I FSK 1172/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Marciniak, Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia WSA (del.) Włodzimierz Gurba (spr.), Protokolant Adam Goliasz, po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R.F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 lutego 2021 r. sygn. akt I SA/Łd 596/20 w sprawie ze skargi R.F. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 28 października 2020 r. nr 1001-IOD-2.603.12.2020.5/ŁUCS/U09/MM UNP: 1001-20-106091 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od R.F. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Zaskarżonym wyrokiem z 17 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 596/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: "Sąd pierwszej instancji", "WSA"), działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), oddalił skargę R.F. (dalej: "skarżący", "podatnik", "strona") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (dalej: "organ drugiej instancji", "DIAS", "organ odwoławczy") z 28 października 2020 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej dotyczącej podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. Wskazany wyrok i inne orzeczenia sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej zwanej też CBOSA, pod adresem "orzeczenia.nsa.gov.pl". 2.1. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Decyzją z 7 października 2016r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Łodzi określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r., którą decyzją DIAS z 23 maja 2017 r. została utrzymana w mocy. Pismem z 15 stycznia 2020 r. skarżący wniósł o wznowienie postępowania w sprawie na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 w zw. z art. 241 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. 2020r., poz. 1325 ze zm., dalej jako: "O.p."), z uwagi na błędy proceduralne w toku postępowań podatkowych organów skarbowych obu instancji, o których rozstrzygnięto w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 16 października 2019 r. w sprawie C-189/18, Glencore. DIAS postanowieniem z 19 lutego 2020 r. wznowił postępowanie, a następnie decyzją z 31 lipca 2020 r., działając na podstawie art. 207 § 1 i 2 oraz art. 245 § 1 pkt 2 O.p., odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z 23 maja 2017 r., z uwagi na brak podstawy z art. 240 § 1 O.p. Po rozpoznaniu odwołania decyzją z 28 października 2020 r. DIAS na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie z 31 lipca 2020 r. W uzasadnieniu w odniesieniu do złożonego wniosku o wznowienie wskazano, że dokumenty wskazane przez skarżącego w postaci orzeczeń sądów powszechnych nie spełniają wymogów z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Podkreślono, że nie została także spełniona przesłanka z art. 240 § 1 pkt 11 O.p., ponieważ w polskich regulacjach prawnych brak jest przepisu wiążącego organ ustaleniami faktycznymi oraz kwalifikacją prawną dokonaną w toku postępowania prowadzonego względem dostawcy podatnika będącego podstawą wyroku TSUE w sprawie C-189/18. 2.2. W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 121 § 1 O.p., art. 122 O.p., art. 240 § 1 pkt 5 O.p., art. 240 § 1 pkt 11 O.p. 2.3. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że zarzuty są nieuzasadnione, a w skardze nie przedstawiono argumentów oraz nowych okoliczności i dowodów, mogących mieć wpływ na zmianę stanowiska organu w sprawie. 2.4. WSA oddalając skargę w pierwszej kolejności wskazał, że powołane przez skarżącego dowody nie mają waloru nowości ani istotności dla postępowania. W odniesieniu do przesłanki z art. 240 § 1 pkt 11 O.p. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że postępowanie zakończone decyzją ostateczną było zgodne z wyrokiem TSUE. W rozpoznawanej sprawie skarżący miał zachowane prawo do czynnego uczestnictwa w prowadzonym postępowaniu podatkowym zarówno pierwszej instancji, jak i odwoławczym oraz możliwość wypowiedzenia się i zgłoszenia ewentualnych uwag do całości materiału, który znajdował się w aktach sprawy. Organy podatkowe przeprowadziły wobec skarżącego, inaczej niż w sprawie poddanej ocenie TSUE w powołanym wyroku z 16 października 2019 r., odrębne i samodzielne postępowanie dowodowe. Ustalenia dokonane w ostatecznej decyzji DIAS oparte zostały na materiale dowodowym jawnym dla strony postępowania - inne dokumenty, których jawność wyłączono to materiały, które nie dotyczą wprost strony i są związane ze sprawą tylko pośrednio. Dokumenty pochodzące z innych postępowań nie stanowiły wyłącznej podstawy rozstrzygnięcia organów. 3.1. Od powyższego wyroku skarżący wniósł skargę kasacyjną, w której zażądał uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz wniósł o zasądzenie na rzecz skarżącego od DIAS kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. (pkt 1) naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) w zw. z art. 240 § 1 pkt 1 (sic) O.p. polegające na odmowie uchylenia zaskarżonej decyzji pomimo, że wyrok TSUE z 16 października 2019 roku w sprawie C-189/18 znajduje bezpośrednie zastosowanie w niniejszej sprawie, co skutkować powinno wznowieniem postępowania, a to dlatego, że w toku postępowania, jakie było pierwotnie prowadzone doszło do przeprowadzenia przez organy podatkowe postępowania w taki sposób, że naruszono art. 47 oraz art. 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, bowiem pozbawiono stronę jakiegokolwiek prawa do obrony i wykazania tezy odmiennej od przyjętej w ostatecznej decyzji DIAS, o której uchylenie w wyniku wznowienia postępowania wnosiła skarżąca spółka, przy czym naruszenie to w toku pierwotnie rozpoznawanej sprawy nastąpiło zarówno na etapie prowadzenia sprawy przed organami podatkowymi (wówczas Urzędem Kontroli Skarbowej oraz Izbą Skarbową w Łodzi), a to poprzez: a) brak dopuszczenia dowodów wnioskowanych przez stronę, pomimo iż obowiązek ich przeprowadzenia wynikał wprost z przepisu art. 180 § 1 O.p. oraz art. 187 § 1 O.p., b) załączenie w poczet materiału dowodowego materiałów w postaci protokołów zeznań dalszego podwykonawcy - świadka W.D. - złożonych w toku innych postępowań, przy jednoczesnym pominięciu wniosków dowodowych złożonych przez stronę, w tym w szczególności wniosku o bezpośrednie przesłuchanie tego świadka w trakcie prowadzonego postępowania, wbrew zasadzie bezpośredniości, c) oparcie rozstrzygnięcia i ustaleń faktycznych na niepełnych zeznaniach świadka W.D. złożonych w toku innego postępowania, które nie dotyczyły strony skarżącej, d) pozbawienie strony możliwości bezpośredniego zadawania pytań świadkowi w osobie W.D., e) przyjęcie przez organ a priori, w toku pierwotnie prowadzonego postępowania, że ewentualne nieprawidłowości dotyczące rozliczeń podatkowych przez W. D.; dotyczą również skarżącego, pomimo iż skarżącego ze świadkiem nie łączyły żadne stosunki gospodarcze, a W.D. nie wystawił na rzecz skarżącej żadnej faktury \/AT, która zostałaby ujęta w kosztach strony skarżącej, f) organ podatkowy ograniczył się do zebrania i przedstawienia stronie wyłącznie materiału, który zdaniem organu ma obciążać stronę skarżącą i potwierdzać słuszność wydanej decyzji, przy jednoczesnym pominięciu pozostałego materiału dowodowego mogącego wskazywać na tezę odmienną niż ta wyrażona decyzją organu, g) brak procesowego ustosunkowania się przez organ podatkowy do składanych na tym etapie wniosków dowodowych, wnioski dowodowe strony nie zostały formalnie rozpoznane, a tym bardziej nie zostały formalnie oddalone, a pomimo to doszło do wydania decyzji i pominięcia dowodów wnioskowanych przez stronę, obowiązek organu podatkowego do wydania postanowienia wynikał wprost z art. 216 § 1 2 O.p. w zw. z art. 187 § 2 O.p.; h) zaniechanie przesłuchania innych świadków, choćby właścicieli firm, którzy potwierdzali fakt wykonania robót przez firmy prowadzone przez firmy C. czy M. Sp. z o.o., tj. firmy zarządzane przez P.D., i) zaniechanie przeprowadzenia konfrontacji W.D. z innymi podmiotami, względem których prowadzone było postępowania podatkowe, j) nie załączenie do akt sprawy dokumentacji budowlanej z poszczególnych miejsc, gdzie przeprowadzane były roboty budowlane, co wskazałoby, iż prace zostały faktycznie wykonane, k) brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego do spraw szacowania i kosztorysowania robot budowlanych w oparciu o normy KNR, który to dowód jasno zobrazowałby, iż skarżący musiał korzystać z pomocy podwykonawców, gdyż sam nie byłby w stanie wykonać przyjętych na siebie robot budowlanych, l) pominięcie przez organ oświadczenia sporządzonego przez W. D., że ten wykonywał zlecone mu prace na rzecz M. Sp. z o.o. a o tym oświadczeniu organ posiadał wiedzę z urzędu, m) pozbawienie strony możliwości wglądu w akta postępowania karnego prowadzonego względem W.D., w toku którego wydano przeciwko w/w wyrok skazujący w sprawie III Ks 53/11, co uniemożliwiło obronę praw skarżącego, n) przyjęcie przez organy podatkowe, że karny wyrok skazujący wydany przeciwko W.D. w sprawie III Ks 53/11 ma moc wiążącą względem skarżącego, pomimo iż strona skarżąca nie posiadała z nim żadnych bezpośrednich relacji i nigdy nie kwestionowanych przez organy podatkowe przy pierwotnym rozpoznaniu sprawy zostały potwierdzone przez wystawców tych faktur, nadto wyrok skazujący jest wyrokiem dotyczącym rozliczeń tylko w roku 2006, zaś przedmiotowa sprawa dotyczy podatku \/AT za rok 2008. Zdaniem skarżącego wskazane powyżej uchybienia, jakie pojawiły się na etapie pierwotnego rozpoznania sprawy ewidentnie przemawiają za tym, że wyrok TSUE wydany sprawie C-189/18 stanowi podstawę wznowienia postępowania, bowiem w wyniku tych uchybień doszło do pozbawienia strony możliwości obrony jej praw z powodu braku rozpoznania wniosków stron, gdyż wszystkie organy je prowadzące, bądź powoływały się na wyrok skazujący kontrahenta strony skarżącej, bądź następnie na moc wiążącą decyzji ostatecznych wydanych w sprawach, innych podatników, którzy w jakikolwiek sposób byli, choćby pośredni powiązani z W.D., jako podwykonawcą dalszym. Tym samym doszło tutaj do naruszenia art. 47 oraz art. 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. art. 167, art. 168 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 roku w sprawie wspólnego systemu podatkowego od wartości dodanej. W pkt 2 skardze kasacyjnej zarzucono także naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez brak rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, pomimo iż taki obowiązek płynie dla Sądu z treści wskazanego przepisu art. 134 P.p.s.a., w szczególności Sąd nie rozważył, czy w toku pierwotnie prowadzonego postępowania organ podatkowy odniósł się do zgłoszonych wniosków dowodowych przez spółkę i przeprowadził wnioskowane dowody, a nadto Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do tego, że przy pierwotnym rozpoznaniu sprawy WSA w Łodzi nie rozpoznał zarzutów podnoszonych przez stronę wskazując, że właściwie nie mają one żadnego znaczenia, gdyż WSA związany był prawomocnie skazującym wyrokiem wydanym przeciwko W.D. za rzekome działania podjęte w roku 2006, przy czym sprawa dotyczyła podatku VAT za rok 2008. Sąd zobligowany był odnieść się do tego sposobu sądzenia właśnie w kontekście wyroku TSUE wydanego w sprawie C-189/18. W skardze kasacyjnej wniesiono także o przeprowadzenie dowodów z: 1) postanowienia wydanego przez Prokuraturę Okręgową w Łodzi, na mocy którego pierwotnie doszło o umorzenia postępowania karnego prowadzonego względem G.K.Prezesa M. Sp. z o.o. z siedzibą w Łodzi, z którego treści wynika, iż wyrok wydany względem W.D. w sprawie [...] dotyczy jedynie 2006 r. i faktur wystawionych na rzecz innych podmiotów niż strona skarżąca. Strona nigdy nie mogła wykonać nawet fotokopii tego wyroku, nigdy nie był on stronie okazany, dlatego nie miała wiedzy o jego treści, dopiero w chwili obecnej istnieje realna szansa na wykonanie fotokopii tego wyroku, co może nastąpić najwcześniej 6 maja 2021 r., po wykonaniu fotokopii poświadczona za zgodność kserokopia zostanie złożona do akt niniejszego postępowania; 2) oświadczenia W.D. na okoliczność, że prowadził działalność gospodarczą; 3) dokumentu urzędowego - wyroku skazującego wydanego względem W.D. w sprawie III Ks 53/11 na okoliczność, że skazanie nastąpiło w wyniku poddania się dobrowolnie odpowiedzialności karnej przez w/w oraz na okoliczność czasu, jaki obejmują zarzuty sformułowane przeciwko W.D.. Dodatkowo w oparciu o przepis art. 267 ust. 1 pkt b Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej wniesiono o wystąpienie przez Naczelny Sąd Administracyjny z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, czy tego rodzaju postępowanie organu administracyjnego oraz Sądów Administracyjnych, w którym organ nie przeprowadził jakiegokolwiek dowodu wnioskowanego przez stronę, aby ta mogła wykazać słuszność swojego poglądu i zaprzeczyć ustaleniom faktycznym jakie organ podatkowy poczynił w toku innych prowadzonych przez siebie postępowań, nadto w toku którego organ i Sądy Administracyjne powołują się na moc i związanie wyrokiem skazującym wydanym względem innej osoby niż sam podatnik (osoby go reprezentujące) stanowi o naruszeniu przez ten organ art. 47, art. 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 167, art. 168 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 roku w sprawie wspólnego systemu podatkowego od wartości dodanej, w kontekście wyroku z dnia 16 października 2019 roku, jaki zapadł przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-189/18 w kontekście wyroku z dnia 16 października 2019 roku, jaki zapadł przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-189/18? 3.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz DIAS zwrotu kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego według norm przepisanych, a także oddalenie wniosków dowodowych skarżącego jako niespełniających wymagań z art. 106 § 3 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 4.1. Zgodnie z art. 183 § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, określone w § 2 powołanego przepisu, co pozwoliło na rozpoznanie sprawy w zakresie wyznaczonym zarzutami skargi kasacyjnej i stosownie do art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. – przedstawienie w odniesieniu do tych zarzutów motywów rozstrzygnięcia. Skarga kasacyjna została zatem zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio P.p.s.a.). 4.2. Wspomnieć należy, że według art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Mając na uwadze tę szczególną regulację w stosunku do art. 141 § 4 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, orzekając o oddaleniu skargi kasacyjnej, mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych zarzutów. 5. Skarga kasacyjna okazała niezasadna i dlatego podlegała oddaleniu. Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził brak podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej, po wznowieniu postępowania (na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 O.p.), bowiem nie został spełniony warunek, aby treść orzeczenia TSUE z 16 października 2019r. w sprawie C-189/18, na który powołała się strona skarżąca we wniosku o wznowienie postępowania, miała wpływ na treść ostatecznej decyzji wymiarowej. Treść skargi kasacyjnej i wniosków dowodowych wskazuje, że skarżący polemizuje z oceną wyrażoną w prawomocnych wyrokach sądów administracyjnych odnośnie do związania w jego sprawie wyrokiem skazującym W.D.. 6.1. W pierwszej kolejności, z uwagi na rozpoznawanie skargi kasacyjnej w jej granicach, Naczelny Sąd Administracyjny, zważywszy na całościowo odczytywaną treść uzasadnienia skargi kasacyjnej wraz ze wskazaniem w treści zarzutu na wyrok TSUE z 16 października 2019 r. w sprawie C-189/18, przyjmuje, że zarzut sformułowany w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej odnosi się do art. 240 § 1 pkt 11 O.p., a wskazanie na art. 240 § 1 pkt 1 O.p. poczytuje się tu za omyłkę redakcyjną. 6.2. Dla uporządkowania kwestii granic skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega, że decyzja organu i uzasadnienie skarżonego wyroku WSA odnosi się także do braku przesłanki wznowieniowej, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. (niezależnie od pkt 11). Jednak w tym zakresie w skardze kasacyjnej nie sformułowano zarzutów naruszenia tego przepisu. To pozwala uznać, że ocena wyrażona w tym zakresie przez Sąd pierwszej instancji nie jest kasacyjnie kwestionowana i, z uwagi na treść art. 183 § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a., ocena stwierdzenia przez WSA braku przesłanki wznowieniowej, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. pozostaje poza obszarem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie. 7.1. Zanim Naczelny Sąd Administracyjny odniesie się do zarzutów skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności należy podkreślić, iż sprawa niniejsza rozpoznawana była w trybie wznowienia postępowania, czyli w trybie nadzwyczajnym. W związku z tym należy wyjaśnić, iż zasada trwałości decyzji wskazuje, że rozstrzygnięcia, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym stają się ostateczne (art. 128 O.p.). Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz w ustawach dodatkowych. Zasada ta ma służyć pewności obrotu prawnego, ponieważ chodzi o zapewnienie podmiotom stosunku prawnopodatkowego ochrony praw nabytych. Możliwość podważenia decyzji ostatecznej narusza ład systemu prawnego, gdyż stanowi odstępstwo od zasady dwuinstancyjności postępowania oraz stabilności decyzji ostatecznych (art. 127 i art. 128 O.p.). Z powyższego założenia ogólnego, odnoszącego się do rodzaju decyzji poddanej sądowej kontroli legalności oraz z treści art. 128 O.p. wynika, iż tylko wyraźnie określone przyczyny, stanowiące o najdalej idących wadliwościach decyzji lub poprzedzającego ją postępowania, mogą prowadzić do wzruszenia decyzji ostatecznej (por. S. Presnarowicz (w:) System prawa finansowego, t. III, Prawo daninowe, red. L. Etel, Warszawa 2010, s. 797 i n.). Nie można przesłankom wznowienia przypisywać szerszego znaczenia niż wyrażone wprost w przepisie prawa. Zasada, zgodnie z którą przesłanki wznowienia postępowania podlegają ścisłej wykładni i nie mogą być interpretowane rozszerzająco, pełni funkcję gwarancyjną, pozwala bowiem ograniczyć sytuacje, w których jedna sprawa będzie rozpoznawana kilkukrotnie, wyłącznie do przypadków kwalifikowanych wadliwości, wskazanych m.in. w art. 240 § 1 O.p. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową dającą możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej ostateczną decyzją, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte wadą (przesłanki wznowienia) określoną w art. 240 O.p. Zgodnie z treścią art. 240 § 1 pkt 11 O.p., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ma wpływ na treść wydanej decyzji. Wpływ orzeczenia TSUE na decyzję podatkową zachodzi wówczas, gdy orzeczenie to oddziałuje na nią w sposób na tyle istotny, że wymusza odmienne rozstrzygnięcie sprawy podatkowej od przyjętego w decyzji ostatecznej. 7.2. W przedmiotowej sprawie podatnik uzasadniając wniosek o wznowienie postępowania powołał się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 16 października 2019 r. w sprawie Glencore Agriculture Hungary Kft., C-189/18. W wyroku tym Trybunał określił warunki dopuszczalności korzystania przez organy podatkowe z materiałów zgromadzonych w postępowaniach innych, niż postępowanie prowadzone wobec danego podatnika, wskazując w tym zakresie, że Dyrektywę 2006/112/WE, zasadę poszanowania prawa do obrony oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że co do zasady nie sprzeciwiają się one uregulowaniu lub praktyce danego państwa członkowskiego, zgodnie z którymi w trakcie weryfikacji wykonanego przez podatnika prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej (VAT) organ podatkowy jest związany ustaleniami faktycznymi i kwalifikacjami prawnymi dokonanymi już przez siebie w ramach powiązanych postępowań administracyjnych wszczętych przeciwko dostawcom tego podatnika, na których zostały oparte decyzje, które stały się ostateczne, stwierdzające istnienie oszustwa w zakresie VAT popełnionego przez dostawców, z zastrzeżeniem, po pierwsze, że nie zwalniają one organu podatkowego z obowiązku zapoznania podatnika z dowodami, w tym z dowodami pochodzącymi z owych powiązanych postępowań administracyjnych, na podstawie których zamierza on wydać decyzję, oraz że podatnik ten nie zostaje w ten sposób pozbawiony prawa do skutecznego zakwestionowania w trakcie toczącego się przeciwko niemu postępowania owych ustaleń faktycznych i kwalifikacji prawnych, po drugie, że wspomniany podatnik może w trakcie tego postępowania uzyskać dostęp do wszystkich dowodów zebranych w trakcie owych powiązanych postępowań administracyjnych lub w jakimkolwiek innym postępowaniu, na których to dowodach wspomniany organ zamierza oprzeć swą decyzję lub które to dowody mogą zostać wykorzystane przy wykonywaniu prawa do obrony, chyba że cele leżące w interesie ogólnym uzasadniają ograniczenie tego dostępu, oraz po trzecie, że sąd rozpoznający skargę na tę decyzję może skontrolować zgodność z prawem uzyskania i wykorzystania owych dowodów oraz ustaleń, które mają decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia skargi, dokonanych w decyzjach administracyjnych wydanych względem wspomnianych dostawców. 7.3. Co jednak istotne, TSUE zwraca uwagę w tezie 55 omawianego wyroku, że zasada poszanowania prawa do obrony nie jest prerogatywą absolutną, ale może być ograniczana i podnosi (powołując się na swoje orzeczenie z 9 listopada 2017 r. w sprawie C-298/16 Ispas), że w ramach procedury kontroli podatkowej takie ograniczenia ustanowione w uregulowaniu krajowym mogą w szczególności mieć na celu ochronę wymogów poufności lub tajemnicy zawodowej, a także życia prywatnego osób trzecich, dotyczących ich danych osobowych lub skuteczności działania represyjnego, dla których zagrożenie może stanowić dostęp do niektórych informacji i niektórych dokumentów. Zasada poszanowania prawa do obrony w postępowaniu administracyjnym nie nakłada zatem zdaniem TSUE na organ podatkowy ogólnego obowiązku zapewnienia pełnego dostępu do akt będących w jego dyspozycji, lecz wymaga, aby podatnik miał możliwość uzyskania, na swój wniosek, informacji i dokumentów zawartych w aktach administracyjnych i uwzględnionych przez ten organ w celu wydania jego decyzji, chyba że cele leżące w interesie ogólnym uzasadniają ograniczenie dostępu do wspomnianych informacji i dokumentów. W tym ostatnim przypadku do organu podatkowego należy zbadanie, czy możliwy jest dostęp częściowy (teza 56). 8.1. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji słusznie zaakceptował pogląd organu podatkowego, iż w kontrolowanej sprawie nie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 11 O.p., a powołany wyrok w TSUE z 16 października 2019 r., sygn. akt C-189/18 nie ma wpływu na rozstrzygnięcie ostateczne w sprawie. Zarzut naruszenia art. 240 § 1 pkt 11 O.p. jest zatem chybiony. 8.2. Odnotować przede wszystkim należy, że Sąd pierwszej instancji trafnie dostrzegł, że powołany wyrok TSUE w sprawie C-189/18 wydany został na gruncie przepisów węgierskiej ordynacji podatkowej, gdy tymczasem polska Ordynacja podatkowa w sposób odmienny kształtuje sytuację procesową strony w postępowaniu podatkowym. W przypadku prawidłowego zastosowania przez organ przepisów Ordynacji podatkowej, stanowiących gwarancje procesowe strony, nie może być mowy o naruszeniu zasady poszanowania prawa do obrony w kształcie zarysowanym w orzecznictwie TSUE. W pkt 7 i 10 uzasadnienia wyroku TSUE w sprawie C-189/18 przywołano przepisy węgierskiej ordynacji podatkowej, która stanowi, że: "W ramach kontroli stron stosunku prawnego (umowy, transakcji), którego dotyczy obowiązek podatkowy, organ podatkowy nie może zakwalifikować tego samego stosunku prawnego objętego kontrolą, który był już przedmiotem kwalifikacji, w różny sposób w odniesieniu do każdego podatnika, i stosuje z urzędu ustalenia poczynione w odniesieniu do jednej ze stron stosunku prawnego w toku kontroli wszystkich pozostałych stron rzeczonego stosunku" oraz "Jeżeli organ podatkowy uzasadnia wyniki dochodzenia rezultatami kontroli powiązanej przeprowadzonej u innego podatnika lub za pomocą danych i dowodów uzyskanych przy tej okazji, podatnikowi przedstawia się w sposób szczegółowy dotyczącą go część protokołu i decyzji, a także dane i dowody zebrane w toku kontroli powiązanej". Z tych przepisów wynikają normy nieznane polskiemu prawu podatkowemu (O.p. i u.p.t.u.), czyli adresowany do (węgierskiego) organu nakaz takiej samej kwalifikacji jednego stosunku prawnego oraz obowiązek przenoszenia (z urzędu) ustaleń poczynionych w sprawach powiązanych. Na tym właśnie tle prawnym TSUE wywodzi, że podatnikowi należy się dostęp nie tylko do danych i dowodów ze spraw powiązanych wyselekcjonowanych przez organ, ale do pełnych akt (chyba, że istnieją uzasadnione powody wyłączenia jawności), bowiem aby w pełni zrealizować prawo do obrony węgierski podatnik może (powinien) pośrednio zwalczać też ustalenia poczynione w sprawach powiązanych, które to organy obowiązane są przenosić do sprawy podatnika. Zauważyć jednak należy, że przepisy polskiej Ordynacji podatkowej nie przewidują, tak jak w prawie węgierskim, związania organów decyzjami wydanymi wobec kontrahentów podatnika. Decyzje te, jak i ewentualne dowody zgromadzone w toku postępowania prowadzonego względem kontrahenta nie są wiążące dla organu prowadzącego postępowanie, mają moc dowodową równą innym środkom dowodowym oraz podlegają regułom swobodnej oceny. Zupełnie inaczej niż w sprawie węgierskiej będącej kanwą analizowanego wyroku TSUE, organy podatkowe orzekające w sprawie podatnika nie dążyły do zachowania kompatybilności decyzji wydawanej wobec podatnika z decyzjami wydawanymi wobec podmiotów figurujących na wystawianych fakturach. Kluczowe jest, że organy podatkowe przeprowadziły także bezpośrednie dowody, niezbędne do pełnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, dotyczące bezpośrednio skarżącego i jego sytuacji prawnopodatkowej. Polskie organy podatkowe nie działają w takich prawnych uwarunkowaniach jak fiskus węgierski, w których decyzje w sprawach powiązanych są wiążące w sprawach kolejnych podmiotów występujących w łańcuchach dostaw i z tej racji, w węgierskich realiach prawnych, mogą (kaskadowo) determinować rozstrzygnięcie w sprawie podatnika. Z tego zasadniczego względu wyrok TSUE w sprawie C-189/18 nie ma wpływu na treść decyzji wydanej wobec podatnika. 9.1. Kasator przedstawia argumentację zmierzającą do upodobnienia decyzji ostatecznej wydanej wobec niego do decyzji, które może wydawać fiskus węgierski wobec "swoich", węgierskich podatników. Podatnik uważa też, że wnioski wywiedzione przez organy podatkowe w postępowaniu dotyczącym określenia zobowiązania podatnikowi były w znacznej mierze oparte na wyroku Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi z 22 września 2011 r., sygn. akt III Ks 53/11 skazującym W.D.. W związku z tym podatnik podnosi, że nie miał możliwości, aby z treścią i uzasadnieniem tego wyroku się zapoznać, a także nie miał możliwości zapoznania się aktami postępowania karnego prowadzonego wobec oskarżonego W.D.. Wbrew twierdzeniu podatnika wskazany wyżej wyrok Sądu Rejonowego znajduje się w aktach administracyjnych sprawy (tomie I, karta nr 191). Ten dokument jest jawny dla podatnika. Nie było więc żadnych przeszkód, aby zwalczać w postępowaniu wymiarowym ustalenia organów podatkowych odnoszące się do wyroku Sądu Rejonowego odwołując się wprost do treści tego dokumentu. W tym zakresie upada więc zasadniczy argument kasatora, jakoby nie został mu przez organy podatkowe ujawniony wydany w powiązanym postępowaniu karnym wyrok skazujący jego kontrahenta, a ściślej rzekomego podwykonawcę M. Sp. z o.o., która to z kolei wystawiała faktury na skarżącego. 9.2. Trzeba też wskazać, że sąd administracyjny jest związany ustaleniami prawomocnego wyroku skazującego wydanego w postępowaniu karnym, które odnoszą się do popełnienia przestępstwa, co wynika z art. 11 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie stwierdza, że organy podatkowe wydające decyzję ostateczną wobec podatnika doszły do wniosku o istnieniu związania treścią wyroku skazującego W.D., w takim zakresie w jakim odnosiło się to do popełnienia przestępstwa w związku z fakturowaniem transakcji (przez MABPUD Sp. z o.o., którego rzekomym podwykonawcą był W.D.) na rzecz skarżącego. Skarżący podnosi natomiast, że W.D. nie był kontrahentem skarżącego i nie wystawiał na niego faktur, a skarżący nie posiadał żadnych relacji z W.D., ponadto twierdzi, że wyrok skazujący W.D. dotyczy tylko faktur wystawianych przez niego w 2006 r., podczas gdy przedmiotem sprawy podatnika są okresy rozliczeniowe 2008 r. Skarżącemu jednak umyka, że w miesiącach: maj, czerwiec, sierpień, wrzesień i października 2008r. dokonał obniżenia kwot podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikające z faktur VAT wystawionych przez M. Sp. z o.o., które w ocenie organów nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W tym zakresie organy zakwestionowały też podwykonawstwo prac dla M. Sp. z o.o. przez W.D.. W wyroku WSA w Łodzi z 21 listopada 2017 r., I SA/Łd 746/17 stwierdzono, że M. nie mogła wykonać w 2008 r. spornych usług na rzecz strony. Robót tych nie mogła także wykonać firma W.D. jako podwykonawca, czy działająca na podobnych zasadach firma Z wyroku Sądu Rejonowego dla L. III Wydziału Karnego z 22 września 2011 r. sygn. akt [...] wprost wynika, że W.D. został skazany za wystawianie nierzetelnych faktur z tytułu sprzedaży usług i prac ogólnobudowlanych m.in. na rzecz M. Sp. z o.o. i to nie tylko (jak błędnie wywodzi skarżący) za 2006 r. ale za lata 2006-2010 r., a w tym mieści się szereg faktur wystawianych przez W.D. na rzecz M. Sp. z o.o. w 2008 r., co koreluje z okresami rozliczeniowymi, w których zakwestionowano prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawianych w 2008 r. przez M.. Skarżący pomija więc treść wyroku skazującego W.D. za wystawianie w 2008 r. tzw. pustych faktur na rzecz jego fakturowego kontrahenta, tj. M., a zamiast tego koncentruje się na fakturach wystawianych na rzecz innego podmiotu, w innym roku. Twierdzenie podatnika jakoby wyrok Sądu Rejonowego dla L.w Łodzi III Wydziału Karnego z 22 września 2011 r. sygn. akt [...] nie miał związku z jego sprawą jest oczywiście sprzeczne z treścią tego wyroku. 9.3. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący popełnia też błąd upatrując powodów wydania decyzji w jego sprawie tylko jako skutek wyroku skazującego W.D.. Organ wykazał, co zasadnie zaaprobował Sąd pierwszej instancji, że rzeczywistą podstawę rozstrzygnięcia zaprezentowanego w decyzji ostatecznej stanowił obszerny materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu prowadzonym wobec podatnika, w tym między innymi dowody z innych postępowań podatkowych i karnych (włączone stosownymi postanowieniami). Nie oznacza to jednak, że organ orzekając ostatecznie w sprawie podatnika dążył do bezwzględnego związania swojej decyzji z wyrokiem skazującym W.D., nie zważając na treść materiału dowodowego zebranego w sprawie. Na takie wnioskowanie nie pozwala treść uzasadnienia decyzji ostatecznej organu. Ocenę organu odnoszącą się do wyroku skazującego W.D. poprzedza analiza zebranych dowodów. Treść wyroku skazującego jest jednym z argumentów organu. Nie jest jednak argumentem jedynym ani głównym. Podatnik nie potrafi obalić twierdzenia organu, że podstawą decyzji wydanych w postępowaniach wymiarowych wobec podatnika był obszerny zbiór dowodów, na podstawie którego organy wysunęły wnioski niekorzystne dla podatnika, tylko w niewielkim stopniu referując do stwierdzeń zawartych w wyroku skazującym W.D.. Organy obu instancji dokonały własnych ustaleń w sprawie podatnika, co wynika z akt sprawy, jak i z treści decyzji ostatecznej. 10.1. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie wie z urzędu, że wyrokiem NSA z 26 czerwca 2018 r., I FSK 792/18 oddalono skargę kasacyjną podatnika na wyrok WSA w Łodzi z 21 listopada 2017 r., I SA/Łd 746/17 oddalający skargę podatnika na decyzję ostateczną DIAS w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od maja do grudnia 2008 r. Niezasadności zarzutów skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie dowodzi też fakt, że treść wyroku skazującego W.D. była przedmiotem oceny sądów administracyjnych na gruncie sprawy wymiarowej podatnika. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej na wyrok wydany w odniesieniu do decyzji wymiarowej strona zarzuciła Sądowi pierwszej instancji błędną ocenę skutków związania prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla L. III Wydziału Karnego z 22 września 2011 r. sygn. akt [...] i przyjęcie nierzetelności faktur wystawionych przez W.D.. W ocenie WSA w sprawie o sygn. I SA/Łd 746/17, z przywołaniem art. 11 P.p.s.a.: "Tak więc w sprawie, w której przedmiotem badania było ustalenie wykonania usług opisanych w fakturach wystawionych przez W.D. przez ich wystawcę, przesądzenie wyrokiem karnym, iż sporne faktury są nierzetelne i nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, wiąże organy jak i sąd administracyjny. Wobec powyższego prawidłowo organy podatkowe za sądem karnym ustaliły, iż skarżący odliczył podatek naliczony z fikcyjnych faktur.". NSA w przywołanym wyroku skonstatował, że: "Sąd pierwszej instancji właściwie ocenił zarówno zupełność materiału dowodowego jak i jego ocenę dokonaną w kontrolowanej decyzji organu podatkowego.". 10.2. Skarżący wywodząc, że w sprawie głównej "nie zauważono", że wyrok skazujący W.D. (zdaniem podatnika) nie ma związku ze sprawą zdaje się zupełnie ignorować wyrok NSA z 26 czerwca 2018 r., I FSK 792/18 oddalający skargę kasacyjną podatnika na wyrok WSA w Łodzi z 21 listopada 2017r., I SA/Łd 746/17. Kasator nadal oczekuje, że obecnie niejako przy okazji kontrolowania wyroku wydanego w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania na gruncie przesłanki, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 11 O.p. Naczelny Sąd Administracyjny jeszcze raz wypowie się w przedmiocie wyroku WSA w Łodzi z 21 listopada 2017 r., I SA/Łd 746/17, z którym podatnik nadal się nie zgadza. Wyrok TSUE w sprawie C-189/18 nie daje podstaw do reasumpcji prawomocnego wyroku sądu administracyjnego odnośnie wyrażonej w nim oceny co do związania się organów podatkowych i sądów administracyjnych podczas orzekania w sprawie wymiaru podatku, prawomocnym wyrokiem skazującym zapadłym wobec dalszego (pośredniego) podwykonawcy strony. 11.1. W polskim postępowaniu podatkowym obowiązuje zasada otwartego katalogu środków dowodowych wywiedziona z art. 180 § 1 oraz art. 181 O.p., zatem nie ma przeszkód, by organ opierał się na dowodach zebranych w innych postępowaniach, po ich włączeniu do akt sprawy (otwarty katalog środków dowodowych). Bowiem dowodem może być wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Nie można się również zgodzić z zarzutami skarżącego co do niedopuszczalności wykorzystania w postępowaniu podatkowym dowodów pochodzących z postępowań karnych. Nie istnieje prawny nakaz powtarzania takich dowodów w postępowaniu podatkowym, a korzystanie przez organy z dowodów zgromadzonych w innych postępowaniach nie narusza zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym. W judykaturze jednoznacznie się wywodzi, że korzystanie z takich dowodów w postępowaniu podatkowym jest dopuszczalne. Wyrok TSUE w sprawie C-189/18 nie dostarcza argumentów przeciwnych. Natomiast wyłączenie jawności niektórych dowodów znajduje oparcie w przepisach Ordynacji podatkowej (art. 179 § 1 O.p.), jak również w treści orzeczenia TSUE C-189/18. Nie sposób więc wywodzić, że skarżący został w postępowaniu wymiarowym pozbawiony możliwości obrony swoich praw, z tego względu że nie udostępniono mu akt sprawy karnej W.D.. Organy nie mają dostępu do akt sprawy karnych więc nie mogą podatnikowi zapewnić dostępu do tych akt. Z treści ostatecznej decyzji wynika, że organy referowały bezpośrednio do wyroku skazującego, a ten wyrok znajduje się w aktach sprawy. 11.2. Istotne jest też, aby dowody zaczerpnięte z innych postępowań zostały ocenione wspólnie z pozostałymi dowodami zebranymi w aktach sprawy, natomiast podatnikowi należy zagwarantować możliwość zapoznania się z nimi w toku postępowania. Gwarancje te wynikają z art. 123 § 1 i art. 200 O.p. i obejmują prawo strony do zapoznania się i wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, w zakresie obejmującym całość akt podatkowych. W kwestionowanym przez skarżącego postępowaniu podatkowym, skarżący był informowany przez organ o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się w tym zakresie. Z akt sprawy podatkowej wynika też, że skarżący miał zapewnioną możliwość składania wniosków dowodowych, z której korzystał. 11.3. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w skardze kasacyjnej nie zakwestionowano skutecznie stanowiska organu podatkowego, zaakceptowanego przez Sąd pierwszej instancji, w zakresie braku wpływu wyroku TSUE z 16 października 2019 r. w sprawie C-189/18 na treść wydanej decyzji. Nie doszło w tej sprawie do naruszenia art. 240 § 1 pkt 11 O.p. oraz zasady poszanowania prawa do obrony wynikającego z art. 47 i art. 48 Karty praw podstawowych oraz art. 167, art. 168 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatkowego od wartości dodanej. W związku z tym jako niezasadne należy uznać także sformułowane zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 180 § 1, art. 187 § 1 i 2 O.p. oraz art. 216 § 1 i 2 O.p. Odnosząc się zaś do wskazanych uchybień w postępowaniu dowodowym (uszczegółowionych w pierwszej podstawie kasacyjnej pkt 1 lit. a-n), wskazać należy że skarżący kasacyjnie podważa w istocie prawidłowość gromadzenia i oceny dowodów w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją i zmierza do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy podatkowej na wzór postępowania zwykłego - co jest niedopuszczalne w ramach trybu nadzwyczajnego - wznowienia postępowania. Z tego powodu zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne i wykraczają poza to, co podlega ocenie w ramach postępowania wznowieniowego. W postępowaniu wznowieniowym należy wykazać istnienie przesłanki wznowieniowej, w tej sprawie opartej na art. 240 § 1 pkt 11 O.p., co nie może być okazją do podnoszenia zarzutów adresowanych wprost do oceny zawartej w decyzji ostatecznej i sposobu prowadzenia postępowania dowodowego, w tym co podnosi kasator: odmowy uwzględnienia wniosków dowodowych strony lub ich nierozpatrzenie (nie powołanie biegłego, zaniechanie przesłuchania świadków, zaniechanie prowadzenia konfrontacji świadków, uniemożliwienie zadawania pytań) oceny zeznań świadków, niekompletność zebranego materiału dowodowego. 12.1 W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. Przepis ten przewiduje, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. WSA rozpoznając skargę niewątpliwie orzekał w granicach sprawy, oceniając zaskarżoną decyzję DIAS w przedmiocie odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji ostatecznej dotyczącej podatku VAT za poszczególne miesiące 2008 r., a zatem nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga. Wbrew twierdzeniu kasatora, art. 134 § 1 P.p.s.a. nie stanowi obecnie (w ramach sprawy wznowieniowej) podstawy do oceny wniosków dowodowych zgłaszanych przez stronę w ramach postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania. WSA nie miał też kompetencji, aby orzekając w granicach niniejszej sprawy wznowieniowej oceniać, czy w ramach rozpoznawania skargi podatnika na ostateczną decyzję rozpoznano wszystkie jego zarzuty. W niniejszej sprawie kontrola legalności decyzji sprowadzała się tylko do oceny czy w sprawie wystąpiły przesłanki wznowienia postępowania i z kontroli tej Sąd pierwszej instancji w pełni się wywiązał. 12.2. Zgodnie z treścią art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych okoliczności i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Wymienione przez skarżącego postanowienie prokurator Prokuratury Rejonowej L. w sprawie przeciwko G.K. z 28 kwietnia 2017 r., sygn. akt PO II Ds. 172.2016 (a nie Prokuratury Okręgowej w Łodzi, jak wskazano w skardze kasacyjnej) umarzające śledztwo wobec G.K.prezesa M. sp. z o.o. nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Przedstawiona w skardze kasacyjnej argumentacja kasatora referuje do fragmentu uzasadnienia wskazanego postanowienia umarzającego śledztwo: "Ponadto, co istotne na gruncie niniejszej sprawy, okoliczność skazania W.D. (Wyrok Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi z dnia 22 września 2011 r., sygn. III Ks 53/11) za wystawianie nierzetelnych faktur nie przesądza automatycznie o odpowiedzialności karnej jego kontrahentów. Na marginesie rozważań wskazać należy, że skazanie W.D. za wystawianie nierzetelnych faktur na potrzeby spółki M. dotyczy jedynie roku 2006, jest to więc niewielki fragment czynu objętego niniejszym postępowaniem.". Skarżący nie zmierza tym wnioskiem dowodowym do wykazania istnienia przesłanki wznowieniowej, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 11 O.p., ale zmierza w istocie do wywołania reasumpcji oceny wyrażonej w ostatecznej decyzji organu w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego co do tezy, jakoby wyrok skazujący W.D. nie dotyczył okresów rozliczeniowych 2008 r. ale faktur wystawianych w 2006 r. i to wystawianych na rzecz innych podmiotów niż skarżący. Z uzasadnienia wyroku NSA z 26 czerwca 2018 r., I FSK 792/18 wynika, że skarżący (w uzasadnieniu skargi do WSA na ostateczną decyzję wymiarową) powoływał się na uzasadnienie prawomocnego postanowienia z 25 kwietnia 2017 r. Prokuratury Okręgowej w Łodzi o sygn. akt PO II Ds. 172.2016 o umorzeniu śledztwa w sprawie przeciwko G. K. właścicielowi firmy M.. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgłaszając obecnie wniosek dowodowy skarżący nie zmierza do dowodzenia wystąpienia przesłanki wznowieniowej, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 11 O.p. Kasator tym wnioskiem dowodowym zmierza do zmiany oceny wyrażonej w ostatecznej decyzji wymiarowej oraz w prawomocnym wyroku WSA w Łodzi z 21 listopada 2017r., I SA/Łd 746/17 w przedmiocie związania się prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Łodzi Widzewa w Łodzi III Wydziału Karnego z 22 września 2011 r. sygn. akt III Ks 53/11. Kasator tym wnioskiem dowodowym nie wykazuje, w związku z wyrokiem TSUE z 16 października 2019 r. w sprawie C-189/18, że nie miał wglądu do akt sprawy karnej W.D., ale zmierza wprost do zanegowania dopuszczalności zastosowania art. 11 P.p.s.a. Tymczasem zarzuty co do opierania się przez organy podatkowe i sądy administracyjne w swoim orzekaniu na wyroku skazującym W.D., który (zdaniem podatnika) nie ma związku z fakturami spornymi w 2008 r. podnoszono już w toku postępowania w sprawie wydania decyzji ostatecznej oraz w skardze do WSA i dalej w skardze kasacyjnej w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za poszczególne miesiące 2008 r. Wniosek dowodowy kasatora wraz z jego uzasadnieniem przedstawionym w skardze kasacyjnej o przeprowadzenie dowodu z postanowienia Prokuratury umarzającej postępowanie karne, oświadczenia W.D. oraz z wyroku skazującego W.D. nie pozostaje w związku z przesłanką, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 11 O.p. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. odmówił uwzględnienia wniosku dowodowego kasatora. Nadto dokument w postaci wyroku skazującego W.D. zalega już w aktach administracyjnych stanowiących podstawę orzekania, a więc nie ma potrzeby, aby akta w tym zakresie "uzupełniać" na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. 13. Mając na względzie powyższe, z uwagi na niezasadność zarzutu naruszenia art. 240 § 1 pkt 11 O.p. za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia przez WSA przepisów kompetencyjnych art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c P.p.s.a. 14. Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzega uzasadnionych powodów do wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym do TSUE. W świetle art. 267 TFUE warunkiem wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym jest uznanie, że decyzja TSUE w tej kwestii jest niezbędna do wydania wyroku, co nie ma miejsca w niniejszej sprawie, w której WSA oceniał przede wszystkim czy wyrok TSUE w sprawie C-189/18 miał wpływ na prawidłowość ostatecznej decyzji, natomiast nie badał prawidłowości postępowania wymiarowego we wszystkich jego aspektach. 15. Z podanych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako bezzasadną. 16. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono natomiast na podstawie art. 209, art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 w zw. z art. 207 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 z późn. zm.) w wysokości 75% stawki minimalnej (pełnomocnik organu został ustanowiony na etapie postępowania kasacyjnego), co odpowiada kwocie 360 zł. Włodzimierz Gurba Sylwester Marciniak Danuta Oleś Sędzia WSA (del.) Sędzia NSA Sędzia NSA [pic][pic]