I FSK 1156/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Artur Mudrecki, Sędzia NSA Mariusz Golecki (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Alojzy Skrodzki, Protokolant starszy sekretarz sądowy Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej C. H. G. S.A. z siedzibą w G. (obecnie: R. A. & O. P. S.A. z siedzibą w G.) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 marca 2023 r. sygn. akt I SA/Gd 935/22 w sprawie ze skargi C. H. G. S.A. z s. w G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 27 czerwca 2022 r. nr 2201-IOC.4103.13.2022.AW w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od R. A. & O. P. S.A. z siedzibą w G. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 3.600 (słownie: trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrokiem z 15 marca 2023 r., sygn. akt I SA/Gd 935/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę C. zs. w G. (dalej: "Strona", "Skarżąca", "Spółka") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: "DIAS", "Organ podatkowy") z 27 czerwca 2022 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów oddala skargę. 2. Jak wynika ze stanu faktycznego przedstawionego w uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej instancji działając w imieniu i na rzecz estońskiej spółki T. (dalej: "T."), dokonała zgłoszenia celnego towaru do procedury dopuszczenia do obrotu poprzez wpis do rejestru procedury uproszczonej poprzedzony powiadomieniem [...]. Zgłoszenie w procedurze uproszczonej było możliwe ze względu na posiadane przez Spółkę pozwolenie nr [...]. Następnie, 3 grudnia 2018 r. Spółka, jako przedstawiciel bezpośredni T., złożyła elektroniczne zgłoszenie celne uzupełniające odnoszące się do wyżej wymienionego powiadomienia. W pozycji 1 zgłoszenia celnego zgłoszono kapcie (pantofle) damskie i męskie z cholewkami z materiałów włókienniczych i podeszwami z tworzyw sztucznych - 13 944 pary zaklasyfikowane do kodu TARIC 6404 19 10 00, a w pozycji 2 - klapki damskie i męskie z podeszwami i cholewkami z tworzyw sztucznych - 32 688 par zaklasyfikowane do kodu TARIC 6402 99 39 00, przywiezione z Chińskiej Republiki Ludowej. Przedmiotowe towary zakupiono od C. z H. Wartość towarów zadeklarowano na warunkach dostawy C. na kwotę 3 067,68 USD (tj. 11 565 PLN - Pole 46) dla towaru z poz. 1 i 7 191,36 USD (tj. 27 110 PLN - Pole 46) w przypadku towaru z poz. 2. W polu 44 zgłoszenia, jako podstawę jego sporządzenia, wskazano fakturę zakupu, packing list do faktury, ofertę handlową eksportera, umowę sprzedaży. Jednocześnie w polu tym zadeklarowano kod A00PL, wskazujący na brak powiązań pomiędzy kupującym i sprzedającym. Ponieważ zgłoszenie celne spełniało wymogi formalne zostało przyjęte i zarejestrowane pod numerem [...]. Decyzją z 16 czerwca 2020 r. Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni (dalej: "NUCS", Organ pierwszej instancji") ustalił nową wartość celną powyższych towarów zastępczą metodą ustalania wartości celnej w wyższej kwocie niż zadeklarowana w zgłoszeniu celnym oraz określił niezaksięgowaną kwotę należności celnych typu A00 podlegającą zaksięgowaniu. Decyzją z 13 stycznia 2021 r. DIAS utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z 16 czerwca 2020 r. Wyrokiem z 23 września 2021 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 258/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na decyzję DIAS Od wskazanego wyroku 20 grudnia 2021 r. Spółka złożyła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Postanowieniem z 1 lutego 2021 r. NUCS wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu importu przedmiotowego towaru i decyzją z 13 maja 2021 r. ustalił Spółce wysokość zobowiązania w podatku VAT z tytułu importu towaru w wysokości 50.836 zł (odpowiednio 8.773 zł dla towaru z pozycji 1 i 42.063 zł dla towaru z pozycji 2). DIAS decyzją z 20 grudnia 2021 r. uchylił zaskarżoną decyzję NUCS i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania, NUCS decyzją z 15 marca 2022 r. określił Spółce podatek od towarów usług z tytułu importu towarów w kwocie 51.560 zł (odpowiednio 8.882 zł dla towaru z pozycji 1 oraz 42.678 zł dla towaru z pozycji 2). Po rozpatrzeniu wniesionego przez Spółkę odwołania, decyzją z 27 czerwca 2022 r. DIAS utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Organ podatkowy wskazał, że wydanie decyzji z 15 marca 2022 r. zostało poprzedzone wydaniem decyzji w przedmiocie określenia prawidłowej wartości celnej spornych towarów oraz osób odpowiedzialnych za dług celny. W rozstrzygnięciu tym NUCS wobec towarów ujętych w zgłoszeniu celnym określił wartość celną towarów i orzekł o zaksięgowaniu wymaganej kwoty należności celnych. Decyzja ta została skierowana do dłużników solidarnych tj. importera towaru - T. oraz jego przedstawiciela bezpośredniego tj. Skarżącej. DIAS podkreślił następnie, że wprawdzie ustalenia dotyczące m.in. wartości celnej towarów mają znaczenie prawne dla określenia podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru, jednakże sprawa celna oraz sprawy podatkowe oparte są na odmiennych podstawach materialnoprawnych. DIAS wskazał ponadto, że decyzja w sprawie określenia wartości celnej towaru stała się ostateczna. Tym samym nie mogą być kwestionowane w postępowaniu podatkowym toczącym się przed organem wskutek zaskarżenia rozstrzygnięcia wydanego w przedmiocie podatku od towarów i usług. Wykluczona jest więc ponowna weryfikacja zgłoszenia celnego oraz ustalanie na nowo m.in. wartości celnej i w konsekwencji wysokość należnego cła. Organ podatkowy zwrócił także uwagę, że w toku prowadzonego postępowania w sprawie celnej uznano Skarżącą, obok importera towaru, za dłużnika solidarnego. Wskazał również, że w odniesieniu do elementów kalkulacyjnych kształtujących dług celny, również samo jego powstanie, data i miejsce jego powstania oraz krąg dłużników celnych nie może być kwestionowany w postępowaniu podatkowym. DIAS stanął na stanowisku, że dłużnik solidarny współzobowiązany do uiszczenia kwoty należności celnych jest również jednocześnie podatnikiem, co wynika z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. 2021, poz. 685, dalej: "ustawa o VAT"). Skoro zatem w postępowaniu celnym przesądzono, że Spółka jest jednym z dłużników celnych to bezsprzecznie jest ona również podatnikiem podatku VAT z tytułu importu towaru. Na decyzję DIAS złożyła skargę Strona. Organ podatkowy w odpowiedzi na skargę Strony wniósł o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie swoją argumentację w sprawie. 3. Sąd pierwszej instancji oddalił skargę Strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że jeśli kwota długu celnego została określona decyzją organu celnego, to decyzja ta wiązała organ podatkowy w sprawie określenia stronie skarżącej zobowiązania w podatku od towarów i usług z tytułu importu. Decyzja ta, wiążąco wyznaczyła elementy kalkulacyjne podstawy opodatkowania w niniejszej sprawie, a pozostając w obrocie prawnym korzysta z domniemania zgodności z prawem. Jeżeli zatem niezbędny element (podmiotowy, czy przedmiotowy) opodatkowania podatkiem od towarów i usług ustalony został przez organ celny, to nie ma żadnych racjonalnych przesłanek, by obciążać organ podatkowy obowiązkiem przeprowadzania ponownie tych samych czynności. Osoba uznana dłużnikiem celnym, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT staje się również podatnikiem podatków importowych. 4. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu pierwszej instancji wywiodła Strona zaskarżając go w całości, wnosząc o uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji DIAS z 27 czerwca 2022 r. Ponadto Strona wniosła o przeprowadzenie rozprawy i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Dodatkowo Strona wniosła o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny złożonej skargi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wydanego 25 września 2021 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 258/21 4. 1. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 poz. 2325, z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") Strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: 1) art. 17 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 19 a ust. 9 ustawy o VAT w zw. z art. 18, 77 i 79 ust. 3 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny (Dz. U. UE. L. z 2013 r. Nr 269, str. 1 z późn. zm., dalej: "UKC"), polegające na bezpodstawnym uznaniu Spółki, działającego jako przedstawiciel bezpośredni importera, za współdłużnika solidarnego w sytuacji, gdy w zaistniałym stanie faktycznym brak było podstaw do uznania na podstawie art. 77 UKC, w szczególności art. 77 ust. 3 in fine, Skarżącego za dłużnika solidarnego, ponieważ odpowiedzialność za powstały dług celny w pierwszej kolejności ponosi zgłaszający, który na podstawie art. 79 ust. 3 UKC jako nabywający towar jest dłużnikiem, a uznanie przez DIAS Spółki za dłużnika solidarnego spowodowane było względami fiskalnymi z uwagi na utrudniony kontakt organu z importerem, przy jednoczesnym braku wykazania, że Skarżący wiedział łub powinien był wiedzieć, że przekazane w zgłoszeniu celnym dane (otrzymane od importera) są nieprawdziwe, jak również bez wykazania, że dane te są nieprawdziwe; 2) zastosowanie art. 29a ust. 1 w zw. z art. 30b ust. 1 i w zw. z art. 33 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o VAT, w zw. z art. 18, 77 i 79 ust. 3 UKC, podczas gdy Skarżący, działający jako przedstawiciel bezpośredni importera dla ustalenia wartości podatku od towarów i usług importowanego towaru wskazał organowi wartość towaru wynikającą z otrzymanej od importera faktury, a ustalona przez organ wartość celna towaru wadliwie nie została ustalona na podstawie wartości transakcyjnej, podczas gdy brak było podstaw do kwestionowania wartości transakcyjnej towaru, z uwagi na stokowy charakter towaru, co jednocześnie stanowi o naruszeniu art. 74 UKC. 4.2. Ponadto na podstawie na podstawie art. 174 ust. 2 p.p.s.a. Strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2020, poz. 1325, dalej: "O.p.") w zw. z art. 18, 74, 77 i 79 ust. 3 UKC poprzez zobowiązanie Skarżącego do zapłaty podatku od towarów i usług w wysokości 40.443,00 zł w związku z nałożeniem na Spółkę solidarnie z importerem obowiązku zapłaty ustalonej różnicy należności celnych w sytuacji, gdy Strona działała na podstawie upoważnienia bezpośredniego, a importerem był T., co spowodowało naruszenie przez organ zasady zaufania do organów podatkowych; 2) art. 191 O.p., poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. 5. Organ podatkowy w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie swoją argumentację w sprawie. Ponadto DIAS wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie i oddalenie wniosku o zawieszenie postępowania. 5.1. Uczestnik postępowania (T.) nie udzielił odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6. Skarga kasacyjna jest bezzasadna. 6.1. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, uwzględniając z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały enumeratywnie wymienione w § 2 tego artykułu. Zaskarżony wyrok nie został wydany w warunkach nieważności, stąd do rozpoznania pozostały zarzuty skargi kasacyjnej, które oparte zostały na podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Odnosząc się do sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów należy zauważyć, iż dotyczą one tak naruszenia przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego. 6.2. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że zarzuty skargi kasacyjnej stanowią w istocie powtórzenie zarzutów zawartych w skardze do Sądu pierwszej instancji. Większość z tych zarzutów zmierza do podważenia prawidłowości ustaleń faktycznych poczynionych w zakresie wartości celnej towarów, wysokości cła czy statusu dłużnika celnego. Tymczasem, jak zasadnie argumentował Sąd pierwszej instancji, przedmiotem postępowania poddanego kontroli tego Sądu, było określenie w prawidłowej wysokości podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów. Postępowanie to zostało poprzedzone odrębnym postępowaniem w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego, zakończonym decyzją ostateczną, którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 23 września 2025 r., III SA/Gd 258/21 uznał za zgodną z prawem. Z oceną tą zgodził się Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z 21 maja 2025 r., I GSK 234/22 oddalił skargi kasacyjne Skarżącej i T. od powyższego wyroku. Tym samym prawomocnie zakończony został proces określania wysokości długu celnego, który jest składową podstawy wymiaru podatku od towarów i usług od importowanego towaru. Okoliczność ta ma istotne znaczenie z punktu widzenia oceny zasadności sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów, gdyż te (o czym była już mowa) dotyczą w zasadzie wyłącznie postępowania w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe. W skardze tej Skarżąca skoncentrowała się mianowicie na zagadnieniach dotyczących swojego umocowania do reprezentowania nabywcy, w szczególności jego zakresu; dochowania przez nią należytej staranności w zakresie realizowania zgłoszenia celnego (s. 5-6 skargi kasacyjnej); przypisania Skarżącej jako przedstawicielowi bezpośredniemu odpowiedzialności solidarnej za dług celny (s. 6-7, 10 skargi kasacyjnej); obniżonej jakości objętych zgłoszeniem celnym towarów z uwagi na ich stokowy charakter (s. 8 skargi kasacyjnej), a także wzajemnej relacji nabywcy i sprzedającego (s. 9 skargi kasacyjnej). Te jednak okoliczności, a więc i zarzuty kasacyjne wykraczają poza zakres przedmiotowy zagadnień objętych niniejszym postępowaniem dotyczącym podatku VAT. Ewentualna weryfikacja okoliczności związanych z powstaniem długu celnego może być dokonywana jedynie w postępowaniu celnym, a to (o czym była już mowa) zostało prawomocnie zakończone. NSA zaakceptował stanowisko, że "[o]rgany skutecznie podważyły (...) wskazywaną w zgłoszeniu celnym wartość transakcyjną, powołując się na konkretne okoliczności i istotne z tego punktu widzenia wskaźniki (odwołujące się do cen rynkowych), a w konsekwencji ustaliły ją przewidzianą przez prawodawcę unijnego w UKC metodą wartości towarów podobnych." (por. przywołany wyrok I GSK 234/22). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalone jest stanowisko, które podziela także skład rozpoznający niniejszą sprawę, że ocena zgodności z prawem decyzji w sprawie podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów pozostaje w ścisłym związku z kontrolą legalności orzeczenia określającego wysokość długu celnego. Przesądza o tym w pierwszej kolejności zasada przyjęta w art. 19a ust. 9 ustawy o VAT, zgodnie z którą obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem (niemających zastosowania w rozpoznawanej sprawie) ust. 10a i 11. Zasadę przyjętą w powołanym wyżej przepisie konkretyzuje art. 30b ust. 1 ustawy o VAT, w myśl którego podstawą opodatkowania podatkiem VAT w przypadku, gdy wymiar podatku następuje w związku z importem towarów jest ich wartość celna powiększona o należne cło. Treść przywołanych wyżej przepisów oznacza, że nowa wartość celna towaru oraz kwota cła ma fundamentalny wpływ na kształtowanie podstawy wymiaru podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów, gdyż "należne cło" jest częścią składową tego elementu konstrukcji podatku od towarów i usług. W konsekwencji przedstawionych rozwiązań normatywnych dochodzi do swoistej zapłaty podatku (od towarów i usług) od innej należności publicznoprawnej, jaką jest cło (tak m.in. wyroki NSA: z 30 listopada 2023 r., sygn. akt I FSK 1527/19 oraz I FSK 1528/19). Innymi słowy postępowanie podatkowe w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru, w zasadniczej części musi uwzględniać wynik postępowania w zakresie określenia należności celnych (por. wyrok NSA z 24 maja 2018 r., sygn. akt I FSK 86/16). Skoro zatem wartość celna towarów oraz należne cło nie mogą być kontrolowane w postępowaniu o wymiar podatku od towarów i usług, to wszelkie zarzuty skargi kasacyjnej sformułowane w tym przedmiocie (będące w istocie powtórzeniem zarzutów skargi), uznać należy za chybione, zarówno w sferze naruszenia prawa procesowego, jak i materialnego. Trafnie Sąd pierwszej instancji ocenił, że nie doszło w sprawie do naruszenia zasad postępowania podatkowego, sposobu gromadzenia i oceny dowodów. Postępowanie dowodowe w sprawie takiej jak niniejsza ogranicza się do ustaleń, które w zasadniczym dla rozstrzygnięcia zakresie, dokonane zostały w postępowaniu w przedmiocie określenia wysokości długu celnego zakończonym decyzją celną (por. wyrok NSA z 17 stycznia 2020 r., sygn. akt I FSK 1385/17). Trafnie też argumentował Sąd pierwszej instancji, że decyzja ta miała dla organów podatkowych "charakter przesądzający zarówno w zakresie strony podmiotowej (adresatów obowiązku podatkowego), jak i przedmiotowej opodatkowania VAT z tytułu importu (wartości celnej, cła)" – s. 5 zaskarżonego wyroku. Wbrew stanowisku Skarżącej (s. 4 skargi kasacyjnej) dla określenia wysokości tego podatku nie było konieczne, by decyzja celna posiadała przymiot decyzji prawomocnej. Zobowiązania w zakresie długu celnego i podatku od towarów i usług powstają z mocy prawa w jednakowym czasie, a jedynie ich wysokość może być w późniejszym czasie korygowana. Organ pierwszej instancji, będący równocześnie organem celnym i podatkowym, może te zobowiązania określić nawet w tym samym dniu (por. wyroki NSA z 25 września 2025 r., sygn. akt I FSK 849-850/22). Wskazać należy, że w polskim porządku prawnym istnieją przepisy, które w sposób wyraźny i jednoznaczny uznają przedstawiciela pośredniego czy też bezpośredniego za osobę zobowiązaną do zapłaty podatku od towarów i usług za importera, w określonych okolicznościach. Jak wskazano w art. 33a ust. 8 ustawy o VAT w przypadku, gdy zgłoszenie celne dotyczące towarów, o których mowa w ust. 1, jest dokonywane przez przedstawiciela bezpośredniego lub pośredniego w rozumieniu przepisów celnych, przepis ust. 7 stosuje się odpowiednio, z tym że obowiązek zapłaty kwoty podatku wraz z odsetkami ciąży solidarnie na podatniku oraz na działającym na jego rzecz przedstawicielu. Zgodnie z art. 33a ust. 8a pkt 1 ustawy o VAT obowiązek zapłaty kwoty podatku wraz z odsetkami, o którym mowa w ust. 8, nie ciąży na przedstawicielu, który działa na rzecz podatnika, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 i 2, posiadającego status upoważnionego przedsiębiorcy w rozumieniu art. 38 UKC, z czym nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W myśl art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła, również w przypadku, gdy na podstawie przepisów celnych importowany towar jest zwolniony od cła albo cło na towar zostało zawieszone, w części lub w całości, albo zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową stawkę celną. Jak stanowi art. 18 ust. 1 UKC każda osoba może ustanowić przedstawiciela celnego. Przedstawicielstwo może być bezpośrednie - w tym przypadku przedstawiciel celny działa w imieniu i na rzecz innej osoby, lub pośrednie - w tym przypadku przedstawiciel celny działa we własnym imieniu, lecz na rzecz innej osoby. Stosownie do art. 38 ust. 1 UKC przedsiębiorca mający siedzibę na obszarze celnym Unii i spełniający kryteria określone w art. 39 może złożyć wniosek o przyznanie statusu upoważnionego przedsiębiorcy. Reasumując art. 33a ust. 8 ustawy o VAT wskazuje konsekwencje wynikające z art. 33a ust. 7 tejże ustawy do sytuacji, gdy zgłoszenie celne dotyczące towarów jest dokonywane przez przedstawiciela bezpośredniego lub pośredniego w rozumieniu przepisów celnych. Wówczas obowiązek zapłaty kwoty podatku wraz z odsetkami ciąży solidarnie na podatniku oraz na działającym na jego rzecz przedstawicielu. Mając powyższe na uwadze zauważyć należy, że w stanie faktycznym sprawy, Skarżąca dokonywała zgłoszeń celnych jako przedstawiciel bezpośredni. W tym wypadku działała na rzecz podatnika, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o VAT, nieposiadającego statusu upoważnionego przedsiębiorcy w rozumieniu art. 38 UKC. Oznacza to, że będzie solidarnie odpowiedzialna z podatnikiem za zapłatę podatku od towarów i usług, co wynika z art. 33a ust. 8 ustawy o VAT, 7. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. 8. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na zasadzie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. A. Skrodzki A. Mudrecki M. Golecki Sędzia del. WSA Sędzia NSA Sędzia NSA