I FSK 1189/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia WSA (del.) Maja Chodacka (spr.), Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 15 marca 2022 r. sygn. akt I SA/Bd 872/21 w sprawie ze skargi E. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 19 października 2021 r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług za kwiecień, maj, czerwiec i wrzesień 2018 r. oraz orzeczenia o dokonaniu zabezpieczenia na majątku 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od E. W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrok Sądu I instancji. 1.1. Wyrokiem z 15 marca 2022r. sygn. akt I SA/Bd 872/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę E. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 19 października 2021r., nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług za kwiecień, maj, czerwiec i wrzesień 2018r. oraz orzeczenia o dokonaniu zabezpieczenia na majątku. Wymieniony wyrok oraz pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego: http://orzeczenia.nsa.gov.pl. 1.2. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku stwierdził, że organ podatkowy ustalił, że w badanym okresie skarżąca prowadziła działalność gospodarczą pod nazwą [...]. Przeważającym przedmiotem działalności jest sprzedaż hurtowa drewna, materiałów budowlanych i wyposażenia sanitarnego. W tym okresie kontrahentami skarżącej były następujące podmioty: [...] nie dokonała zakupów i sprzedaży różnego rodzaju receptur na oleje, a jedynie stanowiła ogniwo w fikcyjnym łańcuchu obrotu tymi recepturami, jako pierwszy podmiot pozorujący sprzedaż na terytorium kraju ww. towarów rzekomo nabytych w ramach wewnątrzwspólnotowych transakcji. 1.3. Sąd pierwszej instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie wskazał, iż zarzut braku podstaw dokonania zabezpieczenia jest bezzasadny. Z uwagi na to, że przepisy o zabezpieczeniu wykonania zobowiązań podatkowych wymagają określenia w decyzji o zabezpieczeniu jedynie przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego – okoliczności mające wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego są niepełne i nieostateczne, jednak zachowanie się skarżącej polegające dokonywaniu fikcyjnych transakcji w celu obniżenia zobowiązań podatkowych, podważa jej wiarygodność jako rzetelnego podatnika i wskazuje na to, że wykonanie przez nią przyszłych zobowiązań może być zagrożone. Organy mogą za pomocą wszelkich argumentów, popartych ustalonymi w sprawie okolicznościami wykazywać, że istnieje obawa niewykonania zobowiązania podatkowego w przyszłości, uzasadniająca sięgnięcie do instytucji zabezpieczenia. Nie muszą to być wyłącznie okoliczności wskazane w art. 33 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021r., poz. 1540, ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa"), tj. trwałe nieuiszczanie wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub czynności polegających na zbywaniu majątku. Zabezpieczenie jest możliwe także w sytuacji, gdy dokonano rozliczenia podatku od towarów i usług w sposób nierzetelny, gdyż wystawione faktury VAT nie odzwierciedlały rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych. 1.4. Sąd pierwszej instancji zaznaczył także, iż organ podjął także działania w celu ustalenia posiadanego przez skarżącą majątku. Ustalono, że nie jest ona właścicielem nieruchomości. W złożonych zeznaniach o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym wykazała z prowadzonej działalności gospodarczej w 2019r. stratę w kwocie 1.273.634,23 zł, a w 2020r. dochód w kwocie 28.952,20 zł. W aktach sprawy znajduje się także zestawienie dochodów skarżącej za lata 2016-2020 sporządzone na podstawie zeznań podatkowych, z którego wynika, że w powyższych latach poniosła ona stratę w łącznej wysokości 1.044.586,37 zł. W kontekście przybliżonej kwoty podatku do zapłaty (617.940 zł) przedstawione wyżej dane nie dają podstawy do twierdzenia, że sytuacja finansowa skarżącej stanowi odpowiednie zabezpieczenie realizacji należnego podatku. W rezultacie Sąd pierwszej instancji uznał, iż rację ma Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, że wykazywane przez skarżącą dochody oraz ujawniony przez nią majątek nie stanowią gwarancji zapłaty przybliżonej kwoty podatku i rodzą obawę jego niewykonania. 1.5. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., dalej: "ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi") Sąd pierwszej instancji oddalił skargę. 2. Skarga kasacyjna i odpowiedź na skargę kasacyjną. 2.1. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku pełnomocnik skarżącej zarzucił na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 33 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej, poprzez oddalenie skargi i uznanie za poprawne jego zastosowania skutkującego wydaniem decyzji zabezpieczającej wobec braku zaistnienia przesłanek ku zabezpieczeniu, w szczególności poprzez brak uprawdopodobnienia, że zachodzi uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania, tj. brak uprawdopodobnienia, że zbywanie przez Podatnika majątku może utrudnić lub udaremnić egzekucję; 2) art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 33 § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 127 Ordynacji podatkowej poprzez oddalenie skargi i utrzymanie w mocy decyzji organu II instancji stanowiącej nieudolną próbę konwalidacji działań Naczelnika, który nie dokonał analizy stanu majątkowego i finansowego skarżącego, co pozbawiło skarżącego prawa do obrony w tym zakresie na etapie sporządzania odwołania od decyzji; 3) art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 33 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez oddalenie skargi i akceptację ich zastosowania w sytuacji, gdy nie zostały spełnione wskazane w tych przepisach przesłanki ich zastosowania, a w szczególności w sytuacji, gdy nie zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, ani nawet, że w ogóle ono kiedykolwiek powstało; II. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj.: 1) art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art 187 § 1 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez oddalenie skargi i utrzymanie w mocy decyzji organów podatkowych, pomimo braku ustalenia stanu faktycznego sprawy, w szczególności: a) brak ustalenia prawidłowego stanu faktycznego w zakresie przybliżonej kwoty zobowiązania oraz b) brak zbadania i ustalenia prawidłowego stanu faktycznego w zakresie stanu majątkowego podatnika i odniesienia tego stanu majątkowego do określonej, przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego; 2) art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez oddalenie skargi pomimo, iż decyzja organu I instancji została wydana bez stosownego uzasadnienia faktycznego i prawnego, w szczególności w zakresie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego oraz zaistnienia uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania przez podatnika; 3) art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 120 Ordynacji podatkowej, art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez oddalenie skargi i tym samym utrzymanie w mocy decyzji obu organów, pomimo wydania decyzji wobec braku podstaw prawnych w zakresie zastosowania instytucji zabezpieczenia, brak wszechstronnego rozpatrzenia sprawy i niepełne ustalenie stanu faktycznego sprawy w zakresie podstaw wydania decyzji o zabezpieczeniu, w szczególności w zakresie sytuacji majątkowej podatnika; brak stosownego uzasadnienia przesłanek, jakimi organ kierował się przy wydaniu przedmiotowej decyzji, a w szczególności w kwestii braku wyjaśnienia, na czym polega uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania oraz znaczna kwota zobowiązania w stosunku do posiadanego przez podatnika majątku. 2.2. W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy oraz zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 2.3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 3.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40). Skarga kasacyjna została zatem zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W tym zakresie okazała się niezasadna i dlatego podlegała oddaleniu. 3.2. Wspomnieć należy, że według art. 193 zdanie drugie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Mając na uwadze tę szczególną regulację w stosunku do art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny, orzekając o oddaleniu skargi kasacyjnej, mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych zarzutów. 3.3. Ze względu na sposób sformułowania zarzutów zawartych we wniesionej skardze kasacyjnej, jak również ich uzasadnienie celowe jest przypomnienie pewnych podstawowych zasad dotyczących wymogów skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarga kasacyjna jako sformalizowany środek prawny powinna spełniać wymagania wynikające z art. 176 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także przewidzianym w tym przepisie wymaganiom materialnym, tzn. powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. W związku z powyższymi przepisami należy wskazać, iż to sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej, wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej oraz jej uzasadnienie musi więc być precyzyjne, gdyż z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej Sąd nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych, czy też ich uzasadnienia. Obowiązkiem kasatora jest sprecyzowanie zarzutów kasacyjnych, to jest wskazanie, które przepisy prawa materialnego i w jaki sposób zostały naruszone oraz które przepisy prawa procesowego zostały naruszone i jaki to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest powołany do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2012r., II GSK 20/11, publ. LEX nr 1121149, z dnia 12 grudnia 2014r. sygn. akt I FSK 1916/13). Zgodnie z art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych i istotnych wymogów skargi kasacyjnej (art. 176 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie i w jaki sposób. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym – także wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, iż opierając skargę kasacyjną na podstawie kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czyli naruszeniu przepisów postępowania, które ma istotny wpływ na wynik sprawy należy dodatkowo wziąć pod uwagę, iż w orzecznictwie podkreśla się, że przez wpływ, o którym mowa w art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem Sądu pierwszej instancji. Przy czym ten związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny (uchybienie mogło mieć istotny wpływ), to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną powinien więc uprawdopodobnić istnienie wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Innymi słowy, skarżący powinien wykazać, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub rangi, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanej w sprawie decyzji lub innej formy działania organu administracji (zob. np. wyroki NSA z dnia 21 stycznia 2015r., sygn. akt II GSK 2162/13; z dnia 13 stycznia 2015r., sygn. akt II GSK 2084/13; z dnia 27 listopada 2014r., sygn. akt I FSK 1752/13; z dnia 10 października 2014r., sygn. akt II OSK 793/13; z dnia 20 sierpnia 2014r., sygn. akt I OSK 2575/13, oraz Małgorzata Niezgódka-Medek Komentarz do art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX). Oznacza to, że nie każde naruszenie prawa procesowego, którego dopuściłyby się organy administracji publicznej musi skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny. Takie rozstrzygnięcie sądu jest dopuszczalne wyłącznie, jeśli sąd stwierdzi kwalifikowane naruszenie prawa procesowego, to jest takie, które miały wpływ na wynik sprawy lub mogły były mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Znaczenie wpływu na wynik sprawy należy rozumieć tak, jak wskazano powyżej. Dodatkowo warto zauważyć, iż przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego. Aby zatem uchylić zaskarżony akt z tych przyczyn należałoby wykazać, że gdyby nie doszło do stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. 3.4. Wyjaśnienie kwestii związania Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzutami skargi kasacyjnej w rozpoznanej sprawie było konieczne, albowiem skarga kasacyjna w niniejszej sprawie nie w pełni czyni zadość powyższym wymogom. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że wniesiona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna jest de facto dokładnym powtórzeniem zarzutów zawartych w skardze wniesionej do Sądu pierwszej instancji, zaś lektura uzasadnienia skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że skarga kasacyjna stanowi jedynie próbę polemiki z uzasadnieniem zaskarżonego wyroku. Dodatkowo pomijając już okoliczność, iż autor skargi kasacyjnej nie powiązał zarzutów procesowych z art. 174 pkt 2 z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to w żadnym miejscu nie wskazuje, na czym miałby polegać istotny wpływ zarzucanych sądowi pierwszej instancji uchybień procesowych na wynik sprawy, co już samo z siebie uniemożliwia uwzględnienie skargi kasacyjnej. Mimo bowiem obszernego uzasadnienia skargi kasacyjnej, sprowadza się ona w przeważającej mierze do przytoczenia tez oraz orzecznictwa odnośnie do prowadzenia postępowania dowodowego. Taka konstrukcja zarzutów skargi kasacyjnej powoduje, iż wymykają się one spod kontroli instancyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego. 3.5. Z uwagi na fakt, że skarżąca uzasadniając zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej powiela argumentację podnoszoną już wcześniej w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, to w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego za słuszne należało przyjąć stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym wyroku uznając, że jest ono prawidłowe i zasługuje na pełną akceptację przez Naczelny Sąd Administracyjny. 3.6. Niemniej Naczelny Sąd Administracyjny mając na uwadze, iż autor skargi kasacyjnej powołał szereg przepisów dotyczących postępowania dowodowego, wyjaśnia, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie dotyczyło wyłącznie przesłanek ustanowienia zabezpieczenia, przewidzianych w art. 33 Ordynacji podatkowej, a zatem zmierzało wyłącznie do ustalenia, czy w sprawie zachodzi obawa niewykonania zobowiązania podatkowego, a nie odpowiedzialności podatkowej skarżącej, czy ostatecznej wysokości jej zobowiązania podatkowego, te ustalenia znajdą bowiem odzwierciedlenie w decyzji kończącej zasadnicze postępowanie podatkowe. W postępowaniu dotyczącym zabezpieczenia należności podatkowych organy mogą wykazywać ziszczenie się przesłanek ustawowych zabezpieczenia przy użyciu wszelkich dostępnych i możliwych środków, a także w oparciu o wszelkie okoliczności faktyczne uprawdopodobniające możliwość niewykonania zobowiązania podatkowego, przy czym nie można mówić w tym przypadku o klasycznym postępowaniu dowodowym i tradycyjnych dowodach. To jest przedmiotem postępowania podatkowego w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego. Wskazanie przybliżonej wysokości zobowiązania jest tylko wymogiem formalnym decyzji o zabezpieczeniu, ma charakter informacyjny, a nie wiążący (por. wyroki NSA z dnia 29 sierpnia 2019r., sygn. akt II FSK 3019/17; z dnia 23 marca 2021r., sygn. akt II FSK 141/19). Innymi słowy w postępowaniu dotyczącym zabezpieczenia należności podatkowych organ nie przeprowadza pełnego postępowania dowodowego w celu wykazania istnienia obowiązku podatkowego oraz jego rzeczywistych rozmiarów, a jedynie ukierunkowuje swoje działanie na uprawdopodobnienie, że zobowiązanie określone w przybliżonej wysokości istnieje i zachodzi uzasadniona obawa, iż nie zostanie wykonane. Powoływane w takim przypadku okoliczności mają jedynie doprowadzić do określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego oraz uwiarygodnić istnienie ryzyka niewywiązania się z zobowiązania podatkowego. Rolą organu jest więc jedynie uprawdopodobnienie istnienia określonych zdarzeń (działań, okoliczności) na tle przesłanki zabezpieczenia. 3.7. Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny nie zgadza się z zarzutami naruszenia art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art. 187 § 1, art. 191, art. 122, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4, art. 120, art. 121 § 1, art. 124 Ordynacji podatkowej. W opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji zasadnie zaakceptował wynik przeprowadzonego postępowania, słusznie uznając, że w sprawie zachodzi obawa niewykonania zobowiązania podatkowego, a ustalenia w tym zakresie zostały dokonane na podstawie całokształtu materiału dowodowego, zebranego w sposób wyczerpujący. Podniesione przez skarżącą zarzuty naruszenia przepisów postępowania w sposób ogólnikowy sformułowane i poparte równie ogólnikową oraz gołosłowną argumentacją, nie mogły skutecznie podważyć dokonanej przez Sąd pierwszej instancji oceny prawidłowości przeprowadzonego przez organy podatkowe postępowania dowodowego, kompletności materiału dowodowego oraz oceny zgromadzonego w tym postępowaniu materiału dowodowego, który był wystarczający do orzeczenia o zabezpieczeniu na majątku skarżącej przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego. 3.8. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego, tj. art. 33 § 1 i § 2 pkt 2, art. 33 § 4 pkt 2 w skardze kasacyjnej nie odniesiono się do tej argumentacji Sądu, która wskazuje, że w okolicznościach tej sprawy wykazano, iż zaistniały przesłanki do zabezpieczenia zobowiązania podatkowego na majątku. Utrudnia to Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ustalenie stanowiska prezentowanego w skardze kasacyjnej, powodując niemożliwość oceny instancyjnej stanowiska Sądu pierwszej instancji, w tym zakresie. W związku z czym, jak już wyżej wskazano Naczelny Sąd Administracyjny za prawidłowe uznaje ustalenia Sądu pierwszej instancji co do spełnienia w sprawie wynikającej z art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej przesłanki ustanowienia zabezpieczenia z uwagi na uzasadnioną obawę niewykonania zobowiązania podatkowego. 3.9. Mając na uwadze przedstawione uzasadnienie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna została oparta na nieusprawiedliwionych podstawach kasacyjnych, dlatego na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 oraz art. 209 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zasądzając kwotę 480 zł jako 100% stawki minimalnej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji. Maja Chodacka Roman Wiatrowski Janusz Zubrzycki Sędzia WSA (del.) Sędzia NSA Sędzia NSA