I FSK 1269/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Artur Mudrecki, Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia WSA (del.) Zbigniew Łoboda (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 4 grudnia 2019 r. sygn. akt I SA/Bd 906/18 w sprawie ze skargi R. H. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 4 października 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do grudnia 2011 r. i od stycznia do maja 2012 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od R. H. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy kwotę 7500 (siedem tysięcy pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 4 grudnia 2019 r., sygn. akt I SA/Bd 906/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, po rozpoznaniu skargi R. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 4 października 2018 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do grudnia 2011 r. oraz od stycznia do maja 2012 r., na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., w skrócie – "p.p.s.a."), oddalił skargę. Z uzasadnienia wyroku wynika, że decyzją z dnia 21 sierpnia 2017 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w G. dokonał w stosunku do R. H. rozliczenia podatku od towarów i usług za miesięczne okresy od lipca 2011 r. do maja 2012 r. Organ podważył prawo strony do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych na jej rzecz przez I. sp. z o.o., albowiem faktury te nie dokumentowały rzeczywistych czynności gospodarczych, które wykonywał wystawca faktur. Ponadto organ uznał za nierzetelne i nieodzwierciedlające rzeczywistego przebiegu transakcji faktury VAT dotyczące odsprzedaży rzekomo nabytych usług na rzecz B. sp. z o.o., B. [...], P.U.H. D. sp. z o.o. i P. [...] S.A. W wyniku rozpatrzenia odwołania, wniesionego od wskazanej decyzji z dnia 21 sierpnia 2017 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy decyzją z dnia 4 października 2018 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że fikcyjny charakter faktur wystawionych przez spółkę I. na usługi budowalne, montażowe i modernizacyjne, znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym, zgromadzonym w sprawie wymienionego podmiotu, a także we wnioskach decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G., dokonującej – także za wskazane okresy – rozliczenia wobec I. sp. z o.o. podatku od towarów i usług oraz określającej kwotę podatku do zapłaty w trybie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej – "u.p.t.u."). W szczególności materiał dowodowy wskazuje, że spółka I. nie prowadziła faktycznie działalności gospodarczej, nie wykonywała usług, nie ponosiła kosztów związanych z działalnością gospodarczą, nie prowadziła ewidencji za wszystkie okresy, nie składała regularnie deklaracji dla podatku od towarów i usług. Brak jest dowodów (np. list płac) potwierdzających by spółka I. zatrudniała jakichkolwiek pracowników wykonujących usługi budowlane - nawet w sposób nielegalny. Analiza rachunków bankowych wskazuje, iż wpłaty dokonywane przez kontrahentów były w krótkim czasie wypłacane i nie służyły finansowaniu bieżącej działalności spółki, z rachunków bankowych nie dokonywano żadnych przelewów na rzecz kontrahentów -usługodawców, dostawców usług, materiałów, przelewów dotyczących bieżącej działalności spółki, zapłaty pracownikom, zakupu maszyn czy urządzeń niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej. Prezes zarządu spółki I. P. J., w ramach wielokrotnych zeznań konsekwentnie utrzymywał, że wystawiane w imieniu spółki faktury nie były rzetelne. Wypowiadając się co do faktur wystawionych na rzecz R. H. potwierdził, iż nigdy nie wykonywał usług budowlanych, instalacji, remontów, izolacji, nie sprzedawał, ani nie dostarczał towarów na jego rzecz. P. J. podawał, że za wystawione faktury R. H. płacił przelewem na konto spółki I., by następnie P. J. wypłacał te pieniądze na terenie całej Polski osobiście i oddawał gotówkę wpłacającemu, a sam otrzymywał "wynagrodzenie" za wystawienie fikcyjnej faktury. Faktury wystawiane przez P. J. służyły do wykazywania obrotu w jego spółce. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy podkreślił, że również żaden z przesłuchanych przez organ podatkowy świadków nie potwierdził wykonania prac budowlano-montażowych na rzecz strony, świadkowie powoływali błędne nazwisko wyżej wymienionego, czy nazwę spółki, którą reprezentował P. J.. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zaznaczył, że ustalenia organu podatkowego potwierdza wyrok Sądu Rejonowego dla W. [...] Wydział Karny z dnia 18 listopada 2016 r. (sygn. akt [...]), w którym Sąd ten uznał, że P. J. będąc uprawionym do wystawiania dokumentów (między innymi faktur na rzecz strony), działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, poświadczył nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne w postaci sprzedaży towarów i wykonanych usług, które w rzeczywistości nie miały miejsca, z czego uczynił sobie stałe źródło dochodów. Dokonane przez organ pierwszej instancji powiązanie podważonych faktur nabycia z fakturami sprzedaży wystawionymi przez P. H. pozwoliło uznać, że także (wymienione w decyzji) faktury sprzedaży nie odzwierciedlają rzeczywistego obrotu na rzecz B. sp. z o.o., B. [...], P.H. D. sp. z o.o. i P.P.M.iD. M. S.A. Organ opisał poszczególne transakcje i podkreślił, że spółki, które bezpośrednio lub pośrednio zlecały stronie roboty budowlane, były przez nią reprezentowane, a tym samym był on zleceniodawcą i swoim zleceniobiorcą. Wprowadzanie do łańcucha kolejnych pośredników nie znajdował żadnego logicznego uzasadnienia, poza chęcią utrudnienia wykrycia procederu obrotu pustymi fakturami. Zdaniem organu, podatnik nie mógł wykonać zleconych mu prac z uwagi na brak możliwości kadrowych i technicznych. Podwykonawca również nie dysponował odpowiednim sprzętem czy wykwalifikowanymi pracownikami do wykonania robót budowlanych, a jego działalność ograniczała się do wystawiania, za wynagrodzeniem, fikcyjnych faktur, do czego przyznawał się konsekwentnie i wielokrotnie w trakcie składanych zeznań. Reasumując, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podzielił stanowisko organu pierwszej instancji odnośnie fikcyjnego charakteru faktur zakupu i sprzedaży, wymienionych w decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy R. H. zarzucił naruszenie art. 86 ust. 1 i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. c) u.p.t.u., a także art. 108 ust. 1 tej ustawy, a ponadto art. 58 § 1 i § 2 K.c. w związku z art. 65 § 1 i § 2 tej ustawy oraz naruszenie art. 58 § 3 K.c. Ponadto skarżący wskazał na uchybienie przepisom postępowania, to jest art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 193 § 1, § 4 i § 6, art. 199a § 1 i § 3, a także art. 210 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej "O.p."). Organ podatkowy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalając skargę powołanym na początku wyrokiem z dnia 4 grudnia 2019 r. uznał, że była niezasadna. Sąd za prawidłowe uznał poczynione ustalenia faktyczne, które miały oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, na który składały się również dokumenty pochodzące z postępowań prowadzonych przez inne organy. Wykorzystanie takich dowodów było dopuszczalne w świetle przepisów art. 180 § 1 i art. 181 O.p. Według Sądu, bez naruszenia art. 188 O.p. organ podatkowy odmówił ponownego przesłuchania świadków w kontekście zeznań P. J., który wielokrotnie potwierdzał fikcyjność wystawianych faktur. W konsekwencji, prawidłowo pozbawiono R. H. prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur otrzymanych od spółki I., jak również określono kwoty podatku do zapłaty w trybie art. 108 ust. 1 u.p.t.u. odpowiadające kwotom wykazanym na fakturach dotyczących transakcji (dostaw, usług) które faktycznie nie zostały przez podatnika zrealizowane. Sąd podkreślił, że decyzje organów nie były oparte o przepis art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. c) u.p.t.u., ani w treści tych decyzji nie odwoływano się do wskazanych przez skarżącego przepisów K.c., co także niezasadnym czyniło zarzut naruszenia art. 199a § 1 i § 3 O.p. Nie doszło do naruszenia również pozostałych, wskazanych przez stronę, przepisów prawa. Z materiału dowodowego bezspornie wynika, że wystawca na rzecz strony podważonych faktur nie wykonał usług i dostaw, bo wykonać ich nie mógł. Spółka I. przede wszystkim zajmowała się wystawianiem "pustych" faktur za wynagrodzeniem i nie prowadziła rzeczywistej działalności. Sąd omówił okoliczności dotyczące dostaw towarów i usług ujętych w treści faktur wystawionych przez R. H. i stwierdził, że także one nie dokumentują realnych transakcji gospodarczych z takimi podmiotami jak B. sp. z o.o., B. [...], P.U.H. D. sp. z o.o. oraz P.[...] S.A. W sumie więc prawidłowo zastosowano w sprawie przepisy art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) oraz art. 108 ust. 1 u.p.t.u. Na powyższy wyrok R. H. wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok ów w całości i wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego w postaci: 1) art. 108 ust. 1 u.p.t.u. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, w której przepis ten nie powinien znajdować zastosowania; 2) art. 86 ust. 1 oraz art. 88 ust 3a pkt 4 u.p.t.u. poprzez zastosowanie w sytuacji, w której przepis ten nie powinien znaleźć zastosowania, a także poprzez odmowę zastosowanie przepisu art. 86 ustawy, a także poprzez jego błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że przepisy te powinny być interpretowane w ten sposób, że prawo do odliczenia podatku naliczonego nie przysługuje, gdy łącznie: a) po pierwsze, dane transakcje, pomimo iż spełniają formalne przesłanki przewidziane w odpowiednich przepisach, skutkowały uzyskaniem korzyści podatkowej, której przyznanie byłoby sprzeczne z celem tych przepisów, b) po drugie, z ogółu obiektywnych okoliczności powinno również wynikać, że zasadniczym celem tych transakcji jest uzyskanie korzyści podatkowej; 3) art. 58 § 1 i § 2 K.c. w zw. z przepisami art. 65 § 1 i § 2 K.c. - poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na zastosowaniu w sprawie, w której brak jest podstaw faktycznych do jego stosowania, w szczególności wobec dokonania ustalenia treści czynności prawnej bez uwzględnienia elementów subiektywnych; 4) art. 58 § 3 K.c. – poprzez brak jego zastosowania w stanie faktycznym, w którym tylko część czynności prawnej może być dotknięta wadą nieważności. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie: 5) art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 O.p. poprzez uznanie, że stan faktyczny sprawy ustalono i rozpatrzono w sposób pełny i oceniono w granicach swobodnej oceny dowodów; 6) art. 193 § 1, § 4 i § 6 O.p. – poprzez nieuznanie ksiąg podatnika za dowód tego, co wynika z ich zapisów; 7) art. 199a § 1 i § 3 O.p. – poprzez uznanie, że niektóre z kwestionowanych czynności prawnych stanowiły obejście ustawy, bez uprzedniego wystąpienia do sądu powszechnego o ustalenie istnienia stosunku prawnego lub prawa; 8) art. 210 § 1 pkt 6 O.p. – poprzez wydanie decyzji nie zawierającej wyczerpującego odniesienia do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie była zasadna. Podkreślenia wymaga, że w świetle art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przewidzianym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także właściwym dla niej wymaganiom konstrukcyjnym. W szczególności formalizm ten wiąże się z powinnością prawidłowego skonstruowania podstaw kasacyjnych, co obejmuje zarówno obowiązek ich przytoczenia, jak i uzasadnienia. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno przy tym szczegółowo wskazywać, do jakiego, zdaniem skarżącej, naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom postępowania, należy dodatkowo wykazać, iż naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Trzeba bowiem mieć na uwadze, że w myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej przekłada się na obowiązek podmiotu wnoszącego skargę kasacyjną - takiego jej zredagowania, które umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska Sądu pierwszej instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem skarżącego zostały nieprawidłowo przez ten Sąd rozważone czy ocenione. Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej (w ramach wymienionych tam przepisów uznanych za naruszone) lub odniesienie się do nich w sposób pobieżny powoduje brak możliwości zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, czy działające w sprawie organy podatkowe. Jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie, uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie prawa polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, umotywowanie "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym wykazanie, że zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 26 października 2010 r., sygn. akt I FSK 1663/09, z dnia z dnia 27 listopada 2019 r., sygn. akt I GSK 648/17,z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt I GSK 518/17, a także uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09). Podkreślić należy, że nie wystarczy przytoczenie w petitum skargi kasacyjnej formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz jaki jest wpływ zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to konieczność wykazania przez autora skargi kasacyjnej istnienia związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem, stanowiącym przedmiot zarzutu tego środka zaskarżenia, a wydanym orzeczeniem sądu administracyjnego, który to związek przyczynowy dodatkowo - w przypadku wskazywania naruszenia przepisów procesowych - mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną jest więc obowiązany uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, iż miały wpływ na treść kwestionowanego orzeczenia, ponieważ gdyby do tych uchybień nie doszło, wyrok sądu administracyjnego mógłby być inny. Zarzuty kasacyjne nie odpowiadające wskazanym warunkom uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności. Ponownie trzeba przypomnieć, że Sąd kasacyjny nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych a także ich uzasadnienia. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny może przeprowadzić kontrolę merytoryczną zarzutu naruszenia określonego przepisu w zakresie, w jakim strona w motywach skargi kasacyjnej wskazała na czym to naruszenie miało polegać i w jaki miało to wpływ na wynik sprawy. Przypomnienie powyższych zasad było niezbędne z uwagi na specyficzny charakter rozpatrywanej skargi kasacyjnej, która w istocie nie zawiera uzasadnienia postawionych zarzutów. Wypowiedź strony zamieszczona w części zatytułowanej "uzasadnienie", poza krótkim przypomnieniem przebiegu postępowania, zajmuje około jednej strony formatu A4, ale nade wszystko nie przedstawia motywów, ze względu na które wywiedzione zostały poszczególne zarzuty, ujęte w powyżej przytoczonych punktach. Trzeba zaznaczyć, że skarżący nie uporządkował wypowiedzi w sposób umożliwiający odniesienie jej fragmentów do poszczególnych, sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej punktów. Spośród licznych przepisów wskazanych jako naruszone, strona w "uzasadnieniu" przywołała jedynie trzy z nich, a mianowicie art. 108 ust. 1 oraz art. 86 ust. 1 i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. (w petitum skargi kasacyjnej wskazano art. 88 ust. 3a pkt 4 u.p.t.u.). W kontekście przywołania art. 108 ust. 1 u.p.t.u. strona twierdzi, że "zgadza się z taką interpretacją", pomimo, że żadnej interpretacji nie przedstawia, a przy tym zaznacza, że nie było podstaw do zastosowania tego przepisu. Natomiast w odniesieniu do art. 86 ust. 1 u.p.t.u. i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. skarżący podkreśla, że nie zgadza się z oceną Sądu, iż przepisy te nie zostały przez organy naruszone, albowiem – jak zaakcentował – wadliwie został ustalony stan faktyczny. Jednakże strona nie wyjaśniła w jakim zakresie – jej zdaniem – stan faktyczny nie został należycie ustalony, a przy tym, jakich istotnych uchybień, oddziaływujących na wynik sprawy, dopuścił się organ podatkowy, bądź Sąd pierwszej instancji. Strona nie podała, na czym miałoby polegać naruszenie poszczególnych przepisów postępowania i dlaczego można określone (jakie?) działania bądź zaniechania organu, czy Sądu, uznać za naruszenie prawa. Skarżący w dalszej części wypowiedzi stwierdza, iż nie rozumie dlaczego organ, dysponując zeznaniami niektórych świadków przesłuchał ich w postępowaniu, natomiast także dysponując zeznaniami P. J., jego osoby już nie przesłuchał. Ponadto strona odwołuje się do swoich uwag na temat charakteru wyroku karnego, zapadłego w sprawie [...], przeciwko P. J., które miała zamieścić w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Także za aktualne skarżący uznał pozostałe zarzuty, które miał sformułować w skardze do Sądu pierwszej instancji, a w szczególności w odniesieniu do translacji przeprowadzonych z B. sp. z o.o., B. [...], P.H.U. D. sp. z o.o. oraz P.[...] sp. z o.o. W orzecznictwie wielokrotnie zwracano uwagę, że ocena prawidłowości zastosowania prawa materialnego dokonywa się na tle należycie ustalonego stanu faktycznego, a zatem badanie potencjalnych naruszeń przepisów postępowania prawa – co zasady – poprzedzać musi wypowiedź co do prawidłowości stosowania normy materialnoprawnej. Jak to powyżej już stwierdzono, skarżący nie uzasadnił zarzutów naruszenia przepisów postępowania, ani tym bardziej nie wykazał, że były to naruszenia istotne, oddziaływujące na wynik sprawy. Za uzasadnienie nie może posłużyć odesłanie do innych pism procesowych składanych w toku postępowania, a w tym do skargi kierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wyżej wskazane wymogi, określone w art. 176 p.p.s.a., a w tym w postaci przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), odnoszą się do środka prawnego jakim jest skarga kasacyjna, nie zaś do innych pism składanych przez stronę na różnych etapach postepowania sądoowadministracyjnego, stąd nie mogło być wzięte pod uwagę swoiste odesłanie zastosowane przez skarżącego - do bliżej nie sprecyzowanych wypowiedzi, jakie miały być zamieszczone w skardze do Sądu pierwszej instancji. Poszukiwanie przez Naczelny Sąd Administracji intencji strony w innych pismach składanych na etapie poprzedzającym wniesienie skargi kasacyjnej, przekreślałoby zasadę według której Sąd kasacyjny pozostaje związany granicami skargi kasacyjnej, gdyż w takim razie sam poszukiwałby i wyznaczał te granice. Ponieważ nie zostały podważone poczynione w sprawie ustalenia faktyczne, przeto brak było podstaw do stwierdzenia naruszeń prawa w zakresie nieprawidłowego zastosowania prawa materialnego. Trzeba tu przypomnieć, że także skarżący naruszeń przepisów materilanoparwnych (w postaci nieprawidłowego zastosowania art. 108 ust. 1 i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u.) upatrywał w wadliwie ustalonym stanie faktycznym, czego jednak swoją argumentacją nie dowiódł. Ponadto brak było podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia wymienionych powyżej przepisów Kodeksu cywilnego, skoro Sąd pierwszej instancji, jako też organ podatkowy, przepisów tych nie stosowali. Także zarzutów w tym zakresie skarżący nie uzasadnił. Uznając zatem, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie dostarczyła dostatecznych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, skargę tę należało oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a. Orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu uzasadnione jest treścią art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 w związku z art. 207 § 1 i art. 209 p.p.s.a., a także § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.).