I FSK 1152/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Sędzia WSA del. Dominik Mączyński, (spr.), Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 8 września 2022 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. Sp. z o.o. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 marca 2018 r. sygn. akt I SA/Sz 1091/17 w sprawie ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 27 października 2017 r. nr [...]; [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2012 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od T. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie kwotę 3.600 (słownie: trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Skarga kasacyjna. 1.1. T. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia 10 maja 2018 r., wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 marca 2018 r., I SA/Sz 1091/17. Wyrokiem tym Sąd oddalił skargę spółki na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 27 października 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2012 r. 1.2. Wyrok Sądu pierwszej instancji zaskarżono w całości, zarzucając mu naruszenie: Przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy - podstawa kasacji wskazana w art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), tj.: I.1. Naruszenie 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) poprzez nieuchylenie skarżonej decyzji i oddalenie skargi strony w wyniku akceptacji przez Sąd naruszenia przez organ podatkowy przepisów Ordynacji Podatkowej, tj.: 1. naruszenie zasady wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego i przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów poprzez nieuprawnione, zdaniem Skarżącej uznanie, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy rzekomo jednoznacznie wskakuje, iż umowa z dnia 1.09.2013 r. zawarta z T. T.S. oraz faktura z dnia 6.09.2013 r. nr [...] nie dokumentują rzeczywiście świadczonych usług, a dokumenty te zostały rzekomo sporządzone wyłącznie w celu wykazania, iż taki najem miał miejsce na podstawie okoliczności, które zdaniem Skarżącej absolutnie nie uprawniają organu do takiej oceny, tj. naruszenie art. 122, art.180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 188 i art. 190, i art. 191 Ordynacja podatkowa; 2. pomięcie przez organy podatkowe dowodów, które potwierdzającą fakt, że Skarżąca wykorzystywała przedmiotową nieruchomość do działalności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług, skutkiem czego nie zawyżyła podatku naliczonego z tytułu jej zakupu oraz wydatków z nią związanych, przez co organy podatkowe naruszyły art. 121, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacja podatkowa; 3. Naruszenie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez nienależyte uzasadnienie przez organ drugiej instancji decyzji w zakresie stanu faktycznego sprawy; Zdaniem Skarżącej w uzasadnieniu skarżonej decyzji nie przedstawiono przekonywujących argumentów przemawiających za uznaniem, że umowa z dnia 1.09.2013 r. zawarta z T. T.S. oraz faktura z dnia 6.09.2013 r. nr [...] nie dokumentują rzeczywiście świadczonych usług, a dokumenty te zostały rzekomo sporządzone wyłącznie w celu wykazania, iż taki najem miał miejsce, zaś okoliczności zaprezentowane w skarżonej decyzji nie mogą jednoznacznie o tym świadczyć, czego jednak Sąd pierwszej instancji nie skorygował uwzględniając stanowisko organu w tym zakresie jako prawidłowe. Powyższe naruszenia przepisów z zakresu postępowania podatkowego spotkały się z akceptacją Sądu, co mogło mieć wpływ na wynika sprawy, gdyż należyta ocena i prawidłowa weryfikacja tez organu zawartych w skarżonej decyzji oraz ich uzasadnienia mogły prowadzić do odmiennych wniosków w ocenie stanu faktycznego wobec wyżej wskazanych naruszeń procedury podatkowej. Powyższe doprowadziło do niewyjaśnienia stanu faktycznego w stopniu uprawniającym do wydania przez organ podatkowy zgodnej z prawem decyzji z uwagi na istnienie w sprawie szeregu okoliczności, co do których organ wyraził brak pewności i istnienie po jego stronie niejasności. Podniesione naruszenie prawa procesowego mogło mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż prowadziło do akceptacji przez Sąd wydania decyzji w nieustalonym należycie stanie faktycznym sprawy. Należyta weryfikacja przez Sąd pierwszej decyzji i dostrzeżenie uchybień procesowych mogło prowadzić do odmiennej oceny stanu faktycznego sprawy i tym samym skutkować uchyleniem decyzji organu. Sąd pierwszej instancji, dostrzegając uchybienia proceduralne organu, powinien w ocenie Skarżącej uchylić decyzję i skierować sprawę do ponownego rozpoznania. I.2. Naruszenie art. 141 § 4 ustawy p.p.s.a. poprzez nienależyte uzasadnienie wydanego orzeczenia sprowadzające się do tego, iż Sąd nie odniósł się dostatecznie do zarzutów niewyjaśnienia stanu faktycznego oraz kwestii oceny dowodów noszącej znamiona dowolności i nie mieszczącej się w granicach swobodnej oceny dowodów, a tym samym uniemożliwia stronie ocenę zasadności wydanego orzeczenia. W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazuje szczegółowo okoliczności i zarzuty pominięte w uzasadnieniu skarżonego wyroku. I.3. Naruszenie art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. poprzez pominięcie obowiązku oceny całego zebranego w aktach sprawy materiału dowodowego wykazującego zdaniem Skarżącej na nienależyte ustalenie stanu faktycznego przez organ podatkowy, w sposób naruszający przepisy postępowania, a w konsekwencji błędne ustalenie stanu faktycznego przez Sąd i orzeczenie w oparciu o ustalenia, które dla strony skarżącej nie mają w pełni oparcia w zebranych wtoku postępowania podatkowego dowodach. Powyższe naruszenia prawa procesowego miały w ocenie Skarżącej wpływ na wynik sprawy, gdyż prowadziły do akceptacji nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego, w którym uznano powstanie zobowiązania podatkowego w wyższej, niż zadeklarowano przez Skarżącą wysokości. Stwierdzenie powołanych uchybień procesowych organu podatkowego powinno prowadzić do uchylenia skarżonej decyzji. II. Przepisów prawa materialnego - podstawa kasacji wskazana w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., poprzez naruszenie: 1. art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 1221 z późn. zm., zwana dalej ustawą o podatku od towarów i usług lub VAT) poprzez ich wykładnię w niniejszej sprawie, polegającą na pominięciu znaczenia zamiaru przeznaczenia nabytej nieruchomości do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Konsekwencją błędnych ustaleń faktycznych organu było stwierdzenie, że skarżąca nie wykorzystywała przedmiotowej nieruchomości do działalności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług, skutkiem czego zawyżyła podatek naliczony z tytułu jej zakupu oraz wydatków z nią związanych. Naruszenie zasady neutralności podatku VAT wyraża się w skarżonym wyroku kwestionowaniem prawa odliczania podatku naliczonego VAT pomimo przeznaczenia nabytej nieruchomości do wykonywania czynności opodatkowanych. 2. Art. 5 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na niezakwalifikowaniu czynności jako podlegających opodatkowaniu i uprawniających do odliczania podatku naliczonego VAT ze względu na niespełnienie warunków formalnych w zakresie formy zawarcia umowy oraz zakresu działalności podmiotu ujawnionego w odpowiednim rejestrze lub statusu nieruchomości nabytej w celu wykorzystania do czynności opodatkowanych VAT. 1.3. Mając na uwadze powyższe, wniesiono m.in. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. 2. Odpowiedź na skargę kasacyjną. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia 4 czerwca 2018 r., stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną wniósł m.in. o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 4.1. Jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, w sprawie poddanej sądowej kontroli w tym postępowaniu, spór dotyczy ustaleń związanych z zakupem nieruchomości w miejscowości P. [...] i wydatków z nią związanych. 4.2. Zasadnicze zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej dotyczą naruszenia przepisów postępowania w zakresie ustalenia, że wydatki poczynione na zakup spornej nieruchomości nie są związane z działalnością opodatkowaną. 4.3. Autor skargi kasacyjnej podniósł w szczególności naruszenie zasady wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego i przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów poprzez nieuprawnione. Zdaniem skarżącej uznanie, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskakuje, iż umowa z dnia 1.09.2013 r. zawarta z T. T.S. oraz faktura z dnia 6.09.2013 r. nr [...] nie dokumentują rzeczywiście świadczonych usług, skutkuje naruszeniem art. 122, art.180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 188 i art. 190, i art. 191 Ordynacja podatkowa. Ponadto, w ocenie Autora skargi kasacyjnej, organy pominęły dowody, które potwierdzającą fakt, że skarżąca wykorzystywała sporną nieruchomość do działalności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług, skutkiem czego nie zawyżyła podatku naliczonego z tytułu jej zakupu oraz wydatków z nią związanych, przez co organy podatkowe naruszyły art. 121, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacja podatkowa. Wreszcie podniesiono, że zaskarżona decyzja została nienależycie uzasadniona przez organ drugiej instancji decyzji w zakresie stanu faktycznego sprawy. Zdaniem Skarżącej w uzasadnieniu skarżonej decyzji nie przedstawiono przekonywujących argumentów przemawiających za uznaniem, że umowa z dnia 1.09.2013 r. zawarta z T. T.S. oraz faktura z dnia 6.09.2013 r. nr [...] nie dokumentują rzeczywiście świadczonych usług, a dokumenty te zostały rzekomo sporządzone wyłącznie w celu wykazania, iż taki najem miał miejsce, zaś okoliczności zaprezentowane w skarżonej decyzji nie mogą jednoznacznie o tym świadczyć, czego jednak Sąd pierwszej instancji nie skorygował uwzględniając stanowisko organu w tym zakresie jako prawidłowe. 5.1. Z przytoczonymi zarzutami oraz towarzyszącą im argumentacją nie sposób się zgodzić. 5.2. Przede wszystkim należy podkreślić, że o przeznaczeniu na działalność opodatkowaną nie przesądza poczyniona w akcie notarialnym adnotacja, zgodnie z którą skarżąca "nieruchomość kupuje z przeznaczeniem jej w całości na siedzibę i biura reprezentowanej spółki". Z całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika natomiast, by nieruchomość miała związek z działalnością skarżącej podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Organy ustaliły bowiem i jest to w istocie okoliczność bezsporna, że spółka nie zmieniła swojej siedziby poprzez zmianę zapisu w Krajowym Rejestrze Sądowym (z ul. [...] na P. [...]) i nie wykonywała na tej nieruchomości żadnych czynności związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. 5.3. Prawidłowo ocenił Sąd pierwszej instancji, że z materiału dowodowego nie wynika, by pod adresem P. [...] miał miejsce jakikolwiek wynajem okazjonalny. Skarżąca, pomimo pisemnych wezwań organu do przedstawienia stosownych dokumentów potwierdzających wykorzystywanie budynku do działalności gospodarczej, do dnia wydania decyzji przez organ I instancji nie przedstawiła umów najmu, ani innych dokumentów, które mogłyby wskazywać na wykorzystywanie tych nieruchomości do tych celów. Dopiero do odwoływania załączona została umowa najmu z dnia 1.09.2013 r. zawarta z T. T.S. wraz z fakturą z dnia 6.09.2013 r., nr [...]. Jednakże zasadnie Sąd pierwszej instancji zaaprobował ocenę organów, że faktura ta nie dokumentuje rzeczywiście świadczonych usług. 5.4. Organy ustaliły, że fakturze tej nie towarzyszyły rozliczenia obu stron transakcji. Płatność miała rzekomo nastąpić w formie "rekompensaty", chociaż w umowie wskazano, że czynsz miał być płatny w 2 ratach stanowiących sześciokrotność czynszu miesięcznego każda - w terminie 14 dni od zawarcia umowy oraz do dnia 14.03.2014 r. T.S., który był stroną umowy jednocześnie był osobą powiązaną ze skarżącą. Z akt sprawy wynika, że był założycielem spółki T. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. Znał obecną prezes skarżącej jeszcze przed nawiązaniem współpracy. Był także prezesem zarządu skarżącej, posiadał w niej udziały, występował w niej również jako pełnomocnik (o czym świadczy pismo spółki z dnia 1.12.2014 r.,), a obecnie jest jej pracownikiem. Jedynym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej przez T.S. był natomiast adres w S. przy ul. [...]. T.S. nie zmienił adresu prowadzenia działalności gospodarczej na P. [...]. Skarżąca w deklaracji podatkowej VAT-7 za wrzesień 2013 r. nie ujęła i nie rozliczyła podatku należnego ze zakwestionowanej przez organy faktury. Podobnie jak T.S., pomimo nabycia usługi najmu na cele działalności gospodarczej, nie obniżył w deklaracjach VAT-7 kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, wynikającą z faktury dokumentującej najem i nie uwzględnił tej kwoty w rejestrze VAT. 5.5. W świetle przedstawionych okoliczności faktycznych sprawy nie zasługują na uwzględnienie zarzuty podniesione w części I.1 skargi kasacyjnej w punktach 1 i 2, zarzuty naruszenia art. 122, art.180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 188 i art. 190, i art. 191 Ordynacja podatkowa oraz art. 121, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacja podatkowa. Nie sposób zgodzić się argumentacją Autora skargi kasacyjnej, w myśl której nie przedstawiono przekonywujących argumentów przemawiających za uznaniem, że umowa z dnia 1.09.2013 r. zawarta z T. T.S. oraz faktura z dnia 6.09.2013 r. nr [...] nie dokumentują rzeczywiście świadczonych usług. Nie znajduje także uzasadnienia twierdzenie zawarte w skardze kasacyjnej, że organy pomięły dowody, które potwierdzającą fakt, że skarżąca wykorzystywała przedmiotową nieruchomość do działalności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. Argumentacja skargi kasacyjnej stanowi jedynie polemikę z oceną okoliczności ustalonych przez organy i zaaprobowaną przez Sąd pierwszej instancji. Ustalone w sprawie okoliczności nie pozwalają na uwzględnienie stanowiska skarżącej. 6.1. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut dotyczący naruszenia art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W ocenie Autora skargi kasacyjnej przepis ten naruszono poprzez nienależyte uzasadnienie przez organ drugiej instancji decyzji w zakresie stanu faktycznego sprawy. Zdaniem skarżącej w uzasadnieniu skarżonej decyzji nie przedstawiono przekonywujących argumentów przemawiających za uznaniem, że umowa z dnia 1.09.2013 r. zawarta z T. T.S. oraz faktura z dnia 6.09.2013 r. nr [...] nie dokumentują rzeczywiście świadczonych usług. 6.2. Na mocy art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Autor skargi nie wykazał, że organ uchybił obowiązkowi sporządzenia uzasadnienia faktycznego decyzji zgodnie w powołanym przepisem. Analiza zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że organ wskazał fakty, które uznał za udowodnione i dowody, którym dał wiarę oraz wyjaśnił przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. W skardze kasacyjnej nie wykazano też, że organ nie wyjaśnił podstawy prawnej decyzji lub nie przytoczył przepisów prawa. Za niewystarczające dla uwzględnienia opisanego w skardze kasacyjnej zarzutu uznać należy, ogólnikowe stwierdzenie, że art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej naruszono poprzez "nienależyte uzasadnienie przez organ drugiej instancji decyzji w zakresie stanu faktycznego sprawy" oraz poprzez to, że w decyzji "nie przedstawiono przekonywujących argumentów". 7.1. Na uwzględnienie nie zasługuje także podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 ustawy p.p.s.a. poprzez nienależyte uzasadnienie wydanego orzeczenia sprowadzające się do tego, iż Sąd nie odniósł się dostatecznie do zarzutów niewyjaśnienia stanu faktycznego oraz kwestii oceny dowodów noszącej znamiona dowolności i nie mieszczącej się w granicach swobodnej oceny dowodów, a tym samym uniemożliwia stronie ocenę zasadności wydanego orzeczenia. 7.2. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Przy czym sąd ma obowiązek ustosunkowania się do wszystkich zgłoszonych zarzutów. A zatem, uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem, a zarzut uchybienia temu wymogowi jest uzasadniony w sytuacji, gdy sąd pierwszej instancji nie wyjaśni w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. 7.3. Wbrew twierdzeniom Autora skargi kasacyjnej zaskarżony wyrok nie narusza art. 141 § 4 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ulega wątpliwości, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku umożliwia jego kontrolę instancyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny wykonał ciążący na nim obowiązek i w sposób jasny i spójny logicznie wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia. Z uzasadnienia wyroku w szczególności wynika, dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne z prawem. 7.4. Autor skargi kasacyjnej, uzasadniając zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., wskazał jedynie ogólnikowo, że "Sąd nie odniósł się dostatecznie do zarzutów (...)". Nie sposób w tej sytuacji uznać zasadności argumentacji Autora skargi kasacyjnej opierającej się na subiektywnym przekonaniu o "niedostatecznym" odniesieniu przez Sąd do zarzutów. Tym bardziej, że mimo zaznaczenia, że w uzasadnieniu skargi skarżąca wskaże szczegółowo okoliczności i zarzuty pominięte w uzasadnieniu skarżonego wyroku, zapowiedzi tej skarżąca nie zrealizowała. W tej sytuacji, mając na uwadze związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, wynikającym z art. 183 § 1 p.p.s.a., należy zauważyć, że Sąd nie może bowiem domniemywać granic skargi kasacyjnej ani uzupełniać wywodów strony. Nie jest dopuszczalna rozszerzająca wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie czy uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej bądź poprawianie występujących w niej niedokładności. Wadliwe sformułowanie podstaw kasacyjnych obciąża stronę wnoszącą ułomnie skonstruowany środek zaskarżenia, uniemożliwiając prawidłową ocenę kwestionowanego orzeczenia. Brak doprecyzowania przez stroną, do jakich konkretnie zarzutów nie odniósł się Sąd pierwszej i jaki miało to wpływ na wynik sprawy czyni podniesiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. bezzasadnym. 8.1. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut dotyczący naruszenia art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. poprzez pominięcie obowiązku oceny całego zebranego w aktach sprawy materiału dowodowego wykazującego zdaniem skarżącej na nienależyte ustalenie stanu faktycznego przez organ podatkowy, w sposób naruszający przepisy postępowania, a w konsekwencji błędne ustalenie stanu faktycznego przez Sąd i orzeczenie w oparciu o ustalenia, które dla strony skarżącej nie mają w pełni oparcia w zebranych w toku postępowania podatkowego dowodach. 8.2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Natomiast wynikający z tego przepisu brak związania sądu I instancji granicami skargi oznacza, że dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, sąd ten ma prawo i obowiązek uwzględnić także okoliczności, wprawdzie niepodniesione przez stronę skarżącą jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. Wykazanie naruszenia tego przepisu wymaga podania, do jakich naruszeń prawa niepodniesionych w skardze doszło w tej sprawie, których to naruszeń Sąd I instancji nie dostrzegł, choć powinien był to uczynić działając z urzędu. Przepis ten nie może natomiast stanowić podstawy zarzutu skargi kasacyjnej, który zmierza do zakwestionowania ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd pierwszej instancji jako podstawa rozstrzygnięcia. 9.1. Ponadto na uwzględnienie nie zasługuje zarzut dotyczący naruszenia art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o PTU. Wprawdzie Autor skargi kasacyjnej wskazał, że przepis ten naruszono przez błędną wykładnię, to jednak w uzasadnieniu tego zarzutu podniesiono, że organ pominął znaczenie zamiaru przeznaczenia nabytej nieruchomości do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT, a konsekwencją błędnych ustaleń faktycznych organu było stwierdzenie, że skarżąca nie wykorzystywała przedmiotowej nieruchomości do działalności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług, skutkiem czego zawyżyła podatek naliczony z tytułu jej zakupu oraz wydatków z nią związanych. 9.2. Mając na uwadze sposób uzasadnienia zarzutu naruszenia art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o PTU, należy zauważyć, że w istocie spór nie dotyczy wykładni prawa, lecz niezastosowania tych przepisów, ze względu na poczynione przez organy ustalenia faktyczne. Wbrew twierdzeniom Autora skargi kasacyjnej Sąd, dokonując wykładni tych przepisów, nie pominął znaczenia zamiaru przeznaczenia nabytej nieruchomości do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Organy ustaliły bowiem, że nabyta nieruchomość nie była związana z działalnością opodatkowaną, co stanowiło przyczynę odmowy prawa do odliczenia podatku. Potwierdza to argumentacja Autora skargi kasacyjnej, że naruszenie zasady neutralności podatku VAT wyraża się w zaskarżonym wyroku kwestionowaniem prawa odliczania podatku naliczonego VAT, pomimo przeznaczenia nabytej nieruchomości do wykonywania czynności opodatkowanych. Z przytoczonego fragmentu jednoznacznie wynika, że Autor skargi kasacyjnej upatruje naruszenia przepisów prawa materialnego w przyjęciu wadliwych ustaleń faktycznych. W tej sytuacji, gdy za niezasadne uznano zarzuty naruszenia przepisów postępowania, a w skardze kasacyjnej nie zakwestionowano skutecznie ustaleń faktycznych, zarzut tak sformułowany zarzut naruszenia 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o PTU nie zasługuje na uwzględnienie. 9.3. Z tych samym powodów nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 5 ust. 2 ustawy o PTU. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej o odmowie prawa do odliczenia podatku naliczonego nie zdecydowało niespełnienie warunków formalnych w zakresie formy zawarcia umowy oraz zakresu działalności podmiotu ujawnionego w odpowiednim rejestrze lub statusu nieruchomości nabytej w celu wykorzystania do czynności opodatkowanych VAT. Powodem było, niezakwestionowane skutecznie w skardze kasacyjnej ustalenie organu, że sporna nieruchomość nie była wykorzystywana do działalności opodatkowanej. 10. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny – uznając, że skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, działając na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – orzekł, jak w sentencji wyroku. 11. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. - Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Sędzia WSA (del.) Sędzia NSA Sędzia NSA Dominik Mączyński Janusz Zubrzycki Roman Wiatrowski