I FSK 1244/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Artur Mudrecki (sprawozdawca), Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Sędzia WSA del. Małgorzata Fita, Protokolant Katarzyna Łysiak, po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w W. (obecnie: Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W.) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 2236/14 w sprawie ze skargi I. A. P. S.A. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 30 kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego w sprawie określenia podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną.

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji 1.1. Wyrokiem z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 2236/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę I.A.P. S.A. (dalej: Skarżąca) i uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 30 kwietnia 2014 r. w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego w sprawie określenia podatku od towarów i usług (dalej: podatek VAT). 2. Przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji tok postępowania 2.1. Sąd wskazał, że Dyrektor Izby Celnej powołaną wyżej decyzją utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia 18 kwietnia 2013 r., umarzającą postępowanie podatkowe wszczęte na wniosek strony z dnia 26 marca 2012 r. o korektę pozycji zgłoszenia celnego i zwrot nadpłaty z tytułu podatku VAT. 2.2. Organ odwoławczy wskazał, że kwestią sporną w sprawie była odmowa zastosowania na towar z poz. 1 dokumentu SAD zwolnienia z podatku VAT przewidzianego w art. 45 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.; dalej: u.p.t.u.). Zdaniem organu, monety wyszczególnione w poz. 1 SAD są przedmiotami kolekcjonerskimi. Monety okolicznościowe takie jak m.in. będąca przedmiotem importu – "N. P." o nominale [...] z 2012 r. są emitowane w ograniczonej ilości, zatem nie mogą być uznane za monety stosowane jako prawny środek płatniczy w przeważającej ilości transakcji. Odnosząc się do zarzutu zasadności umorzenia postępowania organ odwoławczy wyjaśnił, że Skarżąca zadeklarowała stawkę 23% podatku VAT na towary z poz. 1 przedmiotowego zgłoszenia. Następnie pismem z dnia 26 marca 2012 r. wniosła o zwolnienie z należności celno-podatkowych towaru w postaci srebrnych monet o nominale [...]. Organ pierwszej instancji po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego uznał, że zadeklarowana w zgłoszeniu przez skarżącą stawka VAT jest prawidłowa w związku z tym umorzył postępowanie podatkowe jako bezprzedmiotowe. 3. Skarga do Sądu pierwszej instancji i odpowiedź na skargę 3.1. W skardze Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 45 ust. 1 pkt 8 u.p.t.u. przez błędną wykładnię i odmowę jego zastosowania w związku z błędnym - w świetle przedstawionych przez Spółkę okoliczności i dowodów - uznaniem, że towary stanowiły w chwili ich importu przez Spółkę przedmioty kolekcjonerskie, których import nie podlega zwolnieniu z VAT na podstawie ww. przepisu, 2) art. 120 ust. 2 w zw. z art. 146a pkt 2 u.p.t.u. przez odmowę jego zastosowania w związku z uznaniem, że towary stanowiły przedmioty kolekcjonerskie, których import podlega na podstawie ww. przepisów opodatkowaniu VAT stawką w wysokości 8%, 3) art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 u.p.t.u. przez niewłaściwe jego zastosowanie i uznanie, że stawką właściwą dla opodatkowania towarów stanowiących przedmioty kolekcjonerskie jest stawka podstawowa określona ww. przepisami, tj. 23%, 4) art. 208 § 1 w zw. z art. 21 § 3 O.p. oraz art. 99 ust. 12 u.p.t.u. przez jego niewłaściwe zastosowanie i umorzenie postępowania w sytuacji, gdy w myśl powołanych w punktach powyżej przepisów u.p.t.u. import towarów opodatkowany został ewidentnie niewłaściwą, tj. podstawową, stawką VAT, w związku z czym istniał przedmiot postępowania, a tym samym wniosek Spółki nie był/stał się bezprzedmiotowy i były podstawy do zastosowania w sprawie przepisów art. 21 § 3 O.p. w zw. z art. 99 ust. 12 u.p.t.u., 5) art. 120, art. 121 § 1 i art. 122 O.p. przez prowadzenie postępowania w sposób jednostronny i niebudzący zaufania do organów podatkowych, skutkujący oparciem decyzji na przepisach, które nie miały zastosowania w sprawie, a tym samym wydanie jej z naruszeniem zasady legalizmu, obligującej organy podatkowe do działania na podstawie i w granicach obowiązującego prawa, 6) art. 233 § 1 pkt 1 O.p. przez jego zastosowanie w sytuacji, w której brak było podstaw do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji, która obarczona wskazanymi wyżej wadami kwalifikowała się do uchylenia w całości zgodnie z § 1 pkt 2 ww. artykułu. 3.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie. 4. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji 4.1. Sąd uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.). 4.2. Sąd wskazał, że organ celny pierwszej instancji uznał wniosek Skarżącej z dnia 26 marca 2012 r. za wniosek, o którym mowa w art. 33 ust. 3 u.p.t.u. Zgodnie z jego treścią, po przyjęciu zgłoszenia celnego podatnik może wystąpić do naczelnika urzędu celnego o wydanie decyzji określającej podatek w prawidłowej wysokości. Zdaniem Sądu, Skarżąca nie przywołała ww. przepisu w uzasadnieniu wniosku z dnia 26 marca 2012 r., ani nie wskazała tego przepisu prawa w podstawie prawnej wniosku. W podstawie prawnej przywołano jedynie art. 46 ust. 1 pkt 8 u.p.t.u. i z tej przyczyny organ celny uznał, że "postępowanie dotyczyło wniosku strony o zwolnienie z podatku VAT". Sąd stwierdził, powołując się na uchwałę z dnia 27 stycznia 2014 r., sygn. akt II FPS 5/13, że nie można przyjąć jednego i jednolitego modelu potrzeby lub jej braku, co do wszczynania odrębnego postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z uwagi na złożenie przez podatnika wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz ze skorygowaną deklaracją. W przypadku, gdy przedmiotem sporu pomiędzy podatnikiem a organem podatkowym jest tylko zastosowanie właściwej stawki podatku, co do zobowiązania podatkowego powstającego w trybie art. 21 § 1 pkt 1 O.p., nie ma podstaw do wszczynania odrębnego postępowania podatkowego mającego na celu wyłącznie określenia podatku do zapłaty w kwocie identycznej, jak wynikająca z pierwotnie złożonej przez podatnika deklaracji. Rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty unicestwia skutki korekty deklaracji dołączonej do wniosku o jej stwierdzenie, składanego w trybie art. 75 O.p. Tym samym aktualizuje się pierwotne rozliczenie podatku dokonane w trybie samoobliczenia, bez potrzeby jego ponownego określania w drodze decyzji. W takim przypadku podatek wykazany w pierwotnie złożonej deklaracji jest podatkiem do zapłaty, o czym stanowi art. 21 § 2 O.p. Sąd podkreślił, że w takim przypadku organy celne mogłyby umorzyć wszczęte z urzędu postępowanie w celu określenia wysokości zobowiązania podatkowego, gdyby wszczęły takie postępowanie i nastąpiło rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty, co w rozpatrywanej sprawie nie nastąpiło. Ponadto, zdaniem Sądu, treść zaskarżonej decyzji wskazuje, że organ celny rozstrzygnął sprawę merytorycznie, nie wynika z niej natomiast jakakolwiek przesłanka do umorzenia postępowania. Na skutek decyzji organu celnego nie została wydana decyzja rozstrzygająca o prawach podatnika. Nienależnie więc od tego, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Celnej w W. przytoczył motywy, które jej zdaniem przemawiały za brakiem podstaw do uwzględnienia wniosku, to jednak doprowadzenie do umorzenia postępowania w sprawie pozbawia podatnika prawa do uzyskania decyzji przesądzającej o jego prawach podmiotowych. Ponadto, przywołany przez organy celne art. 33 ust. 3 u.p.t.u. przyznaje podatnikowi uprawnienie do wystąpienia do naczelnika urzędu celnego z wnioskiem o wydanie decyzji określającej wysokość podatku w prawidłowej wysokości. Prawidłowa wysokość podatku to także ta, która ustalona zostanie określona w decyzjach podatkowych. Aby prawidłowo określić wysokość podatku nie wystarczy zatem stwierdzić, że jeden z przepisów prawa materialnego nie ma zastosowania w sprawie, bo nie był wskazany w pierwotnym wniosku Skarżącej. W konsekwencji WSA uznał, że organ celny ponownie rozpatrując sprawę zobowiązany będzie rozpatrzeć merytorycznie wniosek Skarżącej "o korektę pozycji zgłoszenia celnego i zwrot nadpłaty z tytułu VAT" z dnia 26 marca 2012 r. W sytuacji, gdyby organ celny miał wątpliwości co do charakteru żądania, może wezwać Skarżącą o wyjaśnienie, czy pismo z dnia 26 marca 2012 r. jest wnioskiem o wszczęcie postępowania w trybie art. 33 ust. 3 u.p.t.u., czy też wnioskiem o nadpłatę z tytułu zawyżenia podatku od towarów i usług od towaru objętego elektronicznym zgłoszeniem celnym. 5. Skarga kasacyjna i odpowiedź na skargę kasacyjną 5.1. W skardze kasacyjnej, sporządzonej przez pełnomocnika organu, zaskarżając powyższy wyrok w całości, zarzucono: Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 39 u.p.t.u. oraz art. 3 ust. 1 i ust. 5 u.p.t.u. przez ich błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że organem właściwym do rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku od towarów i usług jest naczelnik urzędu celnego, podczas gdy organem właściwym jest naczelnik urzędu skarbowego, 2. 2) art. 33 ust. 3 u.p.t.u. przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że organ ma obowiązek wydania decyzji określającej podatek, podczas gdy brak jest podstaw do wydania decyzji w przypadku, gdy wysokość podatku w zgłoszeniu celnym została wykazana w prawidłowej wysokości i nie jest kwestionowana przez organ podatkowy. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 3 ust. 1 i ust. 5 u.p.t.u., art. 39 u.p.t.u. oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. i art. 153 P.p.s.a. w zw. z art. 247 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749, ze zm.; dalej: O.p.) polegające na błędnym uznaniu, że "organ celny zobowiązany był do rozpatrzenia merytorycznego wniosku o nadpłatę podatku", podczas gdy wykonanie wyroku zgodnie z zaleceniami Sądu doprowadziłoby do wydania rozstrzygnięcia z naruszeniem przepisów o właściwości rzeczowej, co stanowiłoby podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, albowiem organem właściwym do rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty był naczelnik urzędu skarbowego, 2) art. 141 § 4 P.p.s.a. w powiązaniu z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647; dalej: p.u.s.a.) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. i art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. - z uwagi na niedokonanie przez Sąd prawidłowej kontroli zaskarżonych decyzji i wadliwe uzasadnienie wyroku, polegające na braku dokonania oceny sprawy przez Sąd w zakresie ustalenia, czy naczelnik urzędu celnego jest organem właściwym do rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru, czy też organem tym jest naczelnik urzędu skarbowego, 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 210 § 4 O.p., art 124 O.p. i art. 208 § 1 O.p. polegające na błędnym uznaniu, że organ miał obowiązek rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty oraz wydania decyzji określającej podatek, a w konsekwencji błędnym uznaniu, że decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, pomimo że do takich naruszeń nie doszło. 5.2. Odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca nie złożyła. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6.1. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i z tego względu należało ją oddalić. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 P.p.s.a., zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogły uwzględniać jedynie ewentualne naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów. 6.2. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. należy wskazać, że przepis ten stanowi, iż uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się również w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyroki NSA z 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1620/10; z 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1399/10 i z 23 września 2016 r., sygn. akt I FSK 342/15). Omawiany przepis może stanowić także samodzielną podstawę kasacyjną wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Wiążący pogląd w tym zakresie został wyrażony w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., sygn. akt. II FSK 8/09. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że żadna z wyżej wskazanych okoliczności w tej sprawie nie występuje. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku pozwala na dokonanie zarówno kontroli instancyjnej, jak i na jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego przyjętego przez Sąd pierwszej instancji. Organ uzasadniając zarzut podniósł, że Sąd nie dokonał prawidłowo ustalenia, czy naczelnik urzędu celnego jest organem właściwym do rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru, czy też organem tym jest naczelnik urzędu skarbowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zawiera jednak wszystkie niezbędne ustalenia faktyczne, zaś ocena ich trafności jest już zupełnie innym zagadnieniem, które nie może być jednak skutecznie kwestionowane poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. 6.3. Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 210 § 4 O.p., art 124 O.p. i art. 208 § 1 O.p., bowiem wbrew twierdzeniu organu brak było podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 208 O.p. Umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość oznacza, że żądanie zawarte we wniosku podatnika nie może zostać rozstrzygnięte merytorycznie. W takim przypadku, postępowanie formalnie kończy się bez orzekania co do meritum. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela argumentację Sądu pierwszej instancji, że decyzja o umorzeniu postępowania, na podstawie art. 208 O.p., nie rozpatrywała sprawy merytorycznie, co stanowiło jej istotną wadę, skutkującą koniecznością wyeliminowania tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Wcześniej należało także wyjaśnić charakter i treść wniosku Skarżącej i ocenić, czy wniosek z dnia 26 marca jest wnioskiem o wydanie decyzji na podstawie art. 33 ust. 3 u.p.t.u., czy też wnioskiem o zwrot nadpłaty. Wniosek zatytułowano bowiem jako "wniosek o korektę pozycji zgłoszenia celnego i zwrot nadpłaty z tytułu VAT", zaś w jego treści znalazła się prośba o "zwolnienie z należności celno-podatkowych". Słusznie Sąd pierwszej instancji zauważył, że brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji o zwolnieniu z podatku od towarów i usług, jednakże prawidłowo przyjął także, że bez względu na zasadność żądania Skarżącej organy winny były załatwić sprawę w formie przewidzianej przepisami prawa, czego nie uczyniły. Jeżeli strona podnosiła ten zarzut to należało rozpoznać go albo w postępowaniu w ramach art. 33 ust. 3 u.p.t.u. (co organ ostatecznie uczynił, jednak w nieprawidłowej formie) albo w postępowaniu o stwierdzenie nadpłaty. Naczelny Sąd Administracyjny akceptuje także rozważania Sądu pierwszej instancji odnośnie możliwości i potrzeby wszczynania odrębnego postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, z uwagi na złożenie przez podatnika wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz ze skorygowaną deklaracją, oparte na uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 27 stycznia 2014 r. w sprawie II FPS 5/13. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela również stanowisko, że na skutek decyzji organu powstała taka sytuacja prawna, iż nie została wydana żadna decyzja rozstrzygająca o prawach podatnika. Nienależnie więc od tego, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przytoczył motywy, które jej zdaniem przemawiały za brakiem podstaw do uwzględnienia wniosku, to jednak doprowadzenie do umorzenia postępowania w sprawie pozbawia podatnika prawa do uzyskania decyzji przesądzającej o jego prawach podmiotowych. Słusznie zatem w zaskarżonym orzeczeniu zawarto wskazanie, zobowiązujące organ do ustosunkowania się zarówno do przywołanej we wniosku Skarżącej argumentacji dotyczącej zastosowania w sprawie art. 45 ust. 1 pkt 8 u.p.t.u., jak i do stanowiska Spółki, że nawet gdyby przyjąć jednak, iż monety stanowiły przedmioty kolekcjonerskie, w związku z czym zwolnienie z art. 45 ust. 1 pkt 8 u.p.t.u. nie miało zastosowania do ich importu, nie jest to jeszcze równoznaczne z tym, iż podatek należy od importu tego towaru w zgłoszeniu celnym z 22 marca 2012 r. zadeklarowany został prawidłowo. Bowiem do importu przedmiotów kolekcjonerskich stosuje się zgodnie z art. 120 ust. 2 w zw. z art. 146a pkt 2 u.p.t.u. stawkę obniżoną w wysokości 8%. W przypadku natomiast przyjęcia, że wniosek Skarżącej był w istocie wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty – co uwzględniając tytuł wniosku, mogło mieć miejsce – organ przekaże wniosek do rozpoznania według właściwości naczelnikowi urzędu skarbowego. 6.4. Organ niesłusznie zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 3 ust. 1 i ust. 5 u.p.t.u., art. 39 u.p.t.u. oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. i art. 153 P.p.s.a. w zw. z art. 247 § 1 pkt 1 O.p. polegające na błędnym uznaniu, że organ celny zobowiązany był do rozpatrzenia merytorycznego wniosku o nadpłatę podatku. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji – nakazując ponowne rozpatrzenie wniosku – uznał, iż organ zobowiązany będzie rozpatrzeć merytorycznie wniosek Skarżącej "o korektę pozycji zgłoszenia celnego i zwrot nadpłaty z tytułu VAT" z dnia 26 marca 2012 r. Sąd posłużył się zatem wyłącznie tytułem wniosku, nadanym mu przez Stronę. Wyraźnie także wskazał, że w sytuacji, gdyby organ celny miał wątpliwości co do charakteru żądania, może wezwać Stronę o wyjaśnienie czy ww. pismo z dnia 26 marca 2012 r. jest wnioskiem o wszczęcie postępowania w trybie art. 33 ust. 3 u.p.t.u., czy też wnioskiem o nadpłatę z tytułu zawyżenia podatku od towarów i usług od towaru objętego elektronicznym zgłoszeniem celnym. Przepis art. 75 § 2 pkt 1 lit. a w zw. z art. 73 § 2 O.p. przewiduje bowiem w przypadku zadeklarowania i wpłacenia przez podatnika podatku w wysokości większej od należnej możliwość wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenia nadpłaty i w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty organ prowadzi podstępowanie rozpoznając wniosek. Jak podkreślił Sąd pierwszej instancji, decyzje organów nie zawierają odniesienia do żądania strony skarżącej dotyczącego zwrotu nadpłaty z tytułu VAT, zaś w rozpoznawanej sprawie można było przyjąć, że Spółka złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty dotyczący zobowiązań podatkowych powstających z mocy prawa. Nieporozumieniem jest natomiast takie odczytywanie rozważań Sądu, jakoby z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikało, że w przypadku przyjęcia przez organ, iż jest to jednak wniosek o nadpłatę, to właśnie organ celny ma go rozpoznawać. Tym samym, w przypadku stwierdzenia przez organ – po dokonanej analizie treści wniosku i żądania strony – że mamy do czynienia z obowiązkiem wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty, a w konsekwencji uznania swojej niewłaściwości do wydania takiej decyzji, obowiązkiem organu będzie przekazanie wniosku do rozpoznania do organu właściwego, tak aby uchronić się od przeprowadzenia postępowania dotkniętego wadą nieważności. Tak więc zarzuty dotyczące braku właściwości należy uznać za przedwczesne i nieuzasadnione. 6.5. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a.