I FSK 1231/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Hieronim Sęk, Sędzia NSA Ryszard Pęk, Sędzia NSA Marek Kołaczek (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Wojnarska, po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2022 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 5 grudnia 2018 r. sygn. akt I SA/Bk 389/18 w sprawie ze skargi J.G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 4 kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2015 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od J.G. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku kwotę 2.000 (słownie: dwa tysiące) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Marek Kołaczek Hieronim Sęk Ryszard Pęk

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji. 1.1. Zaskarżonym wyrokiem z 5 grudnia 2018 r., sygn. akt I SA/BK 389/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę J.G. (dalej: Strona lub Skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku (dalej: organ drugiej instancji lub DIAS) z dnia 4 kwietnia 2018 r. nr 2001-IOV.4103.11.2018 w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2015 r. 1.2. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest ocena prawidłowości stwierdzenia przez organy, że faktury wystawione przez i na rzecz Skarżącego, nie potwierdzają dokonania pomiędzy tymi podmiotami czynności, które zostały na nich wykazane. Zdaniem WSA przeprowadzone przez organy postępowanie doprowadziło do trafnych wniosków, że zadeklarowane przez Skarżącego we wrześniu 2015 r. transakcje zakupu barwników i zapachów od N. A.S. oraz transakcje wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na rzecz U. nie miały w rzeczywistości miejsca w sposób udokumentowany na fakturach VAT. Sąd zaznaczył, że wobec zgromadzonego materiału dowodowego, który jest kompletny, spójny i logiczny, organy podatkowe wydały zgodne z prawem rozstrzygnięcia. Fakt, że Skarżący nie zgadza się z poczynionymi ustaleniami, a wydane decyzje nie są zgodne z jego zapatrywaniami na przedmiot sprawy, nie oznacza, że organy działały w sposób niezgodny z prawem. Sąd podkreślił, że kwestionując tezy i ustalenia organu podjęte w toku postępowania dowodowego, Skarżący nie przedstawił dowodów (dokumentów, etc.) do ich podważenia, poprzestając głównie na słownej polemice i wskazywaniu, co organ mógł zrobić, by przyczyniło się to do podjęcia rozstrzygnięcia korzystnego dla Skarżącego. 2. Skarga kasacyjna. 2.1. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł Skarżący, zaskarżając wyrok w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono zaskarżonemu wyrokowi: I. naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. art. 145 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej ustawa o VAT) poprzez błędną wykładnię i bezpodstawne zakwestionowanie prawa podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez kontrahenta skarżącego A.S. za wrzesień 2015 r. 2. art. 145 § 1 pkt. 1a p.p.s.a. w zw. z art. 13,41,42 5 oraz 7 ustawy o VAT przez jego błędną wykładnię i zastosowanie przez uznanie, że warunkiem uznania, że podstawą odmowy zastosowania stawki podatku od towarów i usług w wysokości 0% w stosunku do dostaw towarów objętych fakturami [...] z 28.09.2015 r., [...] z 29.09.2015 r. dokumentującymi sprzedaż na rzecz U. są okoliczności wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. II. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik postępowania w ty m w szczególności: 1. art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. w zw. z art. 188, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 121, art. 122, art. 123, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa), poprzez oddalenie skargi w sytuacji występowania podstaw do jej uwzględnienia z uwagi na zaniechanie przeprowadzenia przez organy istotnych dla sprawy dowodów, a w konsekwencji zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności w wyniku bezpodstawnej odmowy przeprowadzenia dowodów, o które Skarżący wnioskował w toku postępowania, polegające na zaniechaniu zebrania i przeprowadzenia wszystkich istotnych dowodów w sprawie w tym w szczególności zaniechanie przeprowadzenia dowodu, pomimo zgłoszenia wniosków dowodach przez podatnika i pomimo, że wnioski te zmierzały do wykazania tez przeciwnych do stawianych przez organ podatkowych w szczególności że dostawy wykonane na rzecz U. miały miejscy i doszło do wywozu towarów na terytorium kraju, oraz że dokumenty dotyczące wywozu potwierdzają te okoliczności, względnie wyjaśnienia nieścisłości w stwierdzonych przez organ dokumentach. Ponadto wskazuję, że naruszenie miało miejsce przez oddalenie skargi pomimo: (a) nie przeprowadzenia przez organy podatkowego dowodów zgłoszonych przez Skarżącego, ponadto, nie wyjaśnienie stwierdzonych drobnych rozbieżności w treści dokumentów złożonych przez Skarżącego, dotyczących transakcji z U., a nie przesądzających nieprawdziwości ani o wadliwości tych dokumentów. (b) nie przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka K.A., a także nie podjęcie żadnych czynności wobec przewoźnika towaru objętego fakturami [...] z 28.09.2015 r., [...] z dnia 29.09.2015 r. w celu ustalenia trasy przejazdu i faktu wywozu towarów poza terytorium Polski do kraju członkowskiego Unii Europejskiej. (c) nie przeprowadzenie w szczególności ponownego przesłuchania świadka A.S. pomimo występowania oczywistych rozbieżności pomiędzy zeznaniami A.S. składanymi w przedmiotowym postępowaniu, fragmentami zeznań A.S. złożonymi w innym postępowaniu, tj. bez ustalenia przyczyn tych rozbieżności i bez podjęcia próby ustalenia faktycznego przebiegu zdarzeń. (d) nie przeprowadzenie dowodów zmierzających do ustalenia, czy transport towarów objętych spornymi fakturami miał miejsce i czy towary te zostały faktycznie dostarczone do przedsiębiorstwa podatnika zgodnie z kwestionowanymi fakturami. W tym również nie wyjaśnienie rozbieżności między złożonymi przez A.S. zeznaniami w postępowaniu przed Naczelnikiem I Urzędu Skarbowego w Poznaniu, a dokumentacją przedłożoną przez A.S. w toku bieżącego postępowania, i w konsekwencji wywiedzenie błędnych wniosków. 2. art. 145 § 1 pkt 1c) p.p.s.a. w zw. z art. 191 w związku z art. 120, 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej - poprzez oddalenie skargi w sytuacji występowania podstaw do jej uwzględnienia ze względu na nie rozpatrzenie przez organy w sposób wyczerpujący zgromadzonego materiału dowodowego i naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, w szczególności przez: (a) błędne uznanie przez WSA, że pomimo przedłożenia przez podatnika w toku postępowania dokumentów potwierdzających z że towary objęte fakturami VAT [...] z28.09.2015 r., [...] z 29.09.2015 r. zostały dostarczone na terytorium kraju członkowskiego (na Litwę) i braku w aktach sprawy jakichkolwiek innych dowodów kwestionujących te oświadczenie uznanie, że dostawa towarów objętych wyżej wymienionymi fakturami nie miała miejsca. (b) błędną aprobatę WSA oceny przez organy podatkowe zeznań złożonych przez A. Szczepańską w szczególności, pomimo występowania rozbieżności pomiędzy zeznaniami Pani S. przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia, tylko zeznań niekorzystnych dla podatnika, z pominięciem zeznań wskazujących na prawidłowość postępowania podatnika. Ponadto pominięcie jako dowodu 3 dokumentów CMR zgłoszonych przez A.S. jako potwierdzenie dostaw towarów (c) przyjęcie jako podstawę rozstrzygnięcia okoliczności, które w żaden sposób nie były objęte działaniem lub zaniechaniem podatnika, w szczególności działań i sposobu prowadzenia działalności przez A.S., a także działalności jej dostawcy w osobie L. W konsekwencji organ zamiast dokonać oceny i weryfikować dokumenty dotyczące dostaw, dokonał oceny stanu majątkowego i sposobu prowadzenia działalności gospodarczej przez L., 3. art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. w zw. z art. 127 Ordynacji podatkowej poprzez błędną ocenę sposobu prowadzenia postępowania podatkowego, w szczególności braku prawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przez Dyrektora IS a w szczególności zaniechania rozpatrzenia poszczególnych zarzutów Strony wnoszonych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji zarówno co do ustaleń w zakresie stanu faktycznego, oceny dowodów i zastosowania przepisów prawa podatkowego a tym samym pozbawienia Strony prawa do niezależnego rozstrzygania sprawy w dwóch instancjach, 4. art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a w zw. z art. 123 Ordynacji podatkowej przez oddalenie skargi pomimo prowadzenie przez organ I i II instancji postępowania w sposób uniemożliwiający czynny udział podatnika, w szczególności przez: (a) nie przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka K.A., a oparciu ustaleń faktycznych na podstawie jego zeznań nie dotyczących transakcji udokumentowanych w fakturach VAT nr [...] z 28.09.2015 r., [...] z 29.09.2015 r., (b) nie przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka A.S., a oparciu ustaleń na zeznaniach w toku czynności, w których podatnik nie mógł uczestniczyć, i nie miał możliwości zadawania pytań świadkowi. 5. art. 145 § 1 pkt 1c w zw. z art. 134 § 1 oraz 141 § 4 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo braku należytego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz podstaw wydania wyroku oddalającego skargę. 2.2. W konsekwencji w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie. 2.3. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 3.2. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego, wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takiego rodzaju przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. 3.3. Odnosząc się w pierwszej kolejności do najdalej idącego zarzutu naruszenia art. 134 § 1 oraz 141 § 4 p.p.s.a. należy wskazać, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wyjaśniono w żaden sposób na czym polegało naruszenie tych przepisów. W związku z tym zarzut naruszenia tych przepisów nie poddawał się ocenie i nie mógł stanowić podstawy do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., elementem składowym skargi kasacyjnej jest, oprócz przytoczenia podstaw kasacyjnych, ich uzasadnienie. Powinno ono zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym konkretnie polegało naruszenie wskazanych w zarzutach przepisów, a także wykazanie wpływu takiego uchybienia na wynik sprawy. Pominięcie, czy też zbyt lakoniczne sygnalizowanie określonych zagadnień w uzasadnieniu skargi kasacyjnej skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez Sąd pierwszej instancji, a przez to przyjętej przez ten sąd oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 września 2017 r., sygn. akt I FSK 2298/15, dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). 3.4. Z tych samych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie ma możliwości odniesienia się do zarzutów naruszenia art. 127 i art. 123 Ordynacji podatkowej (punkty 3 i 4 zarzutów naruszenia przepisów postępowania) z uwagi na brak ich uzasadnienia w treści skargi kasacyjnej. 3.5. Przechodząc do analizy pozostałych zarzutów naruszenia przepisów postępowania podniesionych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że również są one pozbawione podstaw. Wbrew tym zarzutom Sąd pierwszej instancji, odnosząc się do kwestii zupełności i poprawności oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i stwierdzając, że organy podatkowe obydwu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny w sprawie w oparciu o bogaty i pełny materiał dowodowy i dokonały jego oceny w sposób rzetelny i wyczerpujący, w zgodzie z zasadami wynikającymi z art. 121, art. 122, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej, nie naruszył wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania. Trafnie także przyjął, że wyniki tej oceny znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 210 § 4 tej ustawy. Będąca przedmiotem skargi decyzja organu odwoławczego zawierała szczegółowe uzasadnienie faktyczne i prawne, wyjaśniono w niej dlaczego określonym dowodom dano wiarę, a innym odmówiono przymiotu wiarygodności. Wskazano w niej także podstawy prawne rozstrzygnięcia i przyczyny, dla których powołane przepisy znalazły zastosowanie w sprawie. 3.6. Naczelny Sąd Administracyjny, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 188 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, zauważa, że naruszenie tych przepisów mogłoby stanowić podstawę uchylenia zaskarżonego wyroku wówczas, gdyby przyjęta przez Sąd pierwszej instancji ocena ich zastosowania byłaby wadliwa w stopniu, o którym stanowi art. 174 pkt 2 p.p.s.a. tj. gdyby uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania nie decyduje każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, gdyż w skardze kasacyjnej należy wykazać związek przyczynowy pomiędzy zarzucanym uchybieniem przepisom postępowania, a wydanym orzeczeniem sądu administracyjnego. W kontekście tego co zostało wyżej przedstawione odnotować należy, że na gruncie rozpoznawanej sprawy zarzut naruszenia art. 188 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej mógłby doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku tylko wówczas, gdyby w skardze kasacyjnej zostało wykazane, że wnioskowane przez Skarżącego dowody dawałyby podstawę do przyjęcia odmiennych ustaleń, aniżeli te, które były podstawą wydania decyzji a przeprowadzona w zaskarżonej decyzji ocena dowodów nie miała cech oceny swobodnej, lecz była dowolna. Sytuacja taka, nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął za organami podatkowymi, że zgłaszane przez Skarżącego wnioski dowodowe nie mogły doprowadzić do zmiany przyjętych ustaleń faktycznych. Podniesione w skardze i następnie zasadniczo powielone w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 188 Ordynacji podatkowej zostały ocenione zarówno w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Zarówno organ odwoławczy, jak i Sąd pierwszej instancji przekonująco wykazali, że podnoszone zarzuty nie były zasadne. 3.7. Ocenę powyższą podziela także Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie. W skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie ustaleń, że zadeklarowane przez Skarżącego we wrześniu 2015 r. transakcje zakupu barwników i zapachów od N. A.S. oraz transakcje wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na rzecz U. nie miały w rzeczywistości miejsca w sposób udokumentowany na fakturach VAT. Z protokołu przesłuchania A.S. wynika, iż nie posiadała ona żadnej wiedzy odnośnie działalności angielskiej firmy L. - rzekomego dostawcy do jej firmy barwników i zapachów. W toku postępowania ustalono, iż L. nie prowadził rzeczywistej działalności gospodarczej; nie był zarejestrowany jako podatnik od wartości dodanej w Wielkiej Brytanii i nie zadeklarował dostawy towarów na rzecz firmy N. A.S. Również przesłuchany w toku postępowania kontrolnego w dniu 19.08.2015r. prezes U. K.A. wskazał, że U. nie posiadała własnych pomieszczeń magazynowych, jak również środków transportu oraz nieruchomości. Nie potrafił wymienić choćby jednego kontrahenta, na rzecz którego U. miała sprzedać towary "zakupione" od J.G. Skarżący nie przedstawił wiarygodnych dowodów potwierdzających, że towar opuścił terytorium kraju i został dostarczony nabywcy oraz, opierając się na informacji Dyrektora Zarządu Granicznego Komendy Głównej Straży Granicznej stwierdzającej, iż pojazd o wskazanych numerach rejestracyjnym nie przekraczał we wrześniu 2015 r. granicy RP, organy podatkowe słusznie nie dały wiary dokumentom przedłożonym przez Skarżącego. Z informacji pozyskanej od litewskiej administracji podatkowej wynika, że U. została zidentyfikowana jako nieposiadający żadnego majątku podmiot podejrzany o uczestnictwo w procederze mającym na celu wyłudzenie podatku VAT. Z tego powodu firma została wykreślona z rejestru podatników VAT 15 października 2016r. Organy podatkowe, porównując otrzymane przez A.S. faktury z wystawionymi przez nią fakturami sprzedaży, stwierdziły, że w przypadku faktury Nr [...] z 17 września 2015r. dostawa towarów na rzecz Skarżącego miała miejsce na sześć dni wcześniej, niż miał miejsce ich zakup od L., co czyni taką transakcję fizycznie niemożliwą. Z kolei sprzedaż przez A.S. Skarżącemu towarów w przypadku faktury Nr [...] z 3 września 2015r. została dokonana za cenę niższą, niż wynikająca z faktury zakupu wystawionej przez L. Taka transakcja, jeśli byłaby faktycznie dokonana, byłaby nie tylko całkowicie nieracjonalna z czysto biznesowego punktu widzenia, ale także nielogiczna. Z pisma A.S. złożonego w Pierwszym Urzędzie Skarbowym w Poznaniu wynika ponadto, iż przygotowuje ona korekty faktur sprzedaży dla firmy Skarżącego "J." do końca grudnia 2016 r. gdyż transakcje wymienione w protokole w rzeczywistości nie miały miejsca. 3.8. W podsumowaniu powyższych rozważań Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę Sądu pierwszej instancji, że materiał dowodowy, na podstawie którego wydano zaskarżoną decyzję był kompletny w zakresie okoliczności istotnych dla ustalenia, że zakwestionowane faktury nie dokumentowały rzeczywistego obrotu. Nie budziło także zastrzeżeń ustalenie, że przyjęta przez organy podatkowe ocena nie naruszała zasady swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Zarzut naruszenia tego przepisu, tj. że organ podatkowy wydając zaskarżoną decyzję naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów, wymaga wykazania, że uchybił on zasadom logicznego rozumowania, wiedzy lub doświadczenia życiowego. Tymczasem w przedstawionej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentacji, poza własną i wybiórczą zebranego materiału dowodowego, takich uchybień nie wykazano, co prowadziło do wniosku, że przeprowadzona w zaskarżonej decyzji ocena nie miała charakteru dowolnego. 3.9. Na tle przyjętych przez organy podatkowe i zaakceptowanych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych, niezasadne były zarzuty naruszenia prawa materialnego. Do uwzględnienia skargi kasacyjnej nie mogła także prowadzić przywołana w jej uzasadnieniu argumentacja. Bowiem jeżeli chodzi o zarzuty naruszenia art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT oraz z art. 13, art. 41, art. 42 ust. 5 oraz ust. 7 Ustawy o VAT, to zarzucając ich błędną wykładnię nie wyjaśniono w uzasadnieniu na czym polegał błąd Sądu pierwszej instancji we właściwym odczytaniu zawartych w tych przepisach norm prawnych. Uzasadnienie tych zarzutów ogranicza się jedynie do dalszej polemiki z ustaleniami faktycznymi. Temu zaś służą zarzuty naruszenia przepisów postępowania, a nie przepisów prawa materialnego. Autor skargi kasacyjnej w uzasadnieniu stawia tezę, jakoby jednostkowe ustalenia faktyczne stanowiły w ocenie WSA wyłączną i samodzielną podstawę do odmowy zastosowanie stawki podatku od towarów i usług w wysokości 0%. Taka konstatacja jest pozbawiona podstaw, gdyż to dopiero łączna analiza całości zebranego w sprawie materiału dowodowego dała podstawę do wydania takiej decyzji, nie zaś jak to insynuuje Skarżący, poszczególne okoliczności z osobna i w oderwaniu od siebie. Zastosowanie w rozpoznawanej sprawie powołanych w tych zarzutach przepisów było prostą konsekwencją ustalenia, że zakwestionowane faktury nie potwierdzały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. 3.10. W świetle poczynionych wyżej ustaleń, uznając skargę kasacyjną za pozbawioną uzasadnionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. 3.11. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego obejmujących sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjna oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnika organu odwoławczego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. Ponieważ skarżącemu, z uwagi na sytuację materialną, przyznano w postępowaniu kasacyjnym prawo pomocy polegające na zwolnieniu od wpisu od skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpił od zasądzenia na rzecz organu odwoławczego zwrotu całości kosztów postępowania kasacyjnego, zasądzając na rzecz organu odwoławczego – reprezentowanego przez radcę prawnego – tytułem części wynagrodzenia kwotę 2.000 zł. Marek Kołaczek Hieronim Sęk Ryszard Pęk sędzia NSA sędzia NSA sędzia NSA