcia. Uzasadnienie skargi kasacyjnej, jak już wyżej wskazano, sprowadza się do kwestionowania ustalonego przez organy podatkowe a przyjętego przez sąd pierwszej instancji stanu faktycznego. Tymczasem w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że zarzutami naruszenia prawa materialnego nie można zwalczać ustaleń faktycznych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 października 2004 r., sygn. akt GSK 811/04, opubl. w ONSAiWSA z 2005 r., nr 4, poz.68 i z 14 października 2004 r., sygn. akt FSK 568/04, opubl. tamże pod poz. 67, wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2011 r., I FSK 1151/10, publ. w CBOSA). Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw i w myśl art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego, obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika organu za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 6 pkt 5 oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490) w zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).