I FSK 1307/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Łoboda (spr.), Sędzia NSA Ryszard Pęk, Sędzia WSA del. Maja Chodacka, Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 22 września 2022 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 13 lutego 2020 r. sygn. akt I SA/Ol 818/19 w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 25 października 2019 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego i odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za grudzień 2017 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. P. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie kwotę 4.050 (słownie: cztery tysiące pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 13 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Ol 818/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, po rozpoznaniu skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 25 października 2019 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego i odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za grudzień 2017 r., na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej – "p.p.s.a.", oddalił skargę. Z uzasadnienia wyroku wynika, że pismem z dnia 3 lipca 2018 r. M. P. złożył wniosek o stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za grudzień 2017 r. wraz z korektą deklaracji podatkowej za ten okres, wskazując, że w pierwotnie złożonym rozliczeniu nie została ujęta faktura zakupu VAT RR, zaś jej uwzględnienie powoduje zmniejszenie kwoty podatku, podlegającej wpłacie do urzędu skarbowego z kwoty 891.814 zł do kwoty 840.515 zł. Stosownym postanowieniem Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. wszczął postępowanie podatkowe w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2017 r., a po jego przeprowadzeniu, decyzją z dnia 9 maja 2019 r. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów za ten miesiąc w kwocie 51.299 zł oraz określił zobowiązanie podatkowe 892.018 zł. Organ stwierdził, że brak jest podstaw do uwzględniania wskazanej przez podatnika faktury VAT RR nr [...] dokumentującej nabycie rzepaku (zapłaconej w dniu 28 grudnia 2018 r.), albowiem wymieniona w jej treści A. P., małoletnia córka M. P., pomimo, że jest właścicielką gospodarstwa rolnego, nie spełnia przesłanek do występowania jako rolnik ryczałtowy, a tym samym nie mogła wystawić faktury. W wyniku rozpatrzenia wniesionego przez stronę odwołania, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie, wskazaną na początku decyzją z dnia 25 października 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżoną odwołaniem decyzję. Zdaniem organu odwoławczego, A. P. nie mogła prowadzić działalności gospodarczej (rolniczej) i wykonywać czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, a w konsekwencji posiadać statusu podatnika VAT. To skarżący, jako przedstawiciel ustawowy, wykonywał prace związane z prowadzeniem gospodarstwa rolnego należącego do córki, dokonywał wysiewu, zbioru oraz przechowywał plony, wykorzystując do tego sprzęt i magazyn będące jego własnością. Zatem to skarżący faktycznie zarządza nieruchomością małoletniej, prowadzi działalność rolniczą na gruntach córki i to on faktycznie m.in. dysponował rzepakiem. Na poparcie stanowiska organ wskazał na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 20 kwietnia 2017 r. w sprawie I SA/Ol 111/17 wydany po rozpoznaniu skargi małoletniej A. P., reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego M. P. w sprawie decyzji określających zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym oraz opłatę paliwową. W wyroku tym Sąd stwierdził, że należy wykluczyć uznanie osoby małoletniej za podatnika podatku od towarów i usług czy podatku akcyzowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżący zarzucił, że w aktach sprawy znajduje się wymieniony wyrok WSA z dnia 20 kwietnia 2017 r. wydany w sprawie I SA/Ol 111/17, podczas gdy nie dotyczy on przedmiotu niniejszej sprawy. Ponadto organ zaniechał wystąpienia do sądu powszechnego o ustalenie, czy A. P., reprezentowana przez ojca M. P., mogła skutecznie dokonać sprzedaży płodów rolnych pochodzących z jej gospodarstwa rolnego. Skarżący zaznaczył także, że bezpodstawnie organ wyłączył z akt sprawy, powołując się na przesłankę interesu publicznego, kserokopię rejestru sprzedaży za grudzień 2017 r. J. L. W sumie bezzasadnie przyjęto, że czynność udokumentowana zakwestionowaną fakturą nie miała miejsca oraz, że faktura ta nie stanowi dla nabywcy podstawy do obniżenia podatku należnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalając skargę powołanym na początku wyrokiem z dnia 13 lutego 2020 r. uznał, ze skarga nie była zasadna. Sąd podkreślił, że osoba będąca właścicielką gospodarstwa rolnego, sześcioletnia w dniu wystawienia faktury, nie posiada zdolności do czynności prawnych, podczas gdy w ramach działalności gospodarczej przedsiębiorca bądź rolnik dokonuje szeregu tego rodzaju czynności (prawnych), które nie mieszczą się w zakresie czynności wymienionych w art. 14 § 2 K.c. To nie wpis do właściwego rejestru, ale faktyczne prowadzenie działalności określonego rodzaju, decyduje o uznaniu danej osoby za przedsiębiorcę czy rolnika. Rolnik wówczas osobiście prowadzi gospodarstwo, gdy podejmuje decyzje dotyczące funkcjonowania gospodarstwa, zawiera umowy, uiszcza podatki i opłaty, a także gdy świadczy stałą pracę w gospodarstwie rolnym, adekwatnie do rodzaj prowadzonej produkcji. Sąd odwołał się do przepisów art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r. poz. 1221, z późn. zm.), dalej – "u.p.t.u.", a także art. 2 pkt 19 i art. 43 ust. 1 pkt 3 tej ustawy. Według Sądu, to skarżący wykonujący jako przedstawiciel ustawowy prace związane z prowadzeniem gospodarstwa rolnego małoletniego dziecka, dokonywał wysiewu, zbioru oraz przechowywania plonów, wykorzystując do tego własny sprzęt i magazyn. W tym zakresie skarżący, faktycznie zarządzający nieruchomością małoletniej, prowadził działalność rolniczą na gruntach córki i faktycznie dysponował rzepakiem, ujętym na spornej fakturze. Zatem A. P. nie była podatnikiem VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u., nie posiadała statusu rolnika ryczałtowego, a w konsekwencji skarżący nie mógł wystawić faktury, o której mowa w art. 116 ust. 6 u.p.t.u., i zryczałtowany zwrot podatku z zakwestionowanej faktury, nie zwiększał u skarżącego podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 2, a faktura ta stwierdzała czynności, jakie nie zostały dokonane, o których mowa w art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. Od powyższego wyroku skarżący, działając za pośrednikiem pełnomocnika radcy prawnego, złożył skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest naruszenie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przez Dyrektora izby Administracji Skarbowej w Opolu: a) art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.), dalej – "O.p", polegające na załączeniu do akt postępowania niezwiązanego ze sprawą i niewiążącego w niniejszej sprawie orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie; b) art. 179 § 1 O.p. przez uznanie przez organ odwoławczy za prawidłowe wyłączenie przez organ pierwszej instancji z akt sprawy ze względu na interes publiczny, kserokopii rejestru VAT dostawy za grudzień 2017 r. J. L.; c) art. 193 § 6 O.p. przez przyjęcie przez organ odwoławczy za prawidłowe uznania przez organ pierwszej instancji rejestru zakupu prowadzonego przez skarżącego za nierzetelny; d) art. 199a § 3 O.p. przez uznanie przez organ odwoławczy za prawidłowe niewystąpienie przez organ podatkowy do sądu powszechnego o ustalenie, czy małoletnia A. P. reprezentowana przez ojca, M. P. mogła skutecznie dokonać sprzedaży płodów rolnych pochodzących z należącego do niej gospodarstwa rolnego; e) art. 188 O.p. przez uznanie przez Sąd pierwszej instancji za prawidłowe nieuwzględnienie wniosku skarżącego o wystąpienie do sądu powszechnego z wnioskiem o ustalenie, czy małoletnia A. P. reprezentowana przez ojca M. P. mogła skutecznie dokonać sprzedaży płodów rolnych pochodzących z należącego do niej gospodarstwa rolnego; f) art. 188 O.p. przez organ odwoławczy polegające na nieuwzględnieniu przez ten organ wniosku skarżącego o wystąpienie do sądu powszechnego z wnioskiem o ustalenie, czy małoletnia A. P. reprezentowana przez ojca, M. P. mogła skutecznie dokonać sprzedaży płodów rolnych pochodzących z należącego do niej gospodarstwa rolnego, zgłoszonego w postępowaniu odwoławczym; g) art. 187 § 2 O.p. przez uznanie przez organ odwoławczy za prawidłowe niewydanie przez organ podatkowy I instancji postanowienia w sprawie nieuwzględnienia wniosku dowodowego zgłoszonego przez stronę oraz niewydania w tym trybie postanowienia przez organ odwoławczy w związku z analogicznym wnioskiem skarżącej zgłoszonym w postępowaniu odwoławczym; h) art. 116 ust. 6 u.p.t.u., przez przyjęcie przez organ odwoławczy za prawidłowe uznanie przez organ pierwszej instancji, że zryczałtowany zwrot podatku z zakwestionowanej przez organ faktury nie zwiększa u nabywcy produktów rolnych (skarżącego) kwoty podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym dokonano zapłaty; i) art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. przez przyjęcie przez organ odwoławczy za prawidłowe uznanie przez organ pierwszej instancji, że czynność udokumentowana zakwestionowaną przez organ fakturą nie miała miejsca oraz że faktura ta nie stanowi dla nabywcy podstawy do obniżenia podatku należnego; j) art. 98 § 1 K.r.o. w zw. z art. 96 K.c. przez błędną wykładnię polegające na uznaniu przez organ odwoławczy, że skarżący działając w imieniu swojej małoletniej córki, jako jej przedstawiciel ustawowy, działał na jej rachunek, ale w imieniu własnym, a w konsekwencji, że małoletniej A. P. nie można uznać za podatnika podatku od towarów i usług; k) art. 153 p.p.s.a. polegające na uznaniu przez organ odwoławczy, że organ ten jest związany w niniejszej sprawie oceną prawną zawartą w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 20 kwietnia 2017 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Ol 111/17, wszczętej ze skargi innego podatnika, tj. małoletniej A. P.; l) błędną wykładnię przepisów Kodeksu cywilnego, w tym art. 101 § 3 K.r.o., przez przyjęcie przez organ odwoławczy za prawidłowe uznanie przez organ podatkowy pierwszej instancji, że M. P. (skarżący), podejmując czynności w imieniu A. P., swojej małoletniej córki, a jednocześnie właścicielki gospodarstwa rolnego, nie mógł skutecznie działać w jej imieniu. 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przyjęcie przez Sąd stanu faktycznego innego niż stan, który w rzeczywistości w sprawie wystąpił. Z kolei wskazując na podstawę z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: 3) przepisów prawa cywilnego, w tym 101 § 3 K.r.o., poprzez błędną wykładnię i przyjęcie przez organ odwoławczy za prawidłowe uznanie przez organ podatkowy pierwszej instancji, że M. P. (skarżący), podejmując czynności w imieniu A. P., swojej małoletniej córki, a jednocześnie właścicielki gospodarstwa rolnego, nie mógł skutecznie działać w jej imieniu; 4) art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. przez przyjęcie przez Sąd pierwszej Instancji za prawidłowe uznanie przez organy podatkowe, że czynność udokumentowana zakwestionowaną przez organ fakturą nie miała miejsca oraz że faktura ta nie stanowi dla nabywcy podstawy do obniżenia podatku należnego; 5) art. 98 § 1 K.r.o. w zw. z art. 96 K.c. przez błędną wykładnię polegające na uznaniu przez Sąd pierwszej instancji za prawidłowe stanowiska organów podatkowych, że skarżący działając w imieniu swojej małoletniej córki, jako jej przedstawiciel ustawowy, działał na jej rachunek, ale w imieniu własnym, a w konsekwencji, że małoletniej A. P. nie można uznać za podatnika podatku od towarów i usług. Ponadto skarżący stwierdził, że doszło do naruszenia przepisów postępowania które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uznanie przez Sąd pierwszej instancji za prawidłowe nieuwzględnienie wniosku skarżącego o wystąpienie do sądu powszechnego z wnioskiem o ustalenie, czy małoletnia A. P. reprezentowana przez ojca, M. P., mogła skutecznie dokonać sprzedaży płodów rolnych pochodzących z należącego do niej gospodarstwa rolnego. . Strona podniosła również, że do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, doszło poprzez nieuwzględnienie wniosku skarżącego o wystąpienie do sądu powszechnego z wnioskiem o ustalenie, czy małoletnia A. P. reprezentowana przez ojca, M. P. mogła skutecznie dokonać sprzedaży płodów rolnych pochodzących z należącego do niej gospodarstwa rolnego, zgłoszonego w postępowaniu odwoławczym. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, było także wynikiem uznania przez Sąd pierwszej instancji za prawidłowe niewydania przez organ podatkowy pierwszej instancji postanowienia w sprawie nieuwzględnienia wniosku dowodowego zgłoszonego przez stronę oraz niewydania w tym trybie postanowienia przez organ odwoławczy w związku z analogicznym wnioskiem skarżącej zgłoszonym w postępowaniu odwoławczym. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Wstępnie trzeba przypomnieć, że stosownie do art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie dostrzeżono zaistnienia przesłanek nieważności postępowania przed sądem pierwszej instancji, wymienionych w § 2 art. 183 p.p.s.a. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził podstaw do odrzucenia skargi oraz umorzenia postępowania przed Sądem pierwszej instancji, co powodowałoby konieczność wydania postanowienia z art. 189 p.p.s.a. Dalej trzeba odnotować, że skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia wyroków sądów pierwszej instancji wysoce sformalizowanym i musi odpowiadać wymogom określonym w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, jak to wynika z przywołanego powyżej art. 183 § 1 p.p.s.a., związany jest bowiem granicami skargi kasacyjnej, a w tym zwłaszcza jej podstawami. W praktyce zasada ta oznacza, że to strona wnosząca ten środek odwoławczy, zarzucając naruszenie konkretnych przepisów prawa w określonej formie, sama wyznacza obszar kontroli kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2020 r., sygn.. akt I FSK 508/20). Według art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna zawierać mi.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć dokładne wskazanie przepisów, które zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną naruszył sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, itd. oraz oznaczeniem aktu prawnego, w którym są zawarte, a także wyjaśnienie, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; z dnia 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; z dnia 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04, a także wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2020 r.). Obowiązkowym elementem składowym skargi kasacyjnej jest jej uzasadnienie, które powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pominięcie, czy też zbyt lakoniczne przedstawienie określonych zagadnień w uzasadnieniu skargi kasacyjnej skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w tym zakresie przez sąd pierwszej instancji, a przez to przyjętej przez ten sąd oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (wyroki NSA: z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt I FSK 2298/15; z dnia 19 lutego 2019 r., sygn. akt II GSK 1698/17). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 lutego 2019 r., sygn. akt II FSK 550/17, związanie Sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek oparto. Nie ma on też kompetencji do konkretyzowania czy uzupełniania zarzutów kasacyjnych, bądź ich uzasadnienia, a brak konkretnego i popartego stosowną argumentacją zakwestionowania stanowiska wyrażonego w danej kwestii przez wojewódzki sąd administracyjny powoduje związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem sądu pierwszej instancji w danym zakresie i niemożność zbadania jego zasadności. Stąd wnoszący skargę kasacyjną, dążąc do skutecznego podważenia zaskarżanego wyroku, powinien zachować dbałość o poprawne sformułowanie stawianych zarzutów oraz ich uzasadnienie. Mimo że przepisy p.p.s.a. nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej (por. wyroki NSA: z dnia 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; z dnia 9 marca 2005 r. sygn. akt GSK 1423/04; z dnia 10 maja 2005 r. sygn. akt FSK 1657/04; z dnia 12 października 2005 r. sygn. akt I FSK 155/05; z dnia 23 maja 2006 r. sygn. akt II GSK 18/06; z dnia 4 października 2006 r. sygn. akt I OSK 459/06 oraz z dnia 19 lutego 2019 r., sygn. akt II GSK 1698/17). Innymi słowy, wymóg uzasadnienia podstaw kasacyjnych oznacza, że strona ma obowiązek wyjaśnić, na czym polega naruszenie przepisu, ma przedstawić jak przepis powinien być rozumiany oraz wykazać, jak dany przepis należało zastosować. W odniesieniu zaś do zarzutów naruszenia przepisów postępowania – winna dodatkowo wykazać, że określone uchybienie wpłynęło i to w sposób istotny na zaskarżone rozstrzygniecie. Przypomnienie powyższych zasad związanych z zakresem rozpoznania sprawy przez Sąd kasacyjny oraz sposobem zredagowania środka zaskarżenia jakim jest skarga kasacyjna było konieczne ze względu na to, że skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie wymogom powyższym nie odpowiada, przede wszystkim wobec braku uzasadnienia podstaw kasacyjnych. Należy zauważyć, że po zwięzłym przytoczeniu podstaw kasacyjnych pełnomocnik dalszą wypowiedź poprzedził wyrażeniem "uzasadnienie", jednakże w tych ramach przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie na etapie orzekania przez organy, a zwłaszcza koncentrując się na wypowiedziach organu odwoławczego, które zostały omówione, bądź wprost zacytowane i które zestawił ze skrótowymi twierdzeniami (z odwołania) powielającymi de facto treść niektórych zarzutów przywołanych w petitum skargi kasacyjnej. W dalszej kolejności pełnomocnik stwierdził, ze z uwagi na powyższe w dniu 28 listopada 2019 r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie i że wyrokiem z dnia 13 lutego 2020 r. Sąd ten (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie) oddalił skargę, dopuszczając się w ocenie skarżącego naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego. Strona stwierdziła, że "w świetle powyższego wnosi i wywodzi jak w petitum". W świetle powyższego należało uznać, że skarżący nie uzasadnił podniesionych zarzutów, albowiem za ich (zarzutów) uzasadnienie nie można uznać powielonych twierdzeń wskazujących na samo naruszenie prawa - w części pisma procesowego zatytułowanej "uzasadnienie". Ponadto niewystarczające było stwierdzenie, że określone szczegółowe stanowisko strony zostało przedstawione w postępowaniu podatkowym. Jak się przyjmuje w orzecznictwie, skarga kasacyjna powinna być ujęta tak szczegółowo, aby Naczelny Sąd Administracyjny bez wszelkich poszukiwań w pismach składanych na poprzednich etapach (przed organami oraz przed Sądem pierwszej instancji) mógł otrzymać wyczerpujące przedstawienie zarzucanych naruszeń (przykładowo wyrok NSA z 21 czerwca 2022 r., sygn. akt I FSK 807/18). Powyżej zaznaczono, że uzasadnienie podstaw kasacyjnych ma charakter wyjaśniający, powinno obejmować wywody prawne dotyczące zarzucanych nieprawidłowości, powinno tłumaczyć dlaczego zdaniem autora skargi kasacyjnej, określone i objęte właściwymi przepisami działanie organu bądź sądu – w jego ocenie – z przepisami tymi są niezgodne, a w przypadku zarzucania naruszeń procesowych, dodatkowo wywiedzenie ich możliwego wpływu na wynik sprawy. Takiego wyjaśnienia w niniejszej skardze kasacyjnej zabrakło. Ubocznie tylko odnosząc się do stwierdzenia kasatora o naruszeniu art. 98 §1 K.r.o. należy zauważyć, że przypisanie prowadzenia działalności skarżącemu i odmówienie tego przymiotu małoletniej córce strony nastąpiło przy uwzględnieniu przepisów art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u., które w skardze kasacyjnej nie zostały wskazane jako naruszone. W świetle powyższego uznać należało, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw i jako taka podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. Orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu miało umocowanie w treści art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Maja Chodacka Zbigniew Łoboda Ryszard Pęk sędzia del. WSA sędzia NSA sędzia NSA